பரிசுத்த வேதாகமத்தில் அறுபத்தாறு புத்தகங்கள் மட்டும் ஏன் 'தேவனின் வார்த்தை' என்று அழைக்கப்படுகின்றன என்று நீங்கள் எப்போதாவது யோசித்தது உண்டா? இந்தக் கேள்வி மிகவும் முக்கியமானது. ஏனென்றால், கிறிஸ்தவத்தில் ஒரு பிரிவாக கருதக்கூடிய ரோமன் கத்தோலிக்கர்கள் இந்த 66 புத்தகங்களோடு, பழைய ஏற்பாட்டிற்கும் புதிய ஏற்பாட்டிற்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் எழுதப்பட்ட சில 'அபோக்ரிபா' (Apocrypha - தள்ளுபடி ஆகமங்கள்) புத்தகங்களையும் தேவனால் அருளப்பட்ட வேதமே என்று நம்புகிறார்கள்.

ரோமன் கத்தோலிக்கர்களின் வேதாகமப் புரிதல் இப்படியிருக்க, 'மார்மன்' (Mormons) பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள், 'மார்மன் புத்தகம்' (The Book of Mormon), 'கோட்பாடுகளும் உடன்படிக்கைகளும்' (The Doctrine and Covenants) மற்றும் 'விலையுயர்ந்த முத்து' (Pearl of Great Price) போன்ற புத்தகங்களையும் வேதத்துடன் இணைத்து, அவையும் தேவனுடைய வார்த்தையே என்று நம்புகிறார்கள். இன்னும் சிலர், வேதத்தில் எந்தப் புத்தகங்கள் இருக்க வேண்டும், எவை இருக்கக் கூடாது என்பதை ரோமப் பேரரசர் கான்ஸ்டன்டைன் தான் முடிவு செய்தார் என்று கூறுகிறார்கள்.

இப்படியாக ஒவ்வொரு குழுவினரும் வெவ்வேறு கருத்துக்களைக் கொண்டவர்களாக இருக்கும்போது, பரிசுத்த வேதாகமத்தில் உள்ள 66 புத்தகங்கள் மட்டுமே முழுமையான வேதம் என்று நாம் எப்படி உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்? அபோக்ரிபா புத்தகங்கள் ஏன் வேதம் அல்ல? எது வேதத்திற்கு உட்பட்ட புத்தகம், எது உட்படாத புத்தகம் என்பதை யார் தீர்மானிப்பது? சொல்லப்போனால், நாம் தினமும் வாசித்துத் தியானித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த வேதம் முழுவதுமாகவே தேவனுடைய வார்த்தையா என்பதை எப்படித் தெரிந்துகொள்வது?

இவற்றை அறிய, சில வாரங்கள் அசையாமல் ஓரிடத்தில் அமர்ந்து, வேதத்தில் உள்ள ஆதாரங்களையும், வரலாற்று விவரங்களையும் ஆராய்ந்தால், இந்த வேதத்தின் நியதியையும் (Canon) கோட்பாட்டையும் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளலாம். இதைப் புரிந்து கொள்வதற்கு உதவும்படியான ஏராளமான புத்தகங்களும் ஆதாரங்களும் உள்ளன. ஆனால், இந்தக் கட்டுரையில் நாம் வேதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, மேலே உள்ள கேள்விகளுக்கான பதில்களைக் கண்டறிய முயற்சிப்போம்.

ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபை வேதாகமத்தின் நெறிமுறைகளை அமைக்கவில்லை. பேரரசர் கான்ஸ்டன்டைன், ஜோசப் ஸ்மித், திருச்சபைத் தலைவர்கள், ஆட்சியாளர்கள் அல்லது பெரிய இறையியல் அறிஞர்கள் போன்றோர் யாரும் வேதாகமத்தில் உள்ள புத்தகங்களை முடிவு செய்யவில்லை. வேதாகமத்தின் நியதிக் கோட்பாடு என்பது நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளின் அடிப்படையில் மட்டுமே உறுதி செய்யப்பட்டதாகும். ஆண்டவராகிய கிறிஸ்துவினால் அருளப்பட்ட வேதத்தைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் அவருக்கு மட்டுமே உள்ளது. இந்தக் கோட்பாடு கிறிஸ்துவின் அதிகாரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. நாம் அவரை விசுவாசித்தால், அவருடைய வார்த்தைகளிலும் நம்பிக்கை வைப்போம்; அவருடைய அதிகாரத்திற்கும் வார்த்தைக்கும் நாம் கீழ்ப்படிவோம்.

பழைய ஏற்பாடு

முதலில் பழைய ஏற்பாட்டைக் குறித்துப் பார்ப்போம். ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து பழைய ஏற்பாட்டு வேதாகமப் பிரமாணத்தை உறுதிப்படுத்தினார். இயேசு கிறிஸ்து வாழ்ந்த காலத்தில் யூதர்களின் வேதப் புத்தகங்களில் எவையெல்லாம் பயன்பாட்டில் இருந்தனவோ, அவற்றை அவர் வேதமாக உறுதிப்படுத்தினார். அவையே நமது வேதத்தில் உள்ள பழைய ஏற்பாட்டு 39 புத்தகங்கள் ஆகும்.

ஒருமுறை இயேசு கிறிஸ்து பழைய ஏற்பாட்டு வேதப் புத்தகங்கள் முழுவதையும் பற்றிப் பேசினார்: “நியாயப்பிரமாணத்தையானாலும் தீர்க்கதரிசனங்களையானாலும் அழிக்கிறதற்கு வந்தேன் என்று எண்ணிக்கொள்ளாதேயுங்கள்; அழிக்கிறதற்கு அல்ல, நிறைவேற்றுகிறதற்கே வந்தேன். வானமும் பூமியும் ஒழிந்துபோனாலும், நியாயப்பிரமாணத்திலுள்ளதெல்லாம் நிறைவேறுமளவும், அதில் ஒரு சிறு எழுத்தாகிலும், ஒரு எழுத்தின் உறுப்பாகிலும் ஒழிந்துபோகாது என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்” (மத்தேயு 5:17-18). இவ்விதமாக இயேசுவின் ஊழியக் காலம் முழுவதும், பழைய ஏற்பாட்டு வேத வசனங்கள் அனைத்தும் தேவனால் ஏவப்பட்டு எழுதப்பட்ட வேதப் புத்தகங்கள் என்பதைச் சுவிசேஷப் புத்தகங்களில் பலமுறை உறுதிப்படுத்தியுள்ளார்.

1. வரலாற்று ரீதியாக, பழைய ஏற்பாட்டு வேதப் புத்தகங்கள் நம்பத்தகுந்தவை: இயேசு கிறிஸ்து பல சந்தர்ப்பங்களில் இதை உறுதிப்படுத்தினார் (மத்தேயு 10:15; 19:3-5; 12:40; 24:38-39). மேலும், தீர்க்கதரிசனப் புத்தகங்களைப் பார்த்தால், பழைய ஏற்பாட்டுப் புத்தகங்கள் துல்லியமானவை என்பதை இயேசு கிறிஸ்து பலமுறை சுட்டிக்காட்டியிருப்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

உதாரணமாக: மத்தேயு 26:49-56 வரை உள்ள வசனங்களைப் பார்ப்போம். இயேசுவைக் கைது செய்ய வந்தபோது நடந்த சம்பவத்தில், அவர் சீஷர்களை நோக்கி, "நான் இப்பொழுது என் பிதாவை வேண்டிக்கொண்டால், அவர் பன்னிரண்டு லேகியோனுக்கு அதிகமான தூதரை என்னிடத்தில் அனுப்பமாட்டாரென்று நினைக்கிறாயா? அப்படிச் செய்வேனானால், இவ்விதமாய்ச் சம்பவிக்கவேண்டும் என்கிற வேதவாக்கியங்கள் எப்படி நிறைவேறும்?" என்றார். மேலும், "ஆகிலும் தீர்க்கதரிசிகள் எழுதியிருக்கிற வசனங்கள் நிறைவேறும்படி இவைகளெல்லாம் சம்பவிக்கிறது" என்றும் கூறினார்.

2. வேதம் நிறைவானது, போதுமானது: பழைய ஏற்பாட்டு வசனங்கள் நிறைவானவை மற்றும் போதுமானவை என்பதை இயேசுவும் உறுதிப்படுத்தினார். உதாரணமாக, லூக்கா 16:27-31 வரை உள்ள ஐசுவரியவான் மற்றும் லாசருவின் உவமையில், ஆபிரகாம் கூறுவதாக இயேசு சொல்வதைக் கவனியுங்கள்: "அவர்கள் மோசேக்கும் தீர்க்கதரிசிகளுக்கும் செவிகொடாவிட்டால், மரித்தோரிலிருந்து ஒருவன் எழுந்துபோனாலும், நம்பமாட்டார்கள்." இரட்சிப்பிற்கு பழைய ஏற்பாட்டு வேதமே போதுமானது என்பதை இது காட்டுகிறது.

3. வேத வசனங்களின் ஒற்றுமை: பழைய ஏற்பாட்டு வேதத்தில் எந்த முரண்பாடும் இல்லை; அவற்றில் உள்ள அனைத்து வசனங்களும் ஒன்றோடு ஒன்று நல்ல இணக்கமும் ஒற்றுமையும் கொண்டவை என்பதை இயேசு கிறிஸ்து வெளிப்படுத்தினார். லூக்கா 24:27 மற்றும் 44-ம் வசனங்களில், "மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்திலும் தீர்க்கதரிசிகளின் ஆகமங்களிலும் சங்கீதங்களிலும் என்னைக்குறித்து எழுதியிருக்கிறவைகளெல்லாம் நிறைவேறவேண்டியதென்று... சொல்லிக்கொண்டுவந்த விசேஷங்கள் இவைகளே" என்று கூறுகிறார்.

4. வேதம் குறையற்றது, தவறில்லாதது: இயேசு கிறிஸ்து பழைய ஏற்பாட்டு வேதப் புத்தகங்கள் தவறில்லாதவை என்றும் கூறினார். சதுசேயர்கள் உயிர்த்தெழுதலைக் குறித்துக் கேட்ட கேள்விக்கு இயேசு பதிலளிக்கையில், "நீங்கள் வேதவாக்கியங்களையும், தேவனுடைய வல்லமையையும் அறியாமல் தப்பான எண்ணங்கொள்ளுகிறீர்கள்" (மத்தேயு 22:29) என்றார். மனிதர்கள் தவறு செய்வதற்கு வாய்ப்புள்ளது, ஆனால் வேத வாக்கியங்கள் தவறில்லாதவை என்பதை இயேசு உறுதிப்படுத்தினார். "உம்முடைய வசனமே சத்தியம்" (யோவான் 17:17).

5. வேதம் அதிகாரமுடையது: ஆலயத்தைச் சுத்திகரிக்கும்போது, "என்னுடைய வீடு ஜெபவீடு என்னப்படும் என்று எழுதியிருக்கிறது" என்றார். மேலும், "கர்த்தராலே ஆயிற்று... என்று நீங்கள் வேதத்தில் ஒருக்காலும் வாசிக்கவில்லையா?" (மத்தேயு 21:13, 16, 42) என்று கேட்டார். 'இது வேதத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது', 'நீங்கள் வாசிக்கவில்லையா' போன்ற சொற்றொடர்கள் பழைய ஏற்பாட்டு வேதம் அதிகாரபூர்வமானது என்பதைக் குறிக்கின்றன. பரிசேயர்களைக் கடிந்துகொள்ளும்போது, "உங்கள் பாரம்பரியத்தினாலே தேவனுடைய கற்பனையை அவமாக்கிவருகிறீர்கள்" (மாற்கு 7:13, மத்தேயு 15:6) என்று கூறி, பழைய ஏற்பாடு தேவனுடைய வார்த்தை என்பதை உறுதிப்படுத்தினார்.

அபோக்ரிபா (Apocrypha) பற்றிய நிலைப்பாடு: ரோமன் கத்தோலிக்கத்தின் “அபோக்ரிபா” என்று சொல்லப்படுகிற புத்தகங்கள் முதல் நூற்றாண்டு கால யூதர்களால் வேதமாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. இயேசு கூட அவற்றைத் தேவனின் பரிசுத்த வேதமாகக் கருதவில்லை. இயேசுவும் புதிய ஏற்பாட்டு ஆசிரியர்களும் தங்கள் எழுத்துக்களில் இந்த “அபோக்ரிபா” புத்தகங்களை ஒருபோதும் மேற்கோள் காட்டவோ அல்லது குறிப்பிடவோ இல்லை.

சிலர் யூதா புத்தகத்தில் ஏனோக்கின் புத்தகத்தைப் பற்றிய குறிப்பு உள்ளது என்று ஆட்சேபனை எழுப்புவார்கள். இது “அபோக்ரிபா” புத்தகங்களைச் சேர்ந்தது அல்ல; அது யூதர்களின் எழுத்துக்களில் மிகவும் பிரபலமான ஒரு புத்தகம். யூதா அதை ஒரு உதாரணமாக மட்டுமே குறிப்பிட்டார். ஒரு புத்தகத்திலிருந்து சில வரிகளை மேற்கோள் காட்டுவதால், அந்த முழுப் புத்தகமும் வேதமாகிவிடாது. பவுல் கூட புறஜாதிக் கவிஞர்களின் வார்த்தைகளைக் குறிப்பிட்டுள்ளார் (அப்போஸ்தலர் 17). அதனால் அந்தக் கவிஞர்களின் நூல்கள் வேதமாகிவிடாது.

ப்ராட்டஸ்டன்ட் மற்றும் சீர்திருத்தத் திருச்சபைகள் “அபோக்ரிபா” புத்தகங்களை ஏன் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை? ஏனெனில் இயேசு அவற்றை வேதவாக்கியங்களாக உறுதிப்படுத்தவில்லை. குறைந்தபட்சம் அப்போஸ்தலர்கள் கூட அவைகளைப் பற்றிப் பேசவில்லை. அந்தப் புத்தகங்கள் வரலாற்று ரீதியாகப் பயனுள்ளதாக இருக்கலாம், ஆனால் அவற்றை வேதமாகக் கருத முடியாது. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஜெரோம் (Jerome) போன்ற திருச்சபைப் பிதாக்களும் இவற்றை முக்கியமாகக் கருதவில்லை.

புதிய ஏற்பாடு

பழைய ஏற்பாட்டிற்கு நாம் பயன்படுத்திய அதே விதிமுறைகள் புதிய ஏற்பாட்டிற்கும் பொருந்தும். இயேசு கிறிஸ்து பழைய ஏற்பாட்டைத் தேவனின் வார்த்தையாக உறுதிப்படுத்தியது மட்டுமல்லாமல், அவருடைய அதிகாரப்பூர்வப் பிரதிநிதிகளான அப்போஸ்தலர்களுக்கு, தாம் கட்டும் திருச்சபைக்குத் தேவையான கூடுதல் வெளிப்பாட்டையும் வழங்குவதாக உறுதியளித்தார்.

யோவான் 14:26-ல் இயேசு, "பரிசுத்த ஆவியாகிய தேற்றரவாளனே எல்லாவற்றையும் உங்களுக்குப் போதித்து, நான் உங்களுக்குச் சொன்ன எல்லாவற்றையும் உங்களுக்கு நினைப்பூட்டுவார்" என்று வாக்களித்தார். யோவான் 16:13-ல், "சத்திய ஆவியாகிய அவர் வரும்போது, சகல சத்தியத்திற்குள்ளும் உங்களை நடத்துவார்... வரப்போகிற காரியங்களை உங்களுக்கு அறிவிப்பார்" என்றும் கூறினார். புதிய ஏற்பாட்டின் சுவிசேஷங்களும் நிருபங்களும் இந்த வாக்குறுதியின் நிறைவேறுதலாகும். கிறிஸ்துவின் ஆவி அப்போஸ்தலர்களை ஏவியபோது எழுதியவைகளின் மூலம் தேவன் திருச்சபைக்குக் கொடுத்த சத்திய வேதமே புதிய ஏற்பாடாகும்.

புதிய ஏற்பாட்டுப் புத்தகங்களை இந்த அளவுகோல்களின்படி பார்ப்போம்:

• மத்தேயு மற்றும் யோவான்: இந்த இரண்டு சுவிசேஷங்களும் இயேசுவின் நேரடிச் சீஷர்களான அப்போஸ்தலர்களால் எழுதப்பட்டவை.

• மாற்கு: இந்தப் புத்தகத்தில் அப்போஸ்தலரான பேதுருவின் நினைவுகள் அதிகமாக உள்ளன. பேதுருவின் அப்போஸ்தல அதிகாரத்தின் கீழ் மாற்கு இந்தப் புத்தகத்தை எழுதினார்.

• லூக்கா மற்றும் அப்போஸ்தலர் நடபடிகள்: லூக்கா, "ஆதிமுதல் எல்லாவற்றையும் திட்டமாய் விசாரித்தறிந்த" பின்னர் எழுதினார் (லூக்கா 1:3). இவர் பவுலின் சுவிசேஷப் பயணங்களில் உடனிருந்தவர். 1 தீமோத்தேயு 5:18-ல் பவுல், லூக்கா சுவிசேஷத்தில் உள்ள வசனத்தை "வேதவாக்கியம்" என்று மேற்கோள் காட்டுகிறார். இது லூக்காவின் எழுத்துக்களை வேதமாக உறுதிப்படுத்துகிறது.

• பவுலின் நிருபங்கள்: பவுலின் நிருபங்கள் 'பரிசுத்த வேதம் தான்’ என்று பேதுரு உறுதிப்படுத்துகிறார் (2 பேதுரு 3:15-16). அவர் பவுலின் நிருபங்களை "மற்ற வேதவாக்கியங்களைப் போல" என்று குறிப்பிடுகிறார்.

• எபிரேயர் நிருபம்: இதன் ஆசிரியர் யாரென்று உறுதியாகத் தெரியவில்லை என்றாலும், இது அப்போஸ்தலர்களின் வட்டத்திற்குள் இருந்த ஒருவரால் எழுதப்பட்டது. எபிரேயர் 2:3 மற்றும் 13:23-ன் படி, இதன் ஆசிரியர் தீமோத்தேயுவுடன் தொடர்புடையவர் மற்றும் அப்போஸ்தலர்களிடமிருந்து செய்தியைக் கேட்டவர் என்பது தெளிவாகிறது.

• யாக்கோபு: இவர் இயேசுவின் சகோதரர் மற்றும் எருசலேம் சபையின் தூண் (கலாத்தியர் 2:9). உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவைத் தரிசித்தவர். இவர் அப்போஸ்தலர்களின் ஐக்கியத்தில் இருந்ததால், இப்புத்தகம் அங்கீகரிக்கப்பட்டது.

• பேதுரு மற்றும் யோவான் நிருபங்கள்: இவை நேரடியாக அப்போஸ்தலர்களால் எழுதப்பட்டவை.

• யூதா: இவர் யாக்கோபின் சகோதரர். அப்போஸ்தலர்களின் போதனைகளை நினைவுகூரும்படி எழுதுகிறார். இவரும் அப்போஸ்தலர்களின் ஐக்கியத்தில் இருந்தவர்.

• வெளிப்படுத்தின விசேஷம்: இது அப்போஸ்தலனாகிய யோவானால் எழுதப்பட்டது.

ஏன் அறுபத்தாறு புத்தகங்கள் மட்டும்?

புதிய ஏற்பாட்டின் அனைத்துப் புத்தகங்களும் அப்போஸ்தலர்களின் அதிகாரத்தின் கீழ் அல்லது அவர்களின் அங்கீகாரத்துடன் எழுதப்பட்டன. இயேசு கிறிஸ்து தம்முடைய பிரதிநிதிகளாக யாரை நியமித்தாரோ, அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தில் மட்டுமே அந்த வெளிப்பாடு சாத்தியம். அவர்களுக்குப் பின் புதிய வெளிப்பாடுகள் வரும் என்பதற்கு வேதத்தில் எந்த ஆதாரமும் இல்லை. எனவே, கடைசி அப்போஸ்தலரின் காலத்தோடு வேதாகமப் புத்தகங்களின் வருகை நிறைவுபெற்றது.

இயேசு கிறிஸ்துவின் அதிகாரமே வேதாகமம் முழுமையான தேவனுடைய வார்த்தை என்பதற்கான அடிப்படை. இயேசு எவற்றை பழைய ஏற்பாடாக உறுதிப்படுத்தினாரோ, எவற்றைத் தம்முடைய அப்போஸ்தலர்கள் மூலம் புதிய ஏற்பாடாகக் கொடுத்தாரோ, அவை மட்டுமே வேதம். இதனால்தான் 66 புத்தகங்கள் மட்டுமே தேவன் அருளிய பரிசுத்த வேதம் என்று நாம் உறுதியாக நம்புகிறோம்.