சுவிசேஷப் பணி என்பது மனிதத் திட்டங்களாலோ அல்லது நிறுவனங்களின் பலத்தினாலோ நடைபெறுவது அல்ல; அது பரிசுத்த ஆவியானவரின் வல்லமையினாலும், தேவனுடைய வார்த்தையில் உள்ள ஜீவனினாலும் மட்டுமே சாத்தியமானது. யூதர்களின் கடுமையான எதிர்ப்புகளுக்கு மத்தியிலும், அப்போஸ்தலர்களாகிய பவுலும் பர்னபாவும் அந்தியோகியாவில் புறஜாதிகளுக்குச் சுவிசேஷத்தைத் தைரியமாக அறிவித்தார்கள். அக்காலக்கட்டத்தில், “கர்த்தருடைய வசனம் அத்தேசமெங்கும் பிரசித்தமாயிற்று” (அப்போஸ்தலர் 13:49) என்று வேதம் குறிப்பிடுகிறது.

சார்லஸ் ஸ்பர்ஜனின் மிஷனரிப் பிரசங்கம், மெய்யான சுவிசேஷ ஊழியத்தின் அடித்தளம் எது என்பதை நமக்கு ஆழமாக உணர்த்துகிறது. சுவிசேஷம் என்பது தேவனால் முன்குறிக்கப்பட்ட ஆத்துமாக்களைக் கிறிஸ்துவின் மந்தைக்குள் கொண்டுவரும் உன்னதமான கருவியாகும். மனித எதிர்ப்புகளோ அல்லது கலாச்சாரத் தடைகளோ தேவனுடைய வார்த்தையின் வல்லமையைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாது என்பதை ஸ்பர்ஜன் ஆணித்தரமாக விளக்குகிறார்.

நமது குறைவான வெற்றிக்கான காரணங்கள்

உலகிற்குச் சுவிசேஷத்தை அறிவிப்பது சபையின் கடமை மற்றும் பாக்கியம் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. உலகை மறுபடியும் பிறப்பிக்கும் (Regeneration) வேலையில் தேவன் மனிதர்களைத் தமக்குரிய கருவிகளாகப் பயன்படுத்துகிறார். மிஷனரிப் பணிகளின் பிதாக்கள் அனைவரும் தேவனுடைய கிருபையை ஆழமாக நேசித்தவர்கள். சுவிசேஷம் பரவ வேண்டுமானால், தேவனுடைய சத்தியத்தை உறுதியுடனும், அக்கினி போன்ற வைராக்கியத்துடனும் பற்றிக்கொள்ளும் மனிதர்கள் தேவை.

ஆயினும், நமது மிஷனரி உழைப்புகளில் நாம் ஏன் இவ்வளவு குறைவான வெற்றியைப் பெறுகிறோம்? சிலர், "நமது அமைப்புப் பணிகளுக்கு ஏற்ற வெற்றி கிடைத்துள்ளது" என்று சமாதானம் சொல்லலாம். ஆனால், சர்வவல்லமையுள்ள தேவனுக்கு முன்பாக நின்று கொண்டு, இது உண்மையான வெற்றி என்று சொல்ல முடியாது. அப்போஸ்தலர்களான பவுல், பேதுரு போன்றவர்கள் முழு தேசங்களுக்கும் சுவிசேஷத்தை அறிவித்து, ஆயிரக்கணக்கானோரைத் தேவனிடம் திருப்பினார்கள். அந்த மாபெரும் வெற்றியோடு ஒப்பிடும்போது, நமது வெற்றி மிகவும் அற்பமானது.

தேவனுடைய இறையாண்மையில் அவர் எல்லாவற்றையும் முன்நியமித்திருக்கிறார் என்பது உண்மை. அவர் வெள்ளங்களின் தேவனாகவும், வறட்சியின் தேவனாகவும் இருக்கிறார். ஆனால், நமது தோல்விக்கான காரணத்தை தேவனுடைய சித்தத்தின் மீது மட்டும் சுமத்திவிடக் கூடாது; நமக்குள் நாம் ஆராய வேண்டும். சபையானது ஜெபத்தோடும் தீவிரத்தோடும் செயல்படும்போது தேவன் ஆசீர்வதிக்கிறார். நமது மார்க்கம் அக்காலத்தில் செழித்ததைப்போல இப்போது ஏன் செழிக்கவில்லை என்பதற்கு நான்கு முக்கிய காரணங்களை நாம் கவனிக்க வேண்டும்:

1. அப்போஸ்தலர்களைப் போன்ற மனிதர்களின் பற்றாக்குறை இக்காலத்தில் அப்போஸ்தலர்களைப் போன்ற மனிதர்கள் மிகச் சிலரே உள்ளனர். வில்லியம்ஸ், நிப், மாஃபட் போன்ற தியாகம் நிறைந்த மிஷனரிகள் ஒரு காலத்தில் இருந்தார்கள். இன்றைய போதகர்களும் மிஷனரிகளும் நல்ல மனிதர்களாக இருக்கலாம், ஆனால் வல்லமையான அப்போஸ்தலர்களிடமிருந்து அவர்கள் மிகவும் வேறுபடுகிறார்கள். பரிசுத்த ஆவியானவராலும் அக்கினியாலும் நிரப்பப்பட்ட மனிதர்களின் குறைபாடு இன்று சபைகளில் பரவலாக உள்ளது. பவுலின் வாழ்க்கையைப் பாருங்கள். பரலோகத் தலையீட்டால் மனந்திரும்பிய அன்றிலிருந்து, அவன் ஒரு தீவிரமான மனிதனாக மாறினான். தான் எதைச் செய்தாலும் அதைத் தேவனுடைய மகிமைக்காகவே செய்தான். "சுவிசேஷத்தை நான் பிரசங்கியாவிட்டால் எனக்கு ஐயோ" என்று முழு தீவிரத்தோடு பிரசங்கித்தான். இன்று அப்படிப்பட்ட ஆழமான, உணர்ச்சிப்பூர்வமான பிரசங்கங்களைக் கேட்பது அரிதாகிவிட்டது. ஆத்துமாக்களுக்காக ஏங்கும் குரல்கள் இன்று குறைவு. சுவிசேஷகர்கள் முழு இருதயத்தோடு, பாரத்தோடு பிரசங்கித்தால் மட்டுமே பெரிய வெற்றியை நாம் எதிர்பார்க்க முடியும்.

2. சுவிசேஷத்தின் மீதான விசுவாசமின்மை பவுலைப் போலப் பிரசங்கிக்கக்கூடிய விசுவாசம் இன்று நம்மிடம் இல்லை. பவுல் எந்த ஆடம்பரமும் இன்றி, வீதிகளில் இறங்கிப் பிரசங்கித்தான். ஏனென்றால், தேவனுடைய சுவிசேஷம் ஆத்துமாக்களை இரட்சித்து, விக்கிரகங்களை வீழ்த்தும் என்ற முழுமையான விசுவாசம் அவனிடம் இருந்தது. இன்றைக்கு, நாம் பிரசங்கிக்கும் சுவிசேஷத்தின் வல்லமை மீது நமக்கே நம்பிக்கை குறைந்து, மனிதர்களின் கவர்ச்சிகரமான தத்துவங்களைச் சேர்க்கிறோம். தேவனுடைய சத்தியம் ஒரு ஆத்துமாவை இரட்சிக்காவிட்டால், மனிதனின் பொய்களால் அதை ஒருபோதும் செய்ய முடியாது. நாம் பிரசங்கிப்பது முழுமையான சத்தியம் என்று உறுதியாக நம்ப வேண்டும். தத்துவவாதிகளையோ அல்லது கற்றறிந்தவர்களையோ கண்டு விவாதிக்கவோ பயப்படவோ தேவையில்லை. "இதுவே சத்தியம்—இதை விசுவாசிக்கிறவன் இரட்சிக்கப்படுவான், மறுக்கிறவன் ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்படுவான்" என்று உறுதியாகச் சொல்வதே நமது வேலை.

3. அதிகாரப்பூர்வமான அறிவிப்பும் பயண ஊழியமும் வரலாற்றில் பல தவறான மார்க்கங்கள் கூட, "பரலோகத்திலிருந்து எங்களுக்கு வெளிப்பாடு வந்தது" என்று முழுமையான அதிகாரத்தோடு பேசியதால் பரவின. பொய்யான காரியங்களுக்கே அப்படி ஒரு வல்லமை இருக்கும்போது, மெய்யான ஜீவனுள்ள தேவனுடைய சத்தியத்தைப் பிரசங்கிக்கும் நமக்கு எவ்வளவு அதிகாரம் இருக்க வேண்டும்! நாம் மனிதர்களிடம் தர்க்கம் பண்ணுவதை விட, கிறிஸ்துவைக் குறித்து அதிகாரத்தோடு சாட்சி பகர்வதே அவசியம். மேலும், அப்போஸ்தலர்களின் வெற்றிக்குக் காரணம் அவர்கள் தொடர்ந்து பயணம் செய்து பிரசங்கித்ததே. பவுல் ஒரு இடத்தில் சபையை உருவாக்கிவிட்டு அடுத்த இடத்திற்குச் சென்றுவிடுவார். இன்று நாம் ஒரு இடத்திலேயே குடியேறி, அதைச் சுற்றியே வேலை செய்கிறோம். தேவனால் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்கள் எங்கும் இருக்கிறார்கள்; எனவே, கண்டங்கள் முழுவதும் சென்று சுவிசேஷத்தைப் பரப்பும் பயண ஊழியமே தேவனுடைய மாபெரும் திட்டமாகும்.

4. அப்போஸ்தல காலத்துச் சபைகளின் நிலை இன்று இல்லை இன்றைய சபைகள் ஆதிச்சபைகளைப் போல இல்லை. கோடைகாலத்தில் வறண்டுபோகும் நீரோடைக்கும், எப்பொழுதும் பெருக்கெடுத்து ஓடும் நதிக்கும் உள்ள வித்தியாசமே இவற்றுக்கு இடையே உள்ளது. ஆதிச்சபையில் வீடுகள் தோறும் அப்பம் பிட்டு, முழு மனதோடு கூடி ஜெபித்தார்கள். சபையின் எந்த உறுப்பினரும் அரைகுறை மனதோடு இருக்கவில்லை. நாமும் அவர்களைப் போல ஆழமாகவும் தீவிரமாகவும் ஜெபித்தால், அதே வெற்றியைப் பெறலாம். ஆதிச்சபையினர் தங்கள் ஆஸ்திகளையெல்லாம் தாராளமாகக் கொடுத்தார்கள். இன்று தாராள மனப்பான்மை குறைந்துவிட்டது. நாம் முழுமையான கிறிஸ்தவர்களாக வாழாததால்தான், நமக்குப் பாதி வெற்றிகூடக் கிடைக்கவில்லை. ஆதிகாலச் சபையினர் கொண்டிருந்த அந்த ஜீவனையும், அக்கினியையும், முழுமையான ஆத்தும தாகத்தையும் பரிசுத்த ஆவியானவர் நமக்குள் ஊற்ற வேண்டும் என்பதே நமது ஜெபமாக இருக்க வேண்டும்.