சங்கீதம் 127:3 "கர்ப்பக்கனி தேவன் அளிக்கும் ஈவு."

இந்த வேதப்பகுதி நமக்கு முக்கியமாக இரண்டு காரியங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. இது தேவன் தமது கிருபையினால் மட்டுமே அருளும் ஓர் ஈவு (பரிசு). இந்த உலகத்தில் வேறு யாராலும் இப்படிப்பட்ட ஒரு பரிசைத் தர முடியாது. குறைந்தபட்சம் தேவன் கொடுக்கும் அந்தப் பரிசில் உள்ள ஒரு அவயவத்தைக்கூட மனிதர்களால் உருவாக்க முடியாது. ஏனென்றால், அந்த ஈவின் பின்னால் சர்வவல்லவராகிய தேவனின் அளப்பரிய ஞானம் (வடிவமைப்பு) மறைந்துள்ளது. அதனால்தான் பக்தனாகிய தாவீது,

சங்கீதம் 139:14 "நான் பிரமிக்கத்தக்க அதிசயமாய் உண்டாக்கப்பட்டபடியால், உம்மைத் துதிப்பேன்; உமது கிரியைகள் அதிசயமானவைகள், அது என் ஆத்துமாவுக்கு நன்றாய்த் தெரியும்"

என்று வியந்து கூறுகிறார்.

பொதுவாக, ஒரு பெரிய மனிதர் நமக்கு மதிப்புமிக்க ஒரு பரிசைக் கொடுத்தால், அதை நாம் மிகவும் கவனமாகவும் அக்கறையுடனும் பாதுகாப்போம். அப்படியானால், இந்த முழு சிருஷ்டிப்பையும் உருவாக்கிய மகாதேவன் அளித்த ஈவாகிய 'கர்ப்பக்கனி' விஷயத்தில் நாம் அதைவிட எவ்வளவு அதிக கவனமும் அக்கறையும் கொண்டிருக்க வேண்டும்!

ஒரு நாட்டை ஆளும் அரசன், தன் குடிமகன் ஒருவனுக்கு அன்போடு ஒரு பரிசை அனுப்புகிறான் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்த நபர் அப்பரிசை அலட்சியமாகவும் அஜாக்கிரதையாகவும் பாழாக்கிவிட்டான் என்பது அரசனுக்குத் தெரியவந்தால், அரசன் அதை எவ்வளவு கடுமையான குற்றமாகக் கருதுவான் என்பதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். ஏனென்றால், அந்த நபரின் செயல் அரசனை அவமதிப்பதற்குச் சமமாகும். அப்படியிருக்க, தேவாதிதேவன் தமது மகா ஞானத்தினால் உருவாக்கி (சங்கீதம் 139:13, ஏசாயா 44:2) அளித்த பரிசின் மீது அஜாக்கிரதையாகவும் அலட்சியமாகவும் செயல்படுவது, அவரை இன்னும் எவ்வளவு கொடூரமாக அவமதிக்கும் செயலாகும்! அப்படிப்பட்ட மனநிலை மிகவும் கடுமையான குற்றமாகவே கருதப்படும்.

இவற்றையெல்லாம் நான் ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், தற்போதைய காலகட்டத்தில் அநேக பெற்றோர்கள் இதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அது எப்படி என்று பார்ப்போம்.

தகப்பன்மார்களின் மனநிலை

தேவன் ஆதாமைச் சிருஷ்டித்தபோது, ஏதேன் தோட்டத்தைப் பண்படுத்தும் பணியை ஆதாமிடம் ஒப்படைத்தார் (ஆதியாகமம் 2:15). அதாவது, அவனை விவசாயம் செய்யச் சொன்னார். மனிதன் சபிக்கப்பட்ட பிறகும், கடினமானதாக மாறிய அதே விவசாயப் பணியில்தான் அவனைத் தொடரச் சொன்னார் (ஆதியாகமம் 3:19). அன்றிலிருந்து, ஆண்கள் உழைத்துத் தங்கள் குடும்பத்தைப் போஷிக்க வேண்டும் என்ற பொறுப்பு அவர்கள் மேல் சுமத்தப்பட்டு, அது இன்றுவரை தொடருகிறது. ஆனால் இன்று அநேக தகப்பன்மார்கள் வேலையின் காரியத்தில் சோம்பேறிகளாகவோ அல்லது குடிகாரர்களாகவோ மாறி, தங்கள் குழந்தைகளுக்குத் தேவையான உணவு, கல்வி, மருத்துவம் போன்றவற்றைக் கூட வழங்க முடியாத அளவுக்குக் கடின இருதயமுடையவர்களாக இருக்கிறார்கள். இந்த நிலையை நான் பல குடும்பங்களில் கவனித்திருக்கிறேன்.

1தீமோத்தேயு 5:8 "ஒருவன் தன் சொந்த ஜனங்களையும், விசேஷமாகத் தன் வீட்டாரையும் விசாரியாமற்போனால் (போஷிக்காமற்போனால்), அவன் விசுவாசத்தை மறுதலித்தவனும், அவிசுவாசியிலும் கெட்டவனுமாயிருப்பான்."

இந்த வசனத்தில் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், விசுவாசியான ஒரு தகப்பனை மனதில்கொண்டு, அவன் தன் குடும்பத்தைப் போஷிக்காவிட்டால் அவிசுவாசியை விடக் கெட்டவன் என்கிறார். அதாவது, ஒரு அவிசுவாசி அப்படி இருந்தாலும் அவன் தேவனின் பார்வையில் கெட்டவன்தான்; ஆனால் ஒரு விசுவாசி அப்படி இருந்தால், அவனை விட மோசமானவனாகக் கருதப்படுவான். தேவன் பெற்றோருக்குக் குழந்தைகளின் காரியத்தில் கொடுத்திருக்கும் பொதுவான பொறுப்புகளில் விசுவாசி, அவிசுவாசி என்ற எந்தப் பாகுபாடும் இல்லை. அவர் அந்தப் பாகுபாடு இல்லாமல் அனைவருக்கும் பரிசளிப்பது போலவே, அனைவரும் அந்தப் பரிசின் மீது பொறுப்புடையவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

மேலும் சில தகப்பன்மார்கள் தங்களுக்கு நேரம் கிடைக்கும்போதுகூட குழந்தைகளுடன் நேரத்தைச் செலவிடுவதில்லை. செய்தி சேனல்களைப் பார்ப்பதிலோ அல்லது மொபைல் போனில் (கைப்பேசி) 'ரீல்ஸ்' (Reels) பார்ப்பதிலோ நேரத்தை கழித்துவிடுகிறார்கள். இதனால் குழந்தைகளின் மனநிலையை அறிந்து, தகுந்த எச்சரிக்கையுடன் செயல்படுவதில் அவர்கள் படுதோல்வி அடைகிறார்கள். சிறுபிள்ளைகள் வளரும்போது இயல்பாகவே அவர்களிடம் சில தவறான குணங்களும் வளரும். இவற்றை அவ்வப்போது கவனித்து, அவற்றைக் கட்டுப்படுத்த நடவடிக்கை எடுக்காவிட்டால், அவர்களின் வாழ்க்கை தடம்மாறிப்போகும்.

நீதிமொழிகள் 22:15 "பிள்ளையின் நெஞ்சில் மதியீனம் ஒட்டியிருக்கும்; அதைத் தண்டிக்கிற பிரம்பு அதை அவனைவிட்டு அகற்றும்."

இன்னும் சில தகப்பன்மார்களோ, தேவையில்லாமல் தங்கள் பிள்ளைகளுக்குக் கோபமூட்டுபவர்களாகவும், அளவுக்கு மீறி அவர்களைத் தண்டிக்கும் கொடூரர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். இவர்களைக் கொடூரர்கள் என்று சொல்வதே பொருத்தமானது.

எபேசியர் 6:4 "பிதாக்களே, நீங்களும் உங்கள் பிள்ளைகளுக்குக் கோபமூட்டாமல், கர்த்தருக்கேற்ற சிட்சையிலும் போதனையிலும் அவர்களை வளர்ப்பீர்களாக."

கொலோசெயர் 3:21 "பிதாக்களே, உங்கள் பிள்ளைகள் திடனற்றுப்போகாதபடி, அவர்களுக்குக் கோபமூட்டாதிருங்கள்."

எனவே, தகப்பன்மார்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்குத் தேவையான உணவு, கல்வி, மருத்துவம் ஆகியவற்றை வழங்குபவர்களாகவும், நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் அவர்களுடன் செலவிட்டு, அவர்களின் மனநிலையைக் கவனித்து, தகுந்த முறையில் அவர்களைச் சிட்சை செய்து (கட்டுப்பாட்டுடன்) வளர்ப்பவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.

தாய்மார்களின் மனநிலை

பரிசுத்த வேதாகமத்தின்படி, ஒரு ஆணுக்கு உழைத்துக் குடும்பத்தைப் போஷிக்கும் பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது என்றால், ஒரு பெண்ணுக்குக் குடும்பத்தை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது (1 தீமோத்தேயு 5:14, தீத்து 2:4). குடும்பத்தை நிர்வகித்தல் என்பது குடும்பத்திற்கு உணவைத் தயார் செய்வது, கணவன் மற்றும் குழந்தைகளின் மீது அக்கறை கொள்வது ஆகும். ஆனால், இன்று பெண்களும் வேலைக்குச் செல்ல ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

பெண்கள் வேலை செய்வதை வேதாகமமோ அல்லது நானோ எதிர்க்கவில்லை. வேதாகமத்தில் உள்ள பல தேவ பக்தார்களின் மனைவிகளும் சுயதொழில் செய்திருக்கிறார்கள். உதாரணமாக: ராகேல் ஆடுகளை மேய்த்தாள் (ஆதியாகமம் 29:9), லீதியாள் என்னும் பக்தியுள்ள பெண் இரத்தாம்பரம் விற்றாள் (அப்போஸ்தலர் 16:14), பிரிஸ்கில்லாள் தன் கணவனுடன் சேர்ந்து கூடாரங்களை போடும் பணியைச் செய்தாள் (அப்போஸ்தலர் 18:1-3). மேலும், நீதிமொழிகள் 31:12-24 பகுதியை வாசிக்கும்போது, குணசாலியான மனைவியும், கர்த்தருக்குப் பயப்படுகிற ஸ்திரீயும் தன் கைகளினால் உழைத்து, வியாபாரமும் செய்வதைக் காண்கிறோம் (அக்காலத்தில் அவையே வேலைகள்).

இப்படியாகப் பெண்கள் வேலைக்குச் செல்லலாம்; ஆனால், அவர்கள் செய்யும் வேலைகள் அவர்களின் முக்கியப் பொறுப்பான குடும்ப நிர்வாகத்தைப் புறக்கணிப்பதாக (குழந்தைகள், கணவன் மீது சரியான அக்கறை செலுத்த முடியாதபடி) இருக்கக்கூடாது. ஆணின் வேலையோ அல்லது வியாபாரமோகூட குடும்பத்தைக் கண்டுகொள்ள முடியாத அளவுக்கு இருக்கக்கூடாது. அது அந்தக் குடும்பத்திற்குப் பெரும் நஷ்டத்தை ஏற்படுத்தும். இன்று பல பெண்கள் தங்கள் குழந்தைகள் சிறு குழந்தைகளாக இருக்கும்போதே, பால்குடிக்கும் வயதிலிருக்கும்போதே வேலைக்குச் செல்வதால், அவர்கள் மீது சரியான அக்கறை செலுத்த முடிவதில்லை; இதன் காரணமாக அக்குழந்தைகளின் ஆரோக்கியமும் கெட்டுப்போகிறது.

ஒருவேளை பெண்கள் வேலைக்குச் செல்லாமல் குடும்பத்தை நிர்வகிப்பதால், யாராவது அவர்களைக் கேவலமாகப் பார்த்தால், அவர்கள் தங்கள் குடும்ப நிர்வாகத்தின் மேன்மையைப் பறைசாற்றி, அப்படிக் கேவலமாகப் பேசுபவர்களின் வாயை அடைக்க வேண்டுமே தவிர, குழந்தைகளின் மீதான பொறுப்புகளை மறந்து வேலைக்கு ஓடக்கூடாது (குழந்தைகள் சிறியவர்களாக இருக்கும்போது). இந்த விஷயத்தில் கணவனிடமிருந்தே பிரச்சினைகள் வந்தால் (வேலை இல்லை என்று மட்டம் தட்டுவது), அதைத் தீர்க்கக் குடும்பப் பெரியவர்கள் இருக்கிறார்கள், சட்டம் இருக்கிறது. சொல்லப்போனால், பல பெண்களும்கூட ஆண்கள் செய்யும் சம்பாதிக்கும் வேலைகளைக் குறைத்து மதிப்பிட்டு, வீட்டு வேலைகளுக்கு முன்பாக அவை பெரிய விஷயமே இல்லை என்பது போலக் கேலி செய்கிறார்கள். அதற்காக ஆண்களெல்லாம் வேலைகள் மற்றும் பிற கடினமான பணிகளை விட்டுவிட்டு, வீட்டு வேலைகளைச் செய்துகொண்டு தங்கள் மனைவிகளை அப்படிப்பட்ட கடினமான பணிகளுக்கு அனுப்ப வேண்டுமா? எனவே பெண்கள் வேலைக்குச் செல்லலாம்; ஆனால், தேவன் தங்களுக்கு அளித்த ஈவின் மீது அன்பு செலுத்த முடியாதபடியும், சரியான கவனம் செலுத்த முடியாதபடியும் இருக்கக்கூடாது.

நிலைமை இப்படி இருக்க, வேலையில்லாமல் வீட்டிலேயே இருக்கும் வேறு சில பெண்கள் குடும்ப நிர்வாகத்தைக் கடுமையாக அலட்சியப்படுத்துகிறார்கள். குழந்தைகளுக்குச் சத்தான உணவைக்கூடத் தயார் செய்ய முடியாதபடி, தொலைக்காட்சியிலும் (டிவியிலும்) மொபைல் போன்களிலும் மூழ்கிக் கிடக்கிறார்கள். அவர்களின் பார்வையில் உணவு சமைப்பதும், குழந்தைகளின் மீது அக்கறை காட்டுவதும்கூட ஒரு அடிமைத்தனமாகவே இருக்கிறது. ஒரு காலத்தில் 'கறி பாயிண்ட்ஸ்' (Curry Points / உணவகங்கள்) என்றாலே திருமணம் ஆகாதவர்களுக்கானது என்று நினைத்தார்கள், இப்போது அங்கு திருமணம் ஆகாதவர்களை விடக் குடும்பப் பெண்களும் அவர்களின் கணவன்மார்களுமே அதிகம் காணப்படுகிறார்கள்.

வேறு சில தாய்மார்களுக்கோ குழந்தைகளுக்குப் பாலூட்டக்கூட நேரமில்லை (தங்கள் அழகு குறைந்துவிடும் என்று சிலர் நினைக்கிறார்கள்). குறைந்தபட்சம் குழந்தைகள் விளையாடும்போதுகூட அவர்களிடம் சரியான கவனம் செலுத்துவதில்லை. இதனால் பல குழந்தைகள் விபத்துக்களில் சிக்குகிறார்கள். உங்களுக்குத் தெரிந்த ஏதாவது ஒரு பெரிய மருத்துவமனைக்குச் சென்று பாருங்கள், அங்கு வரும் பெரும்பாலான குழந்தைகள் எத்தகைய விபத்துகளால் வருகிறார்கள் என்று புரியும். பெரும்பாலான விபத்துக்கள் குழந்தைகள் விளையாடும்போது கவனிக்காமல் விடுவதாலும், அவர்களுக்கு எட்டும் தூரத்தில் கூர்மையான பொருட்களை வைப்பதாலுமே நிகழ்கின்றன. இத்தகைய நடத்தையெல்லாம் தேவனின் ஈவின் மீது காட்டும் கவனமின்மையும் அலட்சியமுமே ஆகும். அந்த ஈவைக் கொடுத்த தேவனை அவமதிப்பதே ஆகும். முடிவில், அவர் பார்வையில் குற்றவாளிகளாக நிற்பதே ஆகும்.

வேதாகமத்தில் ஒரு நல்ல தாயின் நடத்தை எப்படி இருக்கும் என்று எழுதப்பட்டுள்ள வார்த்தைகளைப் பாருங்கள்:

நீதிமொழிகள் 31:15-29 "அவள் இருட்டோடே எழுந்திருந்து, தன் வீட்டாருக்குப் போஜனங்கொடுத்து, தன் வேலைக்காரிகளுக்குப் படியளப்பாள்... அவள் தன் வீட்டாருக்காகக் குளிருக்குப்பயப்படாள்; அவள் வீட்டாரனைவரும் இரட்டைப்புரை வஸ்திரம் தரித்திருப்பார்கள். அவள் தன் வீட்டுக்காரியங்களைக் கண்ணோக்கமாய்ப்பார்த்து, சோம்பலின் அப்பத்தைச் சாப்பிடாள். அவள் பிள்ளைகள் எழும்பி, அவளைப் பாக்கியவதி என்கிறார்கள்; அவள் புருஷனும் அவளைப் பார்த்து: அநேகம் பெண்கள் குணசாலிகளாயிருந்ததுண்டு; நீயோ அவர்கள் எல்லாருக்கும் மேலானவள் என்று அவளைப் புகழுகிறான்."

இந்த வேதப்பகுதியில் ஒரு நல்ல தாய்/மனைவி தன் குழந்தைகளிடமும் (வீட்டாரிடமும்) எப்படி நடந்து கொள்வாள் என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இன்று பல தாய்மார்கள் 'நெருப்புக்கோழியை' ஒத்திருக்கிறார்கள். அந்த நெருப்புக்கோழியின் நடத்தை எப்படி இருக்கும் என்று பாருங்கள்:

யோபு 39:13-16 "நெருப்புக்கோழி (தீக்குருவி) தன் செட்டைகளைச் சந்தோஷமாய் அடிக்கிறது;... அது தன் முட்டைகளைத் தரையிலே விட்டு, மணலிலே அவைகளை அனலாக்கி, ஏதோ ஒரு கால் அவைகளை மிதிக்கும் என்பதையும், வெளிமிருகம் அவைகளை உடைக்கும் என்பதையும் மறந்துபோகிறது. அது தன் குஞ்சுகள் தன்னுடையதல்லாததுபோல, அவைகளைக் கடினமாய் நடத்தும்; தன் பிரயாசம் விருதாவாய்ப்போகுமே என்று அது கவலைப்படாது."

ஆகவே, குழந்தைகளின் மீது கவனமின்மையாகவும் பொறுப்பற்ற முறையிலும் செயல்படும் தாய்மார்கள் அனைவரும் நெருப்புக்கோழியைப் போல, "தன் குஞ்சுகள் தன்னுடையதல்லாததுபோல, அவைகளைக் கடினமாய் நடத்துகிறவர்களே".

இவ்விதமாக, தகப்பன்மார்களும் சரி, தாய்மார்களும் சரி, தேவனின் ஈவாகிய கர்ப்பக்கனியின் மீது கவனமின்மையாகவும் அலட்சியமாகவும் நடந்துகொண்டு தேவாதிதேவனை அவமதிக்கிறார்கள். அவர் பார்வையில் குற்றவாளிகளாக மாறுகிறார்கள். "மனுஷர் பேசும் வீணான வார்த்தைகள் யாவையுங்குறித்து நியாயத்தீர்ப்பு நாளிலே கணக்கொப்புவிக்கவேண்டும்" (மத்தேயு 12:36) என்று இருக்கும்போது, அவர் கொடுத்த மேன்மையான ஈவின் காரியத்தில் கவனமின்மையாகவும் அலட்சியமாகவும் இருந்தவர்கள் அவருக்கு இன்னும் எவ்வளவு அதிகமாகக் கணக்கொப்புவிக்க வேண்டும்!

அவர் சிறு குழந்தைகளின் விஷயத்தில் ஒரு சிறிய அஜாக்கிரதையையோ அல்லது தவறையோகூடச் சகித்துக்கொள்ள மாட்டார். அதனால்தான் தேவன் அவர்கள் சார்பாக என்ன சொல்கிறார் என்று பாருங்கள்:

மத்தேயு 18:10 "இந்தச் சிறியரில் ஒருவனையும் அற்பமாய் எண்ணாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிருங்கள்; அவர்களுக்குரிய தேவதூதர்கள் பரலோகத்திலே என் பரமபிதாவின் சமுகத்தை எப்போதும் தரிசிக்கிறார்கள் என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்."

லூக்கா 17:2 "இவன் இந்தச் சிறியரில் ஒருவனுக்கு இடறலுண்டாக்குகிறதைப்பார்க்கிலும், இவன் கழுத்தில் ஏந்திரக்கல்லைக் கட்டி, இவனைச் சமுத்திரத்தில் தள்ளுவது இவனுக்கு நலமாயிருக்கும்."

எனக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாகத் தோன்றும் விஷயம் என்னவென்றால், இன்று அநேக பெற்றோர்கள் குழந்தைகளின் மீது மிகவும் பொறுப்பற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் தேவையான பால், உணவு ஆகியவற்றைக்கூட அளிக்காமல் கடினத்தன்மை காட்டுகிறார்கள். ஆனால் சமூகத்தில் அவர்கள் மீது பொழியப்படும் புகழ்ச்சிகள் மட்டும் சாதாரணமாக இருப்பதில்லை. “தாயிற் சிறந்த கோயிலும் இல்லை, தந்தை சொல் மிக்க மந்திரமும் இல்லை”, "தாய் தன் குழந்தைகளுக்காக வாழ்க்கையைத் தியாகம் செய்கிறாள், தந்தை தன் குழந்தைகளுக்காகத் தன் உழைப்பை தாரைவார்க்கிறார்" என்று சமூக வலைத்தளங்களில் ஏராளமான தேவையற்ற பதிவுகள் (அதிகப்படியான புகழ்ச்சிகள்) உலா வருகின்றன. ஆனால் அவர்களின் குறைகளைப் பற்றிப் பேச பொதுவாக யாருக்கும் தைரியம் வருவதில்லை. பெற்றோர்களைப் பிள்ளைகள் கண்டுகொள்வதில்லை என்று குரலெழுப்பும் சமூகம், அதே பெற்றோர்களில் பலபேர் பிள்ளைகளைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டபோது மட்டும் மௌனம் சாதிக்கிறது. பெற்றோர்களை மதிக்க வேண்டும், அவர்களைக் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றால், அவர்களும் அந்த மரியாதைக்குப் பாத்திரமானவர்களாக இருக்க வேண்டும்; ஒரு காலத்தில் அந்தப் பிள்ளைகளை அக்கறையோடு கவனித்தவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

பெற்றோர்களைக் கனம்பண்ண வேண்டும், அவர்கள் வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும், அவர்களின் முதிர்வயதில் அவர்களை அசட்டை செய்யக்கூடாது என்று வேதாகமம் அவர்களைக் குறித்து பல காரியங்களைச் சொல்கிறது (யாத்திராகமம் 20:12, நீதிமொழிகள் 23:22). பெற்றோருக்கு விரோதமாக எழும்பினாலும், அவர்களை அடித்தாலும், சபித்தாலும் மரண தண்டனை விதிக்கச் சொல்கிறது (யாத்திராகமம் 21:15, லேவியராகமம் 20:9, உபாகமம் 21:18-21). அதே வேளையில், பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளிடம் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும், அவர்களுக்கு என்ன போதிக்க வேண்டும் என்பதையும் தெளிவாகக் கூறுகிறது (உபாகமம் 6:6-7, எபேசியர் 6:4, கொலோசெயர் 3:21, 2 கொரிந்தியர் 12:14, நீதிமொழிகள் 19:18). ஆனால் சமூகம் பெரும்பாலும் பெற்றோருக்குச் சாதகமாகவே பஜனை செய்கிறதே தவிர, குழந்தைகளின் விஷயத்தில் பெற்றோரின் குறைகளைக் கண்டிக்கத் தவறிவிடுகிறது. இதன் காரணமாகவே நான் இதுவரை விளக்கியது போல, அநேக பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளின் காரியத்தில் பொறுப்பற்ற முறையில் செயல்படுகிறார்கள். அதனால்தான் நான் இந்த விஷயத்தில் தேவனின் சார்பாகக் குரலெழுப்ப வேண்டியதாயிற்று.

இன்னும் சொல்லப்போனால், இந்தக் கட்டுரையில் வேண்டுமென்றே பிள்ளைகள் மீது பெற்றோர்கள் நடத்தும் தாக்குதல்களைக் குறித்து நான் குறிப்பிடவில்லை. அப்படிப் பார்த்தால், பிள்ளைகள் மீது வெளியாட்கள் நடத்தும் தாக்குதல்களை விடப் பெற்றோர் நடத்தும் தாக்குதல்களே மிகவும் கொடூரமானவையாக இருக்கும்.