சிறிது காலத்திற்கு முன்பு ஒருவர் என்னிடம், "வேதாகமத்தின்படி விவாகரத்து செய்வது தேவனுக்கு விரோதமானது அல்லவா! அப்படியானால், வாழ்க்கைத் துணை நம்மிடம் எப்படி நடந்துகொண்டாலும் வாழ்நாள் முழுவதும் சகித்துக்கொண்டுதான் இருக்க வேண்டுமா?" என்று கேட்டார். பொதுவாக நமது போதகர்களில் அநேகர் "விவாகரத்து செய்வது தேவனுக்கு விரோதமானது" என்று போதிப்பதால், பல விசுவாசிகளுக்கு இந்த சந்தேகம் எழக்கூடும் என்ற எண்ணத்தில் இதற்குப் பதிலளிக்கத் தீர்மானித்தேன்.

முதலாவதாக, விவாகரத்து செய்வது தேவனுக்கு விரோதமானதே. அது அவர் வெறுக்கிற பாவச் செயல் என்று தெளிவாக எழுதப்பட்டுள்ளது.

மல்கியா 2:16 - "தள்ளிவிடுதலை (விவாகரத்தை) நான் வெறுக்கிறேன் என்று இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தர் சொல்லுகிறார்."

ஏனென்றால், திருமணம் என்பது தேவனுடைய சித்தம்; அது ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே தேவன் ஏற்படுத்திய பந்தம். முக்கியமாக, அது கிறிஸ்துவுக்கும் சபைக்குமான உறவுக்கு அடையாளமாக இருக்கிறது (எபேசியர் 5:31,32). அதனால்தான் இதைக் குறித்து நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து, "தேவன் இணைத்ததை மனுஷன் பிரிக்காதிருக்கக்கடவன்" (மத்தேயு 19:6) என்று போதித்தார். எனவே, விவாகரத்து செய்வது தேவனுக்கு விரோதமாகப் பாவம் செய்வதேயாகும்.

அப்படியானால், வாழ்க்கைத் துணை நம்மிடம் எப்படி நடந்துகொண்டாலும் வாழ்நாள் முழுவதும் பொறுத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டுமா என்றால், வேதாகமம் அப்படிப் போதிக்கவில்லை. நீதியுள்ள தேவன் எவர் மீதும் அநியாயமான பாரத்தை சுமத்துபவர் அல்ல. அநியாயமாகத் தன் வாழ்க்கைத் துணையைத் தள்ளிவிடுவதையே அவர் வெறுக்கிறார் (மல்கியா 2:14). ஆனால், தள்ளிவிட வேண்டிய தகுந்த காரணங்களுக்காக விவாகரத்து செய்வது அவருடைய பார்வைக்குப் பாவமல்ல. அந்த விதிவிலக்கை அவரே ஏற்படுத்தியுள்ளார். எந்தெந்தக் காரணங்களுக்காக வாழ்க்கைத் துணைக்கு விவாகரத்து அளிக்கலாம் என்பதை இப்போது வேதவசனங்களிலிருந்து வரிசையாகப் பார்ப்போம்.

1. விபசாரம் அல்லது வேசித்தனம்

"தேவன் இணைத்ததை மனுஷன் பிரிக்காதிருக்கக்கடவன்" (மத்தேயு 19:6) என்று போதித்த நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவே, அதன் தொடர்ச்சியாகப் பேசும்போது, "வேசித்தனமுக்காகவேயன்றி, தன் மனைவியைத் தள்ளிவிட்டு வேறொருத்தியை விவாகம்பண்ணுகிறவன் விபசாரம் செய்கிறான்; தள்ளிவிடப்பட்டவளை விவாகம்பண்ணுகிறவனும் விபசாரம் செய்கிறான்" (மத்தேயு 19:9) என்று விவாகரத்து விஷயத்தில் ஒரு விதிவிலக்கை ஏற்படுத்துகிறார்.

அதாவது, ஒருவருடைய வாழ்க்கைத் துணை அவருக்குத் துரோகம் செய்து வேறு ஒருவருடன் விபசாரத்தில் ஈடுபட்டால், அந்த நபருக்கு விவாகரத்து அளிக்கலாம். ஏனென்றால், "மனைவியானவளுடைய சரீரத்திற்கு அவள் அதிகாரியல்ல, புருஷனே அதிகாரி; அப்படியே புருஷனுடைய சரீரத்திற்கு அவன் அதிகாரியல்ல, மனைவியே அதிகாரி" (1 கொரிந்தியர் 7:4) என்பது கணவன்-மனைவி விஷயத்தில் தேவன் அருளியுள்ள தார்மீக விதியாகும். அந்த விதியை மீறி விபசாரம் செய்தவர்களுக்கு எவ்விதத் தடையுமின்றி விவாகரத்து அளிக்கலாம். இந்த விதி ஆண், பெண் இருவருக்கும் பொருந்தும்; தேவனுடைய தார்மீக விதிகள் எவருக்கும் பாரபட்சமானவை அல்ல.

• ரோமர் 2:11 - "தேவனிடத்தில் பட்சபாதமில்லை."
• 1 பேதுரு 1:17 - "பட்சபாதமில்லாமல் அவனவனுடைய கிரியைகளின்படி நியாயந்தீர்க்கிற பிதாவை..."

மன்னிப்புக்கான வாய்ப்பு: இருப்பினும், சம்பந்தப்பட்ட நபர் ஏதேனும் பலவீனமான நேரத்தில் அந்தப் பாவத்தைச் செய்துவிட்டு, அக்காரியத்தைக் குறித்துத் தேவனுக்கு முன்பாகவும், தன் வாழ்க்கைத் துணைக்கு முன்பாகவும் உண்மையாகவே மனந்திரும்பினால், அவர்களை மன்னித்து ஒரு வாய்ப்பு அளிப்பது கிறிஸ்தவ மன்னிக்கும் குணத்திற்கு அடையாளமாகும். ஏனென்றால், நமக்கும் (சபைக்கும்) கணவராக ஒப்பிடப்படுகிற கிறிஸ்து, நாம் அவருக்கு விரோதமாக எண்ணற்ற முறை துரோகம் செய்தபோதிலும், அந்தப் பாவங்களை முன்னிட்டு நாம் உண்மையாக மனந்திரும்பும்போது நம்மை மன்னிக்கிறார் (1 யோவான் 1:9); பரிசுத்தமாக வாழ்வதற்கு மற்றொரு வாய்ப்பை அளிக்கிறார்.

கவனிக்கவும்: ஏதேனும் பலவீனமான நேரத்தில் அப்பாவத்தைச் செய்துவிட்டு, அதற்காகத் தேவனுக்கு முன்பாகவும் தன் துணைக்கு முன்பாகவும் உண்மையாகவே மனந்திரும்புகிறவர்களைக் குறித்தே நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்கிறேன். அதைத் தவிர்த்து, விபசார சிந்தை கொண்டவர்களுக்கும் (அடிக்கடி அதே பாவத்தைச் செய்பவர்களுக்கும்), அதன் விளைவுகளுக்குப் பயந்து மனந்திரும்புவது போல் நடிப்பவர்களுக்கும் இது பொருந்தாது. அப்படிப்பட்டவர்களைத் தள்ளிவிடுவதே பாதுகாப்பானது.

பரிசேயர்களின் பின்னணி: வேதத்தின்படி விவாகரத்து பெறுவதற்கான மற்ற காரணங்களையும் பார்ப்போம். கர்த்தர் "வேசித்தனமுக்காகவேயன்றி" என்று கூறுவதைக் கொண்டு, விபசாரம் தவிர வேறு எந்தக் காரணத்திற்காகவும் விவாகரத்து செய்யக்கூடாது அல்லவா என்ற சந்தேகம் சிலருக்கு எழலாம். ஆனால், அந்த இடத்தில் கர்த்தர் விவாகரத்து விஷயத்தில் பரிசேயர்களிடையே இருந்த ஒரு தவறான கருத்தைக் கண்டிக்கவே அந்த வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினார்.

அக்காலத்தில் விவாகரத்து விஷயத்தில் பரிசேயர்களிடையே மாறுபட்ட கருத்துகள் இருந்தன. எந்தக் காரணத்திற்காகவும் மனைவியை விவாகரத்து செய்யலாம் என்று போதித்த 'ஹில்லேல்' (Hillel) என்ற ரபியின் கருத்தைச் சிலரும், விபசாரக் காரணத்திற்காக மட்டுமே விவாகரத்து அளிக்க வேண்டும் என்று போதித்த 'ஷம்மாய்' (Shammai) என்ற ரபியின் கருத்தை வேறு சிலரும் பின்பற்றினர். அதனால்தான் நம்முடைய கர்த்தர், ஹில்லேலின் போதனையைக் கண்டித்து, ஷம்மாயின் போதனையை ஆதரித்து "வேசித்தனமுக்காகவேயன்றி" விவாகரத்து செய்யக்கூடாது என்று கூறுகிறார். இதை வைத்து, வேதத்தில் வேறு எந்தக் காரணங்களும் அனுமதிக்கப்படவில்லை என்று அர்த்தமாகாது. அவர் நியாயப்பிரமாணத்தையோ தீர்க்கதரிசிகளின் வார்த்தைகளையோ அழிக்க வரவில்லை (மத்தேயு 5:17). ஆகவே, நியாயப்பிரமாணத்தில் விவாகரத்துக்கான காரணங்களாக எழுதப்பட்டவைகளும் சபையில் அவரால் அனுமதிக்கப்பட்டவையே.

2. அடிப்படைத் தேவைகளையும் உரிமைகளையும் மறுத்தல்

மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தில், வேலைக்காரியாக விலைக்கு வாங்கப்பட்டு எஜமானனின் மகனுக்கு மனைவியான ஒரு ஸ்திரீ, எக்காரணங்களுக்காக அந்த நபரை விட்டுவிட்டுச் சுதந்திரவாளியாக வெளியேறலாம் என்பதற்கான சில விதிகள் எழுதப்பட்டுள்ளன.

யாத்திராகமம் 21:10,11 - "அவன் வேறொரு பெண்ணை விவாகம்பண்ணினால், இவளுக்கு வேண்டிய ஆகாரத்தையும் வஸ்திரத்தையும், இவளோடே சம்சாரிக்கும் கடமையையும் குறைக்கக்கூடாது. இந்த மூன்றையும் அவன் இவளுக்குச் செய்யாவிட்டால், இவள் கிரயமில்லாமல் சும்மா போய்விடலாம்."

இந்த வேதப்பகுதியின்படி, ஒரு கணவன் தன் மனைவிக்கு ஆகாரத்தையும், வஸ்திரத்தையும், சம்சாரிக்கும் கடமையையும் (தாம்பத்திய உறவு) குறைத்தால், அவள் அவனை விவாகரத்து செய்து சுதந்திரவாளியாகப் போய்விடலாம்.

இந்த வார்த்தைகள் மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், அதிலுள்ள தார்மீக விதிகள் (Moral laws) நமக்கு என்றென்றைக்கும் பிரமாணமாகும். ஏனென்றால், அவை தேவனுடைய தார்மீக சுபாவத்திலிருந்து உருவானவை. புதிய ஏற்பாட்டில் நியாயப்பிரமாணம் ஒழிந்துபோயிற்று (2 கொரிந்தியர் 3:14) என்பது சடங்காச்சாரங்கள், பலிகள், பண்டிகைகள் போன்ற கிறிஸ்துவுக்கு நிழலாயிருந்த காரியங்களைக் குறித்தே சொல்லப்பட்டனவே தவிர (எபேசியர் 2:14, எபிரெயர் 9:10-12, கொலோசெயர் 2:16,17), தார்மீகக் கட்டளைகளைக் (உதாரணமாக: பத்துக் கட்டளைகள்) குறித்து அல்ல.

மேலும், அங்கே வேலைக்காரியாக விலைக்கு வாங்கப்பட்ட ஸ்திரீயின் விஷயத்தில் அது சொல்லப்பட்டிருந்தாலும், அவள் மனைவியின் ஸ்தானத்தில் இருப்பதால் அந்த வார்த்தைகள் மனைவியர் அனைவருக்கும் பொருந்தும். தேவனுடைய விதிகள் பாரபட்சமற்றவை என்பதால் கணவன்மார்களுக்கும் பொருந்தும். ஆகாரமும் வஸ்திரமும் ஒரு மனிதனின் அடிப்படைத் தேவைகள்; சம்சாரிக்கும் கடமை என்பது திருமண வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமானது. வாழ்க்கைத் துணையின் அடிப்படைத் தேவைகளைக்கூடப் பூர்த்தி செய்யாத, திருமண பந்தத்தின் முக்கிய கடமைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளாத நபருக்கு விவாகரத்து அளிக்கலாம். அது தேவனுடைய பார்வைக்குப் பாவமாகாது.

விதிவிலக்குகள் மற்றும் சகிப்புத்தன்மை: இருப்பினும், வாழ்க்கைத் துணை எந்த சூழ்நிலையில் இருந்து அந்த மூன்றையும் கொடுக்க முடியாமல் இருக்கிறார் என்பது இங்கே மிக முக்கியம். ஏனென்றால், அவற்றைக் கொடுக்கக்கூடிய நிலையில் இருந்தும் வேண்டுமென்றே (விருப்பமில்லாமல்) தன் வாழ்க்கைத் துணைக்குத் தர மறுக்கும் நபரின் விஷயத்திலேயே அந்த வார்த்தைகள் எழுதப்பட்டுள்ளன.

கொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தும், சூழ்நிலையால் முடியாதவர்களுக்கு இது பொருந்தாது. உதாரணமாக, சம்சாரிக்கும் கடமை. விபத்து, உடல் பலவீனம் (அனாரோக்கியம்) அல்லது மன அழுத்தம் காரணமாக ஒருவரால் சம்சாரிக்கும் கடமையை நிறைவேற்ற முடியாமல் போகலாம். அவர்கள் வேண்டுமென்றே அதை மறுக்கவில்லை. எனவே, மேற்கண்ட வசனத்தின் அடிப்படையில் அவர்களை விவாகரத்து செய்ய முடியாது; அந்தச் சூழ்நிலையை தேவன் அனுமதித்ததாக எண்ணிச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் படுக்கைக்கே முடங்கினாலும் சரி, அன்போடு பணிவிடை செய்ய வேண்டும்.

"இன்பத்திலும் துன்பத்திலும், வியாதியிலும் ஆரோக்கியத்திலும், மரணம் நம்மைப் பிரிக்கும் வரை உன்னோடு இணைந்திருப்பேன்" என்பதே திருமணத்தில் நாம் தேவன் சாட்சியாகச் செய்யும் வாக்குத்தத்தம். அதற்கு மரணம் வரை உண்மையாக இருக்க வேண்டும்; இல்லையென்றால் நாம் தேவனுக்கு முன்பாக வாக்குத்தவறியவர்களாக மாறுவோம். உலகில் அநேகர் இந்தக் காரணத்திற்காக வாழ்க்கைத் துணையை விவாகரத்து செய்கிறார்கள்; ஆனால் விசுவாசிகளாகிய நாம் அப்படிச் செய்யக்கூடாது. வாழ்க்கைத் துணை என்பவர் நமக்குச் சுகத்தைக் கொடுக்கும்போது மட்டும் துணை அல்ல, கஷ்டத்திலும் அவரே துணை. (இதைக் குறித்து முடிவில் இன்னும் கொஞ்சம் தெளிவுபடுத்துகிறேன்).

உணவும் உடையும்...

எந்தவொரு கணவனாவது சோம்பேறித்தனத்தினாலோ அல்லது வேண்டுமென்றோ (விருப்பமின்மையினாலோ) தன் மனைவிக்கு அடிப்படைத் தேவைகளான உணவையும் உடையையும் கொடுக்கத் தவறினால், அவனை அவள் விட்டுவிடலாம். அதேபோல, சில மனைவிகள் தங்கள் கணவர்களுக்கு உணவு தயாரிப்பதைக் கூட அடிமைத்தனமாகக் கருதுகிறார்கள் அல்லது சோம்பேறித்தனத்தால் அவர்களைப் பட்டினி போடுகிறார்கள். அத்தகைய மனைவிகளையும் விட்டுவிடலாம்.

ஆனால், சில கணவர்கள் தங்களுக்கு ஏற்பட்ட வறுமையினாலோ அல்லது வியாதியினாலோ தங்கள் மனைவிகளுக்கு அவற்றை முறையாக வழங்க இயலாமல் போகலாம். அதேபோன்று, சில மனைவிகள் நாட்பட்ட வியாதிகளின் காரணமாகத் தங்கள் வாழ்க்கைத் துணைக்கு உணவைத் தயாரிக்கவோ, வீட்டு வேலைகளைச் செய்யவோ இயலாமல் போகலாம். அவர்களை இந்தக் காரணத்திற்காக விட்டுவிடக் கூடாது. இன்பத்திலும் துன்பத்திலும், வியாதியிலும் சுகத்திலும் உன்னோடிருப்பேன் என்று தேவன் முன்பாகச் செய்துகொண்ட திருமணப் பிரமாணத்திற்குக் கட்டுப்பட்டு அவர்களைப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

எனினும் கவனியுங்கள்; சிலர் ஒழுக்க நெறிகளுக்கு (தார்மீக விழுமியங்களுக்கு) விரோதமாக நடந்துகொள்வதனால் விபத்துகளுக்கும், தாக்குதல்களுக்கும், வியாதிகளுக்கும், வறுமைக்கும் ஆளாகி, இதுவரை நாம் பார்த்த மூன்றையும் தங்கள் வாழ்க்கைத் துணைக்குக் கொடுக்க முடியாத நிலையை அடைகிறார்கள். அப்படிப்பட்டவர்களின் விஷயத்தில் திருமணப் பிரமாணம் கட்டாயமானதல்ல. ஒழுக்க நெறிகளுக்கு முரணாக வாழ்ந்து, அந்த நிலைமையை அவர்களே தேடிக்கொண்டதால், அதற்கு அவர்களே பொறுப்பாவார்கள்; அவர்களை விவாகரத்து செய்யலாம்.

அதுமட்டுமல்லாமல், "இவள் கிரயமின்றி இலவசமாய்ப் போய்விடலாம்" (யாத்திராகமம் 21:11) என்ற வார்த்தைகளின் அடிப்படையில், அந்த வேதப்பகுதி குறிப்பிடும் காரணங்களை வைத்தும், வேசித்தனத்தின் காரணத்தை வைத்தும், இனி நான் தெரிவிக்கப்போகும் காரணங்களை வைத்தும் விவாகரத்து செய்யும் புருஷர்கள் ஜீவனாம்சம் கூட கொடுக்கத் தேவையில்லை. ஒருவேளை அந்த விஷயத்தில் சட்டம் கட்டாயப்படுத்தினால், எந்த எல்லைக்காவது சென்று போராட வேண்டும்.

(இதுவரை நான் எந்த வேதப்பகுதியின் நியமங்களின் அடிப்படையில் இந்தக் காரியங்களைப் பேசினேனோ, அதன் தொடக்கத்தில் "அவன் வேறொருத்தியை விவாகம்பண்ணினால்" என்று எழுதப்பட்டிருப்பதைக் கொண்டு, நியாயப்பிரமாணத்தில் தேவன் இரண்டாவது திருமணத்தை அனுமதித்தார் என்று சிலர் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். ஆனால் அங்கே அந்த அனுமதி இல்லை. அதைக் குறித்து ஏற்கனவே நான் விளக்கியுள்ளேன், அந்த விளக்கவுரையை வாசிக்கவும்).

யாத்திராகமம் 21:10 விளக்கவுரை

3. தாம்பத்திய உறவும் திருமணத்தின் முழுமையும் வேதாகமத்தின்படி; ஒரு ஸ்திரீயும் ஒரு புருஷனும் ஏக மாம்சமாகும்போது, அதாவது அவர்களுக்கிடையே தாம்பத்திய உறவு ஏற்படும்போதே அவர்களின் திருமணம் முழுமையடைகிறது. 'ஏக சரீரம்' என்ற வார்த்தைகள் தெளிவாகத் தாம்பத்திய உறவையே குறிக்கின்றன (1 கொரிந்தியர் 6:16). திருமணத்தின் இலக்கணமே அவர்கள் இருவரும் ஏக மாம்சமாவதுதான் (ஆதியாகமம் 2:24).

ஆனால் சிலர் பிறவியிலோ, அல்லது இடையில் நேரிட்ட விபத்துகளினாலோ, அல்லது மரபணு மாற்றங்களினாலோ தாம்பத்திய உறவுக்குத் தகுதியற்றவர்களாக இருப்பார்கள். ஸ்திரீ, புருஷர் இருவரிடமும் இந்தப் பிரச்சனை இருக்கலாம். அப்படிப்பட்டவர்கள் தங்கள் குறையை மறைத்துத் திருமணம் செய்துகொண்டாலும், அல்லது அதுவரை அந்தக் குறை அவர்களைப் பற்றியே தெரியாமல் இருந்தாலும், அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைத் துணையுடன் ஏக மாம்சமாக முடியாத காரணத்தினால் அந்தத் திருமணம் முழுமையடையவில்லை. எனவே அவர்களை விட்டுவிடலாம். வேதாகமத்தின்படி அவர்களோடு நடந்த நிகழ்வு உண்மையான திருமணமாகக் கருதப்படாது. தாம்பத்திய உறவுக்குத் தகுதியுள்ள ஒரு ஸ்திரீக்கும் புருஷனுக்கும் இடையே நடப்பதே திருமணம்.

ஒருவேளை அந்தத் தகுதி இருந்தும், வாழ்க்கைத் துணையுடன் ஏக மாம்சமாக மறுத்தால், அதாவது பெரியவர்கள் விருப்பமில்லாமல் இந்தத் திருமணத்தைச் செய்துவிட்டார்கள் என்ற சாக்கிட்டோ, அல்லது திருமணம் செய்துகொண்ட நபர் மீது விருப்பம் இல்லாததினாலோ ஏக மாம்சமாகாமல் இருந்தால், அவர்களையும் விட்டுவிடலாம்.

வித்தியாசத்தைக் கவனியுங்கள்: நான் இரண்டாம் பகுதியில் சொன்ன நியமத்திற்கும் இப்போது சொல்கிற நியமத்திற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைக் கவனியுங்கள். அங்கே திருமணத்திற்குப் பிறகு கொஞ்சகாலமோ அல்லது பலகாலமோ வாழ்க்கைத் துணையுடன் ஏக மாம்சமாகத் தாம்பத்திய தர்மத்தை நிறைவேற்றிய நபர், அதன்பிறகு நடந்த விபத்தினாலோ அல்லது வியாதியினாலோ இனி அந்த தர்மத்தை நிறைவேற்ற முடியாமல் போனால், அதில் அந்த நபரின் உள்நோக்கம் ஏதும் இல்லை. எனவே அப்படிப்பட்டவர்களை விட்டுவிடக் கூடாது என்று சொன்னேன். ஆனால் இப்போது நான் 'விட்டுவிடலாம்' என்று சொல்கிறவர்கள், தங்கள் வாழ்க்கைத் துணையோடு ஏக மாம்சமாகவே இல்லை; அதாவது அவர்களின் திருமணம் முழுமையடையவில்லை.

4. சரீர ரீதியான தாக்குதல்கள் மற்றும் வன்முறை தற்போதைய சமுதாயத்தில் கணவனும் மனைவியும் ஒருவரையொருவர் சரீரப் பிரகாரமாகத் தாக்கிக்கொள்வதையும், கடைசியில் கொலை செய்யும் அளவுக்குச் செல்வதையும் நாம் அதிகமாகக் காண்கிறோம். எவருடைய வாழ்க்கைத் துணையிடமாவது அத்தகைய மனப்பான்மை காணப்பட்டால், உடனடியாக அந்த நபரை விட்டுவிடலாம். குறிப்பாகக் கள்ளத்தொடர்பு வலையில் சிக்கியவர்கள் மற்றும் கொடூரமான மனநிலை கொண்டவர்கள் அத்தகைய தாக்குதல்களில் ஈடுபட அதிக வாய்ப்புள்ளது; எனவே முன்பாகவே எச்சரிக்கையாக இருந்து அவர்களை விட்டுவிட வேண்டும்.

நம்முடைய உயிரையும் சரீரத்தையும் பாதுகாத்துக்கொள்வது நம்முடைய பொறுப்பாகும். கர்த்தரே நமக்கு இதற்கு முன்மாதிரி காண்பித்துள்ளார்:

• யூதர்களிடமிருந்து தமக்கு ஆபத்து வரப்போகிறது என்று அறிந்தபோது, அவர் அவர்கள் நடுவிலிருந்து மறைந்துபோனார் (யோவான் 8:59, 12:37).
• தம்முடைய சீஷர்களுக்கும் "ஒரு பட்டணத்தில் உங்களைத் துன்பப்படுத்தினால், மறு பட்டணத்திற்கு ஓடிப்போங்கள்" (மத்தேயு 10:23) என்று கற்றுக்கொடுத்தார்.

அந்த ஆபத்து வாழ்க்கைத் துணையிடமிருந்தே வரும் சூழ்நிலை ஏற்பட்டாலும், அந்த நபரிடமிருந்து விலக வேண்டும். மனநல பாதிப்பிற்கு உள்ளாகி (மருத்துவ உதவியும் பலனளிக்காமல்) அத்தகைய தீங்கு விளைவிக்கும் சுபாவம் கொண்ட வாழ்க்கைத் துணையின் விஷயத்திலும் இந்த வார்த்தைகள் பொருந்தும்.

5. மற்றொரு திருமணம் (பலதார மணம்) வாழ்க்கைத் துணை மற்றொரு திருமணத்திற்கு ஆயத்தமானால் (அல்லது செய்துகொண்டால்) அந்த நபருக்கு விவாகரத்து கொடுக்கலாம். தேவன் ஒரு புருஷனுக்கு (ஆதாமுக்கு) ஒரு ஸ்திரீயை (ஏவாளை) மட்டுமே மனைவியாகக் கொடுத்தபடியால், ஒரு புருஷனுக்கு ஒரு ஸ்திரீயும், ஒரு ஸ்திரீக்கு ஒரு புருஷனும் மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்று அவர் நியமித்துள்ளார்.

• நியாயப்பிரமாணத்தில் அவர், "உன் மனைவி உயிரோடிருக்கையில், அவளைச் சக்களத்தியாக்கிக் கொள்ளவும்... அவள் சகோதரியை விவாகம்பண்ணலாகாது" (லேவியராகமம் 18:18) என்று கண்டிப்பாகக் கட்டளையிட்டார்.
• புதிய ஏற்பாட்டில், "மனைவியானவள் தன் சுயசரீரத்திற்கு அதிகாரியல்ல, புருஷனே அதிகாரி; அப்படியே புருஷனும் தன் சுயசரீரத்திற்கு அதிகாரியல்ல, மனைவியே அதிகாரி" (1 கொரிந்தியர் 7:4) என்று இந்தக் கட்டளை மேலும் தெளிவாக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, அந்த நியமத்தை மீறி மற்றொரு திருமணத்தில் ஈடுபடுபவர்களுக்கு எவ்வித ஆட்சேபனையுமின்றி விவாகரத்து கொடுக்கலாம்.

பழைய ஏற்பாட்டில் சில பக்தர்கள்கூட பலதார மணத்தைக் கொண்டிருந்தார்களே என்று கேட்டால்; அது அவர்களிடமிருந்த குறையே தவிர, தேவன் அப்படி நியமிக்கவில்லை. தற்போது நம்முடைய தலைப்பு அதுவல்ல என்பதால், அந்த விஷயத்தில் நான் ஆழமாகச் செல்ல விரும்பவில்லை.

6. வேதாகமத்தின்படி திருமணம் என்பது, ஆணும் பெண்ணும் ஒருவருக்கொருவர் கட்டுப்பட்டு இருப்போம் அல்லது ஒருவருக்கொருவர் உண்மையாய் இருப்போம் என்று வாக்குத்தத்தம் (உடன்படிக்கை) செய்துகொள்வதும், ஒரே மாம்சமாவதும் ஆகும். இவ்விரண்டில் எது நடைபெறாவிட்டாலும், அந்தத் திருமணம் திருமணமே அல்ல (ஒரே மாம்சமாவது குறித்து ஏற்கனவே விளக்கியுள்ளேன்). இருப்பினும், சிலர் தங்களுக்கிருக்கும் கடுமையான நோய்களை (அதாவது திருமண வாழ்க்கைக்கு இடையூறு விளைவிப்பவற்றை) மறைத்துத் திருமணம் செய்துகொள்கிறார்கள். அதாவது அவர்கள் செய்த வாக்குத்தத்தம் உண்மையானது அல்ல. அந்த காரணத்தினால் அத்திருமணம் திருமணமே அல்ல. ஏனென்றால் அவர்கள் வஞ்சனையாய் திருமணம் செய்துகொண்டார்கள். எனவே, அப்படிப்பட்டவர்களை விவாகரத்து செய்யலாம். ஆனால், அந்த நோய் குறித்து அவர்களுக்கு முன்பே தெரியாவிட்டால், அதில் அவர்கள் செய்த வஞ்சனை ஏதுமில்லை என்பதால், அவர்களைக் கைவிடக்கூடாது; அது நம்மைக் குறித்துத் தேவன் அனுமதித்ததாக எண்ணி சகித்துக்கொள்ள வேண்டும். அதேபோல, இரண்டாம் பகுதியில் விளக்கியபடி, திருமணத்திற்குப் பிறகு அத்தகைய சூழ்நிலை ஏற்பட்டாலும் அவர்களைக் கைவிடக்கூடாது; அதனை நமது பொறுப்பாகக் கருதி சகித்துக்கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் அந்த நிலையிலிருந்து குணமடைவதற்கு ஏதேனும் வழியிருந்தால், அதற்காக முழு பலத்தோடும் பொறுமையோடும் முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

நமது சொந்த சரீரத்தில் ஒரு குறை ஏற்பட்டால், அதை எவ்வாறு அருவருப்போடும் பொறுமையின்மையோடும் வெறுத்து ஒதுக்கமாட்டோமோ, அதிலிருந்து குணமடைய எவ்வளவு தீவிரமாகப் பிரயாசப்பட்டு முயற்சிகள் செய்வோமோ, நம்மோடு ஒரே மாம்சமானவரின் காரியத்திலும் அதே அணுகுமுறையை (அன்பு, பொறுப்பு) நாம் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஏனென்றால், தேவனுடைய பார்வையில் கணவன் மனைவி இருவருடைய சரீரங்களும் வெவ்வேறானவை அல்ல; இருவருடையதும் ஒரே சரீரமே.

ஆதியாகமம் 2:24: இதினிமித்தம் புருஷன் தன் தகப்பனையும் தன் தாயையும் விட்டு, தன் மனைவியோடே இசைந்திருப்பான்; அவர்கள் ஒரே மாம்சமாயிருப்பார்கள்.

அந்த வார்த்தைகளையே நம்முடைய கர்த்தர் இன்னும் தெளிவாக, "இதினிமித்தம் புருஷன் தன் தகப்பனையும் தாயையும் விட்டுத் தன் மனைவியோடே இசைந்திருப்பான்; அவர்கள் இருவரும் ஒரே மாம்சமாயிருப்பார்கள் என்று அவர் சொன்னதையும், நீங்கள் வாசிக்கவில்லையா? இப்படி இருக்கிறபடியால், அவர்கள் இருவராயிராமல், ஒரே மாம்சமாயிருக்கிறார்கள்" (மத்தேயு 19:5,6) என்று போதித்தார். அப்படியே அவர்களைக் குறித்துப் பவுலும் மிகத் தெளிவாக, "ஸ்திரீக்குப் புருஷன் தலையாயிருக்கிறான்" (1 கொரிந்தியர் 11:3) என்று எழுதுகிறார். ஸ்திரீக்குப் புருஷன் தலையானால், அந்தத் தலையான புருஷனுக்கு சரீரம் ஸ்திரீயே. அதாவது இருவரும் ஒரு சரீரம், ஒரே மாம்சம். இதினிமித்தமே, "அப்படியே, புருஷர்களும் தங்கள் மனைவிகளைத் தங்கள் சொந்தச் சரீரங்களாகப் பாவித்து, அவர்களில் அன்புகூரவேண்டும்; தன் மனைவியில் அன்புகூருகிறவன் தன்னில்தானே அன்புகூருகிறான்" (எபேசியர் 5:28) என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. இந்த விதி மனைவிகளுக்கும் சமமாகப் பொருந்தும்.

முடிவுரை: இதுவரை வேதத்தின் அடிப்படையில் நான் குறிப்பிட்ட இந்தக் காரணங்களை முன்னிட்டு, வாழ்க்கைத்துணைக்கு எவ்விதத் தடையுமின்றி விவாகரத்து அளிக்கலாம். இந்தக் காரணங்களைத் தவிர்த்து விவாகரத்து அளிப்பது தேவனுடைய பார்வைக்கு அருவருப்பான பாவமாகும். சட்டம் அனுமதித்தாலும் சரி, சமூகம் ஆதரவளித்தாலும் சரி, அது பாவமே. விசுவாசிகளுக்கு வேதாகமத்தின் விதிகளே அடிப்படை சட்டம், அரசியலமைப்பு ஆகும். இதனால்தான் அவற்றுக்கு முரணாக விவாகரத்து செய்கிறவர்களின் காரியத்தில் தேவன் எவ்வளவு கடுமையாகச் செயல்படுகிறார் என்பதை இந்த வேதப்பகுதியில் பாருங்கள்.

மல்கியா 2:14-16: உனக்கும் உன் இளவயதின் மனைவிக்கும் (அல்லது கணவனுக்கும்) கர்த்தர் சாட்சியாயிருக்கிறார்; நீ அவளுக்குத் (அல்லது அவனுக்குத்) துரோகம் பண்ணினாய்; அவள் (அவன்) உனக்குத் தோழியும் (தோழனும்) நீ செய்த உடன்படிக்கையின் மனைவியுமாய் (கணவனுமாய்) இருக்கிறாளே (இருக்கிறானே). ஆவியின் பூரணமுற்ற ஒருவனும் இப்படிச் செய்யவில்லையே... ஆகையால் உங்கள் ஆவியைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிருங்கள்; உங்களில் ஒருவனும் தன் இளவயதின் மனைவிக்குத் (அல்லது கணவனுக்குத்) துரோகம் பண்ணாதிருப்பானாக. மனைவியைத் (அல்லது கணவனைத்) தள்ளிவிடுதலை நான் வெறுக்கிறேன் என்று இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.

இந்த வேதப்பகுதியில், "ஆவியின் பூரணமுற்ற ஒருவனும் இப்படிச் செய்யவில்லையே" என்ற வார்த்தைகளைக் கவனியுங்கள். அதாவது, ஆவிக்குரியவர்கள் எவரும் இதுவரை நான் வேதத்தின் அடிப்படையில் குறிப்பிட்ட காரணங்களைத் தவிர்த்து, தங்கள் வாழ்க்கைத்துணைக்கு விவாகரத்து அளிக்கும் துணிகரமான செயலைச் செய்யமாட்டார்கள். அவ்வாறு செய்தார்கள் என்றால், அவர்கள் ஆவிக்குரியவர்கள் அல்ல; அதாவது பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியையினால் இரட்சிக்கப்பட்ட விசுவாசிகளே அல்ல. விசுவாசிகளைப் போல அவர்களுக்குள் ஆவியானவர் வாசம் செய்யவில்லை, மாறாக மாம்சத்திற்குரியவர்களைப் போல அசுத்த ஆவியே வாசம் செய்கிறது. இந்த வார்த்தைகளையும் பாருங்கள்:

மாற்கு 10:11,12: அதற்கு அவர்: எவனாவது தன் மனைவியைத் தள்ளிவிட்டு, வேறொருத்தியை விவாகம்பண்ணினால், அவன் முந்தினவளுக்கு விரோதமாய் விபசாரஞ்செய்கிறவனாயிருப்பான். ஒரு ஸ்திரீ தன் புருஷனைத் தள்ளிவிட்டு, வேறொருவனை விவாகம்பண்ணினால் அவளும் விபசாரஞ்செய்கிறவளாயிருப்பாள் என்றார்.

அதாவது, வேதம் குறிப்பிடும் காரணங்களைத் தவிர்த்து, வாழ்க்கைத்துணைக்கு விவாகரத்து அளித்து, வேறொரு திருமணம் செய்துகொள்ளும் ஸ்திரீ புருஷர்கள் அனைவரும் தேவனுடைய பார்வையில் இல்லறம் நடத்தவில்லை, விபச்சாரமே செய்கிறார்கள். ஆகவே, விபச்சாரக்காரர்கள் அடையும் நரக தண்டனையையே அவர்களும் அடைவார்கள் (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 21:8). இவை மிகவும் ஆழமானதும் பயபக்திக்குரியதுமான வார்த்தைகள்.

இருப்பினும், "அவிசுவாசியானவன் பிரிந்துபோனால் பிரிந்துபோகட்டும், இப்படிப்பட்ட விஷயத்தில் சகோதரனுக்காவது சகோதரிக்காவது அடிமைத்தனமில்லை" (1 கொரிந்தியர் 7:15) என்று எழுதப்பட்டிருப்பதால், அவிசுவாசியான மனைவியோ/கணவனோ தாமாகவே வாழ்க்கைத்துணையைக் கைவிட்டால், அந்த வாழ்க்கைத்துணை வேறொரு திருமணம் செய்துகொண்டாலும் அது பாவமல்ல. "இப்படிப்பட்ட விஷயத்தில் சகோதரனுக்காவது சகோதரிக்காவது அடிமைத்தனமில்லை" என்பதன் அர்த்தம் அதுவே. அப்படி அவிசுவாசியால் அநியாயமாகக் கைவிடப்பட்டவர்கள் கட்டாயமின்றி வேறொரு (விசுவாசியை) திருமணம் செய்துகொள்ளலாம்.

கவனியுங்கள்: கணவன் மனைவியிடையே பல பிரச்சனைகள் இருக்கும், அவர்களிடம் பல குறைகள் இருக்கும். ஆபிரகாம்-சாராள், யாக்கோபு-ராகேல் போன்ற தம்பதியர்களிடமே அவை தெளிவாகக் காணப்படுகின்றன. ஏனென்றால், மனிதர்கள் அனைவரும் பாவ சுபாவம் உள்ளவர்களே. ஆனால், அவற்றையெல்லாம் வைத்து விவாகரத்து செய்யலாம் என்று வேதாகமம் போதிக்கவில்லை. இந்தக் கட்டுரையில் நான் குறிப்பிட்ட காரணங்களின் அடிப்படையில் மட்டுமே அந்த விதிவிலக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. வாழ்க்கைத்துணையிடம் உள்ள மற்ற பிரச்சனைகளுக்கும், குறைகளுக்கும் நமது பரிசுத்தமான நடக்கையையும், பொறுமையையும் காண்பித்து அவர்களை மாற்றுவதே தீர்வாகும். "அந்தப்படியே மனைவிகளே, உங்கள் சொந்தப் புருஷர்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்திருங்கள்; அப்பொழுது அவர்களில் யாராவது திருவசனத்திற்குக் கீழ்ப்படியாதவர்களாயிருந்தால், பயபக்தியோடுகூடிய உங்கள் கற்புள்ள நடக்கையை அவர்கள் பார்த்து, போதனையின்றி, மனைவிகளின் நடக்கையினாலேயே ஆதாயப்படுத்திக்கொள்ளப்படுவார்கள்" (1பேதுரு 3:1,2) என்று வசனம் அதையே போதிக்கிறது. ஸ்திரீகள், புருஷர்கள் இருவருக்கும் தங்கள் வாழ்க்கைத்துணைகளிடம் உள்ள குறைகளைச் சரிசெய்வதற்கு இந்த விதியே தீர்வாகும். ஏனென்றால், அது தேவன் போதித்த தீர்வு.

1கொரிந்தியர் 7:14: எப்படியெனில், அவிசுவாசியான புருஷன் தன் மனைவியால் பரிசுத்தமாக்கப்படுகிறான்; அவிசுவாசியான மனைவியும் தன் புருஷனால் பரிசுத்தமாக்கப்படுகிறாள் (அதாவது மனந்திரும்புவாள்).

நமது பிரச்சனைகளுக்கு அவரை விடச் சிறந்ததொரு தீர்வை எவராலும் காட்ட முடியாது. அதற்கு மாறாக மனிதர்கள் (அல்லது சில சமயங்களில் சட்டம்) காட்டும் தீர்வுகள் நம்மை இன்னும் பிரச்சனைகளில் தள்ளுமே தவிர, நமது உண்மையான பிரச்சனைக்குச் சரியான தீர்வை அளிக்காது. அதனால்தான், "என் காலடிகள் வழுவாதபடிக்கு, என் நடைகளை உமது வழிகளில் (விதிகளில்) ஸ்திரப்படுத்தும்" (சங்கீதம் 17:5) என்று பக்தன் துதிப்பதுபோல, நாமும் அவரைத் துதிக்கும்படி நமது எந்தப் பிரச்சனையிலும் அவர் காட்டிய தீர்வின்படியே முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

ஓசியா 14:9: ...கர்த்தருடைய வழிகள் (தீர்வுகள்) செம்மையானவைகள், நீதிமான்கள் அவைகளில் நடப்பார்கள்; பாதகரோ அவைகளில் இடறிவிழுவார்கள்.