கலாத்தியர் 2:11-14 வரையிலான வேதப்பகுதியை மையமாக வைத்து, "பெரிய ஊழியர்கள் செய்யும் பெரிய தவறுகள்" என்ற தலைப்பில் இந்தச் செய்தியை நாம் சிந்திப்போம்.
கலாத்திய சபையின் பின்னணியும் பவுலின் சுவிசேஷமும்
கலாத்திய திருச்சபையில் உருவான ஒரு மாபெரும் பிரச்சனையை அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் கையாளுவதே இந்த நிருபத்தின் முக்கிய நோக்கமாகும். பவுல் போதித்த சுவிசேஷத்திற்கு எதிராகச் சிலர் அங்கு கள்ளப் போதனைகளைக் கொண்டு வந்தனர். "இயேசு கிறிஸ்துவின் மீதான விசுவாசம் மட்டும் போதாது, மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தையும் விருத்தசேதனத்தையும் கடைப்பிடித்தால் மட்டுமே ஒருவன் நீதிமானாக முடியும்" என்று அந்த கள்ளச் சகோதரர்கள் போதித்தனர்.
அதுமட்டுமல்லாமல், பவுலின் அப்போஸ்தலத்துவத்தையும் அவர்கள் கேள்விக்குள்ளாக்கினார்கள். "எருசலேமில் உள்ள பேதுரு, யோவான், யாக்கோபு போன்றவர்கள் தான் இயேசுவால் நேரடியாக அழைக்கப்பட்ட உண்மையான அப்போஸ்தலர்கள்; பவுல் அப்போஸ்தலரே அல்ல" என்று கூறி சபையைக் குழப்பினர். இதற்கு பதிலளிக்கும் விதமாக, தான் போதிக்கும் சுவிசேஷம் எந்தவொரு மனிதனிடமிருந்தும் பெற்றுக்கொண்டதல்ல, அது இயேசு கிறிஸ்துவின் நேரடி வெளிப்பாட்டினாலே தனக்குக் கிடைத்தது என்பதை அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் உறுதியாக நிரூபிக்கிறார். மேலும், 14 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எருசலேமுக்குச் சென்று மற்ற அப்போஸ்தலர்களைச் சந்தித்தபோது, அவர்களும் தான் போதிக்கும் சுவிசேஷத்தை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு, தமக்கு ஐக்கியத்தின் வலதுகரத்தைக் கொடுத்தார்கள் என்பதை பவுல் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
அந்தியோகியாவில் பேதுருவின் மாய்மாலம்
இதற்குப் பின்பு அந்தியோகியாவில் பேதுரு செய்த ஒரு பெரிய தவறை பவுல் பகிரங்கமாகக் கண்டிக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. பேதுரு ஒரு சிறந்த அப்போஸ்தலராக இருந்தாலும், அவர் அந்தியோகியாவிற்கு வந்தபோது சுவிசேஷத்தின் சத்தியத்திற்கு முரணாக நடந்துகொண்டார். யாக்கோபினிடத்திலிருந்து சில யூதர்கள் வருவதற்கு முன்பு, பேதுரு புறஜாதியினரோடு தயக்கமின்றி அமர்ந்து போஜனம் பண்ணினார். ஆனால் அந்த யூதர்கள் வந்தவுடனே, விருத்தசேதனமுள்ளவர்களுக்குப் பயந்து, புறஜாதியினரை விட்டுப் பிரிந்து விலகினார்.
பேதுருவின் இந்த மாய்மாலமான செயலினால் மற்ற யூதர்களும், ஆவிக்குரிய அனுபவம் வாய்ந்த பர்னபாஸ் போன்ற சிறந்த ஊழியக்காரரும் கூட வழிவிலகிப் போனார்கள். சுவிசேஷத்தின் சத்தியத்திற்கு ஏற்றபடி அவர்கள் நேராக நடக்கவில்லை என்பதை பவுல் கண்டபோது, பேதுருவை அனைவரின் முன்பாகவும் நேரடியாகக் கண்டித்தார். "நீ யூதனாயிருந்தும் யூதரைப்போல நடவாமல் புறஜாதியாரைப்போல நடக்கிறாயே, அப்படி இருக்க, புறஜாதியார் யூதருடைய முறைமைகளின்படி நடக்கவேண்டுமென்று நீ எப்படி கட்டாயம்பண்ணலாம்?" என்று பவுல் பேதுருவை கடிந்துகொண்டார்.
இந்த வரலாற்றுச் சம்பவத்திலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான ஆவிக்குரிய பாடங்கள்:
- பெரிய ஊழியர்களும் தவறுகள் செய்வார்கள்:
தேவனால் பெரிதும் பயன்படுத்தப்பட்ட ஊழியர்களும், அப்போஸ்தலர்களும் கூட தவறுகள் செய்ய வாய்ப்புள்ளது என்பதை இந்த நிகழ்வு காட்டுகிறது. பேதுரு எவ்வளவு பெரிய அப்போஸ்தலராக இருந்தாலும், அவரும் ஒரு மனிதனே, அவரும் தவறு செய்தார். ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபையானது திருத்தந்தைக்கு & போப்பாண்டவர் 'தவறிழைக்காத தன்மை' உண்டு என்று கூறுவது முற்றிலும் தவறானது. தேவனுடைய வார்த்தை மட்டுமே ஒருபோதும் தவறாதது; மனிதர்கள் எவராயினும் தவறு செய்யக்கூடியவர்களே.
- தேவனுடைய மகத்தான வெளிப்பாட்டைப் பெற்றிருந்தும் சறுக்குதல்:
பேதுரு பரலோக ராஜ்யத்தின் திறவுகோல்களைப் பெற்றவர்; யூதர்களுக்கும் (அப்போஸ்தலர் 2), புறஜாதியினருக்கும் (கொர்நேலியு - அப்போஸ்தலர் 10) சுவிசேஷத்தின் கதவைத் திறக்க தேவன் அவரையே பயன்படுத்தினார். 'தேவன் சுத்தமாக்கினதை நீ தீட்டென்று எண்ணாதே' என்ற தரிசனத்தை அவர் பெற்றிருந்த போதிலும், மனிதர்களுக்குப் பயந்து மாய்மாலமாக நடந்துகொண்டார்.
- தவறான முன்மாதிரியின் மோசமான விளைவுகள்:
பெரிய ஊழியர்கள் தவறு செய்யும்போது, அது மற்ற விசுவாசிகளையும் ஊழியர்களையும் கடுமையாக பாதிக்கிறது. பேதுருவின் மாய்மாலத்தைப் பார்த்து, மற்ற யூதர்களும், பர்னபாஸும் கூட வழிவிலகினர். இன்று திருச்சபைகளில் போதகர்களை 'ரசிகர்களாக' கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றுபவர்கள் இருப்பதைக் காண்கிறோம். மனிதர்களை அல்ல, சத்தியத்தையே நாம் பின்பற்ற வேண்டும். ஒரு போதகர் எவ்வளவு பெரியவராக இருந்தாலும், அவர் சத்தியத்தை விட்டு விலகும்போது அவரை கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றுவது திருச்சபைக்கு பெரும் அழிவை ஏற்படுத்தும்.
- பகிரங்கமான பாவங்களுக்கு பகிரங்கமான கண்டிப்பு அவசியம்:
பேதுரு செய்த தவறு இரகசியமானது அல்ல; அது திருச்சபையைப் பிளவுபடுத்தும் ஒரு பகிரங்கமான செயலாகும். ஆகையால்தான் பவுல் அவரைத் தனியாகக் கண்டிக்காமல், அனைவரின் முன்பாகவும் கடிந்துகொண்டார். ஒருவேளை பவுல் பேதுருவைக் கண்டிக்காமல் இருந்திருந்தால், ஆதித்திருச்சபை யூதர்கள் என்றும் புறஜாதியினர் என்றும் இரண்டாகப் பிளவுபட்டிருக்கும்.
- மனிதர்களை விட சத்தியமே மேலானது:
அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் பேதுருவை நேசித்தார், அவரை மதித்தார். ஆனால், பேதுருவை விட சுவிசேஷத்தின் சத்தியத்தையே அவர் அதிகமாக நேசித்தார். போதிக்கும் நபரை விட, அவர் போதிக்கும் சத்தியம் தேவனுடைய வார்த்தைக்கு உட்பட்டதா என்பதை நாம் ஆராய வேண்டும். இன்று சபைகளில் பெரிய போதகர்கள் எந்தத் தவறு செய்தாலும், "நாம் அவர்களை விமர்சிக்கக் கூடாது, அவர்கள் தேவனுடைய அபிஷேகம் பெற்றவர்கள்" என்று கூறுகிறார்கள். ஆனால், தேவனுடைய வசனத்திற்கு விரோதமாக யார் செயல்பட்டாலும், அதை வேதத்தின் அடிப்படையில் கண்டிப்பது தவறல்ல என்பதை பவுலின் முன்மாதிரி நமக்குக் கற்றுத் தருகிறது.
முடிவுரை: இந்தச் சம்பவத்தில் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் பேதுருவைக் கண்டித்த பின்பு, அவர்கள் இருவருக்கும் இடையிலான உறவு முறிந்துபோகவில்லை. மாறாக, பேதுரு தனது தவறை உணர்ந்து திருந்தினார். பிற்பாடு பேதுரு தனது நிருபத்தில் (2பேதுரு 3:15), "நம்முடைய பிரியமான சகோதரனாகிய பவுலும்..." என்று மிகவும் அன்போடும் மரியாதையோடும் குறிப்பிடுகிறார். இதுவே உண்மையான கிறிஸ்தவ முதிர்ச்சியாகும்.
ஆகவே, நாம் தனிநபர்களைக் காட்டிலும் வேத சத்தியத்திற்கே நம் வாழ்வில் முதலிடம் கொடுக்க வேண்டும். சுவிசேஷத்தின் தூய்மையைக் காத்துக்கொள்ள பவுல் எடுத்த தைரியமான நிலைப்பாட்டை நாமும் நம்முடைய கிறிஸ்தவ வாழ்வில் கடைப்பிடிப்போம். எவரையும் கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றாமல், தேவனுடைய வார்த்தையின் அடிப்படையில் மட்டுமே எல்லாவற்றையும் நிதானித்து சத்தியத்திற்கு உறுதுணையாக நிற்போம். தேவன் தாமே இந்த வார்த்தைகளை ஆசீர்வதிப்பாராக. ஆமென்.