அறிமுகம்: பத்துக் கட்டளைகளின் முக்கியத்துவம்

நியாயப்பிரமாணத்தில் உள்ள இந்தப் பத்துக் கட்டளைகளைத் தேவன் தாமே தமது விரலால் எழுதிக் கொடுத்தார். உடன்படிக்கைப் பெட்டியில்கூட இந்தப் பத்துக் கட்டளைகள் எழுதப்பட்ட இரண்டு கற்பலகைகளே வைக்கப்பட்டிருந்தன (யாத்திராகமம் 34:28; உபாகமம் 4:13; 10:4). நியாயப்பிரமாணத்தின் மற்ற வார்த்தைகளைத் தேவன் சொல்ல, மோசே பரிசுத்த ஆவியின் ஏவுதலால் எழுதினார். ஆனால், இந்தப் பத்துக் கட்டளைகளை மாத்திரம் தேவன் தாமே இரண்டு கற்பலகைகளில் எழுதினார். எனவே, இந்தப் பத்துக் கட்டளைகள் மிகுந்த முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளன. அதற்காக, மற்ற வார்த்தைகள் முக்கியமற்றவை என்று அர்த்தமல்ல; மாறாக, வேதவாக்கியங்கள் முழுமைக்கும் இந்தப் பத்துக் கட்டளைகளில் உள்ள தார்மீக மற்றும் ஆவிக்குரிய காரியங்களே சாராம்சமாக அமைந்துள்ளன.

வேதத்தின் மற்ற உபதேசங்கள் அனைத்தும் இந்தப் பத்துக் கட்டளைகளின் ஏதோவொரு எல்லைக்குள் அடங்கிவிடுகின்றன. இந்தப் பத்துக் கட்டளைகளை முதன்மைத் தலைப்புகளாக கருதினால், அவற்றின் விளக்கங்களே மற்ற வேதப்பகுதிகளாகும். சுவிசேஷங்கள் உட்பட அனைத்து வேதவாக்கியங்களும் இந்தப் பத்துக் கட்டளைகளின் எல்லைக்குள்ளேயே எழுதப்பட்டுள்ளன. ஆகவே, இந்தப் பத்துக் கட்டளைகள் தேவனுடைய தார்மீக சுபாவத்தின் பிரதிபலிப்பு என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நியாயப்பிரமாணமும் புதிய ஏற்பாட்டு விசுவாசியும்

சில போதகர்கள் சில வேதப்பகுதிகளைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, நியாயப்பிரமாணம் ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று இந்தப் பத்துக் கட்டளைகளையும் சேர்த்துப் பேசுகிறார்கள். 'நியாயப்பிரமாணம் ஒழிக்கப்பட்டது' என்பதன் அர்த்தம், கிறிஸ்துவில் நிறைவேறிய சடங்காச்சாரக் கட்டளைகள் (கிறிஸ்துவுக்கு நிழலாயிருந்த ஆசார சம்பந்தமான கட்டளைகள்) ஒழிக்கப்பட்டன என்பதேயன்றி, இந்தப் பத்துக் கட்டளைகளும் ஒழிக்கப்பட்டன என்பதல்ல (எபேசியர் 2:14). இந்தப் பத்துக் கட்டளைகளும் தேவனுடைய தார்மீக சுபாவத்தின் பிரதிபலிப்புகளாக இருப்பதால், அவை ஒருபோதும் ஒழிக்கப்படவோ அல்லது மாற்றப்படவோ மாட்டாது.

அதனால்தான் 'என்னைத்தவிர உனக்கு வேறே தேவர்கள் உண்டாயிருக்கவேண்டாம்', 'கொலை செய்யாதிருப்பாயாக', 'விபசாரம் செய்யாதிருப்பாயாக', 'பொய்ச்சாட்சி சொல்லாதிருப்பாயாக' போன்ற தார்மீக விதிகளை நாம் இன்றும் கொண்டிருக்கிறோம். புதிய ஏற்பாடும் இதையே நமக்குக் போதிக்கிறது. நமக்கு முன்மாதிரியை வைத்துப்போன இயேசுகிறிஸ்து இந்தக் கட்டளைகள் அனைத்தையும் முழுமையாக நிறைவேற்றினார்; எனவே, நாமும் அவற்றை நிறைவேற்றக் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம் (1பேதுரு 2:21).

கிறிஸ்துவுக்குள் நாம் நீதிமான்களாக்கப்பட்டு, பரிசுத்தமாக்கப்படும் செயல்பாட்டில் இந்தப் பத்துக் கட்டளைகள் நமக்கு வழிகாட்டிகளாக உள்ளன. இவற்றைக் கடைப்பிடிப்பதனால் நாம் நீதிமான்களாக முடியாது; ஆனால், தமது சொந்த நீதியினாலே நம்மை நீதிமான்களாகத் தீர்த்த இயேசுகிறிஸ்து நமக்கு அருளிய நீதிக்கு அடையாளமாக நாம் இவற்றைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். எனவே, நாம் இந்தப் பத்துக் கட்டளைகளை மீறாமல் நமது கிறிஸ்தவ சுதந்திரத்தை அனுபவிக்க வேண்டும். புதிய ஏற்பாடு இந்தப் பத்துக் கட்டளைகளை நிறைவேற்ற நம்மை மிகவும் தூண்டுகிறது. அதனால்தான், அவற்றில் போதிக்கப்பட்டுள்ள தார்மீக விதிகளுக்கு முரணாக நடக்க வேண்டாம் என்று அது அடிக்கடி எச்சரிக்கிறது (ரோமர் 13:8-10; எபேசியர் 6:1-3).

நியாயப்பிரமாணத்தின் நோக்கம்

• தேவனுடைய நீதி: தேவனுடைய நீதியின் பிரமாணம் என்னவென்று நமக்குத் தெரிவிப்பது.
• மனிதனின் பலவீனம்: அதை நம் சொந்த பலத்தால் அடைய முடியாது என்று காட்டுவது.
• பாவத்தின் உணர்த்துதல்: மனிதர்கள் அனைவரும் அவர் பார்வைக்குப் பாவிகள் என்று நிரூபிப்பது.
• மீட்பருக்கான தேடல்: அனைவரின் நிலையும் இப்படியே இருந்தால், அதிலிருந்து விடுவிக்கும் தீர்வை நோக்கி சிந்திக்கச் செய்வது.

கலாத்தியர் 3:24 "இவ்விதமாக, நாம் விசுவாசத்தினாலே நீதிமான்களாக்கப்படுவதற்காக நியாயப்பிரமாணம் நம்மைக் கிறிஸ்துவினிடத்தில் வழிநடத்துகிற உபாத்தியாய் இருந்தது."

சமூக ரீதியாகவும் இதனால் பல நன்மைகள் உள்ளன. இதில் கூறப்பட்டுள்ள தண்டனைகளுக்குப் பயந்தே சிலர் செய்ய நினைக்கும் தீமைகளைச் செய்யாமல் இருக்கிறார்கள். அதேபோல, நியாயப்பிரமாணத்தை நிலைநிறுத்தும் நோக்கத்துடனேயே நமக்கு விசுவாசம் அருளப்பட்டுள்ளது. விசுவாசிகள் நியாயப்பிரமாணத்தை நிலைநிறுத்துகிறவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

ரோமர் 3:31 "அப்படியானால், விசுவாசத்தினாலே நியாயப்பிரமாணத்தை அவமாக்குகிறோமா? அப்படியல்ல; நியாயப்பிரமாணத்தை நிலைநிறுத்துகிறோமே."

அன்பும் நியாயப்பிரமாணமும்

தேவன் தமது பத்துக் கட்டளைகளையும் வெளிப்படுத்துவதற்கு முன்பு கூறும் இந்த வார்த்தைகளைக் கவனியுங்கள்:

யாத்திராகமம் 20:1 "தேவன் இந்த வார்த்தைகளையெல்லாம் திருவுளம்பற்றினார்:"

யாத்திராகமம் 19-ஆம் அதிகாரத்தின்படி, தேவன் சீனாய் மலையின்மீது இறங்கிவந்து, மக்கள் அனைவரும் கேட்கும்படி இந்தப் பத்துக் கட்டளைகளை வெளிப்படுத்துகிறார். யூத அறிஞர்களின் கருத்துப்படி; அந்தப் பத்துக் கட்டளைகளில் தேவனுக்குரிய முதல் நான்கு கட்டளைகளும் ஒரு கற்பலகையிலும், மீதமுள்ள ஆறு கட்டளைகளும் மற்றொரு கற்பலகையிலும் எழுதப்பட்டன. முதல் கற்பலகையில் எழுதப்பட்ட நான்கு கட்டளைகளும் தேவனிடத்தில் அன்புகூர வேண்டும் என்பதைத் தெரிவிக்கின்றன; இரண்டாவது கற்பலகையில் எழுதப்பட்ட ஆறு கட்டளைகளும் பிறனிடத்தில் அன்புகூர வேண்டும் என்பதைத் தெரிவிக்கின்றன. முதலாவது தேவன்பு, இரண்டாவது மனிதன்பு. இவை இரண்டும் பிரிக்க முடியாத தொடர்பைக் கொண்டுள்ளன. தேவனை உண்மையாக நேசிக்க முடியாதவர்களால் சக மனிதனையும் உண்மையாக நேசிக்க முடியாது.

1யோவான் 4:20 "தேவனிடத்தில் அன்புகூருகிறேனென்று ஒருவன் சொல்லியும், தன் சகோதரனைப் பகைத்தால், அவன் பொய்யன்; தான் கண்ட சகோதரனிடத்தில் அன்புகூராதானவன், தான் காணாத தேவனிடத்தில் எப்படி அன்புகூருவான்?"

எனவே, பிறனிடத்தில் அன்புகூருகிறவனே தேவனிடத்தில் அன்புகூருகிறவன்; அவனே நியாயப்பிரமாணத்தை நிறைவேற்றுகிறவன்.

ரோமர் 13:8-10 "ஒருவரிலொருவர் அன்புகூருகிற கடனேயல்லாமல், மற்றொன்றிலும் ஒருவனுக்கும் கடன்பட்டிருக்கவேண்டாம்; பிறனிடத்தில் அன்புகூருகிறவன் நியாயப்பிரமாணத்தை நிறைவேற்றுகிறான். எப்படியென்றால், விபசாரம் செய்யாதிருப்பாயாக, கொலை செய்யாதிருப்பாயாக, களவு செய்யாதிருப்பாயாக, பொய்ச்சாட்சி சொல்லாதிருப்பாயாக, இச்சியாதிருப்பாயாக என்கிற இந்தக் கட்டளைகளும், வேறெந்தக் கட்டளையும், உன்னைப்போல் பிறனிடத்திலும் அன்புகூருவாயாக என்கிற ஒரே வார்த்தையிலே சுருக்கமாய் அடங்கியிருக்கிறது. அன்பு பிறனுக்குப் பொல்லாங்கு செய்யாது; ஆதலால் அன்பு நியாயப்பிரமாணத்தின் நிறைவேறுதலாயிருக்கிறது."

மீட்பின் பின்னணியில் கட்டளைகள்

யாத்திராகமம் 20:2 "உன்னை அடிமைத்தன வீடாகிய எகிப்து தேசத்திலிருந்து புறப்படப்பண்ணின உன் தேவனாகிய கர்த்தர் நானே."

எந்தவொரு ராஜாவோ அல்லது சக்கரவர்த்தியோ ஒரு சட்டத்தை இயற்றும்போது தனது பெயரில்தான் அதைச் செய்வார். அதேபோல, இங்கு தேவனும் தமது கட்டளைகளை வெளிப்படுத்துவதற்கு முன்பு 'கர்த்தர்' (யெகோவா) என்ற தமது நாமத்தை அவர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறார். கர்த்தர் என்ற அந்த நாமத்திற்குப் 'பயங்கரமானவர்' என்ற பெயரும் உண்டு (சங்கீதம் 76:11). எனவே, மக்கள் அனைவரும் பயங்கரமான அவருடைய நாமத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து, அந்த நாமத்தின் பெயரால் பிறப்பிக்கப்படும் கட்டளைகளை (சட்டங்களை) கைக்கொள்ள வேண்டும்.

உபாகமம் 28:58,59 "உன் தேவனாகிய கர்த்தர் என்னும் மகிமையும் பயங்கரமுமான நாமத்திற்கு நீ பயப்படக்கடவாய்... இந்தப் புஸ்தகத்தில் எழுதியிருக்கிற இந்த நியாயப்பிரமாண வார்த்தைகளின்படியெல்லாம் நீ செய்யக் கவனமாயிராவிட்டால், கர்த்தர் உன் வாதைகளையும் உன் சந்ததியாரின் வாதைகளையும்... ஆச்சரியமான வாதைகளாக்குவார்."

இந்த வார்த்தைகளில், தேவன் இஸ்ரவேலர்களுக்குச் செய்த நன்மையை நினைவூட்டுவதை நாம் காண்கிறோம். அவர் நினைத்திருந்தால்; இஸ்ரவேலர்கள் எகிப்தில் இருக்கும்போதே அவர்களுக்கு இந்தப் பத்துக் கட்டளைகளை நிபந்தனைகளாக வைத்து, 'இவற்றிற்குக் கீழ்ப்படிந்தால்தான் உங்களை எகிப்திலிருந்து விடுவிப்பேன்' என்று சொல்லியிருக்கலாம். ஆனால், அவர் அப்படிச் செய்யாமல், முதலில் அவர்களை அந்த அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவித்து, அதற்கு நன்றியாகத் தமது அன்பிற்குக் கீழ்ப்படியும்படி (தமது கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ளும்படி) கேட்கிறார். அவர் அவர்களை நேசித்து நன்மை செய்தபடியால், அவர்களும் பதிலாக அவரை நேசித்து அவருடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ள வேண்டும். அவருடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்வதில்தான் அவர்மீது அவர்களுக்குள்ள அன்பு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது (யோவான் 14:21).

நமது இரட்சிப்பிலும், அவர் சில கட்டளைகளைப் பிறப்பித்து அவற்றைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம் நம்மை நாமே இரட்சித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் சொல்லவில்லை (தீத்து 3:5). முதலில் நம்மைப் பாவம் என்ற அந்தகாரத்திலிருந்து விடுவித்து, நம் பாவங்களை மன்னித்து, உக்கிரகத்திலிருந்து தப்புவித்து, அதன்பிறகு மனந்திரும்புதலுக்கு ஏற்ற கிரியைகளைச் செய்யும்படியும் (அப்போஸ்தலர் 26:20), அவரை நேசித்து அவருடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ளும்படியுமே போதிக்கிறார்.

1. என்னையன்றி உனக்கு வேறே தேவர்கள் உண்டாயிருக்கவேண்டாம் (யாத்திராகமம் 20:3)

இது பத்துக் கட்டளைகளில் முதலாவது கட்டளையாகும். ஒருவிதத்தில் இது மற்ற எல்லாக் கட்டளைகளுக்கும் அஸ்திபாரமாக அமைந்துள்ளது. ஏனெனில், இந்தக் கட்டளையைக் கைக்கொள்பவர்கள் தேவன் அருளிய மற்ற கட்டளைகளையும் கைக்கொள்வார்கள். மேலும், இந்தக் கட்டளையைக் கைக்கொள்பவர்கள், ஒன்றான மெய்த்தேவனுடைய கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவார்களே தவிர, வேறெவருடைய கட்டளைகளுக்கும் கீழ்ப்படியாமல் எச்சரிக்கையாக இருப்பார்கள்.

ஏன் அவரைத் தவிர வேறொரு தேவன் நமக்கு இருக்கக்கூடாது என்றால்; வேதாகம சரித்திரத்தின்படி அவர் மட்டுமே இந்த முழு சிருஷ்டிப்பையும் மனிதனையும் படைத்தார். அவர் மட்டுமே சகல ஜீவராசிகளையும் போஷித்துப் பாதுகாத்து வருகிறார். எனவே, 'அவரைத் தவிர வேறொரு தேவன் நமக்கு இருக்கக்கூடாது' என்பது முற்றிலும் நியாயமான ஒரு கட்டளையாகும். உதாரணமாக, ஒரு தகப்பன் தன் பிள்ளைகள் தன்னை மட்டுமே தகப்பனாகக் கனம்பண்ண வேண்டும் என்று எப்படி விரும்புவாரோ, அதேபோன்ற நியாயமான எதிர்பார்ப்பே இந்தக் கட்டளையிலும் நமக்குக் காணப்படுகிறது. முதல் மனிதனைச் சிருஷ்டித்தது தேவனாகிய யெகோவாவே. ஆதி மனிதகுலம் அவரை மட்டுமே தேவனாக ஏற்று ஆராதித்தது. பிற்காலத்தில் மனிதர்கள் பெருகி பூமியெங்கும் சிதறடிக்கப்பட்டபோது, அவரவர் தங்களுக்குரிய சொந்த மதங்களையும் தெய்வங்களையும் உருவாக்கிக்கொண்டார்கள். அப்படி உருவாக்கப்பட்ட மதங்களாலும் தெய்வங்களாலும் யாருக்கும் எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்லை. அனைத்தையும் உண்டாக்கினவரே தேவனாக இருக்க முடியுமே தவிர, மனிதனால் உருவாக்கப்பட்டவை தேவனாக முடியாது. மெய்யான தேவனைத் தங்கள் தேவனாகக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே பிரயோஜனம் உண்டு. அதனால்தான், என்னையன்றி உனக்கு வேறே தேவர்கள் உண்டாயிருக்கவேண்டாம் என்று அவர் கட்டளையிட்டார்.

அதுமட்டுமல்லாமல், சிருஷ்டிகராகிய தேவனுக்குப் பதிலாக கற்பனையான ஒரு தெய்வத்தைப் பூஜிப்பவர்கள் கொடிய பாவம் செய்து, மெய்யான தேவனுடைய கோபாக்கினைக்கு ஆளாகிறார்கள். உதாரணமாக, ஒரு மகன் தன்னைப் பெற்று வளர்த்த தகப்பனுக்குப் பதிலாக ஏதோ ஒரு சிலையைச் செய்து, அந்தச் சிலையைத் தகப்பனாக மதித்தால், எப்படி அந்தத் தகப்பனுடைய கோபத்திற்கு ஆளாவானோ, அப்படியே சிருஷ்டிகராகிய தேவனுக்குப் பதிலாக தெய்வங்களை உருவாக்கிக்கொண்டவர்கள் தேவனுடைய கோபாக்கினைக்கு உள்ளாவார்கள். அதனால்தான் அவரைத் தவிர வேறொரு தேவன் நமக்கு இருக்கக்கூடாது. இந்தக் கட்டளை இஸ்ரவேலர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தாலும், உலக மனிதகுலம் முழுவதும் இந்தக் கட்டளையின் அடிப்படையிலேயே நியாயந்தீர்க்கப்படும் (ரோமர் 1:19-24).

இந்த ஒன்றான மெய்த்தேவனைக் குறித்து, அவர் சிருஷ்டித்த சிருஷ்டிப்பில் உள்ள நிழலாட்டமான காரியங்களிலும், அவரால் எழுதப்பட்ட வார்த்தைகளில் உள்ள தெளிவான வெளிப்பாடுகளிலும் நாம் அறிந்துகொள்ளலாம். எனவே, அவரைக் குறித்து அறிந்துகொள்ள நாம் வேதவசனங்களைத் தியானிக்க வேண்டும்; மேலும், சிருஷ்டிப்பில் காணப்படுகிற அவருடைய அதரிசனமான லட்சணங்களை (கண்ணுக்குத் தெரியாத பண்புகளை) உணர்ந்து அவரை ஆராதிக்க வேண்டும்.

அவரைத் தவிர வேறொரு தேவன் நமக்கு இருக்கக்கூடாது என்று சொல்லும்போது, அவர் தம்மைக் குறித்து எப்படி வெளிப்படுத்தியுள்ளாரோ அப்படியே நாம் அவரை அறிந்துகொண்டு ஆராதிக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், வேதவசனங்களில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட தேவனை அல்லாமல், நமது சொந்தக் கற்பனைகளிலிருந்து தோன்றிய ஒரு தேவனையே நாம் ஆராதிப்பவர்களாவோம். துரதிர்ஷ்டவசமாக, இன்று கிறிஸ்தவர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறவர்களில், "தேவன் தமது சித்தத்தை நிறைவேற்ற முடியாத இயலாமையுள்ளவர் என்று போதித்து அவரைப் பூஜிக்கும் ஆர்மீனியர்கள், மரியாளைத் தெய்வமாகப் பூஜிக்கும் ரோமன் கத்தோலிக்கர்கள், வேதாகமம் போதிக்கும் திரித்துவ உபதேசத்தைப் புறக்கணிக்கும் சர்ச் ஆஃப் கிரைஸ்ட் (Church of Christ), மற்றும் ஏகத்துவவாதிகள் (Oneness believers) போன்ற பிரிவினர்", வேதத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்டவரை அல்லாமல் வேறொரு தேவனையே ஆராதிக்கிறவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

அவரைத் தவிர வேறொரு தேவன் இருக்கக்கூடாது என்று சொல்லும்போது, நாம் அவரைத் தவிர வேறெவரையும் அதிகமாக நேசிக்கக்கூடாது. அவரே நமக்குச் சகலத்தையும் அருளினவர் என்பதால், எல்லாரையும் விட அதிகமாக அவரை மட்டுமே நேசித்துக் கனப்படுத்த வேண்டும் (மத்தேயு 10:37). ஒரு வார்த்தையில் சொல்வதானால், எந்தக் காரியத்திலும் அவருடைய ஸ்தானத்தை வேறொருவருக்குக் கொடுக்கக்கூடாது. பழைய ஏற்பாட்டில் நியாயாதிபதிகள் தேவர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டிருந்தாலும் (சங்கீதம் 82), அந்த வார்த்தைப் பிரயோகம் அவர்கள் தேவனுடைய பிரதிநிதிகள் என்ற அர்த்தத்தில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டதே தவிர, அவர்களும் தேவனோடு சமமான தேவர்கள் என்பதற்காக அல்ல. அவரைத் தவிர வேறொரு தேவன் நமக்கு இருக்கக்கூடாது என்றால், அவரை விட்டுவிட்டு வேறொருவரைத் தெய்வமாகக் கருதுவதற்கோ, அல்லது அவரோடு சேர்த்து வேறொருவரைத் தெய்வமாகப் பூஜிப்பதற்கோ இடமேயில்லை என்பதாகும்.

இந்தக் கட்டளையின் மூலம் தடைசெய்யப்பட்டுள்ள சில பாவங்கள்:

அ. என்னையன்றி உனக்கு வேறே தேவர்கள் உண்டாயிருக்கவேண்டாம், அவர் மட்டுமே தேவன். ஆகையால், தேவன் இல்லை என்று வாதிடும் நாத்திகம் இங்கே தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது.

ஆ. அவர் மட்டுமே நமக்குத் தேவன் என்பதால், அந்தத் தேவன் தம்மை வெளிப்படுத்திய தேவ வார்த்தையை ஆராயாமல் இருப்பது இங்கே தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. ஏனென்றால், எங்கு வேதவசனங்களைக் குறித்த அறியாமை இருக்கிறதோ, அங்கு தேவன் 'அறியப்படாத தேவனாகவே' தங்கிவிடுகிறார் (யோவான் 4:22, அப்போஸ்தலர் 17:23). அவரைத் தவிர வேறொரு தேவன் நமக்கு இருக்கக்கூடாது என்பதாலும், அவர் மட்டுமே நமக்குத் தேவன் என்பதாலும், ஒவ்வொருவரும் அவரைக் குறித்து அறிந்துகொள்வது கட்டாயமாகும்.

இ. என்னையன்றி உனக்கு வேறே தேவர்கள் உண்டாயிருக்கவேண்டாம் என்பதினால், பல தெய்வ வழிபாடு இங்கே தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது.

ஈ. அவர் மட்டுமே நமக்குத் தேவன் என்பதால், மனிதன் தன் இஷ்டப்படி வாழும் கட்டுபாடு அற்ற சுதந்திரம் இங்கே தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. அந்த ஒன்றான மெய்த்தேவனுடைய கட்டளைகளுக்கு உட்பட்டே மனிதன் தன் சுதந்திரத்தை அனுபவிக்க வேண்டும். அதுவே மனிதனுக்குப் பிரயோஜனமானது.

உ. என்னையன்றி உனக்கு வேறே தேவர்கள் உண்டாயிருக்கவேண்டாம் என்பதினால், நாம் தேவன் மீது சார்ந்திருப்பதைப் போல வேறொருவர் மீது சார்ந்திருப்பது, நேசிப்பது, ஆராதிப்பது ஆகிய அனைத்தும் இங்கே தடைசெய்யப்பட்டுள்ளன.

ஊ. அவரே நம்மைச் சிருஷ்டித்த தேவன் என்பதால், அவருக்காக அல்லாமல் வேறு எதற்காகவோ வாழ்வது; உதாரணமாக, போஜனம் பண்ணுவதையே வாழ்க்கையின் இலக்காகக் கொள்வது, செல்வத்தைச் சம்பாதிப்பதையே வாழ்வின் லட்சியமாகக் கொள்வது போன்ற காரியங்கள் இங்கே தடைசெய்யப்பட்டுள்ளன (பிலிப்பியர் 3:19, மத்தேயு 6:24).

2. மேலே வானத்திலும், கீழே பூமியிலும், பூமியின்கீழ்த் தண்ணீர்களிலும் உண்டாயிருக்கிறவைகளில் ஒன்றின் சாயலானாலும், எந்த விக்கிரகத்தையானாலும் நீ உனக்கு உண்டாக்கவேண்டாம்; நீ அவைகளை நமஸ்கரிக்கவும் சேவிக்கவும் வேண்டாம். (யாத்திராகமம் 20:4,5)

முதல் கற்பனையில், அவரைத் தவிர வேறொரு தேவன் இருக்கக்கூடாது என்றும், அவர் மட்டுமே தேவனாக இருக்க வேண்டும் என்றும் போதிக்கப்பட்டால், இந்தக் கற்பனையில் அந்த ஏக மெய்த்தேவனை எப்படி ஆராதிக்கக் கூடாது என்பது விளக்கப்பட்டுள்ளது.

"மேலே வானத்திலும், கீழே பூமியிலும், பூமியின்கீழ்த் தண்ணீர்களிலும் உண்டாயிருக்கிறவைகளில் ஒன்றின் சாயலானாலும்" அவருக்கு ஒப்பிட்டு, அந்த சாயலில் விக்கிரகங்களை உருவாக்கி அவரை ஆராதிக்கக் கூடாது. ஏனென்றால் அவர் ஆவியானவரும், எல்லையற்ற தேவனுமாக இருக்கிறார். பூமியின் குடிகள் இதுபோன்ற காரியங்களைச் செய்வதால்தான், அவருடைய பார்வைக்குக் கொடிய பாவிகளாகக் காணப்படுகிறார்கள்.

ரோமர் 1:23, 24: "அழிவில்லாத தேவனுடைய மகிமையை அழிவுள்ள மனுஷர்கள், பறவைகள், மிருகங்கள், ஊரும் பிராணிகள் ஆகிய இவைகளுடைய ரூபங்களுக்கு ஒப்பாக மாற்றினார்கள். இதினிமித்தம் அவர்கள் தங்கள் இருதயத்திலுள்ள இச்சைகளினாலே ஒருவரோடொருவர் தங்கள் சரீரங்களை அவமானப்படுத்தத்தக்கதாக, தேவன் அவர்களை அசுத்தத்திற்கு ஒப்புக்கொடுத்தார்."

இஸ்ரவேலர்கள் இதுபோன்ற தவறுகளைச் செய்யாதபடிக்குத் திரும்பத் திரும்ப எச்சரிக்கப்பட்டார்கள்.

உபாகமம் 4:12-19: "கர்த்தர் அக்கினியின் நடுவிலிருந்து உங்களோடே பேசினார்; வார்த்தைகளின் சத்தத்தை நீங்கள் கேட்டீர்கள்; ஒரு ரூபத்தையும் நீங்கள் காணவில்லை; சத்தத்தைமாத்திரம் கேட்டீர்கள்... ஓரேபிலே கர்த்தர் அக்கினியின் நடுவிலிருந்து உங்களோடே பேசின நாளில், நீங்கள் ஒரு ரூபத்தையும் காணவில்லை. ஆகையால் நீங்கள் உங்களைக் கெடுத்துக்கொண்டு, ஆணாக்கப்பட்டாலும் பெண்ணாக்கப்பட்டாலும், பூமியிலிருக்கிற எந்த மிருகத்தின் சாயலாகவும், ஆகாயத்தில் பறக்கிற செட்டையுள்ள எந்தப் பட்சியின் சாயலாகவும், பூமியில் ஊரும் எந்தப் பிராணியின் சாயலாகவும், பூமியின்கீழ்த் தண்ணீரிலிருக்கிற எந்த மச்சத்தின் சாயலாகவும், உங்களுக்கு யாதொரு விக்கிரகத்தையும் உண்டாக்காதபடிக்கும்; நீங்கள் உங்கள் கண்களை வானத்திற்கு ஏறெடுத்து, உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தர் வானத்தின்கீழெங்குமுள்ள எல்லா ஜனங்களுக்கும் ஏற்படுத்தின சூரியன் சந்திரன் நட்சத்திரங்களாகிய வானத்தின் சேனைகளைக் கண்டு, அவைகளை நமஸ்கரித்துச் சேவிக்க இழுப்புண்ணாதபடிக்கும் மிகவும் எச்சரிக்கையாயிருங்கள்."

இவ்விதமாக, நாம் அவருக்கு ஏதாவதொரு ரூபத்தைக் கற்பித்து, அந்த ரூபங்களை நமஸ்கரிக்கவோ சேவிக்கவோ கூடாது என்ற கற்பனையின்படி, அவர் தம்மை வெளிப்படுத்திய விதத்தில்தான் அவரை ஆராதிக்க வேண்டும் என்றும், மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட முறைகளில் அவரைச் சேவிக்கக் கூடாது என்றும் எச்சரிக்கப்படுகிறோம். இந்த எச்சரிப்பு ஆதிமுதலே வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

அதனால்தான், காயீன் தேவன் வெளிப்படுத்திய பலி செலுத்தும் முறையில் அல்லாமல், வெறுமனே ஒரு காணிக்கையின் மூலமாக அவரை அணுக (ஆராதிக்க) முயன்றபோது, தேவனால் புறக்கணிக்கப்பட்டான். ஆபேல் தேவன் வெளிப்படுத்திய பலி செலுத்தும் முறையின் மூலமாக அவரை அணுகியபோது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டான் (ஆதியாகமம் 4:3,4). பிற்காலத்தில் ஆரோனின் குமாரராகிய நாதாபும் அபியூவும் "கர்த்தர் தங்களுக்குக் கட்டளையிடாத அந்நிய அக்கினியை" பலிபீடத்தருகே கொண்டுசென்றபோது, அவர் அவர்களை அக்கினியால் பட்சித்தார் என்று வாசிக்கிறோம் (லேவியராகமம் 10:1,2). ஆசாரியர்கள் மட்டுமே பலி செலுத்த வேண்டும் என்ற நியாயப்பிரமாண விதியை மீறி, சவுல் பலியிட்டபோது, சாமுவேலால் கடிந்துகொள்ளப்பட்டு, அவன் ராஜாவாக இராதபடிக்குத் தள்ளப்பட்டான் என்று வாசிக்கிறோம் (1 சாமுவேல் 13:9-13). லேவியர்கள் மட்டுமே சுமக்க வேண்டிய உடன்படிக்கைப் பெட்டியை, ஊசா தொட்ட காரணத்தினால் தேவனுடைய கோபத்திற்கு ஆளாகி அங்கேயே மரித்தான் என்பதையும் நாம் வாசிக்கிறோம் (2 சாமுவேல் 6:6,7).

இந்தச் சம்பவங்கள் அனைத்தும், "தேவனை" அவர் கட்டளையிட்ட முறையில்தான் சேவிக்க வேண்டும் என்றும், மனிதனால் உண்டாக்கப்பட்ட முறைகளில் அவரை ஆராதிக்க முயற்சிக்கக் கூடாது என்றும் நம்மை எச்சரிக்கின்றன. இதனால்தான், வேதபாரகரும் பரிசேயரும் மனிதனுடைய கற்பனைகளை தேவனுடைய உபதேசங்களாகப் போதித்து, அவற்றின் மூலம் அவரை ஆராதித்தபோது, கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து அவர்களைக் கடுமையாகக் கடிந்துகொண்டார் (மத்தேயு 15:9; மாற்கு 7:7). அப்போஸ்தலர்களும் இது குறித்து சபையை எச்சரித்து, தங்கள் வார்த்தையினாலாவது நிருபத்தினாலாவது போதிக்கப்பட்ட பாரம்பரியங்களை (முறைமைகளை) மட்டுமே கைக்கொள்ள வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டார்கள் (2 தெசலோனிக்கேயர் 2:15). அப்போஸ்தலர்கள் தங்கள் வாய்மொழி மூலமாகவும் நிருபங்கள் மூலமாகவும் போதித்த முறைமைகள், "பழைய ஏற்பாட்டு வேதவாக்கியங்களும் (அவற்றின் சாராம்சமும்), இயேசுகிறிஸ்துவின் உபதேசங்களும், பரிசுத்த ஆவியானவர் அவர்களுக்குப் புதிதாக வெளிப்படுத்திய காரியங்களும் மட்டுமே" ஆகும்.

"மேலே வானத்திலும், கீழே பூமியிலும், பூமியின்கீழ்த் தண்ணீர்களிலும் உண்டாயிருக்கிறவைகளில் ஒன்றின் சாயலானாலும், எந்த விக்கிரகத்தையானாலும் நீ உனக்கு உண்டாக்கவேண்டாம்."

ரோமன் கத்தோலிக்கர்கள் தங்கள் விக்கிரக ஆராதனையை நியாயப்படுத்துவதற்காக, இதுவும் "என்னைத்தவிர உனக்கு வேறே தேவர்கள் உண்டாயிருக்கவேண்டாம்" என்ற முதல் கற்பனையின் ஒரு பகுதிதான் என்றும், அதன்படி அவருக்குப் பதிலாக வேறொரு விக்கிரகத்தை வைத்துப் பூஜித்தால் அது தவறு; ஆனால் அவருடைய (இயேசுகிறிஸ்துவின்) விக்கிரகத்தைச் செதுக்கி அதனைப் பூஜிப்பதில் எந்தப் பாவமும் இல்லை என்றும் திரித்துக் கூறுகிறார்கள். ஆயினும், பத்துக் கற்பனைகளின் எண்ணிக்கையை முழுமையாக்குவதற்காக அவர்கள் பத்தாவது கற்பனையை இரண்டாகப் பிரித்து, 'உன் பிறனுடைய வீட்டினை இச்சியாதிருப்பாயாக' என்பதை ஒன்பதாவது கற்பனை என்றும், 'உன் பிறனுடைய மனைவியையும், அவனுடைய வேலைக்காரனையும், அவனுடைய வேலைக்காரியையும், அவனுடைய எருதையும், அவனுடைய கழுதையையும், பின்னும் உன் பிறனுக்குள்ள யாதொன்றையும் இச்சியாதிருப்பாயாக' என்பதை பத்தாவது கற்பனை என்றும் போதிக்கிறார்கள். ஆனால் அவையெல்லாம் சேர்ந்தது ஒரே கற்பனைதான்; அதுவே பத்தாவது கற்பனை.

யாத்திராகமம் 20:17: "உன் பிறனுடைய வீட்டை இச்சியாதிருப்பாயாக; உன் பிறனுடைய மனைவியையும், அவனுடைய வேலைக்காரனையும், அவனுடைய வேலைக்காரியையும், அவனுடைய எருதையும், அவனுடைய கழுதையையும், பின்னும் உன் பிறனுக்குள்ள யாதொன்றையும் இச்சியாதிருப்பாயாக."

மற்றொரு விஷயம் என்னவென்றால், "எந்த விக்கிரகத்தையானாலும் நீ உனக்கு உண்டாக்கவேண்டாம்" என்று சொல்லும்போது, இந்தக் கற்பனை சிற்பக் கலையைத் தடை செய்யவில்லை; மாறாக, அவருக்குப் பதிலாக ஒரு விக்கிரகத்தை உருவாக்கி அதை ஆராதிப்பதையே பாவம் என்று எச்சரிக்கிறது.

இந்தக் கற்பனையின் மூலம் தடைசெய்யப்பட்டுள்ள சில பாவங்கள்:

அ. விக்கிரக ஆராதனை.

ஆ. வேதாகமத்திற்குப் புறம்பான முறைகளில் தேவனை ஆராதிப்பது; (உதாரணமாக: மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட முறைகள், பாரம்பரியங்கள்).

இ. வேதத்திற்கு விரோதமான எந்தவொரு முறையிலும் தேவனை ஆராதிப்பது.

ஈ. வேதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஆராதனை முறைகளுடன் எதையேனும் கூட்டுவது அல்லது அதிலிருந்து எதையேனும் குறைப்பது.

இந்த இரண்டாம் கற்பனைக்குப் பின்பு தேவன் கொடுக்கும் இந்த எச்சரிப்புகளைப் பாருங்கள்:

"உன் தேவனாகிய கர்த்தராயிருக்கிற நான் எரிச்சலுள்ள தேவனாயிருந்து, என்னைப் பகைக்கிறவர்களைக்குறித்துப் பிதாக்களுடைய அக்கிரமத்தைப் பிள்ளைகளிடத்தில் மூன்றாம் நான்காம் தலைமுறைமட்டும் விசாரிக்கிறவராயிருக்கிறேன்;" (யாத்திராகமம் 20:5)

தேவன் இந்த எச்சரிப்பில் முதலாவதாக, தம்மைத் தாமே 'எரிச்சலுள்ள' (ரோஷமுள்ள) தேவனாக வெளிப்படுத்துவதை நாம் கவனிக்கலாம். ஆங்கில வேதாகமத்தில் இங்கு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள "Jealous God" என்ற வார்த்தையை வைத்து சிலர் இந்த வார்த்தைகளைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். ஏனென்றால் அந்த வார்த்தைக்கு 'பொறாமை' என்ற அர்த்தமும் உண்டு. ஆனால், இங்கு அவர் குறிப்பிடும் எரிச்சல் (ரோஷம்) என்பது, ஒரு கணவனுக்குத் தன் மனைவியின் மீது இருக்கும் ரோஷத்தைப் போன்றது (நீதிமொழிகள் 6:34).

ஒரு கணவன் எப்படி தன் மனைவி தனக்கே சொந்தம் என்று ரோஷமாக இருப்பானோ, அதேபோல தேவனும் எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவித்து காப்பாற்றிய (நம்மைப் பொறுத்தவரை பாவ அடிமைத்தனத்திலிருந்தும் நரகத்திலிருந்தும்) மக்களின் மீது ரோஷம் கொண்டிருப்பது நியாயமே. உண்மையாகவே, எந்தவொரு கணவனுக்கும் தன் மனைவியின் மீது ரோஷம் இல்லை என்றால், அவன் தகுதியற்ற கணவனாகிவிடுவான். அதேபோல, அவர் காப்பாற்றிக் கொண்டுவந்த (இரட்சிக்கப்பட்ட) பிள்ளைகளின் காரியத்தில் அவர் ரோஷமில்லாமல், அவர்கள் கற்பனையான விக்கிரகங்கள் மற்றும் தெய்வங்களின் பின்னே அடித்துச் செல்லப்படும்படி விட்டுவிட்டால் (எச்சரிக்காவிட்டால்) அவர் எப்படி தேவனாக இருக்க முடியும்?

"என்னைப் பகைக்கிறவர்களைக்குறித்துப் பிதாக்களுடைய அக்கிரமத்தைப் பிள்ளைகளிடத்தில் மூன்றாம் நான்காம் தலைமுறைமட்டும் விசாரிக்கிறவராயிருக்கிறேன்"

இந்த வார்த்தைகளில், தம்மைப் பகைக்கிறவர்கள் மீது அவருடைய நிலைப்பாடு எப்படி இருக்கும் என்பதைத் தெரிவிப்பதை நாம் கவனிக்கிறோம். அவரைப் பகைப்பது என்றால் அவருடைய கட்டளைகளைப் புறக்கணிப்பதே ஆகும்; அவரை நேசிப்பவர்கள் எப்படி அவருடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ளுகிறார்களோ (யோவான் 14:21), அதேபோல, அவருடைய கட்டளைகளைப் புறக்கணிக்கிறவன் அவரைப் பகைக்கிறவனுக்குச் சமமாவான். ஆயினும், ஒருவர் அவர்மீது காட்டிய பகையினிமித்தம் (கட்டளைகளைப் புறக்கணித்ததினிமித்தம்), அவர் இங்கு அநியாயமாக அவருடைய சந்ததியினரின் மீது அந்தப் பாவத்தின் தண்டனையைச் சுமத்துவதில்லை. ஒரு நபர் அவருடைய கட்டளைகளுக்கு விரோதமாக விக்கிரகங்களை உருவாக்கி ஆராதித்தால், அதில் அவனது குடும்பமும் பங்காளிகளாக வாய்ப்புள்ளது. பொதுவாக ஒருவன் முழு ஆயுசுடனே வாழ்ந்தால் மூன்று அல்லது நான்கு தலைமுறைகளைக் காண்பான். எனவே, அவனுடைய பாவத்தில் பங்குபெறும் அந்த மூன்று நான்கு தலைமுறைகளின் மீதும் அந்த அக்கிரமம் சுமத்தப்படும் என்பதே இதன் கருத்தாகும். ஒரு வார்த்தையில் சொல்வதானால், உங்களைப்பார்த்து உங்கள் தலைமுறைகளும் விக்கிரக ஆராதனைக்காரர்களாக மாறி குற்றவாளிகளாகாதபடி பார்த்துக்கொள்ளுங்கள் என்ற எச்சரிக்கையாகவே இந்த வார்த்தைகள் சொல்லப்பட்டுள்ளன.

"என்னை நேசித்து, என் கற்பனைகளைக் கைக்கொள்ளுகிறவர்களுக்கோ ஆயிரந்தலைமுறைமட்டும் இரக்கஞ்செய்கிறவராயிருக்கிறேன்" (யாத்திராகமம் 20:6)

இதற்கு முன்பு கொடுக்கப்பட்ட எச்சரிக்கையில், அவரைப் பகைக்கிறவர்கள் மீதான அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பு வெளிப்படுத்தப்பட்டிருந்தால், இந்த வார்த்தைகளில் அவருடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொண்டு அவரை நேசிப்பவர்கள் மீது அவர் காட்டும் இரக்கத்தை நாம் கவனிக்கிறோம். இதன் அர்த்தம் என்னவென்றால், ஒரு நீதிமானினிமித்தம் அவனுடைய ஆயிரம் தலைமுறைச் சந்ததியினர் என்ன செய்தாலும் அவர் அதைப் பாவமாகக் கருதமாட்டார் என்பதல்ல; மாறாக, அந்தத் தலைமுறைகளுக்கு அவர்கள் தங்கள் பாவங்களை விட்டுவிடுவதற்கான வாய்ப்பை அவர் அளித்துக்கொண்டிருப்பார் என்பதே இதன் கருத்தாகும்.

உதாரணமாக, அவர் ஆபிரகாமினிமித்தம் இஸ்ரவேலர்கள் மீது தொடர்ந்து கிருபை பாராட்டிக்கொண்டே இருந்தார்; அவர்கள் தங்கள் பாவங்களை விட்டுவிடும்படியாக அவர்களைத் தண்டித்துக்கொண்டும் இருந்தார். ஆனால் மீதியாயிருப்பவர்கள் எவரும் இல்லாதபடிக்கு அவர்களை அவர் முற்றிலும் அழித்துவிடவில்லை. இது இன்றும் தொடருகிறது. அதேபோல, அவர் தாவீதினிமித்தம் அவனுடைய கோத்திரத்தில் பிறந்த யூத ராஜாக்களுக்குத் தொடர்ந்து வாய்ப்பு அளித்துக்கொண்டே வந்தார்.

3. உன் தேவனாகிய கர்த்தருடைய நாமத்தை வீணிலே வழங்காதிருப்பாயாக; கர்த்தர் தம்முடைய நாமத்தை வீணிலே வழங்குகிறவனைத் தண்டியாமல் விடார். (யாத்திராகமம் 20:7)

முதல் கற்பனையானது, அவரை மட்டுமே தேவனாக ஆராதிக்க வேண்டும் என்றும், இரண்டாம் கற்பனையானது அவர் காட்டிய வழியில்தான் அவரை ஆராதிக்க வேண்டும் என்றும் போதிக்கிறது. ஆனால் இந்த மூன்றாம் கற்பனையோ, அவருடைய நாமத்தை மிகவும் கவனமாக உச்சரிக்க வேண்டும் என்று நம்மை எச்சரிக்கிறது. அவருடைய நாமத்தை எப்பொழுதும், "உம்முடைய நாமம் பரிசுத்தப்படுவதாக" என்று சொல்லும் விதத்திலேயே நாம் உச்சரிக்கவும் நினைக்கவும் வேண்டும். ஏனெனில், அவரும் அவருடைய நாமமும் வேறல்ல. அவருடைய குணாதிசயங்களே "யெகோவா" (கர்த்தர்) என்ற அவருடைய நாமமாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அதனால்தான் பக்தனாகிய தாவீது, "யாக்கோபின் தேவனுடைய நாமம் உமக்கு உயர்ந்த அடைக்கலமாவதாக" (சங்கீதம் 20:1) என்று கூறுகிறார்.

அவருடைய நாமத்தை வீணாக உச்சரிக்கக்கூடாது என்று சொல்லும்போது, ஏதோ விளையாட்டிற்காகவோ அல்லது சிந்தனையற்றோ அந்தப் பரிசுத்த நாமத்தை உச்சரிக்கக்கூடாது என்று நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவருடைய நாமத்தை நாம் எப்பொழுதும் ஆராதனை மனப்பான்மையோடும், பயபக்தியோடும் உச்சரிக்க வேண்டும். அவர் போதித்த நீதியையும் சத்தியத்தையும் கைக்கொள்ளாமல், அவருடைய நாமத்தை உச்சரிப்பது ஒரு கொடிய பாவமாகக் கருதப்படுகிறது. இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் இத்தகைய பாவத்தைச் செய்ததால்தான் தேவனால் கண்டிக்கப்பட்டார்கள் (ஏசாயா 48:1). மனதிற்குள் அக்கிரமத்தை வைத்துக்கொண்டு, அவருடைய நாமத்தினால் ஏதோ அற்புதங்களைச் செய்தோம் என்று தங்களைக் குறித்து சாட்சி பகருகிறவர்கள், நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் கர்த்தரால் "அக்கிரமச் செய்கைக்காரரே, என்னைவிட்டு அகன்றுபோங்கள்" என்று புறம்பே தள்ளப்படுவார்கள் (மத்தேயு 7:22, 23). அவருடைய வார்த்தைகளின்படி நடவாமல் அவருடைய நாமத்தை உச்சரிப்பவர்களுக்கு, அவரிடமிருந்து தீமையே அன்றி நன்மைகள் சிறிதும் உண்டாகாது (லூக்கா 6:46).

இந்தக் கர்த்தருடைய நாமத்தை உச்சரிப்பதானது, ஆணையிடுவதில் (பிரமாணங்களில்) மிக முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் ஏதேனும் ஆணையிடும்போது, அவருடைய நாமத்தின் பேரிலேயே ஆணையிட வேண்டும் (யாத்திராகமம் 22:11, லேவியராகமம் 5:1). ஒருவேளை யாராவது அவருடைய நாமத்தின் பேரில் பொய் ஆணையிட்டால், அவர்கள் அவருடைய நாமத்தைப் பரிசுத்தக்குலைச்சல் செய்ததற்கான தண்டனையைப் பெறுவார்கள் (லேவியராகமம் 19:12, சகரியா 5:4). இவையனைத்தும் அவருடைய நாமத்தை உச்சரிக்கும்போது நாம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய எச்சரிக்கைகளாகும்.

ஒருவேளை யாராவது இதை மீறி பாவம் செய்தால், தாங்கள் அதை ஏதோ அறியாமலோ, விளையாட்டிற்காகவோ அல்லது சூழ்நிலைகளின் காரணமாகவோ செய்துவிட்டதாக நியாயப்படுத்திக்கொள்ள வாய்ப்புள்ளது; ஆனால், தேவன் அப்படிச் செய்தவர்களை ஒருபோதும் "தண்டியாமல் விடார்" (குற்றமற்றவர்களாக எண்ணமாட்டார்). அப்படிப்பட்டவர்களை மனித சட்டம் எதுவும் செய்யாமல் போகலாம், ஆனால் தேவனுடைய சட்டம் அவர்களை விட்டுவிடாது. தேவனுடைய நாமத்தின் பேரில் செய்யப்படும் ஆணைக்கு கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து எந்தளவுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார் என்றால், பிரதான ஆசாரியன் அவரைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற சதியுடன், "நீர் யாரென்று சொல்லும்படி ஜீவனுள்ள தேவன்பேரில் ஆணையிட்டு உம்மைச் சத்தியங்கேட்கிறேன்" என்றவுடன், அதுவரை மௌனமாக இருந்த அவர், தான் யாரென்று அவனுக்குப் பதிலளித்தார் (மத்தேயு 26:63, 64). அந்தப் பதிலின் காரணமாகத் தம்முடைய பிராணனுக்கு ஆபத்து வரும் என்று தெரிந்திருந்தும், தேவனுடைய நாமத்தின் பேரில் வைக்கப்பட்ட ஆணையின் விஷயத்தில் அவர் மௌனமாக இருக்கவில்லை. ஏனென்றால், அவர் அங்கே லேவியராகமம் 5:1-ல் உள்ள நியமத்தைப் பின்பற்றினார். அந்த வசனத்தின் நேரடி விளக்கம் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது:

"ஒருவன் ஆணையிடுங்குரலைக் கேட்டும், தான் கண்டதையும் அறிந்ததையும் சொல்லாமல், சாட்சியாயிராவிட்டால், அவன் பாவம் செய்தவனாய் தன் அக்கிரமத்தைச் சுமப்பான்." (லேவியராகமம் 5:1)

இந்தக் கற்பனையின் மூலம் தடைசெய்யப்பட்டுள்ள சில பாவங்கள்:

அ. தேவனுடைய நாமத்தை விளையாட்டிற்காகவோ அல்லது சிந்தனையற்றோ உச்சரிக்கக்கூடாது.

ஆ. தேவனுடைய நாமத்தில் பொய் ஆணையிடக்கூடாது.

இ. தேவனுடைய நாமத்தில் செய்த பொருத்தனைகளை நிறைவேற்றுவதில் எப்பொழுதும் தவறிவிடக்கூடாது.

ஈ. தேவனைச் சாட்சியாக வைத்து பொய்ச்சாட்சி சொல்லக்கூடாது.

4. ஓய்வுநாளைப் பரிசுத்தமாய் ஆசரிக்க நினைப்பாயாக (யாத்திராகமம் 20:8)

முதல் கற்பனையில் அவரை மட்டுமே தேவனாக ஆராதிக்க வேண்டும் என்றும், இரண்டாம் கற்பனையில் அவர் ஏற்படுத்திய வழியிலேயே அவரை ஆராதிக்க வேண்டும் என்றும், மூன்றாம் கற்பனையில் அவருடைய நாமத்தை பயபக்தியோடு உச்சரித்து ஆராதிக்க வேண்டும் என்றும் போதிக்கப்பட்டுள்ளது. அதனைத் தொடர்ந்து இந்த நான்காம் கற்பனையில், அவரைச் சிறப்பாக ஆராதிப்பதற்காக ஒரு நாளை (ஏழாம் நாளை) ஆசரிக்க வேண்டும் என்று தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. யாத்திராகமம் 20:11-ன் படி, தேவனாகிய கர்த்தர் சிருஷ்டிப்பை முடித்து ஓய்ந்திருந்த நாளே இந்த ஏழாம் நாள் (சனிக்கிழமை). அதனால்தான் இஸ்ரவேலர்களுக்கும் தம்மை ஆராதிப்பதற்காக அதே நாளை அவர் நியமித்தார். பிற்காலத்தில், வேதபாரகரும் பரிசேயரும் இந்த நாளை மக்களுக்குப் பாரமானதாக மாற்றி, அன்றைய தினம் செய்ய வேண்டிய நற்காரியங்களைக் கூட தடைசெய்தபோது, கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து அவர்களைக் கடிந்துகொண்டதை நாம் சுவிசேஷங்களில் காண்கிறோம்.

எனினும், இந்தக் கற்பனையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, கிறிஸ்தவர்களாகிய நாமும் ஏழாம் நாளையே (சனிக்கிழமையை) ஓய்வுநாளாக ஆசரிக்க வேண்டும் என்று சிலர் போதிக்கிறார்கள். ஆனால், இந்த ஓய்வுநாள் கிறிஸ்துவுக்குள் நமக்குக் கிடைக்கும் இளைப்பாறுதலுக்கு நிழலாக இருப்பதினால், தற்போதைய புதிய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் நாம் அதை அப்படியே ஆசரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

கொலோசெயர் 2:16, 17 "ஆகையால், போஜனத்தையும் பானத்தையும் குறித்தாவது, பண்டிகைநாளைப்பற்றியாவது, மாதப்பிறப்பைப்பற்றியாவது, ஓய்வுநாட்களைப்பற்றியாவது, ஒருவனும் உங்களைக் குற்றப்படுத்தாதிருப்பானாக. இவைகள் வரப்போகிறவைகளின் நிழலாயிருக்கிறது; இவைகளின் பொருள் கிறிஸ்துவினுடையது."

அப்படியானால் ஆராதனைக்கென்று நமக்கு என்று ஒரு சிறப்பான நாள் இல்லையா என்று கேட்டால், அப்படி அல்ல. தேவனாகிய கர்த்தர் முதல் சிருஷ்டிப்பை முடித்து ஓய்ந்திருந்த ஏழாம் நாள் இஸ்ரவேலர்களுக்கு ஓய்வுநாளாக நியமிக்கப்பட்டது. ஆனால், கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து நம்மைப் புதிய சிருஷ்டியாக மாற்றி (2 கொரிந்தியர் 5:17) உயிர்த்தெழுந்த ஞாயிற்றுக்கிழமையையே அப்போஸ்தலர்களும் ஆதி கிறிஸ்தவ சபையாரும் ஆராதனை நாளாக ஆசரித்ததை நாம் பார்க்க முடிகிறது (அப்போஸ்தலர் 20:7, 1 கொரிந்தியர் 16:2). பழைய ஏற்பாட்டில் புறஜாதியாரும் அவருடைய ஓய்வுநாளை ஆசரிப்பார்கள் என்று தீர்க்கதரிசனம் உரைக்கப்பட்டது, கர்த்தருடைய நாளாகிய இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமையைக் குறித்தே ஆகும். ஆகையால், விசுவாசிகள் அனைவரும் இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமையைக் கர்த்தருடைய நாளாக, ஆராதனைக்கென்று ஆசரித்து, அன்று தங்கள் மற்ற உலகப்பிரகாரமான வேலைகளிலிருந்து ஓய்ந்திருக்க வேண்டும். அன்றைய நாளைக் கண்டிப்பாக தேவனுடைய சமுகத்தில் செலவிட வேண்டும். உலகத்தார் செய்வது போல, அது ஒரு விடுமுறை நாள் என்பதால் வெறும் கேளிக்கைகளுக்காகவோ, உல்லாசத்திற்காகவோ அதைச் செலவிடக்கூடாது.

ஆறுநாள் நீ வேலைசெய்து, உன் கிரியைகளையெல்லாம் நடப்பிப்பாயாக (யாத்திராகமம் 20:9)

ஆறு நாட்கள் கடினமாக உழைக்க வேண்டும் என்று இந்த வேதப்பகுதியில் எழுதப்பட்டிருப்பதை நாம் காண்கிறோம். அந்த ஆறு நாட்கள் வேலைக்குப் பிறகே ஏழாம் நாளை ஓய்வுநாளாக ஆசரிக்க வேண்டும். இதில் நாம் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், ஏழாம் நாளை ஓய்வுநாளாகக் கடைப்பிடிப்பது மட்டுமல்ல, அதற்கு முந்தைய ஆறு நாட்களும் நாம் கடினமாக வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதே. சோம்பேறிகளாக வாழக்கூடாது. வேலை செய்யாமல் சோம்பேறியாக வாழ்வதை வேதாகமம் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறது. ஏனெனில், சோம்பேறித்தனத்தினால் ஒருவன் தன் சொந்தக் குடும்பத்திற்குத் தேவையானவற்றைக் கூடக் கொடுக்க முடியாத துர்ப்பாக்கிய நிலை ஏற்படும்; மேலும், திருடர்களாகவும் கொள்ளையர்களாகவும் மாறும் அபாயமும் அதில் உள்ளது. அதனால்தான் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் பரிசுத்த ஆவியின் ஏவுதலால் இவ்வாறு கூறுகிறார்:

2 தெசலோனிக்கேயர் 3:10-12 "நாங்கள் உங்களிடத்திலிருந்தபோது: ஒருவன் வேலைசெய்ய ஏலாவிருந்தால், அவன் சாப்பிடவுங்கூடாது என்று உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டோமே. உங்களில் சிலர் யாதொரு வேலையும் செய்யாமல், வீண் அலுவல்காரராய், ஒழுங்கற்று நடக்கிறார்களென்று கேள்விப்படுகிறோம். இப்படிப்பட்டவர்கள் அமைதலோடே வேலைசெய்து, தங்கள் சொந்தச் சாப்பாட்டைச் சாப்பிடவேண்டுமென்று, நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவின்மூலமாய் அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டுப் புத்திசொல்லுகிறோம்."

ஏழாம்நாளோ உன் தேவனாகிய கர்த்தருடைய ஓய்வுநாள்; அதிலே நீயானாலும், உன் குமாரனானாலும், உன் குமாரத்தியானாலும், உன் வேலைக்காரனானாலும், உன் வேலைக்காரியானாலும், உன் மிருகஜீவனானாலும், உன் வாசல்களில் இருக்கிற அந்நியனானாலும் யாதொரு வேலையும் செய்யவேண்டாம். (யாத்திராகமம் 20:10)

ஏழாம் நாளை ஓய்வுநாளாக ஆசரிக்க வேண்டும் என்ற நியமத்தில், அந்த நாளை தேவனுடைய ஆராதனைக்காக ஒதுக்க வேண்டும் என்ற ஆவிக்குரிய கருத்தோடு, மற்றொரு கோணமும் மறைந்துள்ளது.

• அ) ஆறு நாட்கள் தொடர்ந்து உழைக்கும் ஒரு நபருக்கு ஏழாம் நாள் ஓய்வு எடுப்பது அவனது சரீரத்திற்கு மிகவும் அவசியம். அப்படிப்பட்ட ஓய்வு இல்லாமல் ஒருவன் தொடர்ந்து வேலை செய்துகொண்டே இருந்தால் அது அவனது ஆரோக்கியத்திற்குக் கேடு விளைவிக்கும்.
• ஆ) அந்தக் காலத்தில் அடிமைகளுக்கு விடுமுறை நாள் என்பது கிடையாது; அவர்கள் வருடம் முழுவதும் வேலை செய்தாக வேண்டும். அதனால்தான் தேவன் ஏழாம் நாளை ஓய்வுநாளாக நியமித்து, இஸ்ரவேலர்களிடம் அடிமைகளாக இருந்தவர்களுக்கும் அன்று இளைப்பாறுதல் அளிக்கிறார். இதனால்தான் இந்த வேதப்பகுதியில் அவர்களைக் குறித்துத் தனிப்பட்ட விதமாகச் சொல்லப்படுகிறது. தேவனுடைய இந்த வார்த்தைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டே, மிஷனரிகள் தொழிலாளர்களுக்கும் அடிமைகளுக்கும் வாரத்தில் ஒரு நாள் விடுமுறை வேண்டும் என்று போராடி அதைப் பெற்றுத் தந்தார்கள்.

ஆறுநாளைக்குள்ளே கர்த்தர் வானத்தையும் பூமியையும் சமுத்திரத்தையும் அவைகளிலுள்ள எல்லாவற்றையும் உண்டாக்கி, ஏழாம்நாளிலே ஓய்ந்திருந்தார்; ஆகையால், கர்த்தர் ஓய்வுநாளை ஆசீர்வதித்து, அதைப் பரிசுத்தமாக்கினார். (யாத்திராகமம் 20:11)

தேவன் ஏன் ஏழாம் நாளையே ஓய்வுநாளாக நியமித்தார் என்பதற்கான காரணம் இந்த வேதப்பகுதியில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலே குறிப்பிட்டபடி, அவர் செய்த முதல் சிருஷ்டிப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டே இந்த நியமம் ஏற்பட்டது. நாமோ, கிறிஸ்து செய்த புதிய சிருஷ்டிப்பின் அடிப்படையில் கர்த்தருடைய நாளாகிய ஞாயிற்றுக்கிழமையை ஆசரிக்கிறோம்.

அதேபோல, 'தேவன் ஓய்ந்திருந்தார்' என்றால், நம்மைப் போல அவர் களைப்படைந்து ஓய்வெடுத்தார் என்று அர்த்தமல்ல. அன்றைய தினம் அவர் புதிய சிருஷ்டிப்பு எதையும் செய்யவில்லை, அதாவது, தான் செய்ய நினைத்த சிருஷ்டிப்பையெல்லாம் ஆறு நாட்களிலேயே முழுமையாகச் செய்து முடித்தார் என்பதே இதன் பொருளாகும்.

5. உன் தேவனாகிய கர்த்தர் உனக்குக் கொடுக்கிற தேசத்திலே உன் நாட்கள் நீடித்திருப்பதற்கு, உன் தகப்பனையும் உன் தாயையும் கனம்பண்ணுவாயாக (யாத்திராகமம் 20:12)

முதல் நான்கு கட்டளைகளும் தேவனுக்கும் அவரை ஆராதிப்பதற்கும் உரியவைகளாக இருக்கின்றன. ஆனால், இங்கிருந்து மனிதர்களிடம் நாம் நடந்துகொள்ள வேண்டிய விதம் குறித்த கட்டளைகளைப் பார்க்கிறோம். தேவனிடத்தில் அன்புகூர்ந்து முதல் கட்டளைகளைக் கைக்கொள்பவர்களால் மட்டுமே, மனிதர்களைக் குறித்து வெளிப்படுத்தப்பட்ட கட்டளைகளையும் கைக்கொள்ள முடியும். அதனால்தான், அவர் முதலாவதாக தம்மைக் குறித்த கட்டளைகளை வெளிப்படுத்தி, அதன்பின்பு இந்தக் கட்டளைகளை வெளிப்படுத்துகிறார்.

"உன் தேவனாகிய கர்த்தர் உனக்குக் கொடுக்கிற தேசத்திலே உன் நாட்கள் நீடித்திருப்பதற்கு, உன் தகப்பனையும் உன் தாயையும் கனம்பண்ணுவாயாக"

இது வாக்குத்தத்தமுள்ள முதலாம் கற்பனையாயிருக்கிறது (எபேசியர் 6:2,3). "உன் தேவனாகிய கர்த்தர் உனக்குக் கொடுக்கிற தேசத்திலே" என்று கானான் தேசத்தைக் குறித்து சொல்லப்பட்டிருப்பதைக் கொண்டு, சிலர் இந்தக் கட்டளைகள் இஸ்ரவேலர்களுக்கு மட்டுமே உரியது என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். ஆனால், பவுல் இந்தக் கட்டளையை எவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார் என்பதைக் கவனியுங்கள்.

எபேசியர் 6:2,3: உனக்கு நன்மை உண்டாயிருப்பதற்கும், "பூமியிலே" நீ வாழ்நாளையுடையவனாயிருப்பதற்கும், உன் தகப்பனையும் உன் தாயையும் கனம்பண்ணுவாயாக என்பதே வாக்குத்தத்தமுள்ள முதலாம் கற்பனையாயிருக்கிறது.

இங்கே பவுல் தேசத்திற்குப் பதிலாக "பூமியிலே" என்று குறிப்பிடுகிறார். மேலும், இந்தக் கட்டளையை அவர் சபைக்கு நினைவூட்டுகிறார். எனவே, இந்தக் கட்டளைகள் இஸ்ரவேலர்களுக்கு மட்டுமே அல்ல, மாறாக பூமியிலுள்ள விசுவாசிகள் அனைவருக்கும் பொருந்தும்.

உன் தாயையும் தகப்பனையும் கனம்பண்ண வேண்டும் என்று கூறும்போது, அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடக்கவும், அவர்களைப் பராமரிக்கவும் வேண்டும் என்பதே பொருளாகும். யூதர்கள் இந்தக் கட்டளையை மீறி, பெற்றோரைக் கவனிப்பதை விட்டுவிட்டு, அவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டியதைக் 'கொர்பான்' (காணிக்கை) என்று கூறி தட்டிக் கழித்தபோது, ஆண்டவர் அவர்களை மிகவும் கடுமையாகக் கடிந்துகொண்டார் (மாற்கு 7:10-13). அதுமட்டுமல்லாமல், பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்றும், கீழ்ப்படியாதவர்களுக்கும் அவர்களை நிந்திக்கிறவர்களுக்கும் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் வேதவாக்கியங்களில் தெளிவாக எழுதப்பட்டுள்ளது (லேவியராகமம் 19:3, லேவியராகமம் 20:9, உபாகமம் 21:18-21, நீதிமொழிகள் 30:17).

தாயையும் தகப்பனையும் கனம்பண்ண வேண்டும் என்று சொல்லப்படும்போது; "கர்த்தருக்குள்" அவர்களைக் கனம்பண்ண வேண்டும் என்பதை நாம் நினைவில்கொள்ள வேண்டும் (எபேசியர் 6:1). அதாவது, அவர்களை ஆண்டவருக்குச் சமமாகவோ (தெய்வங்களாகவோ) அல்லது ஆண்டவரை விட அதிகமாகவோ நேசிக்கவும் மேன்மைப்படுத்தவும் கூடாது. "தகப்பனையாவது தாயையாவது என்னிலும் அதிகமாய் நேசிக்கிறவன் எனக்குப் பாத்திரன் அல்ல; குமாரனையாவது குமாரத்தியையாவது என்னிலும் அதிகமாய் நேசிக்கிறவன் எனக்குப் பாத்திரன் அல்ல" (மத்தேயு 10:37). ஆண்டவருடைய கட்டளைகளின் எல்லைக்குட்பட்டே அவர்களைக் கனம்பண்ண வேண்டும். உதாரணமாக, "என்னைத்தவிர உனக்கு வேறே தேவர்கள் உண்டாயிருக்கவேண்டாம்" என்பது முதலாம் கட்டளை; இந்தக் கட்டளையின்படி தாயையோ தகப்பனையோ தெய்வமாக்கிக் கொள்ளக்கூடாது. அதேபோல; தேவனுக்கு விரோதமான வழியில் நமது பெற்றோரே நம்மைத் தூண்டினாலும், அவர்களுடைய வார்த்தைக்கு நாம் இணங்கக்கூடாது (உபாகமம் 13:6-8). இவ்விதமாக, வேதத்திலுள்ள மற்ற கட்டளைகளின் வரம்பிற்கு உட்பட்டே நாம் பெற்றோரை கனம்பண்ண வேண்டும். அவர்கள் சொல்வது வேதத்திற்கு உட்பட்டிருக்கும் வரைக்கும் அவர்களுடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும்.

இந்தக் கட்டளையின் மூலமாக, தேவன் தாம் நியமித்த எல்லா அதிகாரங்களுக்கும் நாம் கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்று நோக்கங்கொண்டுள்ளார். பிற்பாடு வந்த வேதப்பகுதிகளில் அந்த விஷயம் வெளிப்படுத்தப்பட்டு வந்தது. நாம் மேலான அதிகாரமுள்ளவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும் (ரோமர் 13:1), மனைவிகள் தங்கள் சொந்தப் புருஷர்களுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும் (1 பேதுரு 3:1), வேலைக்காரர்கள் எஜமான்களுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும் (1 பேதுரு 2:18), சகோதரர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கீழ்ப்படிய வேண்டும் (எபேசியர் 5:21), சபைப் போதகர்களுக்குக் (தலைவர்களுக்கு) கீழ்ப்படிய வேண்டும் (எபிரெயர் 13:17). இவ்வாறு "கர்த்தருக்குள்" (அவருடைய கட்டளைகளின் வரம்பிற்குள்) அதிகாரத்திற்குக் கீழ்ப்படியும் வழக்கம் வீட்டிலிருந்தே ஆரம்பமாக வேண்டும் என்பது இந்தக் கட்டளையில் உள்ள முக்கிய நோக்கங்களில் ஒன்றாகும். ஏனென்றால், வீழ்ச்சியடைந்த மனித சுபாவம் (Fallen nature) ஒருவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதை விரும்புவதில்லை. எனவே, அந்த நியமத்திற்குக் கீழ்ப்படியும் பழக்கம் வீட்டிலிருந்தே பயிற்றுவிக்கப்பட வேண்டும்.

அதேபோல "உன் தாயையும் தகப்பனையும் கனம்பண்ணுவாயாக" என்று பிள்ளைகளுக்குக் கட்டளையிடப்படும்போது, அந்தப் பிள்ளைகளை தேவபக்தியில் வளர்க்க வேண்டிய பொறுப்பு பெற்றோர் மீதும் சுமத்தப்பட்டுள்ளது (உபாகமம் 6:6,7). தேவபக்தியில் வளர்க்கப்படும் பிள்ளைகள் மட்டுமே தங்கள் பெற்றோரை சரியான விதத்திலும், வேதத்தின் வரம்பிற்குள்ளும் கனம்பண்ண முடியும். எனவே, இந்தக் காரியத்தில் பெற்றோர் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். புதிய ஏற்பாட்டிலும், பிதாக்களே, உங்கள் பிள்ளைகளுக்குக் கோபமூட்டாமல், கர்த்தருக்கேற்ற சிட்சையிலும் போதனையிலும் அவர்களை வளர்க்க வேண்டும் என்று பெற்றோருக்குக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது (எபேசியர் 6:4, கொலோசெயர் 3:21). ஆகவே, பிள்ளைகள் பெற்றோரை கனம்பண்ணுபவர்களாக இருந்து இந்தக் கட்டளையை நிறைவேற்றுவதற்குப் பெற்றோர் அவர்களுக்கு உறுதுணையாக இருக்க வேண்டும். அவர்கள் கர்த்தருடைய சிட்சையிலும் போதனையிலும் வளரும்போது மட்டுமே அது அவர்களுக்குச் சாத்தியமாகும்.

6. கொலை செய்யாதிருப்பாயாக (யாத்திராகமம் 20:13)

இந்தக் கட்டளை, சிருஷ்டிப்பின் ஆரம்பத்தில் சாத்தான் செய்த கொலையைத் தடை செய்வதை நாம் பார்க்கிறோம். அவன் செய்த வஞ்சகத்தின் காரணமாகவே மனிதகுலம் மரணத்திற்கு உட்பட்டது; அதனால்தான் அவன் 'மனுஷ கொலைபாதகன்' என்று அழைக்கப்படுகிறான் (யோவான் 8:44). பின்பு காயீனும் அவனுடைய சம்பந்தியாக மாறி, தன் சகோதரனாகிய ஆபேலைக் கொலை செய்தான் (1 யோவான் 3:12). ஆகவே, கொலை செய்யும் ஒவ்வொருவரும் சாத்தானைச் சேர்ந்தவர்களே; அதனால்தான் தேவன் அதைத் தடை செய்கிறார்.

இந்தக் கொலை எத்தனை விதங்களாக இருக்கும் என்பதைப் பார்ப்பதற்கு முன், முதலில் ஏன் கொலை செய்யக்கூடாது என்பதை நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். ஏனென்றால், உயிருள்ள மிருகத்தைக் கொன்று உண்பது பாவமோ குற்றமோ அல்லாதபோது, மனிதனைக் கொல்வது மட்டும் ஏன் பாவமாகவும் குற்றமாகவும் மாறுகிறது என்று சிலர் கேள்வி எழுப்புவதுண்டு. இதற்கு வேதாகமம் என்ன பதில் கூறுகிறது என்று பாருங்கள்:

ஆதியாகமம் 9:6 "மனுஷனுடைய இரத்தத்தை எவன் சிந்துகிறானோ, மனுஷனால் அவனுடைய இரத்தம் சிந்தப்படும்; தேவன் தம்முடைய சாயலாக மனுஷனை உண்டாக்கினாரே."

இந்தச் சூழ்நிலையில் தேவன் ஏன் கொலை செய்யக்கூடாது என்று கூறுகிறார். "தேவன் தம்முடைய சாயலாக மனுஷனை உண்டாக்கினாரே" — எந்த மிருகத்தையும் அவர் இத்தகைய முக்கியத்துவத்துடன் படைக்கவில்லை; எனவே மனிதனைக் கொலை செய்யக்கூடாது. கொலை செய்வது என்பது, "தேவனுடைய சாயலையும் ரூபத்தையும்" அழிப்பதேயாகும். இதனால்தான் அவர், "இரத்தம் தேசத்தைத் தீட்டுப்படுத்தும்; இரத்தம் சிந்தினவனுடைய இரத்தத்தினாலேயன்றி, வேறொன்றினாலும் தேசத்திலே சிந்தப்பட்ட இரத்தத்திற்காகத் தேசத்திற்குப் பிராயச்சித்தம் செய்யப்படமாட்டாது" (எண்ணாகமம் 35:33) என்று இவ்வளவு கண்டிப்பாகக் கட்டளையிடுகிறார்.

இருப்பினும், "கொலை செய்யாதிருப்பாயாக" என்று கூறும்போது, அதன் எல்லைகளைக் குறித்து நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். எவரையும் எவ்வித சூழ்நிலையிலும் கொல்லக்கூடாது என்பது இந்தக் கட்டளையின் நோக்கமல்ல. நான்கு குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகளில் ஒரு மனிதனைக் கொன்றாலும், அது கொலையாகக் கருதப்படமாட்டாது. அவை என்னவென்று வரிசையாகப் பார்ப்போம்.

அ. போர் (யுத்தம்): போரில் ஒரு தேசத்தின் போர்வீரர்கள் தங்களுக்கு விரோதமாகப் படையெடுத்து வரும் மற்றொரு தேசத்தின் போர்வீரர்களோடு போர் செய்து அவர்களைக் கொல்வது நேரிடும். எவ்விதமாகக் கொல்வது கொலைக்குற்றமாகாது. ஏனென்றால், வேதாகமத்தில் அநேக சூழ்நிலைகளில் தேவனே (நியாயமான முறையில்) யுத்தம் செய்யும்படி கூறியுள்ளார். உதாரணமாக; துன்மார்க்கரான கானானியர்கள் மீது யுத்தம் செய்து, அவர்களை முற்றிலும் அழிக்கும்படி இஸ்ரவேலர்களுக்கு தேவன் கட்டளையிட்டார் (உபாகமம் 20:16). எனினும், தேவன் நடப்பித்த இதுபோன்ற யுத்தங்கள், அண்டை நாடுகளை ஆக்கிரமிப்புச் செய்வதற்காக அல்லாமல், அந்த நாடுகள் படையெடுத்து வரும்போது தேசத்தைப் பாதுகாப்பதற்காகவும், துன்மார்க்கரைத் தண்டிப்பதற்காகவும் செய்யப்பட்ட யுத்தங்கள் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு நடைபெறும் யுத்தங்களில் எதிரிப் படைவீரர்களையும், எதிரி தேசத்தாரையும் கொல்வது கொலையாகாது. இந்த அனுமதியைக் குறித்து நாம் மேலும் ஆராய்ந்து பார்த்தால்; யோவானிடம் போர்வீரர்கள் வந்து, "நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டபோது, அவர் அவர்களுக்கு அளித்த பதிலைப் பாருங்கள்:

லூக்கா 3:14 "போர்ச்சேவகரும் அவரை நோக்கி: நாங்கள் என்ன செய்யவேண்டும் என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்: நீங்கள் ஒருவரையும் இடுக்கண் செய்யாமலும், பொய்யாய்க் குற்றஞ்சாட்டாமலும், உங்கள் சம்பளமே போதுமென்று இருங்கள் என்றார்."

இந்தச் சூழ்நிலையில், யோவான் தம்மிடம் வந்த போர்வீரர்களிடம், எவரையும் (அநியாயமாக) துன்புறுத்தக் கூடாது என்றும், பொய்யாகக் குற்றஞ்சாட்டக் கூடாது என்றும், தங்கள் சம்பளத்தில் திருப்தியாக இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறினாரே தவிர, யுத்தங்களில் கலந்துகொள்ளக் கூடாது என்று கூறவில்லை. அதேபோல, கர்த்தரை விசுவாசித்த நூற்றுக்கு அதிபதியாகிய கொர்நேலியுவைக் குறித்து அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் 10-ஆம் அதிகாரத்தில் நாம் வாசிக்கிறோம். நூற்றுக்கு அதிபதி என்றால், ஒரு படைப்பிரிவுக்குத் தலைவன் என்று பொருளாகும்.

ஆ. சட்டபூர்வமான மரண தண்டனை: மரண தண்டனைக்குரிய குற்றத்தைச் செய்த ஒருவருக்குச் சட்டப்பூர்வமாக மரண தண்டனை விதிப்பது கொலையாகாது. இந்த மரண தண்டனையைக் குறித்து மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தில் நாம் அடிக்கடி வாசிக்கிறோம் (யாத்திராகமம் 21:23-ன் விளக்கத்தைப் பார்க்கவும்).

உபாகமம் 19:21 "உன் கண் அவனுக்கு இரங்கலாகாது; ஜீவனுக்கு ஜீவன், கண்ணுக்குக் கண், பல்லுக்குப் பல், கைக்குக் கை, காலுக்குக் கால் கொடுக்கப்படவேண்டும்." ‌ யாத்திராகமம் 21:23-25 "ஜீவச்சேதம் உண்டானால், ஜீவனுக்கு ஜீவன், கண்ணுக்குக் கண், பல்லுக்குப் பல், கைக்குக் கை, காலுக்குக் கால், சூட்டுக்குச் சூடு, காயத்துக்குக் காயம், தழும்புக்குத் தழும்பு கொடுக்கப்படவேண்டும்."

எண்ணாகமம் 35:31 "மரண ஆக்கினைக்குப் பாத்திரனான ஒரு கொலைபாதகனுடைய ஜீவனுக்காக நீங்கள் மீட்கும்பொருளை வாங்கக் கூடாது; அவன் நிச்சயமாய்க் கொலைசெய்யப்படவேண்டும்."

எண்ணாகமம் 35:33 "நீங்கள் இருக்கிற தேசத்தைத் தீட்டுப்படுத்தாதிருப்பீர்களாக; இரத்தம் தேசத்தைத் தீட்டுப்படுத்தும்; இரத்தம் சிந்தினவனுடைய இரத்தத்தினாலேயன்றி, வேறொன்றினாலும் தேசத்திலே சிந்தப்பட்ட இரத்தத்திற்காகத் தேசத்திற்குப் பிராயச்சித்தம் செய்யப்படமாட்டாது."

ஆதியாகமம் 9:6 "மனுஷனுடைய இரத்தத்தை எவன் சிந்துகிறானோ, மனுஷனால் அவனுடைய இரத்தம் சிந்தப்படும்; தேவன் தம்முடைய சாயலாக மனுஷனை உண்டாக்கினாரே."

இ. தற்காப்பு: மற்றொரு நபரிடமிருந்து நமக்கோ, அல்லது நமது குடும்பத்தினருக்கோ/நெருக்கமானவர்களுக்கோ உயிராபத்து ஏற்படும்போது, அந்த வேளையில் நம்முடைய அல்லது அவர்களுடைய உயிரைக் காப்பதற்காக அந்த நபரைத் தாக்குவதோ அல்லது கொல்வதோ கொலையாகாது.

உதாரணமாக; ஆதியாகமம் 14-ஆம் அதிகாரத்தை நாம் வாசிக்கும்போது, ஆபிரகாம் தன் சகோதரனான லோத்துவின் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காக எதிரிப் படைவீரர்கள் மீது படையெடுத்துச் சென்று அவர்களைச் சங்கரித்ததைக் காண்கிறோம்.

அதேபோல;

யாத்திராகமம் 22:2 "திருடன் கன்னமிடுகையில் அகப்பட்டு, அடிபட்டுச் செத்தால், அவனுக்காக இரத்தப்பழி இல்லை."

இந்தச் சூழ்நிலையில், திருடன் ஒருவன் திருடும்போது அகப்பட்டு, அவன் அடிபட்டுச் செத்தாலும் அது குற்றமாகாது என்று எழுதப்பட்டிருப்பதை நாம் பார்க்கிறோம். ஏனென்றால், திருடன் வெறுமனே திருடுவதற்கு மட்டும் வருவதில்லை; தன்னைத் தடுப்பவர்களைக் கொல்லும் நோக்கத்தோடு ஆயுதங்களையும் வைத்திருக்கக்கூடும். ஆகவே, அவனிடமிருந்து நம்மைக் காத்துக்கொள்வதற்காக அவனைத் தாக்கும்போது அவன் இறந்துபோனால் அது கொலையாகாது.

ஆனால், இந்தத் தற்காப்பு நடவடிக்கையில், எதிராளி இனி நம்மைத் தாக்க முடியாதபடிக்குக் காயமடைந்த பின்பும், மீண்டும் வஞ்சகத்தோடு அவனைத் தாக்குவதும் கொல்வதும் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது என்பதை நாம் நினைவில்கொள்ள வேண்டும். தற்காப்பு என்பது கேவலம் நம்மைப் பாதுகாத்துக்கொள்வதற்காகச் செய்யப்படுவது மட்டுமே. அந்தப் போராட்டத்தில் அந்த நபர் இறந்துபோனால் அது கொலையாகாது; ஆனால் அவனிடமிருந்து இனி நமக்கு எந்தத் தீங்கும் வராத சூழ்நிலை உருவான பின்பும், வேண்டுமென்றே அவனைக் கொல்வது கொலைக்குற்றமே ஆகும்.

ஈ. தவறுதலாக ஒருவருக்கு உயிராபத்து நேரிடுதல்: சில நேரங்களில் நாம் செய்யும் காரியங்களில், அறியாமல் அல்லது தவறுதலாக மற்றொரு நபரின் உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படும் சூழ்நிலை உண்டாகலாம். உதாரணமாக;

உபாகமம் 19:5,6 "முன் பகையில்லாமல் ஒருவன் தன் அயலானோடு காட்டில் மரம் வெட்டப்போய், மரம் வெட்டத் தன் கையிலிருக்கிற கோடரியை ஓங்கும்போது, இரும்பானது காம்பைவிட்டுத் தெறித்து, மற்றவன்மேல் பட்டதினால் அவன் செத்துப்போனால், இப்படிப்பட்டவன் அந்தப் பட்டணங்கள் ஒன்றில் ஓடிப் பிழைக்கலாம். வழி தூரமாயிருக்கிறதினால், இரத்தப்பழிவாங்குகிறவன் தன் மனம் எரிகையில் கொலைசெய்தவனைத் துரத்திப் பிடித்துக் கொன்றுபோடாதபடிக்கு... இவனோ முன் அவனோடு பகையில்லாதபடியால், இவன் சாவுக்குப் பாத்திரன் அல்ல."

இந்தச் சூழ்நிலையில், ஒருவன் தன் பிழைப்பிற்காக வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறான். அந்த வேளையில் அவன் கோடரியின் இரும்பு காம்பிலிருந்து கழன்று தெறித்ததன் காரணமாக, மற்ற நபருக்கு மரணம் நேரிட்டது. இது கொலைக்குற்றமாகாது. ஏனென்றால், அந்த நபர் அஜாக்கிரதையாகவோ, பகையினாலோ அல்லது வேண்டுமென்றோ அவனைக் கொல்லவில்லை. இங்கே நான் பயன்படுத்திய வார்த்தைகளைக் கவனியுங்கள்: "அஜாக்கிரதையாகவோ", "பகையினாலோ" அல்லது "வேண்டுமென்றோ" அப்படிச் செய்யவில்லை. கோடரியின் காம்பு கழன்றுபோகும் என்று தெரிந்திருந்தும், "அஜாக்கிரதையாக" அதை வைத்துத் தொடர்ந்து வேலை செய்வதால் இத்தகைய விபத்து ஏற்பட்டால், அது கொலைக்குற்றமே ஆகும். மற்ற நபருக்கு ஆபத்து நேரிடலாம் என்று தெரிந்திருந்தும், உரிய கவனம் செலுத்தாமல் அலட்சியமாகச் செயல்படுவதால் ஒரு விபத்து நடந்தால், அது கொலைக்குற்றமே. வாகனங்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத அளவுக்கு அதிவேகமாக ஓட்டி, அதனால் யாருக்கேனும் உயிராபத்து நேரிட்டால் அதுவும் கொலைக்குற்றமே ஆகும்.

ஆகவே, கொலை என்பது கீழ்க்கண்டவற்றைக் குறிக்கும்:

• அ. ஒரு நபரைப் பகையினாலோ அல்லது பிற காரணங்களினாலோ கொல்வது.
• ஆ தன் சகோதரனை முகாந்தரமில்லாமல் பகைப்பது (1 யோவான் 3:15).
• இ. கொலைகளுக்கு வழிகோலும் பொறாமைகளையும், அநியாயமான கோபங்களையும் வளர்த்துக்கொள்வது.
• ஈ. ஒரு நபர் உயிராபத்தில் இருக்கும்போது, நம்மால் இயன்றிருந்தும் உதவி செய்யாமல் இருப்பது. உதாரணமாக, ஒருவரை யாராவது தாக்கும்போது, நமக்கு பலம் இருந்தும் உதவி செய்து அவருடைய உயிரைக் காப்பாற்றாமல் இருப்பது; பசியால் சாவின் விளிம்பில் இருப்பவருக்கு உணவளித்து உயிரைக் காப்பாற்றாமல் இருப்பது—இவையும் கொலைகளுக்குச் சமமே.
• உ. தற்கொலை செய்துகொள்வது (மற்றவர்களின் உயிரைப் பறிப்பது எப்படி கொலையோ, அதேபோலத் தங்கள் உயிரைத் தாங்களே மாய்த்துக்கொள்வதும் கொலையே ஆகும்).
• ஊ. ஒரு காரியத்தைச் செய்யாமல் விடுவதனால் மற்றவர்களுக்கு உயிராபத்து நேரிடும் என்று தெரிந்திருந்தும், அதைச் செய்யாமல் அலட்சியமாக இருப்பது. உதாரணமாக;

உபாகமம் 22:8 "நீ புதிய வீட்டைக் கட்டினால், ஒருவன் உன் வீட்டின்மேலிருந்து விழுகிறதினால், நீ இரத்தப்பழியை உன் வீட்டின்மேல் சுமத்திக்கொள்ளாதபடிக்கு, உன் வீட்டின் உப்பரிகைக்குச் சுற்றிலும் கைப்பிடிச்சுவரைக் கட்டவேண்டும்."

சுற்றுச்சூழலை மாசுபடுத்துவது, சாலையில் இருசக்கர வாகனங்கள் மற்றும் பிற வாகனங்கள் விபத்துக்குள்ளாகும் வகையில் நடந்துகொள்வது, தகுந்த மருத்துவச் சிகிச்சையை எடுத்துக்கொள்ளாமல் இருப்பது, மற்றவர்களுக்கு அந்தச் சிகிச்சையை வழங்காமல் இருப்பது... இதுபோன்று அலட்சியங்களால் பறிபோகும் உயிர்களும் கொலைக்குற்றத்தின் கீழேயே வரும்.

7. விபசாரம் செய்யாதிருப்பாயாக (யாத்திராகமம் 20:14)

கொலை செய்யாதிருப்பாயாக என்ற கட்டளை ஒரு நபரின் உயிருக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதைத் தடைசெய்கிறது என்றால், "விபசாரம் செய்யாதிருப்பாயாக" என்ற இந்தக் கட்டளையோ ஒரு குடும்பத்திற்கு ஆபத்தானதையும், ஒருவனின் சொந்தச் சரீரத்திற்குத் தீங்கு விளைவிப்பதையும் தடைசெய்கிறது (1 கொரிந்தியர் 6:18). கொலை செய்யாதிருப்பாயாக என்ற கட்டளையில், சில கொலைகள் (தற்காப்பு அல்லது போர் போன்ற காரணங்களால்) விதிவிலக்காகக் கொள்ளப்படலாம். ஆனால், இந்தக் கட்டளையில் அத்தகைய விதிவிலக்குகள் ஏதுமில்லை. இதை நான் ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், சமீபத்தில் ஒரு போதகர், "ஒரு தாய் தன் பிள்ளைகளின் பசியைத் தீர்ப்பதற்காக விபசாரம் செய்தாலும் அது பாவமல்ல" என்று போதித்தாராம். இப்படிப்பட்ட ஒழுக்கக்கேடான தொழில்களைச் செய்பவர்களுக்குக் காரணங்களைக் காட்டி, அவர்கள் செய்வது தவறல்ல என்று நியாயப்படுத்துவது இதுவரை உலகப்பிரகாரமான திரைப்படங்களில்தான் காணப்பட்டது. ஆனால் இப்போது அப்படிப்பட்ட சீர்கேடுகள், "மனுஷரின் புகழ்ச்சியை விரும்பும் போதகர்களாலும், மக்களின் இச்சைகளுக்கு ஏற்றவாறு நடந்துகொள்ளும் போதகர்களாலும்" சபைக்குள்ளும் நுழைந்துவிட்டன. அவர் சொன்ன அளவுகோலையே எடுத்துக்கொண்டால், தன் வருமானத்திற்கு மீறி தன் பிள்ளைகளுக்குப் பணம் தேவைப்படும் ஒரு தந்தை, எட்டாவது கட்டளையை மீறி திருடவும் செய்யலாமே? ஆனால், இந்தக் கட்டளைகளில் அப்படிப்பட்ட விதிவிலக்குகள் எதுவும் கொடுக்கப்படவில்லை.

தாய்மார்களும் தந்தையர்களும் தங்கள் பிள்ளைகளின் பசியாக இருந்தாலும் சரி, வேறு தேவைகளாக இருந்தாலும் சரி, கடினமாக உழைத்துத் தங்கள் பொறுப்பை நிறைவேற்ற வேண்டும். அதற்கான சூழ்நிலை இல்லாதபோது, தேவன்மேல் சார்ந்துகொண்டு உறவினர்களிடமோ அல்லது தெரிந்தவர்களிடமோ உதவி கேட்க வேண்டும். நம்மைச் சுற்றி இத்தனை பேர் இருக்கும்போது, ஒரு பிள்ளையின் பசிக்காகக்கூட உதவி செய்யாமல் எல்லாரும் இருந்துவிட மாட்டார்களே! அதுமட்டுமல்ல, பிள்ளைகளைப் பராமரிக்க முடியாத எத்தனையோ பெற்றோர், அவர்களை மற்றவர்களுக்குத் தத்துக் கொடுத்த நிகழ்வுகளும் அநேகம் உண்டு. ஒழுக்கக்கேடாகச் சம்பாதித்த பணத்தைக் கொண்டு அவர்களைப் பராமரிப்பதைவிட அதுவே மேலானது. "வேசிப்பணத்தையும் நாய்விலையையும் எந்தப் பொருத்தனைக்காகவாகிலும் உன் தேவனாகிய கர்த்தரின் ஆலயத்திலே கொண்டுவரவேண்டாம்; அவைகள் இரண்டும் உன் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு அருவருப்பானவைகள்" (உபாகமம் 23:18) என்று கட்டளையிட்ட தேவன், அதே வேசிப்பணத்தைக் கொண்டு அவர் அருளிய பிள்ளைகளைப் பராமரிப்பதையும் ஒருபோதும் சகித்துக்கொள்ள மாட்டார். ஏனென்றால், அவர் கற்றுக்கொடுத்த ஒழுக்க விழுமியங்களை மீறிச் சம்பாதித்த அந்தப் பணம் கர்த்தருக்கு அருவருப்பானது.

இருப்பினும், என் வாதத்தைக் கேட்டு உங்களுக்கு ஒரு கேள்வி எழலாம்: "தேவைக்காகக் கண்டவர்களின் பணத்தைத் திருடுவது மற்றவர்களுக்கு நஷ்டத்தை ஏற்படுத்துகிறது, அதனால் அப்படிச் செய்யக்கூடாது; ஆனால், தேவைக்காக வேசிகளாக மாறுபவர்கள் யாருக்கும் எந்த நஷ்டத்தையும் ஏற்படுத்துவதில்லையே, அப்படியிருக்கும்போது அதை எப்படித் திருட்டோடு ஒப்பிட முடியும்?" என்று நீங்கள் கேட்கலாம். எந்தச் சூழ்நிலையிலும் விபசாரம் செய்யக்கூடாது என்று நான் சொல்வது, மற்றவர்களுக்கு ஏற்படும் லாப நஷ்டங்களைக் கருத்தில் கொண்டு அல்ல. தேவன் திருட்டை எப்படிப் பாவம் என்று கட்டளையிட்டாரோ, அதேபோல விபசாரத்தையும் பாவம் என்றே கட்டளையிட்டிருக்கிறார். மீதமுள்ள வேதப்பகுதிகளில் வேறு எங்கும் 'இன்ன சூழ்நிலையில் விபசாரம் பாவமல்ல' என்று இந்தக் கட்டளைக்கு எந்த விதிவிலக்கும் அளிக்கப்படவில்லை. அதனால்தான் நான் இப்படிச் சொல்கிறேன். உதாரணமாக, இயேசுகிறிஸ்து விபசாரத்தில் பிடிக்கப்பட்ட ஸ்திரீயிடம், "நானும் உன்னை ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கவில்லை; நீ போ, இனிப் பாவஞ்செய்யாதே" (யோவான் 8:11) என்று கண்டிப்பாகக் கட்டளையிட்டாரே தவிர, 'தவிர்க்க முடியாத சூழ்நிலைகளில் தவிர, மற்ற நேரங்களில் இந்தப் பாவத்தைச் செய்யாதே' என்று எந்த விதிவிலக்கும் அளிக்கவில்லை. தவிர்க்க முடியாத சூழ்நிலைகளில் விபசாரம் பாவமல்ல என்று போதிக்கும் கள்ளப்போதகர்கள், கிறிஸ்துவின் இந்தக் கட்டளைக்கு எவ்வளவு எதிரானவர்கள் என்பதை இதிலிருந்து நீங்கள் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். இந்தக் கள்ளப்போதகர்கள் இப்படி விபசார விஷயத்தில் மட்டுமல்ல, விக்கிரகாராதனை விஷயத்திலும் விதிவிலக்குகளை அளிக்கிறார்கள். (இதைக் குறித்து அறிய, "கிறிஸ்தவர்கள் தவிர்க்க முடியாத சூழ்நிலைகளில் விக்கிரகாராதனை செய்யலாமா?" என்ற கட்டுரையை வாசிக்கவும்).

விபசாரத் தொழில் யாருக்கும் நஷ்டத்தை ஏற்படுத்தாது என்று யார் சொன்னது? அதனால் அந்த ஆணின் வாழ்க்கைக்கும் குடும்பத்திற்கும் பாதிப்பு ஏற்படுகிறது; அதேசமயம் அந்தப் பெண்ணின் சரீரத்திற்கும் அது தீங்கை விளைவிக்கிறது (1 கொரிந்தியர் 6:18). 'விபசாரம் செய்யாதிருப்பாயாக' என்ற கட்டளைக்கு முரணாக, அது மற்றவர்களையும் அந்தத் திசையிலே தூண்டுகிறது. எனவே, அது வாழ்க்கையைச் சீரழிக்கும் ஒன்றே. சரியாகச் சிந்தித்துப் பார்த்தால், திருட்டை விட இதுவே அதிக பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. கவனியுங்கள்: இன்று அநேகர் வேசித்தொழிலில் தொடர்வதற்கு முக்கிய காரணம், கடினமாக உழைக்க விருப்பமில்லாமல், சுலபமாகப் பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்ற பேராசைக்கு அடிமையாவதுதான். அதை நியாயப்படுத்துவதற்கு எத்தனையோ சாக்குப்போக்குகளை அவர்கள் சொல்வார்கள், ஆனால் அவையெல்லாம் வெறும் சாக்குப்போக்குகளே (நீதிமொழிகள் 7:19, 20). பணத்திற்காகக் கொலை செய்பவர்களும், மற்ற சட்டவிரோதச் செயல்களில் ஈடுபடுபவர்களும்கூட இப்படிப்பட்ட சாக்குப்போக்குகளைச் சொல்ல முடியும்.

மேலும், 'விபசாரம் செய்யாதிருப்பாயாக' என்ற இந்தக் கட்டளை திருமணமான கணவன்-மனைவிக்கு மட்டுமன்றி, திருமணமாகாத வாலிபர்களுக்கும் ஒரு எச்சரிக்கையாகவே சொல்லப்படுகிறது. ஏனென்றால், கணவனும் மனைவியும் இணையும்போது மட்டுமே அவர்களுடைய விவாகமஞ்சம் (அந்த உறவு) மாசற்றதாக இருக்கும் என்று வேதம் சொல்கிறது. கணவன்-மனைவிக்கு இடையே அல்லாமல், வேறு எவருக்கு இடையே அந்த உறவு தொடர்ந்தாலும் அது மாசடைந்ததே; அது வேசித்தனமே (எபிரெயர் 13:4). அதனால்தான் கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவும் இந்தக் கட்டளையோடு "வேசித்தனங்களையும்" சேர்த்துக் குறிப்பிட்டார் (மத்தேயு 15:19).

திருமணத்திற்குப் புறம்பாக நடைபெறும் அனைத்துப் பாலியல் செயல்பாடுகளும் விபசாரமே ஆகும். அதாவது, ஒரு ஆணும் பெண்ணும் இணைவது மட்டுமன்றி, சுய இன்பம் (Masturbation), மிருகப்புணர்ச்சி, தற்பால் சேர்க்கை ஆகிய எல்லாமே விபசாரம்தான். இப்படிப்பட்ட விபசாரங்களுக்கு இடமளிக்கும் இச்சையான பார்வைகள் (மத்தேயு 5:27, 28), ஆபாசமான ஆடைகள் (exposing), மற்றும் வார்த்தைகள் இவையாவும் விபசாரமே ஆகும். விபசாரத்திற்குத் தூண்டும் ஆபாசப் படங்களைப் பார்ப்பதும், புத்தகங்களை வாசிப்பதும் விபசாரமே. எனவே, விசுவாசிகள் அனைவரும் இந்த விஷயத்தில் மிகவும் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த விபசாரம் என்ற பாவத்திலிருந்து தப்பிக்க, ஜெபத்தில் அதிக நேரம் செலவிட வேண்டும்; வேதத் தியானத்தைக் கிரமமாகப் பின்பற்ற வேண்டும்; தேவன் நியமித்த பொறுப்புகளில் கவனமாகத் தொடர வேண்டும். விபசாரத்திற்குத் தூண்டும் சூழ்நிலைகளை விட்டு விலகியிருக்க வேண்டும், மேலும் அத்தகைய திரைப்படங்களையும் பிற காட்சிகளையும் பார்க்காமல் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். அதுமட்டுமின்றி, திருமணமாகாத வாலிபர்கள் தாமதம் செய்யாமல் விரைவில் நிலைபெற்றுத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் (1கொரிந்தியர் 7:9). கர்த்தரிடமிருந்து விசேஷித்த வரம் இருந்தாலொழிய, திருமணத்தைக் குறித்து அசட்டையாக இருக்கக்கூடாது. திருமணம் செய்துகொண்ட கணவனும் மனைவியும் ஒருவருக்கொருவர் இணங்கி, தங்களுக்குரிய கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும் (1கொரிந்தியர் 7:3). தேவன் இயற்கையாகவே சில காரியங்களை நமக்குள் வைத்துள்ளார். உதாரணமாக, பசி, தாகம் போன்றவை. அதேபோல, வாலிபப் பருவத்தை அடையும்போது ஏற்படும் இச்சைகளும் அதன் ஒரு பகுதியே. ஆனால் அந்த ஆசைகளைத் தவறான வழிகளில் தீர்த்துக்கொள்ளக் கூடாது. தேவன் அருளியபடி திருமணம் செய்துகொண்டு, அதைத் தன் வாழ்க்கைத்துணையோடு மட்டுமே பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும்.

'விபசாரம் செய்யாதிருப்பாயாக' என்ற இந்தக் கட்டளையில் உள்ள ஆவிக்குரிய கோணத்தையும் நாம் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும். ஒரு மனைவி வேறொரு நபருடன் கள்ளத்தொடர்பு வைத்துக்கொண்டால், அது அவளுடைய கணவனுக்கு மிகுந்த கோபத்தை ஏற்படுத்தும். அவசியமானால் அவளைக் கொல்லவும்கூட அவன் துணிவான். இந்த ரோஷம் இயல்பாகவே நம் அனைவருக்குள்ளும் இருக்கிறது. அதேபோலவே, தேவனும் தமக்குத் தாமே நம்மை மனைவியாகவும், தம்மை நமக்குக் கணவனாகவும் அடையாளப்படுத்துகிறார் (ஏசாயா 54:5; வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 21:9). ஆகவே, நாம் அவரை மட்டுமே தேவனாக ஆராதிக்க வேண்டும்; உலகத்தோடு பகைமையாக இருக்க வேண்டும். நாம் உலகத்தோடு (உலக ஆசைகளோடு) சிநேகம் வைத்தால், அது அவருக்கு விரோதமாக நாம் செய்யும் விபசாரமே ஆகும்.

"விபசாரரே, விபசாரிகளே, உலக சிநேகம் தேவனுக்கு விரோதமான பகையென்று அறியீர்களா? ஆகையால் உலகத்துக்குச் சிநேகிதனாயிருக்க விரும்புகிறவன் தேவனுக்குப் பகைஞனாகிறான்" (யாக்கோபு 4:4).

அதனால்தான் இஸ்ரவேலர்கள் தேவனுக்குப் பதிலாக விக்கிரகங்களை ஆராதித்து, மற்ற ராஜ்யங்களின் பாவங்களில் பங்குபெற்றபோது, அவர்கள் செய்த காரியம் விபசாரம் என்ற குற்றத்திற்கு ஒப்பாகப் பல வேதப்பகுதிகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

8. களவு செய்யாதிருப்பாயாக (யாத்திராகமம் 20:15)

"கொலை செய்யாதிருப்பாயாக", "விபசாரம் செய்யாதிருப்பாயாக" போன்ற கற்பனைகள் நம்முடைய உயிரையும், குடும்ப அமைப்பையும் பாதுகாப்பதற்காக வழங்கப்பட்டிருந்தால், "களவு செய்யாதிருப்பாயாக" என்ற இந்தக் கற்பனை நம்முடைய உடைமைகளின் (ஆஸ்திகளின்) பாதுகாப்பைக் குறித்துப் பேசுகிறது. "களவு" அல்லது திருட்டு என்றால், நம்முடையதல்லாத மற்றும் நமக்கு உரிமையில்லாத ஒன்றின்மீது ஆசைப்படுவது ஆகும். மற்றவருடைய அனுமதி இல்லாமல் அல்லது பலவந்தமாக அவர்களுக்குச் சொந்தமானதை அபகரித்துக்கொள்வதே களவு.

இதற்குச் சில உதாரணங்கள்: பிக்பாக்கெட் (சிறு திருட்டு), பெரிய அளவிலான கொள்ளைகள், அரசாங்கத்திற்குச் செலுத்த வேண்டிய வரிகளைச் செலுத்தாமல் ஏமாற்றுவது (கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவும் அதற்காகவே வரியைச் செலுத்தினார் - மத்தேயு 17:27). மற்றவர்களுடைய பொருட்களை அவர்களுக்குத் தெரியாமல் பயன்படுத்துவது, பெற்றோருக்குத் தெரியாமல் அவர்களுடைய பணத்தைச் செலவழிப்பது (நீதிமொழிகள் 28:24). வேலையாட்களுக்குரிய கூலியைச் சரியாகக் கொடுக்காமல் இருப்பதும், வேலையாட்கள் தங்கள் எஜமானர்களிடம் தங்கள் உழைப்பிற்கு மிஞ்சிய கூலியை வற்புறுத்திப் பெறுவதும், குடும்பத் தலைவர்கள் தங்கள் குடும்ப உறுப்பினர்களுக்குத் தேவையானவற்றைக் கொடுக்காமல் பதுக்கி வைப்பதும், அரசாங்கங்கள் இரட்டிப்பான வரிகளை வசூலிப்பதும் இதில் அடங்கும். இவ்வாறு நம்முடைய உழைப்புக்கு வெளியே நாம் சம்பாதிக்கும் மற்றும் ஆசைப்படும் எல்லாமே திருட்டுக் கணக்கில்தான் வரும்.

குறிப்பாக, தேவனுடைய ஊழியத்திற்குக் கொடுக்க வேண்டிய பணத்தை (தசமபாகம், காணிக்கைகளை) கொடுக்காமல் தடுத்து நிறுத்துவதும் ஒரு வகையான திருட்டே ஆகும் (மல்கியா 3:8).

இப்படித் திருடிச் சேர்க்கப்படும் ஆஸ்திகளைக் குறித்து வேதாகமம் என்ன சொல்கிறது என்பதைக் கவனியுங்கள்:

எரேமியா 17:11 "அநியாயமாய்ப் பொருளைச் சேர்க்கிறவன், தான் இடாத முட்டைகளை அடைகாக்கிற கவுதாரிக்குச் சமானம்; அவன் தன் பாதி ஆயுசிலே அதை விட்டுவிடுவான்; தன் முடிவிலே அவன் மூடனாயிருப்பான்."

அப்படியென்றால், பசியாயிருக்கிற ஒரு நபர் அவசர சூழ்நிலையில், ஏராளமாக விளைந்திருக்கும் ஒரு வயலிலிருந்து கொஞ்சமாக எடுத்துத் தன் பசியை ஆற்றிக்கொள்வது திருட்டு ஆகாது. ஏனென்றால், அதினால் அந்த நிலத்தின் எஜமானுக்கு எந்த நஷ்டமும் ஏற்படப் போவதில்லை; மாறாக, தேவையிலிருக்கும் ஒரு அயலானுக்கு இரக்கம் காட்டுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பாகவே நியாயப்பிரமாணம் அதைக் கருதுகிறது. அந்த இரக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் இந்த வேதப்பகுதியைக் கவனியுங்கள்:

உபாகமம் 23:24, 25 "நீ உன் அயலானுடைய திராட்சத்தோட்டத்திற்குள் பிரவேசித்தால், உன் ஆசைதீர திராட்சப்பழங்களைச் சாப்பிடலாம்; உன் கூடையிலே ஒன்றும் போட்டுக்கொண்டுபோகக் கூடாது. நீ உன் அயலானுடைய விளைந்த கோதுமைச் சேற்றுக்குள் பிரவேசித்தால், கதிர்களை உன் கையினால் கொய்து சாப்பிடலாம்; உன் அயலானுடைய கோதுமைச் சேற்றிலே அறுவாள் போடக்கூடாது."

முதலாவது திருட்டு, ஏதேன் தோட்டத்தில் ஆதாமுக்கும் ஏவாளுக்கும் நன்மை தீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தின் கனியைத் திருடியதிலிருந்து ஆரம்பமானது. அவர்கள் அந்த மரத்தின் எஜமானராகிய தேவனுடைய அனுமதி இல்லாமல் அந்தக் கனியைத் திருடிப் புசித்தார்கள். வாக்குத்தத்தம் பண்ணப்பட்ட கானான் தேசத்திற்குள் பிரவேசித்தவுடன் இஸ்ரவேலர்களுக்குள் நடந்த முதல் குற்றமும் திருட்டுதான்; ஆகான் என்பவன் தேவனுடைய கட்டளைக்கு விரோதமாகப் பொன்னைத் திருடினான் (யோசுவா 7). ஆதித் திருச்சபையிலும், அனனியாவும் சப்பீராளும் தேவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டதிலிருந்து ஒரு பகுதியைத் திருடி, தங்கள் ஜீவனை இழந்தார்கள்.

பொதுவாக, தேவன் நமக்குக் கொடுத்தவைகளில் திருப்தியடையாமல் இருப்பதினாலேயே திருட வேண்டும் என்ற ஆசை உண்டாகிறது. அதனால்தான் விசுவாசிகள் தேவன் தங்களுக்குக் கொடுப்பவைகளைக் கொண்டு திருப்தியடைய வேண்டும்.

1தீமோத்தேயு 6:6-8 "போதும் என்கிற மனதுடனே கூடிய தேவபக்தியே மிகுந்த ஆதாயம். உலகத்திலே நாம் ஒன்றும் கொண்டுவந்ததில்லை, இதிலிருந்து நாம் ஒன்றும் கொண்டுபோவதுமில்லை என்பது நிச்சயம். உண்ணவும் உடுக்கவும் நமக்கு உண்டாயிருந்தால் அது போதுமென்றிருக்கக்கடவோம்."

ஒருவேளை, 'தேவன் எனக்கு ஒன்றுமே கொடுக்கவில்லை' என்ற ஏமாற்றம் யாரிடமாவது இருந்தால், அதற்கு அவர்களுடைய சோம்பேறித்தனமே காரணமாகும். ஏனென்றால், சோம்பேறி மட்டுமே உழைக்காமல், தேவன் வானத்திலிருந்து பணத்தை மழையாகப் பொழிவார் என்று காத்திருப்பான்.

அயலானுடைய பொருளைத் திருட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை எப்படி ஜெயிப்பது?

அ. நமக்கு உள்ளவைகளைக் கொண்டு நாம் திருப்தியடைய வேண்டும் (1 தீமோத்தேயு 6:6-8). ஆ. இந்த உலகத்தில் எதையாவது சம்பாதிக்க வேண்டும் என்ற பேராசையுடன் வாழாமல், மேலானவைகளைத் தேட வேண்டும் (கொலோசெயர் 3:1,2). இ. நாமே மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யும்படியாக, நம்முடைய கைகளினால் கடினமாக உழைத்துப் பொருளைச் சம்பாதிக்க வேண்டும்; அப்படிச் சம்பாதித்த பணத்திலிருந்து மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்ய வேண்டும்.

எபேசியர் 4:28 "திருடுகிறவன் இனித் திருடாமல், குறைச்சலுள்ளவனுக்குக் கொடுக்கத்தக்கதாகத் தனக்கு உண்டாயிருக்கும்படி, தன் கைகளினால் நலமான வேலைசெய்து, பிரயாசப்படக்கடவன்."

எப்பொழுது நாம் நம்முடைய உழைப்பின் பலனைத் தேவையிலிருக்கும் மற்றவர்களுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கிறோமோ, அப்போது மற்றவர்களிடமிருந்து எதையும் திருட வேண்டும் என்ற எண்ணம் நமக்குத் தோன்றாது.

9. உன் அயலானுக்கு விரோதமாகப் பொய்ச்சாட்சி சொல்லாதிருப்பாயாக (யாத்திராகமம் 20:16)

தேவன் சத்தியமுள்ளவர் (சங்கீதம் 31:5, 1யோவான் 5:20), ஆகையால் பொய் அவருக்கு அருவருப்பானது (சங்கீதம் 119:163, நீதிமொழிகள் 6:19). எனவேதான், "உன் அயலானுக்கு விரோதமாகப் பொய்ச்சாட்சி சொல்லாதிருப்பாயாக" என்ற கட்டளையை அவர் நமக்குக் கொடுக்கிறார். பொய்யானது பிசாசினிடமிருந்து தோன்றியது (யோவான் 8:44). ஆகவே, தேவனுடைய பிள்ளைகள் பொய்ச்சாட்சி சொல்வதை விட்டு விலகியிருக்க வேண்டும். தேவன் நீதியான நியாயத்தீர்ப்பைச் செய்யும்படி கூறுகிறார்; ஆனால் பொய்ச்சாட்சியானது நீதியைத் திசைதிருப்புவதால், நாம் பொய்ச்சாட்சி சொல்லக்கூடாது. பொய்ச்சாட்சி சொல்வது ஒருவருடைய நற்பெயரைக் கெடுப்பது மட்டுமல்லாமல், சில சமயங்களில் அந்த நபர் தன் உயிரை இழக்கவும் காரணமாகிவிடுகிறது. உதாரணமாக இந்தச் சம்பவத்தைப் பாருங்கள்:

1இராஜாக்கள் 21:13 - அப்பொழுது பேலியாளின் மக்களாகிய இரண்டுபேர் உள்ளே வந்து, அவனுக்கு எதிராக உட்கார்ந்து: நாபோத் தேவனையும் ராஜாவையும் தூஷித்தான் என்று ஜனங்களுக்கு முன்பாக அவன்மேல் சாட்சி சொன்னார்கள்; அப்பொழுது அவர்கள் அவனைப் பட்டணத்திற்கு வெளியே கொண்டுபோய், அவன் சாகும்படிக்கு அவனைக் கல்லெறிந்தார்கள்.

இதனால்தான், ஒரு நபர் மீது துணிகரமாய்ப் பொய்ச்சாட்சி சொல்பவர்களுக்குத் தேவன் ஒரு கடுமையான தண்டனையை நியமித்தார்; அதாவது, அந்த நபர் உண்மையிலேயே குற்றம் செய்திருந்தால் அவருக்கு என்ன தண்டனை கிடைக்குமோ, அதே தண்டனையைப் பொய்ச்சாட்சி சொன்னவர்களுக்கும் வழங்கும்படி தேவன் கட்டளையிட்டார்.

உபாகமம் 19:16-19 - ஒருவன்மேல் ஒரு குற்றஞ்சாட்டும்படி ஒரு கொடுமையான சாட்சிக்காரன் எழும்பினால், வழக்குள்ள அந்த இரண்டுபேரும் கர்த்தருடைய சந்நிதியிலும், அந்நாட்களில் இருக்கும் ஆசாரியர்கள் முன்பாகவும் நியாயாதிபதிகள் முன்பாகவும் வந்து நிற்பார்களாக. நியாயாதிபதிகள் நன்றாய் விசாரணை செய்யக்கடவர்கள்; அந்தச் சாட்சிக்காரன் பொய்ச்சாட்சிக்காரன் என்றும், தன் சகோதரன்மேல் பொய்க்குற்றஞ்சாட்டினான் என்றும் கண்டால், அவன் தன் சகோதரனுக்குச் செய்ய நினைத்தபடியே அவனுக்கும் செய்யக்கடவீர்கள்; இப்படித் தீமையை உங்கள் நடுவிலிருந்து விலக்கிப்போடக் கடவீர்கள்.

தற்போதைய நீதிமன்றங்கள் இது போன்ற நீதியான தண்டனையைச் செயல்படுத்துவதில் தோல்வியடைந்தாலும், பொய்யர் அனைவருக்கும் தேவன் நியமித்த தண்டனை நிச்சயமாக நிறைவேறும்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 21:8 - ...பொய்யர் அனைவரும் அக்கினியும் கந்தகமும் எரிகிற கடலிலே பங்கடைவார்கள்; இது இரண்டாம் மரணம்.

"பொய்ச்சாட்சி சொல்லாதிருப்பாயாக" என்ற இந்தக் கட்டளையை நாம் நிறைவேற்ற வேண்டுமென்றால், முதலாவதாக நம்மிடத்தில் பட்சபாதம் (ஒருதலைப்பட்சமான எண்ணம்) இல்லாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு நபர் எனது விசுவாசத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்ல, எனது பாலினத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்ல, அல்லது என்னைப்போலச் சிந்திப்பவர் அல்ல என்று நாம் பிரித்துப் பார்க்கும்போதே, அவர் மீது பொய்ச்சாட்சி சொல்லத் துணிகிறோம். ஏனென்றால், நம்மைப் போலச் சிந்திப்பவர்கள் மீதும், நம்முடைய விசுவாசம் மற்றும் பாலினத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் மீதும் நாம் பட்சபாதம் கொள்ளும்போது, அவற்றைச் சாராத மற்றவர்கள் என்ன ஆனாலும் பரவாயில்லை என்ற கொடூர எண்ணம் நமக்குள் மேலோங்குகிறது.

அதனால்தான், வேதாகமம் பட்சபாதத்தைக் கண்டித்து, "உன்னைப்போல் உன் அயலானையும் சிநேகிப்பாயாக" (லேவியராகமம் 19:18) என்று கூறுகிறது. நம்முடன் முரண்படும் நபராக இருந்தாலும், நாம் அவருடன் நீதியாகவே நடந்துகொள்ள வேண்டும்; அவர் செய்யாத தவறைச் செய்ததாகக் கூறி அவருக்குத் தொந்தரவு கொடுக்கக் கூடாது.

• லேவியராகமம் 24:22 - ...உங்களுக்கு ஒரே நியாயம் (பட்சபாதமற்ற நியாயம்) இருக்கவேண்டும்.
• யாக்கோபு 2:9 - நீங்கள் பட்சபாதமுள்ளவர்களாயிருந்தால், பாவஞ்செய்து, நியாயப்பிரமாணத்தினாலே மீறுகிறவர்களென்று தீர்க்கப்படுவீர்கள்.
• யோபு 13:10 - நீங்கள் மறைவாய்ப் பட்சபாதம்பண்ணினால், அவர் உங்களைக் கண்டிப்பார்.

ஆயினும், "பொய்ச்சாட்சி சொல்லாதிருப்பாயாக" என்ற இந்தக் கட்டளை நீதிமன்றங்களில் சொல்லப்படும் சாட்சிகளுக்கு மட்டுமே உரியது அல்ல; நாம் எந்த நேரத்திலும், யாரிடத்திலும் சத்தியத்தையே பேச வேண்டும் என்பதையும் இது நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

• எபேசியர் 4:15 - அன்புடன் சத்தியத்தைக் கைகொண்டு, தலையாகிய கிறிஸ்துவுக்குள் எல்லாவற்றிலேயும், நாம் வளருகிறவர்களாயிருக்கும்படியாக அப்படிச் செய்தார்.
• எபேசியர் 4:25 - ஆனபடியால், பொய்யைக் களைந்து, அவனவன் பிறனுடனே மெய்யைப் பேசக்கடவன்...

நமக்குத் தெரிந்த உண்மையான சாட்சியைச் சொல்லாமல் மௌனமாக இருப்பதும் ஒருவிதமான பொய்ச்சாட்சியே; ஒரு நபரை முகஸ்துதி (இச்சகம்) பேசுவதும் பொய்ச்சாட்சி சொல்வதே ஆகும். குறிப்பாக, இன்றைய சபைகளில் அநேகர் வேத வசனங்களுக்கு விரோதமாகப் பொய்ச்சாட்சிகளைச் சொல்லி, பலரைச் சத்தியத்திலிருந்து விலகிப்போகச் செய்கிறார்கள். அயலானுக்கு விரோதமாகப் பொய்ச்சாட்சி சொல்வதே குற்றமாக இருக்கும்போது, தேவனுக்கும் அவருடைய வார்த்தைக்கும் விரோதமாகப் பொய்ச்சாட்சி சொல்வதும், கள்ள உபதேசங்களைச் செய்வதும் எவ்வளவு பெரிய குற்றமாக இருக்கும் என்று சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். அவர்களனைவரும் "வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 21:8"-ன் படி அக்கினிக்கடலில்தான் பங்கடைவார்கள்.

இன்றைய குடும்பங்களிலும்கூட, பெற்றோர் பிள்ளைகளுக்குப் பல காரியங்களைச் செய்வதாக வாக்குறுதி அளிக்கிறார்கள்; ஆனால் அவற்றை நிறைவேற்றுவதில்லை. நம்மால் நிறைவேற்ற முடியாத காரியங்களை வாக்குறுதியாக அளிப்பதும் பொய் சொல்வதன் எல்லைக்குள்தான் வரும்.

இதுபோன்ற பொய்யான வார்த்தைகளிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்வது எப்படி? இதற்கு, நாம் வீணான கதைகளுக்கும் பேச்சுகளுக்கும் அதிக நேரத்தை ஒதுக்காமல், நம்முடைய அன்றாடப் பொறுப்புகளில் கவனமாக இருக்க வேண்டும். மேலும், ஜெபத்திலும் வேத தியானத்திலும் நம் நேரத்தைத் தொடர்ந்து செலவிட வேண்டும்.

10. இச்சியாதிருப்பாயாக

"பிறனுடைய வீட்டை இச்சியாதிருப்பாயாக; பிறனுடைய மனைவியையும், அவனுடைய வேலைக்காரனையும், அவனுடைய வேலைக்காரியையும், அவனுடைய எருதையும், அவனுடைய கழுதையையும், பின்னும் பிறனுக்குள்ள யாதொன்றையும் இச்சியாதிருப்பாயாக என்றார்." (யாத்திராகமம் 20:17)

நம்முடைய அந்தரங்கத்திலுள்ள கெட்ட எண்ணங்களையும் (இச்சைகளையும்) தேவன் பாவமாகக் கருதுகிறார் என்பதை இந்தக் கற்பனை நேரடியாக நமக்குத் தெரியப்படுத்துகிறது. இந்தக் கற்பனையைக் கைக்கொள்ளுகிறவன் தன் பிறனுக்கு விரோதமாக வேறு எந்தப் பாவத்தையும் செய்யத் துணியமாட்டான். ஏனென்றால், பாவம் முதலாவது நம் எண்ணங்களில்தான் (சிந்தனைகளில்தான்) தொடங்குகிறது. இந்தக் கற்பனை அந்தச் சிந்தனைகளையே கண்டிக்கிறது. எண்ணங்களிலேயே அந்தப் பாவத்தை நாம் ஜெயித்துவிட்டால், அதன்பிறகு அதனைச் செயல்களில் நாம் செய்யமாட்டோம்.

ஒருவேளை எண்ணங்களில் பாவத்தை நாம் ஜெயிக்காவிட்டால், அது மற்ற கற்பனைகளை மீறுவதற்குக் கொண்டுசெல்லும். உதாரணமாக, பிறனுடைய மனைவியையோ அல்லது வேறொரு பெண்ணின் கணவனையோ இச்சிக்கும் பாவச் சிந்தனைகளை நாம் ஜெயிக்காவிட்டால், அது விபசாரமாக மாறி, "விபசாரம் செய்யாதிருப்பாயாக" என்ற கற்பனையை மீறுவதாக அமையும். எனவே, இந்தக் கற்பனை கடைசியாகச் சொல்லப்பட்டிருந்தாலும், மிகவும் முக்கியமான ஒரு கற்பனையாக எண்ணி நாம் கீழ்ப்படிய வேண்டும்.

தேவனுடைய கற்பனைகள் ஆவிக்குரியவைகள் என்பதற்கு இந்தக் கற்பனை ஒரு வலுவான ஆதாரமாகும். தேவனுடைய கற்பனைகள் என்பவை, சரீரப்பிரகாரமாக நம்மை கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைப்பதற்காக நாம் உருவாக்கிக்கொள்ளும் மனித சட்டங்களைப் போன்றவைகள் அல்ல. அவருடைய கற்பனைகள் அந்தரங்கத்தில் உண்டாகும் பாவ இச்சைகளையும் கண்டித்து, அவை குறித்தும் நாம் தேவனுக்குக் கணக்கொப்புவிக்க வேண்டும் என்று எச்சரிக்கின்றன. யூதர்கள் நியாயப்பிரமாணத்தைப் புறம்பான காரியமாக மாத்திரம் கருதி, அந்தரங்கத்தில் வழிதவறிப் போனபோதுதான், இயேசுகிறிஸ்து அவர்களைக் கடிந்துகொண்டார் (மத்தேயு 5:27, 28). தேவபயம் மட்டுமே இந்த அந்தரங்கப் பாவங்களிலிருந்து நம்மைத் தப்புவிக்க முடியும்.

எல்லாவற்றிற்கும் பொருந்தும் கற்பனை

மேலும், இந்தக் கற்பனையில் நாம் இச்சிக்கக்கூடாது என்று சொல்லப்பட்டுள்ளவை சில உதாரணங்களே. "பின்னும் பிறனுக்குள்ள யாதொன்றையும் இச்சியாதிருப்பாயாக" என்று எழுதப்பட்டுள்ளபடியால், நாம் வேறெதையும் இச்சிக்கக் கூடாது; ஒரு சிறிய குச்சியைக் கூட இச்சிக்கக் கூடாது. "பிறனுடைய வீட்டை இச்சியாதிருப்பாயாக" என்று சொல்லும்போது, அது அவனுடைய வயலாகவோ அல்லது வேறு எதாகவோ இருக்கலாம்; "பிறனுடைய மனைவியையும்" என்று சொல்லும்போது, அது வேறொரு பெண்ணின் கணவனாகவும் இருக்கலாம். இப்படி நம்முடையதல்லாத எதையும் நாம் இச்சிக்கக் கூடாது. முக்கியமாக, பிறனுடைய மனைவியோ அல்லது வேறொரு பெண்ணின் கணவனோ நம்மீது ஈர்க்கப்படும்படி அவர்களிடம் உரையாடல்களை வைத்துக்கொள்ளக் கூடாது. அவர்களுடைய திருமண வாழ்க்கையில் (தாம்பத்திய வாழ்வில்) பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்தக் கூடாது.

"களவு செய்யாதிருப்பாயாக" என்ற கற்பனையில் நான் தெரியப்படுத்தியதுபோல, நாம் பிறருடைய எதையாவது இச்சிப்பதற்கு அடிப்படைக் காரணம், "தேவன் நமக்குக் கொடுத்ததைக் கொண்டு நாம் திருப்தியடையாமலிருப்பதே" ஆகும். ஆகவே, நமக்கு உள்ளவைகளைக் கொண்டு நாம் திருப்தியடைய வேண்டும். நமக்குத் தேவையானவைகளுக்காக ஆண்டவரை நோக்கி ஜெபித்து, நம்முடைய கைகளினால் பிரயாசப்பட்டு உழைக்க வேண்டும்.

இச்சைகள் அனைத்தும் ஒன்றே

மற்றொரு முக்கியமான காரியம் என்னவென்றால், பொதுவாக நம் சமுதாயத்தில் பாலியல் இச்சையுடன் ஒருவரை விரும்புவது மாத்திரமே பெரிய குற்றமாகக் கருதப்படுகிறது. அது தவிர மற்றவர்களுடைய வேறு எதை இச்சித்தாலும் அது பெரிய குற்றமல்ல என்பதுபோல் எண்ணப்படுகிறது. உதாரணமாக, பாலியல் ஆசைக்காக ஒருவரை இச்சிப்பது பெரும் தவறு என்றும், அதே சமயம் பிறருக்குச் சொந்தமான பொருட்களையோ, பணத்தையோ இச்சிப்பது அந்த அளவுக்குப் பெரிய தவறு அல்ல என்றும் கருதப்படுகிறது (விபசாரத் தொழிலும் கூட). ஆனால் நியாயாதிபதி பிறப்பிக்கும் இந்தக் கற்பனையைச் சற்று ஆழமாகக் கவனித்துப் பாருங்கள். இங்கே பிறனுடைய மனைவியை, அதாவது மாம்ச இச்சையுடன் விரும்புவதோடு சேர்த்து, "பிறனுக்குள்ள யாதொன்றையும்" இச்சிப்பது ஒரே விதமான பாவமாக, ஒரே பட்டியலில் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

அதன் அர்த்தம் என்னவென்றால், அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பில், நமக்குச் சொந்தமில்லாதது அது ஒருவருடைய சரீரமாக இருந்தாலும் சரி, பண சம்பந்தமான காரியமாக இருந்தாலும் சரி, எதை இச்சித்தாலும் அது ஒருவிதமான பாவமே; அவற்றுக்கு ஒரே விதமான தண்டனைதான். எனவே, நம்முடையதல்லாத ஒன்றை, அதாவது நாம் நேர்மையாக உழைத்துச் சம்பாதிக்காத ஒன்றை இச்சிப்பதற்கும், மாம்ச இச்சையோடு ஒருவரை விரும்புவதற்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. உலகத்தின் கண்ணோட்டம் அல்ல, அவருடைய நியாயமே நமக்கு ஆதாரம். நியாயத்திற்கு மூலகாரணராகிய அந்த நியாயாதிபதி நியமித்ததே நமக்குச் சட்டமாகும்.

கவனியுங்கள்; மாம்ச இச்சையினால் மாத்திரமல்ல (விபசார சம்பந்தமான தாக்குதல்கள் / குடும்பச் சண்டைகள் / பாலியல் வன்கொடுமைகள்), தங்களுக்குச் சொந்தமில்லாதவற்றின் மேல் பிறக்கும் எல்லாவிதமான இச்சைகளினாலும் மனித வாழ்க்கைகள் நாசமாக்கப்படுகின்றன. உதாரணமாக, சொத்துக்காகக் கொலைகள் வரை சென்ற எத்தனையோ சம்பவங்கள் நமக்குத் தெரியும். முடிவாக, இதில் சில சம்பவங்கள் சொந்தக் குடும்ப உறுப்பினர்களாலேயே செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. அதனால்தான்:

"பிறனுடைய மனைவியை இச்சியாதிருப்பாயாக; பிறனுடைய வீட்டையும், அவனுடைய நிலத்தையும், அவனுடைய வேலைக்காரனையும், அவனுடைய வேலைக்காரியையும், அவனுடைய எருதையும், அவனுடைய கழுதையையும், பின்னும் பிறனுக்குள்ள யாதொன்றையும் இச்சியாதிருப்பாயாக என்றார்." (உபாகமம் 5:21)

முடிவுரை

இறுதியாக; தேவன் இந்தப் பத்துக் கற்பனைகளையும் வெளிப்படுத்துவதற்காகச் சீனாய் மலையின் மேல் இறங்கிவந்தபோது, இடிமுழக்கங்களோடும் மின்னல்களோடும் ஒரு பயங்கரமான சூழ்நிலையை ஏற்படுத்தினார் என்றும், மக்கள் அனைவரும் அதைக் கண்டு பயந்து நடுங்கினார்கள் என்றும் நாம் வாசிக்கிறோம் (யாத்திராகமம் 19:16). அவர் தமது கற்பனைகளை வெளிப்படுத்த வந்தபோதே அந்த அளவுக்குப் பயங்கரமானவராக வந்தார் என்றால், அவற்றின் மீறுதல்களுக்காக நியாயத்தீர்ப்புத் தீர்க்க வரும்போது அவர் இன்னும் எவ்வளவு பயங்கரமானவராக இருப்பார் என்பதை நாம் உணர்ந்துகொண்டு, இந்தக் கற்பனைகளுக்கும், அவற்றின் பின்னால் உள்ள செய்திக்கும் நாம் கீழ்ப்படிய வேண்டும்.