"நீதியின்மேல் பசிதாகமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் திருப்தியடைவார்கள்" (மத்தேயு 5:6).

தேவனுடைய ஆவியானவரால் விழிப்புணர்வடைந்த ஒருவனுடைய உள்ளத்தில் நடைபெறும் செயல்பாடுகளை முதல் மூன்று பாக்கியங்களிலும் காணுமாறு நாம் அழைக்கப்படுகிறோம். முதலாவதாக, ஒரு தேவையை உணரும் நிலை; அதாவது என்னுடைய ஒன்றுமில்லாமையையும் வெறுமையையும் உணரும் நிலை. இரண்டாவதாக, என்னை நானே நியாயந்தீர்த்தல்; என் குற்றத்தை உணர்ந்து, என் அழிவான நிலையைக் குறித்துத் துக்கப்படுதல். மூன்றாவதாக, தேவனுக்கு முன்பாக என்னை நானே நீதிமானாக்கிக்கொள்ளும் முயற்சியைக் கைவிடுதல்; என் சுய புண்ணியங்கள் மீதான எல்லா நம்பிக்கைகளையும் துறந்து, தேவ சமுகத்தில் புழுதியில் என் இடத்தைப் பிடித்துக் கொள்ளுதல். இதோ இந்த நான்காம் பாக்கியத்தில், ஆத்துமாவின் கண்கள் ஒரு சிறப்பான காரணத்திற்காக சுயத்தை விட்டு தேவனிடமாகத் திரும்புகின்றன: என்னிடம் இல்லை என்று எனக்குத் தெரிந்த, ஆனால் எனக்கு அவசரமாகத் தேவைப்படுகிற ஒரு நீதியைக் குறித்த ஏக்கம் அங்கு உண்டாகிறது.

நமது தற்போதைய வேதப்பகுதியில் உள்ள 'நீதி' என்ற வார்த்தையின் துல்லியமான பொருளைக் குறித்து தேவையற்ற பல விவாதங்கள் எழுந்துள்ளன. இப்பதத்தின் மெய்யான பொருளை அறிந்துகொள்ள மிகச் சிறந்த வழி, பழைய ஏற்பாட்டில் இந்த வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள வேதவாக்கியங்களுக்குத் திரும்பிச் செல்வதும், பின்னர் புதிய ஏற்பாட்டு நிருபங்கள் அளிக்கும் பிரகாசமான ஒளியை அவற்றின்மீது வீசச் செய்வதுமே ஆகும். "வானங்களே, உயர இருந்து சொரியுங்கள்; ஆகாயமண்டலங்கள் நீதியைப் பொழியக்கடவது; பூமி திறவுண்டு, இரட்சிப்பின் கனியைத் தந்து, நீதியுங்கூட விளையக்கடவது; கர்த்தராகிய நான் இவைகளைச் சிருஷ்டிக்கிறேன்" (ஏசாயா 45:8). இவ்வசனத்தின் முற்பகுதி, பூமிக்குக் கிறிஸ்துவின் வருகையை உருவகமாக விவரிக்கிறது; பிற்பகுதியோ, "நாம் நீதிமான்களாக்கப்படுவதற்காக அவர் எழுப்பப்பட்ட" (ரோமர் 4:25) அவருடைய உயிர்த்தெழுதலைக் குறிக்கிறது. "முரட்டு இருதயமுள்ளவர்களே, நீதிக்குத் தூரமானவர்களே, எனக்குச் செவிகொடுங்கள். என் நீதியைச் சமீபிக்கப்பண்ணுகிறேன், அது தூரமாயிருப்பதில்லை; என் இரட்சிப்பு தாமதிப்பதில்லை; நான் சீயோனில் இரட்சிப்பையும், இஸ்ரவேலுக்கு என் மகிமையையும் கட்டளையிடுவேன்" (ஏசாயா 46:12-13). "என் நீதி சமீபமாயிருக்கிறது; என் இரட்சிப்பு வெளிப்படும்; என் புயங்கள் ஜனங்களை நியாயந்தீர்க்கும்; தீவுகள் எனக்குக் காத்திருந்து என் புயத்தின்மேல் நம்பிக்கையாயிருக்கும்" (ஏசாயா 51:5). "கர்த்தர் சொல்லுகிறார்: நீங்கள் நியாயத்தைக் கைக்கொண்டு, நீதியைச் செய்யுங்கள்; என் இரட்சிப்பு வரவும், என் நீதி வெளிப்படவும் சமீபமாயிருக்கிறது" (ஏசாயா 56:1). "கர்த்தருக்குள் பூரிப்பாய் மகிழ்கிறேன்; என் தேவனுக்குள் என் ஆத்துமா களிகூர்ந்திருக்கிறது; ... அவர் இரட்சிப்பின் வஸ்திரங்களை எனக்கு உடுத்தி, நீதியின் சால்வையை எனக்குத் தரித்தார்" (ஏசாயா 61:10a). தேவனுடைய நீதியும், தேவனுடைய இரட்சிப்பும் ஒத்த பொருளுடையவை என்பதை இந்தப் பகுதிகள் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

மேற்காணும் வேதவாக்கியங்கள், சுவிசேஷம் முழுமையாக விளக்கப்பட்டுள்ள ரோமருக்கு எழுதிய பவுலின் நிருபத்தில் விரித்துரைக்கப்படுகின்றன. ரோமர் 1:16, 17a-ல் பவுல் கூறுகிறார்: "கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்தைக் குறித்து நான் வெட்கப்படேன்; முன்பு யூதரிலும் பின்பு கிரேக்கரிலும் விசுவாசிக்கிறவனெவனோ அவனுக்கு இரட்சிப்பு உண்டாவதற்கு அது தேவபெலனாயிருக்கிறது. விசுவாசத்தினால் உண்டாகும் தேவநீதி விசுவாசத்திற்கென்று அந்த சுவிசேஷத்தினால் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது". ரோமர் 3:22-24 வசனங்களில் நாம் வாசிக்கிறோம்: "அது இயேசுகிறிஸ்துவைப் பற்றும் விசுவாசத்தினாலே பலிக்கும் தேவநீதியே; விசுவாசிக்கிற எவருக்குள்ளும் எவர்கள்மேலும் அது பலிக்கும், வித்தியாசமேயில்லை. எல்லாரும் பாவஞ்செய்து தேவமகிமையற்றவர்களாகி, இலவசமாய் அவருடைய கிருபையினாலே கிறிஸ்து இயேசுவிலுள்ள மீட்பைக்கொண்டு நீதிமான்களாக்கப்படுகிறார்கள்". ரோமர் 5:19-ல் இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பிரகடனம் செய்யப்பட்டுள்ளது: "அன்றியும் ஒரே மனுஷனுடைய கீழ்ப்படியாமையினாலே அநேகர் பாவிகளாக்கப்பட்டதுபோல, ஒருவருடைய கீழ்ப்படிதலினாலே அநேகர் நீதிமான்களாக்கப்படுவார்கள்." ரோமர் 10:4-ல், "விசுவாசிக்கிற எவனுக்கும் நீதி உண்டாகும்படியாகக் கிறிஸ்து நியாயப்பிரமாணத்தின் முடிவாயிருக்கிறார்" என்று கற்றுக்கொள்கிறோம்.

பாவிக்கு நீதி இல்லை, ஏனென்றால் "நீதிமான் ஒருவனாகிலும் இல்லை" (ரோமர் 3:10). ஆகையால், தேவன் தம்முடைய மக்கள் ஒவ்வொருவருக்காகவும் பரிபூரணமான ஒரு நீதியைக் கிறிஸ்துவுக்குள் வழங்கியுள்ளார். நமக்கு விரோதமாயிருந்த தேவனுடைய பரிசுத்த நியாயப்பிரமாணத்தின் கோரிக்கைகள் அனைத்தையும் திருப்திப்படுத்தும் இந்த நீதியானது, நம்முடைய பதிலாளும் பிணையாளியுமானவரால் (Substitute and Surety) நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்த நீதியானது இப்போது விசுவாசிக்கும் பாவிக்கு எண்ணப்படுகிறது (அதாவது, அவனது கணக்கில் சட்டப்பூர்வமாக வரவு வைக்கப்படுகிறது). தேவனுடைய மக்களின் பாவங்கள் அனைத்தும் எவ்வாறு கிறிஸ்துவுக்கு மாற்றப்பட்டதோ, அப்படியே அவருடைய நீதியும் அவர்கள்மேல் வைக்கப்படுகிறது (2 கொரிந்தியர் 5:21). தேவன் நம்மிடம் எதிர்பார்க்கிறதும், கிறிஸ்து இயேசுவின் மீதான விசுவாசத்தால் நமக்கு உரிமையானதுமான இந்தப் பரிபூரண நீதியைக் குறித்த வேதாகமப் போதனையின் சுருக்கமே இந்தச் சில வார்த்தைகள்.

"நீதியின்மேல் பசிதாகமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்." பசியும் தாகமும் என்பது ஆத்துமா தீவிரமாக உணரும் ஒரு படுமுனைப்பான வாஞ்சையை வெளிப்படுத்துகிறது. முதலாவதாக, பரிசுத்த ஆவியானவர் தேவனுடைய பரிசுத்தமான கோரிக்கைகளை இருதயத்திற்கு முன்பாகக் கொண்டு வருகிறார். ஒருபோதும் தளர்த்த முடியாத தேவனுடைய பரிபூரணமான அளவுகோலை அவர் நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறார். "வேதபாரகர் பரிசேயர் என்பவர்களுடைய நீதியிலும் உங்கள் நீதி அதிகமாயிராவிட்டால், பரலோகராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்கமாட்டீர்கள்" (மத்தேயு 5:20) என்பதை அவர் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். இரண்டாவதாக, தன் கொடிய வறுமையை உணர்ந்ததும், தேவனுடைய கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற தனக்குத் திராணியில்லை என்பதை உணர்ந்ததுமான நடுங்கும் ஆத்துமா, தனக்குள் எந்த உதவியும் இல்லை என்பதைக் காண்கிறது. இந்த வேதனையான கண்டடைதல் அவனைத் துக்கிக்கவும் பெருமூச்சு விடவும் செய்கிறது. நீங்கள் அப்படிச் செய்திருக்கிறீர்களா? மூன்றாவதாக, பரிசுத்த ஆவியானவர் இருதயத்தில் ஒரு ஆழமான "பசியையும் தாகத்தையும்" உருவாக்குகிறார்; இது, உணர்த்தப்பட்ட பாவியை தனக்குப் புறம்பே ஒரு விடுதலையையும், நிறைவையும் தேடச் செய்கிறது. விசுவாசிக்கும் கண்கள் "நமது நீதியாயிருக்கிற கர்த்தராகிய" (எரேமியா 23:6) கிறிஸ்துவை நோக்கித் திருப்பப்படுகின்றன.

முந்தைய பாக்கியங்களைப் போலவே, இந்த நான்காவது பாக்கியமும் இருநிலையான அனுபவத்தை விவரிக்கிறது. பாவி விசுவாசத்தால் கிறிஸ்துவிடம் திரும்புவதற்கு முன்பு ஏற்படும் ஆரம்பகால பசி தாகத்தை இது வெளிப்படையாகக் குறிக்கிறது. அதேவேளையில், இரட்சிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு பாவியின் இருதயத்திலும் அவனது மரண நாள் வரை தொடரும் இடையறாத வாஞ்சையையும் இது குறிக்கிறது. இந்த கிருபையின் செயல்பாடுகள் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் மீண்டும் மீண்டும் உணரப்படுகின்றன. கிறிஸ்துவால் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்று வாஞ்சித்தவன், இப்போது அவரைப் போலவே மாற வேண்டும் என்று ஏங்குகிறான். பரந்த நோக்கில் பார்த்தால், இந்த பசியும் தாகமும் புதிதாக்கப்பட்ட இருதயம் தேவனை நோக்கி மூச்சுவாங்கித் தவிப்பதையும் (சங்கீதம் 42:1), அவரோடு நெருங்கி நடப்பதற்கான ஏக்கத்தையும், அவருடைய குமாரனுடைய சாயலுக்குப் பரிபூரணமாக ஒத்திருக்க வேண்டும் என்ற வாஞ்சையையும் குறிக்கிறது. நம்மைப் பலப்படுத்தவும், தாங்கவும், திருப்திப்படுத்தவும் கூடிய தேவ ஆசீர்வாதங்களுக்கான புதிய சுபாவத்தின் பேரார்வத்தை இது சொல்லுகிறது.

நமது வேதப்பகுதி ஒரு முரண்பாடு போன்ற உண்மையை (paradox) முன்வைக்கிறது; இது எந்த மாம்ச சிந்தையாலும் கற்பனை செய்யப்பட்டதல்ல என்பது தெளிவு. ஜீவ அப்பமாயிருக்கிறவரும், தமக்குள் சகல பரிபூரணமும் வாசமாயிருக்கப் பெற்றவருமானவரோடு உயிருள்ள ஐக்கியத்தில் இணைக்கப்பட்ட ஒருவன் இன்னும் பசியோடும் தாகத்தோடும் இருக்க முடியுமா? ஆம், புதிதாக்கப்பட்ட இருதயத்தின் அனுபவம் அதுவே. வினைச்சொல்லின் காலத்தை (tense) கவனமாகக் கவனியுங்கள்: அது "பசிதாகமாய் இருந்தவர்கள் பாக்கியவான்கள்" என்று சொல்லவில்லை, "பசி தாகமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்" (நிகழ்காலம்) என்றே சொல்கிறது. அன்பான வாசகரே, உங்களுக்கு அந்தப் பசி தாகம் இருக்கிறதா? அல்லது நீங்கள் அடைந்தவற்றைக் குறித்தும் உங்கள் தற்போதைய நிலையைக் குறித்தும் திருப்தியாக இருக்கிறீர்களா? நீதியின்மேல் பசி தாகம் கொள்வது என்பது எப்போதும் தேவனுடைய உண்மையான பரிசுத்தவான்களின் அனுபவமாகவே இருந்திருக்கிறது (பிலிப்பியர் 3:8-14).

"அவர்கள் திருப்தியடைவார்கள்." நமது வேதப்பகுதியின் முதல் பாதியைப் போலவே, இதுவும் ஆரம்பம் மற்றும் தொடர்ச்சி என இருநிலை நிறைவேற்றத்தைக் கொண்டுள்ளது. தேவன் ஆத்துமாவில் பசியையும் தாகத்தையும் உருவாக்கும்போது, அதை அவர் திருப்திப்படுத்துவதற்காகவே செய்கிறார். ஏழைப் பாவிக்குக் கிறிஸ்துவின் மீதான அவசியத்தை உணரச் செய்வது, அவனை கிறிஸ்துவிடம் இழுத்து, பரிசுத்த தேவனுக்கு முன்பாகத் தன் ஒரே நீதியாக அவரைத் தழுவிக்கொள்ளச் செய்வதற்காகவே. கிறிஸ்துவே தான் புதிதாகக் கண்டடைந்த நீதி என்று அறிக்கை செய்வதிலும், அவரை மட்டுமே மேன்மை பாராட்டுவதிலும் அவன் பெருமகிழ்ச்சியடைகிறான் (1 கொரிந்தியர் 1:30, 31). தேவன் இப்போது "பரிசுத்தவான்" என்று அழைக்கும் அத்தகைய நபர் (1 கொரிந்தியர் 1:2; 2 கொரிந்தியர் 1:1; எபேசியர் 1:1; பிலிப்பியர் 1:1), ஒரு தொடர்ச்சியான நிறைவை அனுபவிக்க வேண்டும்: துன்மார்க்கத்திற்கு ஏதுவான மதுபானத்தால் அல்ல, ஆவியானவராலே நிறையப்பட வேண்டும் (எபேசியர் 5:18). எல்லாப் புத்திக்கும் மேலான தேவ சமாதானத்தால் அவன் நிரப்பப்பட வேண்டும் (பிலிப்பியர் 4:7).

கிறிஸ்துவின் நீதியின்மேல் நம்பிக்கை வைக்கும் நாம், ஒரு நாள் எந்தத் துக்கத்தின் கலப்புமற்ற தெய்வீக ஆசீர்வாதத்தால் நிரப்பப்படுவோம்; நமக்காகவும் நமக்குள்ளும் தம்முடைய இரட்சிப்பின் கிரியையின் காணக்கூடிய கனிகளாக, அன்பிற்கும் கீழ்ப்படிதலுக்கும் உரிய எல்லாச் செயல்களையும் நமக்குள் நடப்பித்தவரை (பிலிப்பியர் 2:12, 13) நோக்கித் துதியினாலும் ஸ்தோத்திரத்தினாலும் நிரப்பப்படுவோம். இவ்வுலகத்தில், "அவர் பசியுள்ளவர்களை நன்மைகளினால் நிரப்புகிறார்" (லூக்கா 1:53). கர்த்தரைத் தேடுகிறவர்களுக்கு (சங்கீதம் 34:10), இவ்வுலகம் கொடுக்கவும் முடியாத, தடுத்து நிறுத்தவும் முடியாத நன்மைகளை அவர் அருளுகிறார். தம்முடைய மேய்ச்சலின் ஆடுகளாகிய நமக்கு அவர் நன்மையையும் கிருபையையும் அருளுகிறார், நமது பாத்திரம் நிரம்பி வழிகிறது (சங்கீதம் 23:5, 6). ஆயினும், நாம் தற்போது அனுபவிப்பவை அனைத்தும், "தேவன் தம்மில் அன்புகூருகிறவர்களுக்கு ஆயத்தம் பண்ணினவைகளின்" (1 கொரிந்தியர் 2:9) ஒரு சிறிய முன்னுருசியே. நித்தியத்தில், நாம் பரிபூரண பரிசுத்தத்தால் நிரப்பப்படுவோம், ஏனென்றால் "அவருக்கு ஒப்பாயிருப்போம்" (1 யோவான் 3:2). அப்போது நாம் பாவத்தை என்றென்றைக்குமாக ஒழித்துவிடுவோம். அப்போது நமக்கு "இனிப் பசியுமிராது, இனித் தாகமுமிராது".