“சாந்தகுணமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் பூமியைச் சுதந்தரித்துக்கொள்வார்கள்” (மத்தேயு 5:5).

சாந்தம் என்னும் சொல்லின் துல்லியமான பொருள் குறித்துப் பல்வேறு கருத்து வேறுபாடுகள் உள்ளன. இதனைச் சிலர் பொறுமை என்றும், அமைதியடங்கும் ஆவி என்றும் பொருள்கொள்ளுகின்றனர்; வேறு சிலர், தன்னலமின்மையும், தன்னைத் தானே மறுதலிக்கும் ஆவியும் என்பர்; இன்னும் சிலர், மற்றவர்கள் செய்யும் இன்னல்களை அமைதியாகச் சகித்துக்கொண்டு பதிலுக்குப் பதில் செய்யாதிருக்கிற மென்மையான ஆவியே சாந்தமாகும் என்பர். இந்த ஒவ்வொரு விளக்கத்திலும் ஓரளவு உண்மையிருக்கவே செய்கிறது என்பதில் ஐயமில்லை. ஆயினும், இந்த மூன்றாவது பாக்கியத்தின் வரிசைக்கிரமத்தை அவர்கள் கவனிக்கத் தவறுவதால், இவ்விளக்கங்கள் போதுமான ஆழம் கொண்டிருக்கவில்லை என்றே ஆசிரியராகிய எனக்குத் தோன்றுகிறது. தனிப்பட்ட முறையில், சாந்தம் என்பதை நாம் 'மனத்தாழ்மை' என்றே வரையறுப்போம். "சாந்தகுணமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்," அதாவது மனத்தாழ்மையுள்ளவர்கள், பணிவுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள். இப்பொருள் விளக்கத்திற்கு ஆதாரமாக மற்ற வேத வாக்கியங்கள் ஒப்புதலாக இருக்கின்றனவா என்று நோக்குவோம்.

வேதாகமத்தில் சாந்தம் என்னும் சொல்லானது முதன்முறையாக எண்ணாகமம் 12:3 வசனத்தில்தான் காணப்படுகிறது. இங்கே, முந்தைய வசனங்களில் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ள காரியங்களுக்கு முற்றிலும் மாறான ஒரு முரண்பாட்டைத் தேவனுடைய ஆவியானவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அங்கே மீரியாமும் ஆரோனும் மோசேக்கு விரோதமாய்ப் பேசி, "கர்த்தர் மோசேயைக்கொண்டு மாத்திரம் பேசினாரோ? எங்களைக்கொண்டும் அவர் பேசினதில்லையோ?" என்று சொன்னதை வாசிக்கிறோம். இத்தகைய வார்த்தைகள் அவர்களுடைய இருதயத்தின் பெருமையையும், மேட்டிமையையும், சுயநலத்தையும், கனத்திற்கான தாகத்தையும் வெளிப்படுத்தின. இதற்கு முற்றிலும் நேர்மாறாக, "மோசேயானவன் மிகுந்த சாந்தகுணமுள்ளவனாயிருந்தான்" என்று நாம் வாசிக்கிறோம். அதாவது, தன் சகோதரன் மற்றும் சகோதரியின் ஆவிக்கு முற்றிலும் நேரெதிரான ஓர் ஆவியினால் மோசே வழிநடத்தப்பட்டான் என்றுதானே நாம் பொருள்கொள்ளவேண்டும். மோசே மனத்தாழ்மையும், பணிவும், தன்னைத்தானே வெறுக்கும் குணமும் கொண்டவனாயிருந்தான். இது நம்முடைய போதனைக்காகவும் பாராட்டுதலுக்காகவும் எபிரெயர் 11:24-26 வசனங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. உலகத்தின் கனங்களுக்கும் பூமிக்குரிய செல்வங்களுக்கும் புறமுதுகு காட்டி, அரண்மனை வாழ்வைவிட வனாந்திரப் பயணமே மேலானது என ஒரு பரதேசியின் வாழ்க்கையைத் தெரிந்துகொண்டான்.

யேகோவா தேவன் மீதியானில் மோசேக்கு முதன்முறையாகத் தரிசனமாகி, தம்முடைய ஜனங்களை எகிப்திலிருந்து நடத்திச் செல்லும்படி அவனுக்குக் கட்டளையிட்டபோதும், அவனுடைய மனத்தாழ்மையை நாம் மீண்டும் காண முடிகிறது. "பார்வோனிடத்துக்குப் போகவும், இஸ்ரவேல் புத்திரரை எகிப்திலிருந்து அழைத்துவரவும், நான் எம்மாத்திரம்?" (யாத். 3:11) என்றான். இந்த வார்த்தைகள் எத்தகைய மனத்தாழ்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன! ஆம், மோசே மிகவும் சாந்தமுள்ளவன்.

மற்ற வேதவாக்கியங்களும் மேலே கூறப்பட்ட விளக்கத்தையே உறுதிப்படுத்துவதுடன், அதை அவசியமாக்கவும் செய்கின்றன. "சாந்தகுணமுள்ளவர்களை நியாயத்திலே நடத்தி, சாந்தகுணமுள்ளவர்களுக்குத் தமது வழியைப் போதிக்கிறார்" (சங். 25:9). மனத்தாழ்மையும் பணிவுள்ள இருதயமும் கொண்டவர்களுக்கே தேவன் ஆலோசனையும் போதனையும் வழங்குவதாக வாக்குப்பண்ணியுள்ளார் என்பதைத் தவிர இதற்கு வேறு என்ன பொருள் இருக்கமுடியும்? "இதோ, உன் ராஜா சாந்தகுணமுள்ளவராய், கழுதையின்மேலும் கழுதைக்குட்டியாகிய மறியின்மேலும் ஏறிக்கொண்டு, உன்னிடத்தில் வருகிறார்" (மத். 21:5). இங்கே சாந்தம் அல்லது மனத்தாழ்மையின் உருவடிவையே நாம் காண்கிறோம். "சகோதரரே, ஒருவன் யாதொரு குற்றத்தில் அகப்பட்டால், ஆவிக்குரியவர்களாகிய நீங்கள் சாந்தமுள்ள ஆவியோடே அப்படிப்பட்டவனைச் சீர்பொருந்தப்பண்ணுங்கள்; நீயும் சோதிக்கப்படாதபடிக்கு உன்னைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிரு" (கலா. 6:1). தவறிப்போன ஒரு சகோதரனைச் சீர்பொருந்தப்பண்ண தேவன் பயன்படுத்தும் ஒருவனிடம் மனத்தாழ்மையின் ஆவி கட்டாயம் இருக்க வேண்டும் என்பதை இது தெளிவாக உணர்த்துகிறதல்லவா?

"சாந்தமும் மனத்தாழ்மையுமாய்" இருக்கிற கிறிஸ்துவிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இந்தச் சொற்றொடரில் பின்னால் வரும் சொல், முன்னால் வரும் சொல்லுக்கு விளக்கமாக அமைகிறது. எபேசியர் 4:2-ல் "மனத்தாழ்மையும் சாந்தமும்" என இவை இரண்டும் மீண்டும் இணைந்து வருவதைக் கவனியுங்கள். இங்கே மத்தேயு 11:29-ல் உள்ள வரிசை முறை வேண்டுமென்றே மாற்றி எழுதப்பட்டுள்ளது. இவை இரண்டும் ஒரே பொருளைக் குறிக்கும் இணையான சொற்கள் (synonymous terms) என்பதையே இது காட்டுகிறது.

வேதாகமத்தில் சாந்தம் என்பது மனத்தாழ்மையையும் பணிவையும் குறிக்கிறது என்பதை இதுவரை நிலைநாட்ட முயன்றோம். இனி, சந்தர்ப்பச் சூழல்கள் இதனை எவ்வாறு மேலும் உறுதிப்படுத்துகின்றன என்பதையும், இத்தகைய சாந்தம் எப்படி வெளிப்படுகிறது என்பதையும் நோக்குவோம்.

பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிருபையின் செயல் ஒருவருடைய ஆத்துமாவில் அனுபவபூர்வமாக உணர்த்தப்படும்போது, அது எப்படி ஒரு முறையான வளர்ச்சியைக் (orderly development) கொண்டுள்ளது என்பதையே நம்முடைய கர்த்தர் இந்தப் பாக்கியங்களில் விவரிக்கிறார் என்பதை நாம் எப்போதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். முதலாவதாக, 'ஆவியில் எளிமை' காணப்படுகிறது: அதாவது, என் சுய-போதாமையையும், நான் ஒன்றுமில்லாதவன் என்பதையும் உணரும் நிலை. அடுத்ததாக, 'துயரப்படுதல்' காணப்படுகிறது: அதாவது, என்னுடைய இழந்துபோன நிலையைக் குறித்தும், தேவனுக்கு விரோதமான என் பாவங்களின் கொடூரத்தைக் குறித்தும் துக்கப்படுவது. ஆவிக்குரிய அனுபவத்தின் வரிசைக்கிரமத்தில், இதைத் தொடர்ந்து வருவது 'ஆத்துமாவின் மனத்தாழ்மை' ஆகும். தேவ ஆவியானவர் ஒரு மனிதனுக்குள் கிரியை செய்து, அவனது தேவையையும் ஒன்றுமில்லாமையையும் உணரச் செய்யும்போது, அவன் தேவனுக்கு முன்பாகத் தூளிலும் சாம்பலிலும் தாழ்த்தப்படுகிறான்.

சுவிசேஷ ஊழியத்தில் தேவன் பயன்படுத்திய ஒருவராகப் பேசும்போது அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், "எங்களுடைய போராயுதங்கள் மாம்சத்துக்கேற்றவைகளாயிராமல், அரண்களை நிர்மூலமாக்குகிறதற்குத் தேவபலமுள்ளவைகளாயிருக்கிறது. அவைகளால் நாங்கள் தர்க்கங்களையும், தேவனை அறிகிற அறிவுக்கு விரோதமாய் எழும்புகிற எல்லா மேட்டிமையையும் நிர்மூலமாக்கி, எந்த எண்ணத்தையும் கிறிஸ்துவுக்குக் கீழ்ப்படியச் சிறைப்படுத்துகிறவர்களாயிருக்கிறோம்" (2 கொரி. 10:4-5) என்று கூறுகிறார். அப்போஸ்தலர்கள் பயன்படுத்திய ஆயுதங்கள், மனிதனை ஆராய்ந்து, கண்டித்து உணர்த்தி, தாழ்மைப்படுத்தும் வேத சத்தியங்களேயாகும். இவை பரிசுத்த ஆவியானவரால் வல்லமையாய்ப் பயன்படுத்தப்படும்போது, அரண்களை—அதாவது பாவ மனிதர்கள் அடைக்கலம் புகும் வலுவான தப்பெண்ணங்களையும், சுயநீதியின் அரண்களையும்—நிர்மூலமாக்க வல்லமையுள்ளவைகளாக இருக்கின்றன. இதன் விளைவுகள் இன்றும் மாறாதவை: மறுபிறப்படையாத மாம்ச சிந்தையின் பகையும், புதிதாகப் பிறந்த சிந்தையின் எதிர்ப்பும், பெருமையான கற்பனைகளும் தர்க்கங்களும் இப்போது கிறிஸ்துவுக்குக் கீழ்ப்படியும்படி சிறைப்படுத்தப்படுகின்றன.

சுபாவத்தின்படி ஒவ்வொரு பாவியும் பரிசேயனைப் போலவே, நியாயப்பிரமாணத்தின் கிரியைகளினால் தன்னை நீதிமானாக்கிக்கொள்ள விரும்புகிறான். சுபாவத்தின்படி நாமனைவரும், நம்முடைய அவமானத்தை மறைக்க நமக்காகவே ஒரு போர்வையை உருவாக்கிக்கொள்ளும் தன்மையை நம் ஆதிப் பெற்றோரிடமிருந்து சுதந்தரித்துள்ளோம். சுபாவத்தின்படி மனுக்குலத்தின் ஒவ்வொரு அங்கத்தினரும், தன் சொந்த உழைப்பின் பலனைக் கொண்டு தேவனிடம் அங்கீகாரம் பெற முயன்ற காயீனின் வழியிலேயே நடக்கின்றனர். சுருக்கமாகச் சொன்னால், சுய தகுதிகளின் அடிப்படையில் தேவனுக்கு முன்பாக ஒரு நிலைப்பாட்டைப் பெற நாம் விரும்புகிறோம்; நமது நற்செயல்களால் இரட்சிப்பை விலைக்கு வாங்க எண்ணுகிறோம்; நமது சொந்தச் செயல்களால் பரலோகத்தை வென்றெடுக்கத் துடிக்கிறோம்.

ஆனால் தேவனுடைய இரட்சிப்பின் வழியோ, மாம்ச சிந்தைக்கு ஏற்றதாக இல்லாதபடிக்கு மிகவும் தாழ்மையை கோருவதாக இருக்கிறது; ஏனெனில் அது மேன்மைபாராட்டுவதற்கான அனைத்து முகாந்திரங்களையும் அகற்றிவிடுகிறது. எனவே, மறுபிறப்படையாத பெருமைமிக்க இருதயத்தால் அதனை ஏற்றுக்கொள்ள முடிவதில்லை. மனிதன் தன் சொந்த இரட்சிப்பில் தன் கைவரிசையும் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறான். அவனிடமிருந்து தேவன் எதையும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார் என்றும், இரட்சிப்பு என்பது முழுக்க முழுக்க தெய்வீக இரக்கத்தின் செயல் என்றும், நித்திய ஜீவன் என்பது இலவசமாகப் பெற்றுக்கொள்ள வெறுங்கையோடு வருபவர்களுக்கு மட்டுமே வழங்கப்படும் ஈவு என்றும் சொல்லப்படும்போது, அது சுயநீதி கொண்ட மதவாதிக்கு இடறலாகவே இருக்கிறது.

ஆனால் ஆவியில் எளிமையுள்ளவர்களுக்கும், தங்கள் இழிவான மற்றும் நிர்ப்பந்தமான நிலையைக் குறித்துத் துயரப்படுகிறவர்களுக்கும் அது அப்படி இருப்பதில்லை. 'இரக்கம்' என்ற வார்த்தையே அவர்கள் செவிகளுக்கு இன்னிசையாக ஒலிக்கிறது. தேவனுடைய இலவச ஈவாகிய நித்திய ஜீவன், அவர்களுடைய வறுமையான நிலைக்கு மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கிறது. நரகத்திற்குப் பாத்திரவான்களாகிய தங்களுக்குத் தேவன் அருளும் இறையாண்மையுள்ள தயவாகிய 'கிருபையே' தங்களுக்கு மிகவும் தேவையானது என்று அவர்கள் உணருகிறார்கள்! அத்தகைய மனிதன் இனி தன் கண்களில் தன்னை நீதிமானாக்கிக்கொள்ள எண்ணுவதில்லை; தேவனுடைய தயவுக்கு எதிராக அவன் கொண்டிருந்த இருமாப்பான ஆட்சேபனைகள் அனைத்தும் இப்போது மௌனமாக்கப்படுகின்றன. அவன் தன்னை ஒரு பிச்சைக்காரனாக ஏற்றுக்கொண்டு, தேவனுக்கு முன்பாகத் தூளில் தாழ்ப்புகழ்வதில் மகிழ்ச்சி கொள்கிறான். ஒரு காலத்தில், நாகமானைப் போல அவனும் தேவனுடைய ஊழியக்காரன் அறிவித்த தாழ்மைப்படுத்தும் நிபந்தனைகளை எதிர்த்துக் கலகம் செய்தான்; ஆனால் இப்போது, கடைசியில் நாகமானைப் போலவே அவனும் தன் பெருமையின் இரதத்தை விட்டு இறங்கி, கர்த்தருக்கு முன்பாகத் தூளில் தன் இடத்தைப் பிடித்துக்கொள்ளச் சந்தோஷப்படுகிறான். தேவனுடைய ஊழியக்காரனின் தாழ்மைப்படுத்தும் வார்த்தைக்கு நாகமான் கீழ்ப்படிந்தபோதுதான் அவனுடைய குஷ்டரோகம் குணமாக்கப்பட்டது. அதேபோல, ஒரு பாவி தன் தகுதியின்மையை ஒப்புக்கொள்ளும்போது, அவனுக்கு தெய்வீகத் தயவு காண்பிக்கப்படுகிறது. அப்படிப்பட்டவனே தெய்வீக ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுகிறான்: "சாந்தகுணமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்."

ஏசாயாவின் மூலமாகத் தீர்க்கதரிசனமாகப் பேசும்போது இரட்சகர், "சிறுமைப்பட்டவர்களுக்குச் சுவிசேஷத்தை அறிவிக்கக் கர்த்தர் என்னை அபிஷேகம்பண்ணினார்" (ஏசா. 61:1) என்று கூறினார். மேலும், "கர்த்தர் தம்முடைய ஜனத்தின்மேல் பிரியம் வைக்கிறார்; சாந்தகுணமுள்ளவர்களை இரட்சிப்பினால் அலங்கரிப்பார்" (சங். 149:4) என்றும் எழுதப்பட்டுள்ளது.

தேவனுடைய இரட்சிப்பின் வழிக்குக் கீழ்ப்படிவதில் உள்ள ஆத்துமாவின் தாழ்மையே இந்த மூன்றாவது பாக்கியத்தின் முதன்மையான பயன்பாடாக இருந்தாலும், அது அதோடு மட்டுமே மட்டுப்படுத்தப்படக் கூடாது. சாந்தம் என்பது கிறிஸ்தவனுக்குள் உருவாக்கப்பட்டு வெளிப்படும் "ஆவியின் கனியின்" ஒரு உள்ளார்ந்த அம்சமுமாகும் (கலா. 5:22, 23). இது, சிட்சையினாலும் பாடுகளினாலும் மென்மைப்படுத்தப்பட்டு, தேவனுடைய சித்தத்திற்கு இனிமையாய்க் கீழ்ப்படியக் கற்றுக்கொண்ட ஒருவனிடம் காணப்படும் ஆவிக்குரிய குணமாகும். இந்தக் கிருபை ஒரு விசுவாசியிடம் செயல்படும்போது, நிந்தைகளையும் காயங்களையும் பொறுமையோடு சகித்துக்கொள்ளவும், பரிசுத்தவான்களில் மிகச் சிறியவரால் அறிவுறுத்தப்படவும் கடிந்துகொள்ளப்படவும் ஆயத்தமாயிருக்கவும், மற்றவர்களைத் தன்னைவிட மேன்மையானவர்களாக எண்ணவும் (பிலி. 2:3), தன்னிடம் உள்ள நன்மையான எல்லாவற்றிற்கும் தேவனுடைய இறையாண்மையுள்ள கிருபையே காரணம் என அறிக்கையிடவும் அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

அதேவேளையில், மெய்யான சாந்தம் என்பது பெலவீனம் அல்ல. அப்போஸ்தலர் 16:35-37 வசனங்களில் இதற்கு ஒரு வலிமையான சான்று வழங்கப்பட்டுள்ளது. அப்போஸ்தலர்கள் அநியாயமாக அடிக்கப்பட்டுச் சிறையில் தள்ளப்பட்டனர். மறுநாள் காலையில், அவர்களை விடுவிக்குமாறு அதிகாரிகள் கட்டளையிட்டனர்; ஆனால் பவுல் அவர்களுடைய சேவகர்களிடம், "அவர்களே வந்து எங்களை வெளியே அழைத்துப்போகட்டும்" என்றார். தேவன் அருளும் சாந்தம், தேவன் அருளும் உரிமைகளுக்காக எழுந்து நிற்க வல்லது. பிரதான ஆசாரியனின் சேவகர்களில் ஒருவன் நம் கர்த்தரை அறைந்தபோது, "நான் தகாதவிதமாய்ப் பேசினதுண்டானால், தகாததை ஒப்புவி; தகுதியாய்ப் பேசினேனேயாகில், என்னை ஏன் அடிக்கிறாய்?" (யோவா. 18:23) என்று அவர் பதிலளித்தார்.

"சாந்தமும் மனத்தாழ்மையுமாய்" இருந்த கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவிடத்தில் மட்டுமே சாந்தத்தின் ஆவி பரிபூரணமாக வெளிப்பட்டது. அவருடைய மக்களிடத்திலோ இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆவி, மாம்சத்தின் எழுச்சிகளால் பல நேரங்களில் மங்கலாக்கப்பட்டு, ஏற்ற இறக்கங்களைச் சந்திக்கிறது. மோசேயைக் குறித்து, "அவர்கள் அவன் ஆவியை விசனப்படுத்தினதினால், தன் உதடுகளினால் பதறிப் பேசினான்" (சங். 106:33) என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. எசேக்கியேல் தன்னைக் குறித்து, "நான் என் ஆவியின் உக்கிரத்தினாலே மனங்கசந்து போனேன்; ஆனாலும் கர்த்தருடைய கரம் என்மேல் பலமாக இருந்தது" (எசே. 3:14) என்று கூறுகிறார். யோனாவைக் குறித்து, அவனுடைய அதிசயமான விடுதலைக்குப் பிறகு, "இது யோனாவுக்கு மிகவும் விசனமாயிருந்தது; அவன் கடுங்கோபங்கொண்டான்" (யோனா 4:1) என்று வாசிக்கிறோம். சாந்தமுள்ள பர்னபாவும்கூட பவுலோடு கடுமையான வாக்குவாதத்தினால் பிரிந்து சென்றார் (அப். 15:37-39). இவையெல்லாம் நமக்கு எத்தகைய எச்சரிப்புகளாக இருக்கின்றன! கிறிஸ்துவிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவை எவ்வளவோ உள்ளன!

"சாந்தகுணமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் பூமியைச் சுதந்தரித்துக்கொள்வார்கள்." நம்முடைய கர்த்தர் சங்கீதம் 37:11-ஐ மேற்கோள் காட்டி அதைப் பயன்படுத்துகிறார். இந்த வாக்குத்தத்தம் நேரடியான மற்றும் ஆவிக்குரிய ஆகிய இரண்டு பொருள்களையும் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது: "சாந்தகுணமுள்ளவர்கள் பூமியைச் சுதந்தரித்து, மிகுந்த சமாதானத்தினால் மனமகிழ்ச்சியாயிருப்பார்கள்." இம்மைக்குரிய நன்மையான காரியங்களை மிக அதிகமாய் அனுபவிப்பவர்கள் சாந்தகுணமுள்ளவர்களே. பேராசையிலிருந்தும், பொருளாசையிலிருந்தும் விடுதலையாக்கப்பட்டு, தங்களுக்கு உள்ளதைக் கொண்டு அவர்கள் மனநிறைவுடன் இருக்கிறார்கள். "அநேக துன்மார்க்கருக்குள்ள செல்வத்திரட்சியைப் பார்க்கிலும், நீதிமானுக்குள்ள கொஞ்சமே நல்லது" (சங். 37:16). மனநிறைவு என்பது சாந்தமுள்ள ஆவியின் கனிகளில் ஒன்றாகும். பெருமையுள்ளவர்களும் அமைதியற்றவர்களும் பல ஏக்கர் நிலங்களைச் சொந்தமாகப் பெற்றிருந்தாலும், அவர்கள் "பூமியைச் சுதந்தரிப்பது" இல்லை. ஒரு துன்மார்க்கன் அரண்மனையில் அனுபவிப்பதை விட, எளிமையான ஒரு கிறிஸ்தவன் குடிசையில் அதிக மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கிறான். "சஞ்சலத்தோடுகூடிய அதிகப் பொருளிலும், கர்த்தரைப் பற்றும் பயத்துடன்கூடிய கொஞ்சப் பொருளே உத்தமம்" (நீதி. 15:16).

"அவர்கள் பூமியைச் சுதந்தரித்துக்கொள்வார்கள்." நாம் ஏற்கனவே கூறியது போல, இந்த மூன்றாவது பாக்கியம் சங்கீதம் 37:11-ன் மேற்கோளாகும். புதிய உடன்படிக்கையின் சத்தியத்தை வெளிப்படுத்த, கர்த்தராகிய இயேசு அனேகமாகப் பழைய ஏற்பாட்டு மொழியைப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம். யோவான் 6:50-58-ல் உள்ள மாம்சமும் இரத்தமும், யோவான் 3:5-ல் உள்ள தண்ணீரும், மறுபடியும் பிறந்தவர்களுக்கு எப்படி ஓர் ஆவிக்குரிய பொருளைத் தருகிறதோ, அதேபோலவே இங்கேயும் பூமி அல்லது நிலம் என்ற வார்த்தையும் ஆவிக்குரிய பொருளைத் தருகிறது. எபிரெய மற்றும் கிரேக்க மொழிகளில் உள்ள, ஆங்கிலத்தில் earth அல்லது land என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள முதன்மையான சொற்களை, அதன் சூழலுக்கு ஏற்ப நேரடியாகவோ அல்லது ஆவிக்குரிய விதமாகவோ மொழிபெயர்க்கலாம்.

அவருடைய வார்த்தைகளை நேரடியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், "அவர்கள் தேசத்தைச் சுதந்தரிப்பார்கள்", அதாவது "வாக்குத்தத்தம் பண்ணப்பட்ட தேசமாகிய" கானானைச் சுதந்தரிப்பார்கள் என்று பொருளாகும். அவர் பழைய ஏற்பாட்டுத் தீர்க்கதரிசன மொழியில் புதிய உடன்படிக்கையின் ஆசீர்வாதங்களைக் குறித்துப் பேசுகிறார். மாம்சத்தின்படியான இஸ்ரவேலர்கள் (பழைய உடன்படிக்கையின் கீழான வெளிப்படையான தேவ மக்கள்), ஆவியின்படியான இஸ்ரவேலர்களுக்கு (புதிய உடன்படிக்கையின் கீழான தேவனுடைய ஆவிக்குரிய மக்கள்) ஒரு நிழலாக இருந்தனர்; முன்னவர்களுடைய [பூமிக்குரிய] சுதந்தரமாகிய கானான், பின்னவர்களின் சுதந்தரமாகிய பரலோக மற்றும் ஆவிக்குரிய முழுமையான ஆசீர்வாதங்களுக்கு ஒரு முன்னடையாளமாக இருக்கிறது. புதிய உடன்படிக்கையின் கீழ் "பூமியைச் சுதந்தரித்துக்கொள்வது" என்பது, தேவனுடைய மக்களுக்கு உரிய விசேஷித்த ஆசீர்வாதங்களை அனுபவிப்பதாகும்; இது உலகத்தைச் சுதந்தரிக்கிறவர்களாகவும், தேவனுடைய சுதந்தரராகவும், கிறிஸ்துவுக்கு உடன்சுதந்தரராகவும் (ரோமர் 8:17) மாறுவதாகும். இது "கிறிஸ்துவுக்குள் உன்னதங்களிலுள்ள சகலவிதமான ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்களினாலும்" ஆசீர்வதிக்கப்படுவதாகும் (எபே. 1:3). இஸ்ரவேலருக்குக் கானானில் கிடைத்த இளைப்பாறுதல் எந்த மெய்யான சமாதானத்திற்கும் இளைப்பாறுதலுக்கும் முன்னடையாளமாக இருந்ததோ, அந்த இளைப்பாறுதலை அனுபவிப்பதே பூமியைச் சுதந்தரிப்பதாகும் (டாக்டர் ஜான் பிரவுன்).

இறுதியாக, சாந்தகுணமுள்ளவர்கள் "நீதி வாசமாயிருக்கும் புதிய பூமியையும்" (2பேதுரு 3:13) சுதந்தரிப்பார்கள் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை.