ஜெபிப்பவர்கள்

மீண்டும் உங்களைக் கேட்கிறேன்: நீங்கள் ஜெபம் செய்கிறீர்களா? ஏனெனில், ஜெபிக்கும் பழக்கமே ஒரு மெய்யான கிறிஸ்தவனின் உறுதியான அடையாளமாகத் திகழ்கிறது.

இவ்வுலகில் வாழும் தேவனுடைய பிள்ளைகள் ஒவ்வொருவரும் ஜெபத்திற்கு மிகுந்த மதிப்பளிக்கிறார்கள். அவர்கள் எப்போது நித்திய ஜீவனைப் பெற்று, கிறிஸ்தவ சத்தியத்தை அறியத் தொடங்குகிறார்களோ, அந்தத் தருணத்திலேயே அவர்கள் ஜெபிக்கவும் தொடங்குகிறார்கள். ஒரு குழந்தை இவ்வுலகில் பிறக்கும்போது, அது உயிரோடு இருக்கிறது என்பதற்கான முதல் அறிகுறி அதன் சுவாசமே. அதுபோலவே, மறுபடியும் பிறந்தவர்களின் முதல் செயல் ஜெபமாக இருக்கிறது.

கர்த்தரால் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஒவ்வொருவரிடமும் காணப்படும் பொதுவான அம்சம் ஜெபம். "அவர்கள் இரவும் பகலும் தம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறார்கள்" (லூக்கா 18:7) என்று வேதம் கூறுகிறது. பரிசுத்த ஆவியானவர் அவர்களைப் புதிய சிருஷ்டியாக மாற்றி, தத்தெடுக்கப்பட்ட புத்திரர் என்ற உணர்வைத் தந்து, அவர்களை 'அப்பா, பிதாவே' என்று அழைக்கச் செய்கிறார் (ரோமர் 8:15). கர்த்தராகிய இயேசு அவர்களை உயிர்ப்பித்து, அவர்களுக்குப் பேச்சையும் நாவையும் தந்து, "இனி நீ ஊமையாயிருக்க மாட்டாய்" என்கிறார். தேவனுக்கு ஊமையான பிள்ளைகள் எவரும் இல்லை. பிறந்த குழந்தை அழுவதைப் போல, ஜெபிப்பது என்பது புதிய சிருஷ்டியின் இயல்பான ஒரு பகுதியாகும். அவர்கள் தங்களுக்குத் தேவையான கிருபையின் அவசியத்தைக் காண்கிறார்கள்; தங்கள் வறுமையையும் பலவீனத்தையும் உணர்கிறார்கள். இதைவிட ஞானமான காரியம் வேறெதுவும் இருக்க முடியாது; அவர்கள் ஜெபிக்கத்தான் வேண்டும்.

வேதத்தில் உள்ள பரிசுத்தவான்களின் வாழ்க்கையை நான் உற்று நோக்குகிறேன். ஆதியாகமம் முதல் வெளிப்படுத்துதல் வரை உள்ள முழு வரலாற்றிலும், ஜெபிக்காத ஒரு பக்தனைக்கூட நான் கண்டதில்லை. இரட்சிக்கப்பட்டவர்களைக் குறித்து, "அவர்கள் கர்த்தரை நோக்கிக் கூப்பிட்டார்கள்" (1 பேதுரு 1:17) அல்லது "இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தைத் தொழுதுகொண்டார்கள்" (1 கொரிந்தியர் 1:2) என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அழிந்து போகிறவர்களைக் குறித்து, "அவர்கள் கர்த்தரை நோக்கித் தொழுதுகொள்கிறதில்லை" (சங்கீதம் 14:4) என்று வேதம் எச்சரிக்கிறது.

வரலாற்றில் மேன்மையான வாழ்க்கை வாழ்ந்த அநேக கிறிஸ்தவர்களின் வரலாறுகளை நான் வாசித்திருக்கிறேன். அவர்களில் செல்வந்தர்கள், ஏழைகள், கற்றவர்கள், கல்லாதவர்கள் எனப் பலதரப்பட்ட மக்கள் இருந்தனர். எப்பிஸ்கோப்பியர்கள், கல்வினிச அல்லது ஆர்மினியப் போதனையைப் பின்பற்றுபவர்கள் எனப் பல பிரிவினராக அவர்கள் இருந்தாலும், அவர்கள் அனைவரிடமும் காணப்பட்ட ஒரு பொதுவான பண்பு: அவர்கள் அனைவரும் ஜெபிக்கிற மக்களாய் இருந்தார்கள்.

இக்காலத்து மிஷனரி அறிக்கைகளை நான் வாசிக்கும்போது, உலகெங்கும் அநேகர் சுவிசேஷத்தை ஏற்றுக்கொள்வதைக் கண்டு மகிழ்கிறேன். ஆப்பிரிக்கா, நியூசிலாந்து, இந்தியா, சீனா என எங்கும் மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன. மனந்திரும்பும் ஒவ்வொருவரும் மற்றவர்களிடமிருந்து பல காரியங்களில் வேறுபடலாம். ஆனால், எல்லா மிஷனரி இயக்கங்களின் மூலமாகவும் நான் அறிந்துகொண்ட வியக்கத்தக்க உண்மை என்னவென்றால்: "மனந்திரும்பிய மக்கள் ஜெபிக்கிறார்கள்" என்பதே!

ஜெபிக்காமல் இருப்பது

ஒருவர் உண்மையின்றி அல்லது நேர்மையின்றி ஜெபிக்கக்கூடும் என்பதை நான் மறுக்கவில்லை. ஒரு மனிதனின் ஜெபத்தை மட்டுமே வைத்து அவன் ஆத்தும நிலையைத் தீர்மானிக்க முடியாது. ஏனெனில், கிறிஸ்தவத்தின் பிற அம்சங்களில் இருப்பது போலவே ஜெபத்திலும் மாய்மாலமும் வேஷமும் இருக்கக்கூடும். ஆனால் நான் சொல்ல விரும்புவது இதுதான்: ஜெபிக்காமல் இருப்பது, ஒருவன் இன்னும் உண்மையான கிறிஸ்தவனாக மாறவில்லை என்பதற்கான தெளிவான அடையாளம்.

அப்படிப்பட்டவர்கள் தங்கள் பாவத்தை இன்னும் உணரவில்லை; அவர்கள் தேவனை நேசிக்கவில்லை; கிறிஸ்துவுக்குத் தாங்கள் கடன்பட்டிருப்பதை அவர்கள் அறியவில்லை. அவர்கள் பரிசுத்தமடைதலின் பாதையில் ஓடவில்லை; பரலோகத்தை விரும்பவில்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர்கள் இன்னும் மறுபிறப்பையோ, புது சிருஷ்டியின் மாற்றத்தையோ அடையவில்லை. அவர்கள் தெரிந்துகொள்ளுதல், கிருபை, விசுவாசம், வேதம் என உயரிய காரியங்களைக் குறித்துப் பேசி மனிதர்களை ஏமாற்றலாம்; ஆனால் அவர்கள் ஜெபிக்கவில்லை என்றால், இவை அனைத்துமே வீண்தான்.

உண்மையான சான்று

பரிசுத்த ஆவியானவர் ஒரு மனிதனுக்குள் கிரியை செய்கிறார் என்பதற்கு, அவன் இருதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து ஏறெடுக்கும் ஜெபமே போதுமான சாட்சியாகும். ஒருவன் மிகச் சிறப்பாகப் பிரசங்கிக்கலாம், நூல்கள் எழுதலாம், அழகாகப் பேசலாம், நற்செயல்களில் ஈடுபடலாம். ஆனால், இவை அனைத்தையும் செய்துகொண்டே ஒருவன் யூதாசைப் போலவும் இருக்க முடியும். ஒருவனுக்குள் மெய்யான தாகம் வரும்போது, அவன் தனி அறைக்குச் சென்று தன் ஆத்துமாவைத் தேவனுக்கு முன்பாக ஊற்றி ஜெபிக்கிறான்.

தேவன் ஒருவன் மனந்திரும்பியதற்கான அடையாளமாக ஜெபத்தையே குறிப்பிடுகிறார். அனனியாவைத் தமஸ்குவில் உள்ள சவுலிடம் அனுப்பும்போது, அவன் மனந்திரும்பியதற்குத் தேவன் சொன்ன ஒரே அடையாளம்: "இதோ, அவன் ஜெபம்பண்ணுகிறான்" (அப்போஸ்தலர் 9:11).

ஒருவன் ஜெபிக்க முற்படும்போது அநேகச் சிந்தனைகளும், போராட்டங்களும், பயங்களும் அவன் மனதை அலைக்கழிக்கக்கூடும் என்பதை நான் அறிவேன். ஆனால், இந்தத் தடைகளையும் மீறித் தேவனைத் தேடாதவர்கள், இறுதியில் தேவனை அறியாதவர்களோடே சேர்க்கப்படுவார்கள். அநேக நேரங்களில் மனிதர்களின் ஜெபங்கள் அதிகாலையில் பெய்யும் பனித்துளி சூரியன் உதித்தவுடன் மறைவது போலத் தோன்றி மறைகின்றன. ஆனால், நொறுங்குண்ட இருதயத்திலிருந்து வெளிப்படும் மெய்யான ஜெபத்தின் மதிப்பு எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது.

பரிசுத்த ஆவியானவர் ஒரு பாவியை மெதுவாகவே கிறிஸ்துவிடம் வழிநடத்துகிறார் என்பதை நான் அறிவேன். ஆனால், கண்கள் காண்பதை வைத்தே என்னால் தீர்மானிக்க முடியும். ஒருவன் விசுவாசிக்கத் தொடங்காதவரை அவனை நான் நீதிமான் என்று சொல்லமாட்டேன். அதுபோலவே, ஒருவன் ஜெபிக்கத் தொடங்காதவரை அவனை நான் விசுவாசி என்று அழைக்கமாட்டேன். 'ஊமையான விசுவாசம்' என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாது. விசுவாசத்தின் முதல் செயல் இறைவனுடன் பேசுவதுதான். சரீரத்திற்கு உயிர் எப்படி அவசியமோ, ஆத்துமாவிற்கு விசுவாசம் அப்படி அவசியம். சரீரத்திற்கு மூச்சு எப்படி தேவையோ, விசுவாசத்திற்கு ஜெபம் அப்படித் தேவை. சுவாசிக்காமல் ஒரு மனிதன் உயிர் வாழ முடியாது என்பதைப் போலவே, ஜெபிக்காமல் ஒருவன் விசுவாசி என்று சொல்லிக்கொள்வதையும் என்னால் ஏற்க முடியாது.

எனவே, ஒரு ஊழியக்காரன் ஜெபத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்துப் பேசும்போது ஆச்சரியப்படாதீர்கள். நீங்கள் ஜெபிக்க வேண்டும் என்பதே எங்கள் நோக்கம். கிறிஸ்தவக் கோட்பாடுகள் குறித்த உங்கள் அறிவு சரியாக இருக்கலாம்; சீர்திருத்தக் கொள்கைகளின் மீது உங்களுக்குப் பற்று இருக்கலாம். ஆனால், இவை அனைத்தும் வெறும் அறிவு சார்ந்ததாகவோ அல்லது சபை சார்ந்ததாகவோ மட்டும் இருந்துவிடக்கூடும். நீங்கள் உண்மையாகவே கிருபையின் சிங்காசனத்திற்கு முன்பாகச் செல்கிறீர்களா என்பதும், மனிதர்களிடம் பேசுவது போலத் தேவனோடும் பேசுகிறீர்களா என்பதுமே எங்களுக்கு முக்கியமானது.

நீங்கள் ஒரு மெய்யான விசுவாசியா என்பதை அறிய விரும்புகிறீர்களா? அப்படியானால் என் கேள்வி மிக முக்கியமானது: நீங்கள் ஜெபம் செய்கிறீர்களா?