இந்த படைப்பில் தேவன் இருக்கிறார் என்பதற்கு மிக முக்கியமான சான்றுகள் உள்ளன.

ஒன்று: சிருஷ்டி (படைப்பு)

மற்றொன்று தார்மீக மதிப்புகள்

தேவன் இருக்கிறார் என்பதற்குப் பல முக்கியமான சான்றுகள் நம் கண் முன்னே இருந்தாலும், அல்லது நமக்குத் தெரிந்தாலும், சிலர் "தேவன் இல்லை" என்று சொல்லித் தர்க்கிப்பவர்களே நாத்திகர்கள். "மனிதன் குரங்கிலிருந்து வந்தவன்" என்பதே இக்குழுவினரின் வாதமாக இருக்கிறது. அதனால் தான் வேதம் அவர்களைக் குறித்து இவ்விதமாகச் சொல்லுகிறது: “தேவன் இல்லை என்று மதிகெட்டவன் தன் இருதயத்தில் சொல்லிக்கொள்ளுகிறான்.” (சங்கீதம் 14:1).

தேவன் இருக்கிறாரா? ஒருவேளை தேவன் இருந்தால், அவர் எப்படி இருப்பார்? மனிதன் என்பவன் யார்? ஏன் அவனைப் படைத்தார்? மரணத்திற்குப் பின் வாழ்க்கை உண்டா? ஒருவேளை மரணத்திற்குப் பின் வாழ்க்கை இருந்தால், மனிதன் எங்கு செல்கிறான்? இப்படிப்பட்ட மனித அறிவுக்கு எட்டாத கேள்விகளுக்குப் பதில் வேண்டுமென்றால், நாம் தேவனிடமே கேட்க வேண்டும். தேவன் மனிதனுக்கு நேரடியாகத் தோன்றுவதில்லை. பின்பு நாம் எப்படி அறிவது? எனவே, தேவன் இருப்பதைப் பற்றியும், மனிதனைப் பற்றியும் அறிவதற்கும், அவருடன் பேசுவதற்கும், அவர் நமக்கு ஒரு புத்தகத்தைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். அது மனிதர்கள் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் எழுதப்பட வேண்டும்.

அந்தப் புத்தகம் எதுவென்றால், அது “பரிசுத்த வேதாகமம்”. மனிதனுக்குத் தேவன் யார் என்பதை அறிந்து கொள்வதற்குத் தேவன் கொடுத்த ஒரே புத்தகம் வேதாகமம் தான். அந்த வேதாகமத்தில் "நான் ஒருவரே தேவன்" என்றும், "என்னைத் தவிர வேறு தேவன் இல்லை" என்றும் அவர் தன்னைக் குறித்துத் தெளிவாகச் சொல்லியுள்ளார். பொதுவாக நாம் மற்றவர்களுக்குச் சுவிசேஷத்தை அறிவிக்கும் போது, சில வேற்று மதத்தவர்கள், "எங்களுக்குப் பல கடவுள்கள் இருக்கிறார்கள்; ஆதலால், எங்களுக்கு வேறு தேவர்கள் தேவையில்லை" என்றும், "எங்களுடைய தேவனே பெரியவர், எங்கள் மதமே பெரிய மதம், உங்கள் மதத்தைப் பற்றி எங்களுக்கு அறிவிக்க வேண்டாம்" என்றும் நமக்கு அறிவுறுத்துவார்கள்.

சொல்லப்போனால், நாம் "எங்கள் மதம் பெரியது" என்று சொல்ல வரவில்லை. நாம் அறிவிக்கும் தேவன் வேறொரு தேவன் அல்ல; அவரே ஒரே மெய்யான தேவன். சிலர் தவறாக எண்ணுவது போல் அவர் ஊருக்கு ஒரு தேவன், மாநிலத்துக்கு ஒரு தேவன், நாட்டுக்கு ஒரு தேவன் என்பதல்ல. தேவன் என்பவர் ஒருவர் மட்டுமே! அவர் இந்த வானத்தையும் பூமியையும் படைத்தவர். வேதம் போதிக்கும் தேவன் அவரே! தேவன் ஒருவராக இருக்கும்போது, அந்தத் தேவனை அறிவிக்கும் மார்க்கமே உண்மையான மார்க்கம் என்பதை நாம் இந்த இடத்தில் பறைசாற்றுகிறோம். அந்தத் தேவன் தன்னை வேதத்தில் முழுமையாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

உலகில் உள்ள அனைத்து புத்தகங்களிலும் “பரிசுத்த வேதாகமம்” தனித்துவம் வாய்ந்தது. அதனுடைய செய்தி மொத்தம் 66 புத்தகங்களில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுள்ளது. மேய்ப்பர்கள், அரசர்கள், போதகர்கள், அறிஞர்கள், மீனவர்கள் மற்றும் தீர்க்கதரிசிகள் உட்பட 40-க்கும் மேற்பட்ட வெவ்வேறு ஆசிரியர்களால், சுமார் 1,500 ஆண்டு இடைவெளியில் இது எழுதப்பட்டது. பழைய ஏற்பாட்டின் புத்தகங்கள் கி.மு. 1400 முதல் கி.மு. 400 வரையில் உள்ள காலப்பகுதியிலும், புதிய ஏற்பாட்டின் புத்தகங்கள் கி.பி. 40 முதல் கி.பி. 95 வரையில் உள்ள காலப்பகுதியிலும் எழுதப்பட்டன.

உலக வரலாற்றில் பலரின் வாழ்க்கையை மாற்றியது இந்த வேத புத்தகம். பரிசுத்த வேதாகமம் 3,000-க்கும் மேற்பட்ட மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட புத்தகம். உலக வரலாற்றில் வேறு எந்தப் புத்தகமும் இவ்வளவு மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்படவில்லை; இது அரியதொரு சாதனை. அதேபோல், வேதம் உலகில் பலரை மாற்றிய புத்தகம்.

உதாரணமாக, ஒரு நாத்திகர் “நியூ ஹெப்ரைட்ஸ்” (New Hebrides) என்ற தீவில் ஒரு குழுவைச் சந்தித்தார். அங்கு ஒரு வயதான மனிதர் வேதத்தை வாசிப்பதைப் பார்த்து, ஒருவித அதிருப்தியுடன், "இந்தப் புத்தகம் இன்னும் வாசிக்கப்படுகிறதா?" என்று கேள்வி எழுப்பினார். அவருடைய கேள்விக்கு அந்த மனிதர், "இந்தப் புத்தகத்தை நாங்கள் வாசிப்பதால் தான் நீ இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறாய்; இல்லையேல் இந்நேரம் நீ எங்களுக்கு உணவாக இருந்திருப்பாய்" என்று பதிலளித்தார். ஏனென்றால், சுமார் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, “ஜான் ஜி. பேட்டன்” (John G. Paton) என்ற மிஷனரி, மனிதர்களைச் சாப்பிடும் அந்தக் கூட்டத்தின் மத்தியில் வந்து, பரிசுத்த வேதாகமத்தின் மூலம் அவர்களிடையே மாபெரும் மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்தார். இவ்வகையில் வேதாகமம் காட்டுமிராண்டிகளைக் கூட மாற்றிய நிகழ்வுகள் ஏராளம் உண்டு. வேதாகமம் 24,000-க்கும் அதிகமான கையெழுத்துப் பிரதிகளைக் கொண்ட வரலாற்றுப் புத்தகமாகவும் உள்ளது. இனி இந்த வேதாகமத்தின் அங்கீகாரம் பற்றி விரிவாக ஆராய்ந்து அறிந்து கொள்வோம்.

வேதம் எவ்வாறு அங்கீகரிக்கப்பட்டது? அது எப்போது நடந்தது?

இந்த வேதாகமத்தில் ஏன் 66 புத்தகங்கள் மட்டும் (பழைய ஏற்பாட்டில் 39, புதிய ஏற்பாட்டில் 27) உள்ளன? இந்த எண்ணிக்கையோடு ஒன்று கூடவோ அல்லது ஒன்று குறையவோ இல்லாமல் 66 புத்தகங்கள் மட்டும் இருப்பது ஏன்? இந்த 66 புத்தகங்கள் என்கிற கணக்கு வேதாகமத்தில் எங்காவது எழுதப்பட்டுள்ளதா? இது மனிதர்களால் தீர்மானிக்கப்பட்டதா? அல்லது தேவன் முடிவு செய்தாரா? இப்போது இந்த விஷயங்களைப் பற்றிப் பார்ப்போம்.

1. பழைய ஏற்பாடு:

முக்கியமாக, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து என்னும் மேசியா வருவார் என்றும், அவர் பாவிகளுக்குப் பாவமன்னிப்பு என்னும் பரிகாரம் செய்வார் என்ற செய்தியும் இதில் எழுதப்பட்டுள்ளது. மேலே குறிப்பிட்டுள்ளபடி இதில் 39 புத்தகங்கள் உள்ளன. இது சிருஷ்டிப்பின் தொடக்கத்திலிருந்து கி.மு. 400 வரையிலான வரலாற்றைத் தெரியப்படுத்துகிறது. மேலும் எதிர்காலத்தைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனம் (மேசியா மற்றும் அவரது நித்திய ராஜ்யம்) ஆதியாகமம் முதல் மல்கியா வரை அனைத்திலும் எழுதப்பட்டுள்ளது.

புதிய ஏற்பாட்டை விட இந்தப் பழைய ஏற்பாட்டின் நம்பகத்தன்மை பற்றிய சர்ச்சைகள் மிகக் குறைவு. பழைய ஏற்பாட்டின் பெரும்பகுதி வரலாறுகளாகவே உள்ளது. சொல்லப்போனால், மனிதப் படைப்பின் தொடக்கத்தில் எழுத்து வடிவம் அல்லது எழுத்துமுறை இல்லை. ஆகவே, அந்த நாட்களில் தேவனுடைய மக்கள் ஒரு தலைமுறையிலிருந்து மற்றொரு தலைமுறைக்கு வாய்வழிச் செய்தி மூலமாகத் தகவல்களைக் கொடுத்து வந்தனர். ஆதியில் மனிதன் கிட்டத்தட்ட 1000 ஆண்டுகள் உயிர் வாழ்ந்ததற்கு இதுவும் ஒரு காரணம். ஏனென்றால், எழுத்து வடிவம் கண்டுபிடிக்கப்படாத காலகட்டத்தில் பல தலைமுறைகள் கடந்து சென்றால், செய்தியைப் பிழையின்றி அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்துவது கடினம். அதனால்தான் தேவன் அவர்களுக்கு நீண்ட ஆயுட்காலத்தைக் கொடுத்தார் என்று கருதலாம். கவனிக்கவும்: ஆதாம் மரித்து 50 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தேவன் ஏனோக்கை எடுத்துக்கொண்டார். ஆதாம் பல வருடங்கள் வாழ்ந்ததால், படைப்பின் தொடக்கத்திலிருந்து நடந்த அனைத்தையும் ஏனோக்கிடம் கூறியிருப்பார்.

இவ்வாறே மோசேயின் தலைமுறை வரை பிதாக்கள் மூலமாக அந்தச் செய்திகள் அனைத்தும் கடத்தப்பட்டன. அதனால்தான் மோசே வேதத்தின் தேவனை முன்பே அறிந்திருந்தார். அந்தக் காரணத்திற்காகத்தான், தேவன் மோசேக்குத் தரிசனமான போது, "ஆபிரகாம், ஈசாக்கு மற்றும் யாக்கோபின் தேவன்" என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்தியபோது, மோசே பணிந்து வணங்கினான். அப்போதிருந்து, தேவன் ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் தனக்கானவர்களை ஏற்படுத்தி, அவர்களைக் கொண்டு வேதத்தை எழுத வைத்தார். முதலாவது மோசேயினால் எழுதப்பட்டது; பின்னர் பல தீர்க்கதரிசிகளால் எழுதப்பட்டது. அவர்களால் செய்யப்பட்ட அற்புதங்களினாலும், அவர்கள் சொன்ன தீர்க்கதரிசனங்கள் நிறைவேறியதன் மூலமும், அவர்கள் எழுதிய வேதம் தேவனால் ஏவப்பட்டது என்று தேவன் உறுதிப்படுத்துகிறார். இந்தப் பழைய ஏற்பாடு மல்கியா புத்தகத்தோடு முடிகிறது. கர்த்தராகிய இயேசு பிறந்த சமயத்தில், யூதர்களின் கைகளில் ஆதியாகமம் முதல் மல்கியா வரையிலான வேதம் இருந்தது. அவற்றை இயேசு வேதவாக்கியங்களாக உறுதிப்படுத்தினார். 39 புத்தகங்கள் கொண்ட பழைய ஏற்பாடாக நமது வேதத்தில் அவை உள்ளன.

ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், இயேசு கிறிஸ்து பழைய ஏற்பாட்டு வேதத்தின் முழுமையான தொகுப்பைப் பற்றிக் கூறினார்: "நியாயப்பிரமாணத்தையானாலும் தீர்க்கதரிசனங்களையானாலும் அழிக்கிறதற்கு வந்தேன் என்று எண்ணிக்கொள்ளாதேயுங்கள்; அழிக்கிறதற்கு அல்ல, நிறைவேற்றுகிறதற்கே வந்தேன். வானமும் பூமியும் ஒழிந்துபோனாலும், நியாயப்பிரமாணத்திலுள்ளதெல்லாம் நிறைவேறுமளவும், அதில் ஒரு சிறு எழுத்தாகிலும், ஒரு எழுத்தின் உறுப்பாகிலும் ஒழிந்துபோகாது என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்." (மத்தேயு 5:17,18). இயேசு கிறிஸ்துவின் ஊழிய நாட்களில், பழைய ஏற்பாட்டு வேதங்கள் பல வழிகளில் தேவனால் ஏவப்பட்டவை என்று அவரால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டதைச் சுவிசேஷங்களில் வாசிக்கிறோம். பல சந்தர்ப்பங்களில் பரிசேயர்களுடனும், சதுசேயர்களுடனும் அவர் வாக்குவாதம் செய்தபோதும், அவர் வேதத்தைப் பற்றி எந்தக் கருத்து வேறுபாடும் தெரிவிக்கவில்லை.

குறிப்பு: யூதர்களின் வேதத்தில் நம்மிடம் இருப்பது போல் 39 புத்தகங்கள் இருக்காது. காரணம் என்னவென்றால் சாமுவேல், இராஜாக்கள் மற்றும் நாளாகமம் ஆகிய புத்தகங்கள் நம்மிடம் இரண்டு இரண்டாக உள்ளன. ஆனால் அவர்களுக்கு அவை ஒரே புத்தகமாக இருக்கும். இதனால் அவர்களின் வேதமும் நமது வேதமும் எண்ணிக்கையில் வேறுபட்டாலும் செய்தியின் அடிப்படையில் ஒன்றுதான்.

2. புதிய ஏற்பாடு:

பழைய ஏற்பாட்டில் தேவன் எதை வாக்குறுதி அளித்தாரோ, அவை அனைத்தும் புதிய ஏற்பாட்டில் நிறைவேறியது. தீர்க்கதரிசனத்தின்படியே இரட்சகர் பாவிகளுக்காக வந்தார். அவர் மரித்து, அடக்கம் செய்யப்பட்டு, மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்து தாம் தெரிந்து கொண்ட மக்களின் பாவங்களுக்கான பரிகாரத்தைச் செய்தார். அவர் பரலோகத்திற்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டார். அவர் மீண்டும் நியாயாதிபதியாக வருவார் என்று புதிய ஏற்பாட்டில் எழுதப்பட்டுள்ளது. இந்நூல் சுமார் 65 ஆண்டுகால வரலாற்றை உள்ளடக்கியது. இந்தப் புதிய ஏற்பாட்டில் 27 புத்தகங்கள் உள்ளன. பழைய ஏற்பாடு மல்கியாவுடன் முடிவடைந்தது போல், புதிய ஏற்பாடும் வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தோடு முடிவடைகிறது. பழைய ஏற்பாட்டை எழுதுவதற்குத் தேவன் தீர்க்கதரிசிகளை நியமித்தது போல், புதிய ஏற்பாட்டுப் புத்தகங்களை எழுத அப்போஸ்தலர்களை நியமித்தார். அவர்கள் மூலமாகத்தான் வேதாகமம் முழுமை பெற்றது.

• (மாற்கு 16:20) “அவர்கள் புறப்பட்டுப்போய், எங்கும் பிரசங்கம்பண்ணினார்கள். கர்த்தர் அவர்களுடனேகூடக் கிரியையை நடப்பித்து, அவர்களால் நடந்த அடையாளங்களினாலே வசனத்தை உறுதிப்படுத்தினார். ஆமென்.”

• (அப்போஸ்தலர் 14:3) “அவர் தமது கிருபையுள்ள வசனத்திற்குச் சாட்சியாக அடையாளங்களும் அற்புதங்களும் அவர்கள் கைகளால் செய்யப்படும்படி அநுக்கிரகம்பண்ணினார்.”

• (வெளிப்படுத்தல் 22:18-19) “இந்தப் புஸ்தகத்திலுள்ள தீர்க்கதரிசன வசனங்களைக் கேட்கிற யாவருக்கும் நான் சாட்சியாக எச்சரிக்கிறதாவது: ஒருவன் இவைகளோடே எதையாகிலும் கூட்டினால், இந்தப் புஸ்தகத்தில் எழுதியிருக்கிற வாதைகளை தேவன் அவன்மேல் கூட்டுவார். ஒருவன் இந்தத் தீர்க்கதரிசன புஸ்தகத்தின் வசனங்களிலிருந்து எதையாகிலும் எடுத்துப்போட்டால், ஜீவபுஸ்தகத்திலிருந்தும், பரிசுத்த நகரத்திலிருந்தும், இந்தப் புஸ்தகத்தில் எழுதப்பட்டவைகளிலிருந்தும், அவனுடைய பங்கை தேவன் எடுத்துப்போடுவார்.”

இந்தப் புதிய ஏற்பாட்டுப் புத்தகங்கள் அப்போஸ்தலர்களால் எழுதப்பட்டன. அவர்களின் மேற்பார்வையின் கீழ், அந்தப் புத்தகங்கள் எருசலேமில் இருந்து சிதறிய சபை உட்பட மற்ற சபையாரால் வாசிக்கப்பட்டன (கொலோசெயர் 4:16, 1 தெசலோனிக்கேயர் 5:27).

அதனால் தான் அவற்றையெல்லாம் ஒரு புத்தகமாக இணைக்கச் சிறிது காலம் பிடித்தது. ஆயினும் சில போலி நிருபங்கள் அப்போதே எழுதப்பட்டன. எனவே அங்கீகாரம் என்பது மிகவும் அவசியமாகிவிட்டது. 27 புத்தகங்களும் புதிய ஏற்பாடாக எவ்வாறு அங்கீகரிக்கப்பட முடிந்தது? சிலர் பரிசுத்த ஆவியானவர் மனித ஞானத்திற்கு அப்பாற்பட்ட முறையில் போதித்ததால் சபை மூப்பர்கள் இதைச் செய்தார்கள் என்று சொல்லுவார்கள்.

புத்தகத்தின் ஆசிரியர் ஒரு அப்போஸ்தலரா? அல்லது அப்போஸ்தலருடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவரா? அப்போஸ்தலர்கள் வாழ்ந்த காலத்தில் எழுதப்பட்ட புத்தகமா? ஆதிச்சபை எழுதியவர்களை அங்கீகரித்ததா? என்பதையெல்லாம் கருத்தில் கொண்டு அந்தப் புத்தகங்கள் புதிய விதிகளாக முடிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

அந்த 27 புத்தகங்கள்:

1. இயேசு கிறிஸ்துவின் சீஷரான மத்தேயு எழுதிய சுவிசேஷம்: 1

2. பேதுருவின் மேற்பார்வையில் மாற்கு எழுதிய சுவிசேஷம் (அப் 12:11,12; 1 பேதுரு 5:13): 1

3. பவுலின் மேற்பார்வையில் லூக்கா எழுதிய சுவிசேஷம் மற்றும் அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் (கொலோ 4:14; 2 தீமோ 4:11; பிலே 1:24): 2

4. இயேசு கிறிஸ்துவின் சீடரான யோவான் எழுதிய சுவிசேஷம், மூன்று நிருபங்கள் மற்றும் வெளிப்படுத்தல்: 5

5. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் எழுதிய நிருபங்கள் (இவை பேதுருவால் வேதவாக்கியங்களாக உறுதிப்படுத்தப்பட்டன - 2 பேதுரு 3:15-16): 13

6. தீமோத்தேயுவின் நெருங்கிய நண்பர் ஒருவர் எழுதிய எபிரேயர் நிருபம்: 1

7. இயேசு கிறிஸ்துவின் சகோதரர்களான யாக்கோபு மற்றும் யூதா எழுதிய நிருபங்கள்: 2

8. அப்போஸ்தலனாகிய பேதுரு எழுதிய நிருபங்கள்: 2

இந்த அங்கீகாரம் கி.பி. 400-ஆம் ஆண்டு காலத்தில் மட்டும் நடக்கவில்லை. கி.பி. 100 முதல் 165 வரை வாழ்ந்து இரத்த சாட்சியான ஜஸ்டின் மார்டியர் என்பவர் அந்தக் காலகட்டத்திலே நமக்கு நான்கு சுவிசேஷங்கள் இருப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறார். ரோம் நகரத்துக் கிளெமென்ட் (Clement of Rome - கி.பி. 95) இவற்றில் எட்டு புத்தகங்களைக் குறிப்பிடுகிறார். யோவானின் சீடரான போலிகார்ப் (கி.பி. 108) 15 புத்தகங்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுகிறார்.

வேதாகமம் நம்பகமானது. ஏனெனில்:

1. யூதர்கள் மட்டுமே தங்கள் தலைமுறைப் பட்டியலைத் துல்லியமாக எழுதி வந்தனர். ஆதாமிலிருந்து இயேசு கிறிஸ்து வரை ஒவ்வொரு தலைமுறையின் பெயரையும் நாம் காண்கிறோம்.

2. அந்த வரலாற்றின் இடங்கள், அரசர்கள் மற்றும் பிரபலமானவர்களின் பெயர்கள் இதில் எழுதப்பட்டுள்ளன. உதாரணமாக; லூக்கா 3:1-ல் திபேரியுராயன், பொந்தியுபிலாத்து, ஏரோது போன்ற வரலாற்று நபர்களைக் குறிப்பிடுகிறார். இவை லூக்கா உருவாக்கிய பெயர்கள் அல்ல; வரலாற்றில் இருந்ததற்கான தெளிவான சான்றுகள் உள்ளன.

3. முன்னறிவிக்கப்பட்டு நிறைவேறிய பல தீர்க்கதரிசன சம்பவங்களை இதில் காண்கிறோம். உதாரணமாக, ஏசாயா கி.மு. 700-ல் கோரேஸ் (Cyrus) ராஜாவைக் குறித்துத் தீர்க்கதரிசனம் கூறினார் (ஏசாயா 44:28). இந்தச் சைரஸ் என்ற அரசன் கி.மு. 539-530-க்கு இடையில் ஆட்சி செய்தார். அதாவது, அவர் பிறப்பதற்குச் சுமார் இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அவர் பெயர் உட்பட, தீர்க்கதரிசனம் கூறப்பட்டது. வேதாகமத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள அனைத்தும் வரலாற்றில் நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளன.

நமது இரட்சிப்புக்கு வேதம் போதுமானது:

லூக்கா 16:27-31ல், ஐசுவரியவான் தன் சகோதரர்களிடம் லாசருவை அனுப்பும்படி கேட்கிறான். அதற்கு ஆபிரகாம், "அவர்களுக்கு மோசேயும் தீர்க்கதரிசிகளும் (வேதம்) உண்டு, அவர்களுக்கு அவர்கள் செவிகொடுக்கட்டும்" என்றார். அவர்கள் வேதத்திற்குச் செவிகொடாவிட்டால், மரித்தோரிலிருந்து ஒருவன் எழுந்து போனாலும் நம்பமாட்டார்கள் என்று ஆபிரகாம் கூறுகிறார். அதாவது, இரட்சிப்புக்குத் தேவனுடைய வார்த்தை ஒன்றே போதுமானது. அதனால்தான் யாக்கோபு 1:21-ல், "உங்கள் ஆத்துமாக்களை இரட்சிக்க வல்லமையுள்ளதாயுமிருக்கிற வசனத்தைச் சாந்தமாய் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்" என்று எழுதப்பட்டுள்ளது.

2 தீமோத்தேயு 3:16-17ன் படி, வேதவாக்கியங்களெல்லாம் தேவ ஆவியினால் அருளப்பட்டிருக்கிறது. எனவே விசுவாசிகள் முற்றிலும் தேவனுடைய வார்த்தையின் மீது சார்ந்திருக்க வேண்டும்; மற்றவர்களின் அனுபவங்களிலும் சாட்சிகளிலும் நாம் சார்ந்திருக்க வேண்டாம்.

பிற்காலத்தில் அனுபவங்களை நம்பி வாழும் ஒரு தலைமுறை உருவாகும் என்பதை அறிந்த பேதுரு இவ்விதமாக எழுதியிருக்கிறார்: "அதிக உறுதியான தீர்க்கதரிசன வசனமும் நமக்கு உண்டு; ...அவ்வசனத்தைக் கவனித்திருப்பது நலமாயிருக்கும்.” (2 பேதுரு 1:19). மனிதர்களின் அனுபவங்களை விடத் தேவனுடைய வார்த்தையில் கவனம் செலுத்த அவர் நமக்குக் கற்பிக்கிறார்.

உதாரணமாக, இயேசு கிறிஸ்து ஒருவருக்குக் கனவில் தோன்றி ஏதாவது செய்யும்படி கேட்டார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். ஆனால் இயேசு கிறிஸ்து தாமே கூறுகிறார், "நான் சொன்ன வசனமே அவனைக் கடைசிநாளில் நியாயந்தீர்க்கும்" (யோவான் 12:48). கனவுகள் என்பது நம்முடைய கற்பனையிலிருந்து கூட பிறக்கலாம். ஆனால் அவர் தம்முடைய வார்த்தையின் அடிப்படையில் தான் நம்மை நியாயந்தீர்ப்பார்.

இன்னொரு உதாரணம் சொல்கிறேன். சில காலத்திற்கு முன்பு நான் தேவனை அறியாத ஒரு இந்து குடும்பத்தைச் சேர்ந்த என் உறவினர் ஒருவருக்கு நற்செய்தியை அறிவித்து, அவரைத் திருச்சபைக்கு அழைத்துச் சென்றேன். ஒரு நாள் அவர் என்னுடன் ஜெபித்துக் கொண்டிருந்தபோது, இயேசு கிறிஸ்து அவருக்குத் தோன்றி அவரை ஆசீர்வதித்தார் என்று சொன்னார். "நீங்கள் முன்பு சாய்பாபாவை வழிபட்டீர்களா? அவரையும் பார்த்தீர்களா?" என்று கேட்டேன்; அவர் "ஆம்" என்றார்.

அதாவது கடந்த காலத்தில் அவர் தனது கற்பனையில் சாய்பாபாவை பார்த்தது போல், இயேசு கிறிஸ்துவையும் தற்போது பார்க்கிறார். தான் சொல்லுவது பொய்யல்ல என்று அவர் நினைக்கிறார். ஆனால் மனரீதியான உளவியலில் (Psychology) இதற்குப் பல விளக்கங்கள் உள்ளன. தற்சமயம் தரிசனங்களையும் கனவுகளையும் காண்பவர்கள் பலர் இந்தப் பட்டியலில் உள்ளவர்கள். அவர்கள் காண்பவை அனைத்தும் தேவனிடமிருந்து வந்தவை அல்ல; அவை அவர்களின் கற்பனையில் உருவானவையாகக் கூட இருக்கலாம்.

வருந்தத்தக்க வகையில் உண்மை என்னவென்றால், பலர் இந்த அனுபவங்களினாலே ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். தேவனுடைய வார்த்தையை விட மனிதன் சொல்லும் அனுபவ வார்த்தைகளிலே கவனம் செலுத்தத் தொடங்குகிறார்கள். அதனால் தான் நாம் முழுக்க முழுக்கத் தேவனுடைய வார்த்தையை நம்பியிருக்க வேண்டும்; கற்பனை அல்லது அனுபவத்தை அல்ல. நம்மை நியாயந்தீர்க்கிறவரின் வார்த்தைகளில் நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

"அதிக உறுதியான தீர்க்கதரிசன வசனமும் நமக்கு உண்டு... அவ்வசனத்தைக் கவனித்திருப்பது நலமாயிருக்கும்." (2 பேதுரு 1:19).