"சோர்ந்துபோகாமல் எப்பொழுதும் ஜெபம்பண்ணவேண்டும்" (லூக்கா 18:1)

"நான் பிரதானமாய்ச் சொல்லுகிற புத்தியென்னவெனில், எல்லா மனுஷருக்காகவும் விண்ணப்பங்களையும் ஜெபங்களையும் வேண்டுதல்களையும் ஸ்தோத்திரங்களையும் பண்ணவேண்டும்" (1 திமோத்தேயு 2:1)

"நீங்கள் ஜெபம் செய்கிறீர்களா?" - இந்தக் கேள்வியை நான் உங்களிடம் கேட்கக் காரணம், ஒரு மனிதனின் இரட்சிப்பிற்கு ஜெபமே மிக அத்தியாவசியமான தேவையாக இருக்கிறது. இந்த வினா மூன்று சொற்களில் அடங்கியிருந்தாலும், இதற்கு உங்களால் மட்டுமே பதிலளிக்க முடியும். நீங்கள் பொது ஆராதனைகளில் கலந்துகொள்கிறீர்களா என்பது உங்கள் போதகருக்குத் தெரியும்; உங்கள் இல்லத்தில் குடும்ப ஜெபம் நடைபெறுகிறதா என்பது உங்கள் குடும்பத்தாருக்குத் தெரியும். ஆனால், நீங்கள் தனிப்பட்ட முறையில் இறைவனுடன் உறவாடுகிறீர்களா என்பது உங்களுக்கும் தேவனுக்கும் மட்டுமே தெரிந்த ரகசியம்.

இந்தக் கேள்வியைத் "தனிப்பட்ட விஷயம்" என்று கூறித் தவிர்த்துவிடாதீர்கள். உங்கள் இருதயம் தேவன் முன்பாக உண்மையாக இருக்கும்போது, நீங்கள் எதைக் குறித்தும் அஞ்சத் தேவையில்லை. "நாங்கள் ஜெபிக்கிறவர்கள்தானே" என்று அலட்சியமாகவும் எண்ண வேண்டாம். நான் ஏன் இவ்வளவு அழுத்தம் கொடுத்து இதைக் கேட்கிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, ஒரு சில நிமிடங்கள் பொறுமையுடன் இதைக் கவனியுங்கள்.

இரட்சிப்பிற்கு அவசியமான ஒன்று

இதை நான் ஒரு ஆலோசனையாகச் சொல்லவில்லை, மாறாக ஒரு கட்டாயத் தேவை என்றே கூறுகிறேன். நான் அறிவற்றவர்களிடமோ அல்லது அவிசுவாசிகளிடமோ பேசவில்லை; தங்களைக் கிறிஸ்தவர்கள் என்று அழைத்துக்கொள்ளும் மக்களிடமே பேசுகிறேன். "எவனிடத்தில் அதிகங் கொடுக்கப்படுகிறதோ அவனிடத்தில் அதிகங் கேட்கப்படும்" என்ற மறைநூலின்படி நான் சொல்வது என்னவென்றால்: ஜெபிக்காத எந்த ஒரு ஆணும் பெண்ணும் இரட்சிக்கப்படுவார்கள் என்று எதிர்பார்ப்பதற்கில்லை.

இரட்சிப்பு என்பது கிருபையினால் மட்டுமே கிடைக்கிறது என்பதையும், அது எப்பேர்ப்பட்ட பாவிக்கும் இலவசமாகக் கிடைக்கிறது என்பதையும் நான் ஆணித்தரமாக நம்புகிறேன். இன்றும் மரணப்படுக்கையில் இருப்பவரைப் பார்த்து, "கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை விசுவாசி, அப்பொழுது நீயும் உன் வீட்டாரும் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள்" (அப் 16:31) என்று சொல்லத் தயங்கமாட்டேன்.

ஆயினும், ஒருவர் இந்தச் சத்தியத்தைக் கேட்டும், இறைவனிடம் வேண்டாமலேயே இரட்சிக்கப்பட்டதாக வேதத்தில் எங்கும் ஆதாரமில்லை. மனிதர்கள் தங்கள் இருதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து, "கர்த்தராகிய இயேசுவே, எனக்கு இரங்கும்" என்று கேட்காமல் பாவமன்னிப்பைப் பெற்றுக்கொண்டதாகச் சரித்திரம் இல்லை. ஒருவர் தன் ஜெபத்தினாலேயே இரட்சிப்பைப் பெற்றுக்கொள்வதில்லை என்பது உண்மைதான்; ஆனால், ஜெபிக்காமல் இரட்சிப்பைப் பெற்றுக்கொண்ட ஒருவரையும் நான் கண்டதில்லை.

வேதத்தை வாசிக்க இயலாத அறிவு முதிர்ச்சியற்றவர்களோ அல்லது பார்வையற்றவர்களோ கூட கிறிஸ்துவைத் தங்கள் இருதயத்தில் கொண்டிருக்க முடியும். சுவிசேஷப் பிரசங்கத்தைக் கேட்க முடியாதச் சூழலில் (செவிடராகவோ அல்லது தனிமைப்படுத்தப்பட்ட இடத்திலோ) இருப்பவர்கள்கூட இரட்சிக்கப்பட வாய்ப்புண்டு. ஆனால், ஜெபத்தைப் பொறுத்தவரை விதிவிலக்கே இல்லை. ஒரு மனிதன் இறைவனோடு தொடர்பு கொள்வதற்கு ஜெபம் அத்தியாவசியமான பாலமாகும்.

தனிப்பட்ட பொறுப்பு

கல்வி கற்பதற்கோ அல்லது உடல் ஆரோக்கியத்தைப் பேணுவதற்கோ உலகத்தாரோ, அரசர்களோ, ஏழைகளோ என அனைவருக்கும் பொதுவான விதிகள் உண்டு. ஒருவருக்குப் பதிலாக மற்றொருவர் உண்ணவோ, உறங்கவோ அல்லது கல்வி கற்கவோ முடியாது. இவை ஒவ்வொன்றும் தனிப்பட்ட நபரின் கடமைகள்.

அதேபோலவே, உங்கள் ஆத்துமாவின் நலனுக்கும் சில காரியங்கள் அத்தியாவசியமாக உள்ளன. உங்கள் ஆத்துமா உயிர் வாழ ஒவ்வொருவரும் தனிப்பட்ட முறையில் மனந்திரும்ப வேண்டும்; ஒவ்வொருவரும் தனிப்பட்ட முறையில் கிறிஸ்துவிடம் வர வேண்டும்; ஒவ்வொருவரும் தனிப்பட்ட முறையில் தேவனிடம் ஜெபிக்க வேண்டும். உங்களுக்காக உங்கள் போதகரோ, பெற்றோரோ அல்லது நண்பர்களோ ஜெபிக்கலாமே தவிர, உங்கள் சார்பாக அவர்கள் தேவனோடு உறவாட முடியாது.

ஜெபிக்காமல் இருப்பது என்பது: * தேவனோடு தொடர்பற்று இருப்பது.

• கிறிஸ்துவின் கிருபையைத் தவிர்ப்பது.

• பரலோக நம்பிக்கையை இழப்பது.

• நரகத்தின் பாதையில் பயணிக்கத் துணிவது.

இப்போது சொல்லுங்கள், "நீங்கள் ஜெபம் செய்கிறீர்களா?" என்று நான் கேட்பதில் வியப்பு ஏதேனும் உண்டா?

ஜெபிப்பவர்கள்

மீண்டும் உங்களைக் கேட்கிறேன்: நீங்கள் ஜெபம் செய்கிறீர்களா? ஏனெனில், ஜெபிக்கும் பழக்கமே ஒரு மெய்யான கிறிஸ்தவனின் உறுதியான அடையாளமாகத் திகழ்கிறது.

இவ்வுலகில் வாழும் தேவனுடைய பிள்ளைகள் ஒவ்வொருவரும் ஜெபத்திற்கு மிகுந்த மதிப்பளிக்கிறார்கள். அவர்கள் எப்போது நித்திய ஜீவனைப் பெற்று, கிறிஸ்தவ சத்தியத்தை அறியத் தொடங்குகிறார்களோ, அந்தத் தருணத்திலேயே அவர்கள் ஜெபிக்கவும் தொடங்குகிறார்கள். ஒரு குழந்தை இவ்வுலகில் பிறக்கும்போது, அது உயிரோடு இருக்கிறது என்பதற்கான முதல் அறிகுறி அதன் சுவாசமே. அதுபோலவே, மறுபடியும் பிறந்தவர்களின் முதல் செயல் ஜெபமாக இருக்கிறது.

கர்த்தரால் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஒவ்வொருவரிடமும் காணப்படும் பொதுவான அம்சம் ஜெபம். "அவர்கள் இரவும் பகலும் தம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறார்கள்" (லூக்கா 18:7) என்று வேதம் கூறுகிறது. பரிசுத்த ஆவியானவர் அவர்களைப் புதிய சிருஷ்டியாக மாற்றி, தத்தெடுக்கப்பட்ட புத்திரர் என்ற உணர்வைத் தந்து, அவர்களை 'அப்பா, பிதாவே' என்று அழைக்கச் செய்கிறார் (ரோமர் 8:15). கர்த்தராகிய இயேசு அவர்களை உயிர்ப்பித்து, அவர்களுக்குப் பேச்சையும் நாவையும் தந்து, "இனி நீ ஊமையாயிருக்க மாட்டாய்" என்கிறார். தேவனுக்கு ஊமையான பிள்ளைகள் எவரும் இல்லை. பிறந்த குழந்தை அழுவதைப் போல, ஜெபிப்பது என்பது புதிய சிருஷ்டியின் இயல்பான ஒரு பகுதியாகும். அவர்கள் தங்களுக்குத் தேவையான கிருபையின் அவசியத்தைக் காண்கிறார்கள்; தங்கள் வறுமையையும் பலவீனத்தையும் உணர்கிறார்கள். இதைவிட ஞானமான காரியம் வேறெதுவும் இருக்க முடியாது; அவர்கள் ஜெபிக்கத்தான் வேண்டும்.

வேதத்தில் உள்ள பரிசுத்தவான்களின் வாழ்க்கையை நான் உற்று நோக்குகிறேன். ஆதியாகமம் முதல் வெளிப்படுத்துதல் வரை உள்ள முழு வரலாற்றிலும், ஜெபிக்காத ஒரு பக்தனைக்கூட நான் கண்டதில்லை. இரட்சிக்கப்பட்டவர்களைக் குறித்து, "அவர்கள் கர்த்தரை நோக்கிக் கூப்பிட்டார்கள்" (1 பேதுரு 1:17) அல்லது "இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தைத் தொழுதுகொண்டார்கள்" (1 கொரிந்தியர் 1:2) என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அழிந்து போகிறவர்களைக் குறித்து, "அவர்கள் கர்த்தரை நோக்கித் தொழுதுகொள்கிறதில்லை" (சங்கீதம் 14:4) என்று வேதம் எச்சரிக்கிறது.

வரலாற்றில் மேன்மையான வாழ்க்கை வாழ்ந்த அநேக கிறிஸ்தவர்களின் வரலாறுகளை நான் வாசித்திருக்கிறேன். அவர்களில் செல்வந்தர்கள், ஏழைகள், கற்றவர்கள், கல்லாதவர்கள் எனப் பலதரப்பட்ட மக்கள் இருந்தனர். எப்பிஸ்கோப்பியர்கள், கல்வினிச அல்லது ஆர்மினியப் போதனையைப் பின்பற்றுபவர்கள் எனப் பல பிரிவினராக அவர்கள் இருந்தாலும், அவர்கள் அனைவரிடமும் காணப்பட்ட ஒரு பொதுவான பண்பு: அவர்கள் அனைவரும் ஜெபிக்கிற மக்களாய் இருந்தார்கள்.

இக்காலத்து மிஷனரி அறிக்கைகளை நான் வாசிக்கும்போது, உலகெங்கும் அநேகர் சுவிசேஷத்தை ஏற்றுக்கொள்வதைக் கண்டு மகிழ்கிறேன். ஆப்பிரிக்கா, நியூசிலாந்து, இந்தியா, சீனா என எங்கும் மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன. மனந்திரும்பும் ஒவ்வொருவரும் மற்றவர்களிடமிருந்து பல காரியங்களில் வேறுபடலாம். ஆனால், எல்லா மிஷனரி இயக்கங்களின் மூலமாகவும் நான் அறிந்துகொண்ட வியக்கத்தக்க உண்மை என்னவென்றால்: "மனந்திரும்பிய மக்கள் ஜெபிக்கிறார்கள்" என்பதே!

ஜெபிக்காமல் இருப்பது

ஒருவர் உண்மையின்றி அல்லது நேர்மையின்றி ஜெபிக்கக்கூடும் என்பதை நான் மறுக்கவில்லை. ஒரு மனிதனின் ஜெபத்தை மட்டுமே வைத்து அவன் ஆத்தும நிலையைத் தீர்மானிக்க முடியாது. ஏனெனில், கிறிஸ்தவத்தின் பிற அம்சங்களில் இருப்பது போலவே ஜெபத்திலும் மாய்மாலமும் வேஷமும் இருக்கக்கூடும். ஆனால் நான் சொல்ல விரும்புவது இதுதான்: ஜெபிக்காமல் இருப்பது, ஒருவன் இன்னும் உண்மையான கிறிஸ்தவனாக மாறவில்லை என்பதற்கான தெளிவான அடையாளம்.

அப்படிப்பட்டவர்கள் தங்கள் பாவத்தை இன்னும் உணரவில்லை; அவர்கள் தேவனை நேசிக்கவில்லை; கிறிஸ்துவுக்குத் தாங்கள் கடன்பட்டிருப்பதை அவர்கள் அறியவில்லை. அவர்கள் பரிசுத்தமடைதலின் பாதையில் ஓடவில்லை; பரலோகத்தை விரும்பவில்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர்கள் இன்னும் மறுபிறப்பையோ, புது சிருஷ்டியின் மாற்றத்தையோ அடையவில்லை. அவர்கள் தெரிந்துகொள்ளுதல், கிருபை, விசுவாசம், வேதம் என உயரிய காரியங்களைக் குறித்துப் பேசி மனிதர்களை ஏமாற்றலாம்; ஆனால் அவர்கள் ஜெபிக்கவில்லை என்றால், இவை அனைத்துமே வீண்தான்.

உண்மையான சான்று

பரிசுத்த ஆவியானவர் ஒரு மனிதனுக்குள் கிரியை செய்கிறார் என்பதற்கு, அவன் இருதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து ஏறெடுக்கும் ஜெபமே போதுமான சாட்சியாகும். ஒருவன் மிகச் சிறப்பாகப் பிரசங்கிக்கலாம், நூல்கள் எழுதலாம், அழகாகப் பேசலாம், நற்செயல்களில் ஈடுபடலாம். ஆனால், இவை அனைத்தையும் செய்துகொண்டே ஒருவன் யூதாசைப் போலவும் இருக்க முடியும். ஒருவனுக்குள் மெய்யான தாகம் வரும்போது, அவன் தனி அறைக்குச் சென்று தன் ஆத்துமாவைத் தேவனுக்கு முன்பாக ஊற்றி ஜெபிக்கிறான்.

தேவன் ஒருவன் மனந்திரும்பியதற்கான அடையாளமாக ஜெபத்தையே குறிப்பிடுகிறார். அனனியாவைத் தமஸ்குவில் உள்ள சவுலிடம் அனுப்பும்போது, அவன் மனந்திரும்பியதற்குத் தேவன் சொன்ன ஒரே அடையாளம்: "இதோ, அவன் ஜெபம்பண்ணுகிறான்" (அப்போஸ்தலர் 9:11).

ஒருவன் ஜெபிக்க முற்படும்போது அநேகச் சிந்தனைகளும், போராட்டங்களும், பயங்களும் அவன் மனதை அலைக்கழிக்கக்கூடும் என்பதை நான் அறிவேன். ஆனால், இந்தத் தடைகளையும் மீறித் தேவனைத் தேடாதவர்கள், இறுதியில் தேவனை அறியாதவர்களோடே சேர்க்கப்படுவார்கள். அநேக நேரங்களில் மனிதர்களின் ஜெபங்கள் அதிகாலையில் பெய்யும் பனித்துளி சூரியன் உதித்தவுடன் மறைவது போலத் தோன்றி மறைகின்றன. ஆனால், நொறுங்குண்ட இருதயத்திலிருந்து வெளிப்படும் மெய்யான ஜெபத்தின் மதிப்பு எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது.

பரிசுத்த ஆவியானவர் ஒரு பாவியை மெதுவாகவே கிறிஸ்துவிடம் வழிநடத்துகிறார் என்பதை நான் அறிவேன். ஆனால், கண்கள் காண்பதை வைத்தே என்னால் தீர்மானிக்க முடியும். ஒருவன் விசுவாசிக்கத் தொடங்காதவரை அவனை நான் நீதிமான் என்று சொல்லமாட்டேன். அதுபோலவே, ஒருவன் ஜெபிக்கத் தொடங்காதவரை அவனை நான் விசுவாசி என்று அழைக்கமாட்டேன். 'ஊமையான விசுவாசம்' என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாது. விசுவாசத்தின் முதல் செயல் இறைவனுடன் பேசுவதுதான். சரீரத்திற்கு உயிர் எப்படி அவசியமோ, ஆத்துமாவிற்கு விசுவாசம் அப்படி அவசியம். சரீரத்திற்கு மூச்சு எப்படி தேவையோ, விசுவாசத்திற்கு ஜெபம் அப்படித் தேவை. சுவாசிக்காமல் ஒரு மனிதன் உயிர் வாழ முடியாது என்பதைப் போலவே, ஜெபிக்காமல் ஒருவன் விசுவாசி என்று சொல்லிக்கொள்வதையும் என்னால் ஏற்க முடியாது.

எனவே, ஒரு ஊழியக்காரன் ஜெபத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்துப் பேசும்போது ஆச்சரியப்படாதீர்கள். நீங்கள் ஜெபிக்க வேண்டும் என்பதே எங்கள் நோக்கம். கிறிஸ்தவக் கோட்பாடுகள் குறித்த உங்கள் அறிவு சரியாக இருக்கலாம்; சீர்திருத்தக் கொள்கைகளின் மீது உங்களுக்குப் பற்று இருக்கலாம். ஆனால், இவை அனைத்தும் வெறும் அறிவு சார்ந்ததாகவோ அல்லது சபை சார்ந்ததாகவோ மட்டும் இருந்துவிடக்கூடும். நீங்கள் உண்மையாகவே கிருபையின் சிங்காசனத்திற்கு முன்பாகச் செல்கிறீர்களா என்பதும், மனிதர்களிடம் பேசுவது போலத் தேவனோடும் பேசுகிறீர்களா என்பதுமே எங்களுக்கு முக்கியமானது.

நீங்கள் ஒரு மெய்யான விசுவாசியா என்பதை அறிய விரும்புகிறீர்களா? அப்படியானால் என் கேள்வி மிக முக்கியமானது: நீங்கள் ஜெபம் செய்கிறீர்களா?

நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?

சிலர் ஒருபோதும் ஜெபிப்பதில்லை

"நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?" என்று நான் உங்களிடம் கேட்கிறேன். ஏனெனில், இன்றைய கிறிஸ்தவத்தில் தனிப்பட்ட ஜெபத்தைப் போலப் புறக்கணிக்கப்படும் கடமை வேறொன்றும் இல்லை.

கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை வாழ்வதற்குச் சாதகமான ஒரு காலப்பகுதியில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். முன்னெப்போதையும் விட இப்போது பல இடங்களில் திருச்சபைகளும் ஆராதனைத் தலங்களும் உள்ளன. முன்பைக் காட்டிலும் இப்போது அதிகமான மக்கள் ஆராதனைகளில் கலந்துகொள்கிறார்கள். மக்கள் இவ்வளவு பொதுவான ஜெபக் கூட்டங்களை நடத்தினாலும், அநேகர் தனிஜெபம் செய்வதில்லை என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். தேவனுக்கும் நமது ஆத்துமாவுக்கும் இடையில் நடக்கும் உரையாடல்களை மனிதக் கண்கள் காண்பதில்லை; இதன் காரணமாகவே பலர் தனிஜெபத்தை உதாசீனப்படுத்துகிறார்கள்.

ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் ஒருபோதும் ஜெபத்தின் வார்த்தைகளை உச்சரிப்பதில்லை என்று நான் கருதுகிறேன். அவர்கள் உண்கிறார்கள், குடிக்கிறார்கள், உறங்குகிறார்கள், வேலைக்குச் செல்கிறார்கள், மீண்டும் இல்லம் திரும்புகிறார்கள். கர்த்தர் கொடுத்த காற்றைச் சுவாசித்து, அவருடைய உலகத்திலே உலவி, அவருடைய கிருபையினால் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள். ஒருநாள் மரிக்கப்போகும் சரீரத்தைப் பெற்றிருக்கும் அவர்களுக்கு முன்பாக நியாயத்தீர்ப்பும் நித்தியமும் காத்திருக்கிறது. அப்படியிருந்தும் அவர்கள் தேவனிடம் ஜெபிப்பதில்லை. அழிந்துபோகும் மிருகங்களைப் போலவும், ஆத்துமா இல்லாத உயிரினங்களைப் போலவும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களுக்குச் சுவாசத்தையும் ஜீவனையும் அனைத்தையும் அருளிய தேவனிடம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாத இவர்களுக்கு, இறுதியில் தேவனுடைய வாயிலிருந்து நித்திய தண்டனை வரப்போகிறது. இது எவ்வளவு கொடூரமானது! இது மறைவாக நடக்கும் ஒன்றல்ல, அனைவரும் அறியும் விதமாகவே நிகழப்போகிறது.

வெறும் சடங்காச்சார ஜெபங்கள்

ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் ஜெபங்கள் வெறும் உதட்டு வார்த்தைகளாகவும், மனப்பாடம் செய்தவற்றைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதாகவும் மட்டுமே இருக்கின்றன. அந்த வார்த்தைகளின் பொருளைக் கூட உணராமல் அவர்கள் ஜெபிக்கிறார்கள். சிலர் சிறுவயதில் பள்ளியில் கற்ற ஜெபத்தை அவசர அவசரமாகச் சொல்கிறார்கள்; சிலர் தாங்கள் பின்பற்றும் விசுவாச அறிக்கையிலிருந்து ஜெபிக்கிறார்கள், ஆனால் அதன் ஆழத்தை உணருவதில்லை. இன்னும் சிலர் கர்த்தர் கற்பித்த ஜெபத்தைச் சொல்கிறார்கள், ஆனால் அதில் உள்ள ஆசீர்வாதங்களை உணர்ந்தோ, முழு மனதோடோ அவர்கள் அதைச் செய்வதில்லை.

இறையியலை நன்கு அறிந்தவர்கள் கூடத் தங்கள் ஜெபங்களைக் குறித்து அஜாக்கிரதையாக இருக்கிறார்கள். படுக்கையில் சாய்ந்தபடி முணுமுணுப்பது அல்லது வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்போது கவனமில்லாமல் ஜெபிப்பது என அலட்சியமாக இருக்கிறார்கள். இப்படி ஜெபித்துவிட்டு, தேவன் தங்கள் ஜெபத்தைக் கேட்டுவிட்டார் என்று அவர்கள் தவறாக எண்ணிக் கொள்கிறார்கள். இருதயத்திலிருந்து வராத வார்த்தைகள் ஆத்துமாவிற்கு எந்தப் பயனும் தராது. அது விக்கிரகங்களுக்கு முன்பாக எழுப்பப்படும் பொருளற்ற சத்தத்தைப் போன்றது. உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து எழாமல், வெறும் உதடுகளிலிருந்து வரும் வார்த்தைகள் ஜெபமே அல்ல.

தமஸ்கு வீதியில் கர்த்தர் சவுலைச் சந்திப்பதற்கு முன்பாக, சவுல் பல நீண்ட ஜெபங்களைச் செய்திருப்பார் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால், அவர் இயேசுவைச் சந்தித்த பிறகு நொறுங்குண்ட இருதயத்தோடு ஜெபித்தபோதுதான், "அவன் இப்பொழுது ஜெபம் பண்ணுகிறான்" (அப்போஸ்தலர் 9:11) என்று கர்த்தர் சாட்சி பகர்ந்தார். இது உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கலாம், ஆனால் நான் உண்மையைத்தான் சொல்கிறேன்.

மனிதன் ஏன் ஜெபிப்பதில்லை?

ஜெபிப்பது என்பது மனிதனின் இயல்பான குணம் அல்ல. "மாம்ச சிந்தை தேவனுக்கு விரோதமான பகை" (ரோமர் 8:7). மனித இருதயம் தேவனை விட்டுத் தூரமாகச் செல்வதையே விரும்புகிறது. கர்த்தருக்கு முன்பாக மனிதர்களுக்கு ஒருவித பய உணர்வு மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது.

தன் பாவத்தை உணராமலும், தன் ஆவிக்குரிய நிலையை அறியாமலும், காணப்படாதவைகளின் மேல் விசுவாசம் இல்லாமலும் ஒருவன் ஜெபிப்பதில் என்ன பயன்? மக்கள் இவற்றை அறிவால் அறிந்திருந்தாலும், உள்ளத்தால் உணரவில்லை. அநேகர் அகலமான பாதையில் பயணிக்கிறார்கள்; இதனால்தான் மிகச் சிலரே உண்மையாக ஜெபிக்கிறார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்.

ஜெபிப்பதை நாகரிகமற்ற செயலாகக் கருதுபவர்களைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். பலர் ஜெபிக்க வெட்கப்படுகிறார்கள். மற்றவர்கள் முன்னிலையில் ஜெபிக்கப் பயந்து, புறஜாதி மக்களுடன் இருக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டால் ஜெபிக்காமலே உறங்கச் செல்கிறார்கள். அவர்கள் நாகரிகமாக உடை உடுத்தி, சமூகத்தில் நல்ல நிலையில் இருந்தாலும், ஜெபிக்க மறுக்கிறார்கள். சமுதாயத்தில் மக்கள் ஜெபிக்கத் தயங்குவதை நான் கண்கூடாகக் காண்பதால், வெகு சிலரே உண்மையாக ஜெபிக்கிறார்கள் என்பதை மறுக்க முடியாது.

அநேக மக்களின் வாழ்க்கையைப் பாருங்கள். அவர்கள் இரவும் பகலும் பாவத்தோடு உறவாடிக் கொண்டிருக்கும்போது, அவர்கள் உலகத்திற்கு எதிராக ஜெபிக்கிறார்கள் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? தேவனுக்காகச் சேவை செய்யச் சிறிதும் விருப்பமில்லாதவர்கள், அதற்கான கிருபையைத் தேவனிடம் கேட்பார்கள் என்று எதிர்பார்ப்பது இயலாத காரியம். ஜெபமும் பாவமும் ஒரே இருதயத்தில் குடியிருக்க முடியாது. ஜெபம் பாவத்தை ஒழிக்கும் அல்லது பாவம் ஜெபத்தை ஒழிக்கும்.

மரணத் தருவாயில் ஜெபம்

பலருடைய மரணத் தருவாயைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். மரணத்தை நெருங்கும்போதுதான் தாங்கள் தேவனுக்கு எவ்வளவு அந்நியர்களாக இருக்கிறோம் என்பதைப் பலர் உணருகிறார்கள். அவர்கள் சுவிசேஷத்தை அறியாததற்காக மட்டுமல்ல, கர்த்தரிடம் பேசுவதற்கான வல்லமை அற்றவர்களாக இருப்பதைக் கண்டும் வருந்துகிறார்கள். அந்த இக்கட்டான நேரத்தில் தேவனிடம் செல்ல அவர்கள் எடுக்கும் முயற்சிகள் தடுமாற்றம் நிறைந்ததாக இருக்கின்றன. அவர்கள் இதற்கு முன்பு கர்த்தரிடம் பேசியதே இல்லை.

ஒரு போதகர் மரணப்படுக்கையில் இருந்த ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தபோது, அவள் தனக்காக ஜெபிக்கும்படி கேட்டாள். போதகர், "உங்களுக்காக நான் என்ன ஜெபிக்க வேண்டும்?" என்று கேட்டபோது, அவளுடைய ஆத்துமாவிற்குத் தேவையான ஒரு வார்த்தையைக்கூட அவளால் சொல்ல முடியவில்லை. அவள் ஒரு சடங்காச்சாரமான ஜெபத்தை மட்டுமே எதிர்பார்த்தாள். மரணப்படுக்கை பல இரகசியங்களை வெளிப்படுத்தும். வியாதியிலும் மரணத்தின் விளிம்பிலும் உள்ள மக்களிடம் நான் கண்ட இந்தக் காட்சிகள், "சிலரே ஜெபிக்கிறார்கள்" என்ற என் எண்ணத்தை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

உங்கள் இருதயத்தை என்னால் பார்க்க முடியாது; உங்கள் தனிப்பட்ட ஆவிக்குரிய நிலையை நான் அறியேன். ஆனால், வேதத்தையும் உலகத்தையும் உற்று நோக்கும்போது, இதைவிட முக்கியமான கேள்வியை என்னால் கேட்டுவிட முடியாது: "நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?"

தேவன் ஆயத்தமாயிருக்கிறார்

'நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?' என்று கேட்கிறேன். ஏனெனில், ஜெபம் என்பது கிறிஸ்தவ ஜீவியத்தில் மிகுந்த ஊக்கமளிக்கும் ஒரு செயலாகும்.

மனிதன் ஜெபிக்க முயற்சி செய்தால் மட்டும் போதும், அதை எளிமையாக்குவதற்குத் தேவையான எல்லாம் தேவனிடம் இருக்கிறது. எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும் தீர்வு அளிக்கப்படும். கோணலானவைகள் செவ்வையாக்கப்படும்; கரடுமுரடானவைகள் சமமாக்கப்படும். எனவே, ஒரு மனிதன் ஜெபிக்காமல் இருப்பதற்கு எந்தச் சாக்குப்போக்கும் சொல்ல முடியாது.

எந்த மனிதனாக இருந்தாலும், அவன் எவ்வளவு பெரிய பாவங்களைச் செய்திருந்தாலும், உதவியற்ற நிலையில் இருந்தாலும், தேவனைப் பிதாவாக அழைக்கக்கூடிய வழி ஒன்று இருக்கிறது. இயேசு கிறிஸ்து நமக்காகச் சிலுவையில் செய்த தியாக பலியின் மூலமாக அதற்கொரு தீர்வை ஏற்படுத்தியிருக்கிறார். இனி தேவனுடைய பரிசுத்தமும் நீதியும் பாவிகளைப் பயமுறுத்தி, அவர்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளப்போவதில்லை. ஆனால், இக்காரியங்கள் இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாகத் தேவனிடம் சேருகிறவர்களுக்கும், கர்த்தருடைய கிருபையைத் தேடுகிறவர்களுக்கும், அவருடைய வார்த்தையைக் கேட்கிறவர்களுக்கும் மட்டுமே பொருந்தும். இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் ஏறெடுக்கப்படும் ஜெபம் ஒருபோதும் ஏமாற்றமடைந்ததில்லை. அந்த நாமத்தினாலே மனிதன் தைரியமாகத் தேவனிடத்தில் கிட்டிச்சேர்ந்து, நம்பிக்கையோடு தேவனிடம் கேட்க முடியும். தேவனும் அந்த ஜெபத்தைக் கேட்பதற்கு ஆயத்தமாக இருக்கிறார். இந்தக் காரியங்களைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இது உங்களை உற்சாகப்படுத்தவில்லையா?

எப்போதுமே ஒரு வழக்கறிஞர் உங்களுக்காகப் பரிந்து பேசுகிறவராக, அவர் மூலமாய்த் தேவனிடம் சேருகிறவர்களுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார். அந்த வழக்கறிஞர் இயேசு கிறிஸ்துவே. அவர் நமது ஜெபத்தைத் தம்முடைய சர்வ வல்லமையுள்ள பரிந்துபேசுதலின் மூலமாகத் தேவனிடம் சேர்க்கிறார். நமது ஜெபம் இயேசுவின் வல்லமையோடு கலக்கும்போது, அது மிகவும் இனிமையாகக் கர்த்தருடைய சமூகம் நோக்கிச் செல்கிறது. அந்த ஜெபம் நம்மிலிருந்து பிறக்கும்போது எத்துணை பலவீனமானதாக இருந்தாலும், நம்முடைய பிரதான ஆசாரியனும் மூத்த சகோதரனுமாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் கரங்களில் அது மிகவும் பலமுள்ளதாகவும் வல்லமையுள்ளதாகவும் மாறுகிறது. ஒரு வங்கிக் காசோலை கையொப்பம் இல்லாமல் இருந்தால், அது வெறும் வெற்றுக்காகிதமே. ஒரு எழுதுகோலின் முனைப்பகுதியே அதற்கு மதிப்பை அளிக்கிறது. ஆதாமின் சந்ததியாகிய ஒரு ஏழைக்குழந்தை ஏறெடுக்கும் ஜெபம் மிகவும் பலவீனமானதுதான். ஆனால், இயேசுவின் கையினால் அதற்கு ஒப்புதல் கொடுக்கப்படும்போது அது மிகவும் பலமுள்ளதாய் மாறுகிறது. உரோம சாம்ராஜ்யத்தில், உரோமக் குடியுரிமை பெற்ற ஜனங்களுக்கு உதவி செய்வதற்கு என்று ஒரு அதிகாரி நியமிக்கப்பட்டிருப்பார். அவரின் வாசற்படி எப்போதும் திறந்திருக்கும். அதேபோல, இரக்கத்திற்காகவும் கிருபைக்காகவும் தன்னிடம் கெஞ்சுகின்ற அனைத்து மக்களின் ஜெபத்தையும் கேட்பதற்கு இயேசு கிறிஸ்துவின் காதுகளும் திறந்தே இருக்கின்றன. அதுவே இயேசுவின் பணி. அவர்களின் ஜெபத்தைக் கேட்பதே இயேசுவுக்குச் சந்தோஷமான காரியம். இந்தக் காரியங்களைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இது உங்களுக்கு உற்சாகம் அளிக்கவில்லையா?

ஜெபத்தில் நமது பலவீனங்களுக்கு உதவப் பரிசுத்த ஆவியானவர் எப்போதும் தயாராக இருக்கிறார். நாம் தேவனிடம் பேசுவதற்குச் செய்கிற முயற்சிகளில் உதவுவதே பரிசுத்த ஆவியானவரின் முதன்மையான பணியாய் இருக்கிறது. 'எனக்கு ஒன்றும் சொல்லத் தெரியவில்லையே' என்று கவலைப்படத் தேவையில்லை. நாம் ஆவியானவரிடம் உதவியைக் கேட்கும்போது அவர் உதவத் தயாராயிருக்கிறார். கர்த்தருடைய மக்கள் ஏறெடுக்கிற ஜெபமானது ஆவியானவரின் வார்த்தைகளே. அவர்களுக்குள் வாசம்பண்ணுகிற பரிசுத்த ஆவியானவர், அவர்களுக்குக் கிருபையின் ஆவியைக் கொடுத்து ஜெபிக்கும்படிச் செய்கிறார். நிச்சயமாகக் கர்த்தருடைய பிள்ளைகளின் ஜெபங்கள் கேட்கப்படும் என நம்பலாம். இது வெறுமனே உதடுகளில் முணுமுணுப்பவர்களுக்கு அல்ல; பரிசுத்த ஆவியின் உதவியோடு மன்றாடுபவர்களுக்கு மட்டுமே பொருந்தும். இந்தக் காரியங்களைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இவை உங்களுக்கு உற்சாகம் அளிக்கவில்லையா?

வாக்குத்தத்தங்கள் ஜெபிக்கிறவர்களுக்கு மிகவும் பெரியதும் விலையேறப்பெற்றதுமான வாக்குத்தத்தங்கள் உள்ளன. இயேசுகிறிஸ்து பின்வரும் வசனங்களின் மூலமாக அதைச் சொல்லுகிறார்: “கேளுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்; தேடுங்கள், அப்பொழுது கண்டடைவீர்கள்; தட்டுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்குத் திறக்கப்படும். ஏனெனில், கேட்கிறவன் எவனும் பெற்றுக்கொள்ளுகிறான்; தேடுகிறவன் கண்டடைகிறான்; தட்டுகிறவனுக்குத் திறக்கப்படும்” (மத்தேயு 7:7, 8). மேலும், "நீங்கள் விசுவாசமுள்ளவர்களாய் ஜெபத்திலே எவைகளைக் கேட்பீர்களோ, அவைகளையெல்லாம் பெறுவீர்கள்" (மத்தேயு 21:22). "நீங்கள் என் நாமத்தினாலே எதைக் கேட்பீர்களோ, குமாரனில் பிதா மகிமைப்படும்படியாக அதைச் செய்வேன். என் நாமத்தினாலே நீங்கள் எதைக் கேட்டாலும் அதை நான் செய்வேன்" (யோவான் 14:13, 14). நடு இரவில் சென்று தன்னுடைய நண்பனிடம் உணவு வருந்திக் கேட்ட உவமையிலிருந்தும், கைவிடப்பட்ட விதவையின் உவமையிலிருந்தும் இயேசு எதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்? (லூக்கா 11:5; 18:1). இந்தப் பகுதிகளைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். இது உங்களை ஜெபிப்பதற்கு உற்சாகப்படுத்தவில்லையா?

உதாரணங்கள் ஜெபத்தின் வல்லமையை விளக்கும் அருமையான உதாரணங்கள் வேதத்தில் இருக்கின்றன. ஜெபத்தால் செய்ய முடியாத அளவுக்கு எதுவும் பெரியதாகவோ கடினமானதாகவோ இல்லை. ஜெபம் நெருப்புக்கு எதிராகவும், காற்றுக்கு எதிராகவும், பூமிக்கு எதிராகவும், நீருக்கு எதிராகவும் ஜெயங்களைப் பெற்றிருக்கிறது. ஜெபம் செங்கடலைப் பிரித்தது. ஜெபம் கன்மலையிலிருந்து நீரையும், வானத்திலிருந்து அப்பத்தையும் கொண்டுவந்தது. ஜெபம் சூரியனை ஒரே நிலையிலே நிற்கவைத்தது. ஜெபத்தால் வானத்திலிருந்து அக்கினி இறங்கிவந்து எலியாவின் பலியைப் பட்சித்தது. ஜெபம் அகித்தோப்பேலின் ஆலோசனையைப் பைத்தியமாக்கிவிட்டது. ஜெபம் சனகெரிப் ராஜாவின் இராணுவத்தைத் தூக்கியெறிந்தது. ஸ்காட்லாந்து ராணியான மேரி ஜெபத்தைப் பற்றிச் சொன்ன வார்த்தைகள் மிகவும் மேன்மையானவை. அவள் சொன்னது: "பத்தாயிரம் போர்வீரர்கள் கொண்ட படையைப் பார்க்கிலும், ஜான் நாக்ஸின் (John Knox) ஜெபத்திற்கு நான் பயப்படுகிறேன்." ஜெபம் வியாதி நிறைந்தவர்களுக்குச் சுகம் கொடுத்தது; மரித்தவர்களை உயிரோடு எழுப்பியது. ஜெபம் அநேக ஆத்துமாக்களுக்கு மனந்திரும்புதலைக் கொண்டுவந்துள்ளது. அகஸ்டீனின் தாயாருக்கு ஒரு முதிர்ந்த கிறிஸ்தவர் சொன்னது: "அநேகக் கண்ணீர் வேண்டுதல்களுக்குச் சொந்தக்காரனாகிய உன் மகன் அழிந்துபோகப் போவதில்லை." ஜெபமும், வேதனைகளும், விசுவாசமும் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யும். தேவனால் தத்தெடுக்கப்பட்டவனுக்கு எந்த ஒரு காரியமும் சாத்தியமற்றது இல்லை. "இந்த ஜனங்களை அழிக்கப்போகிறேன்" என்று தேவன் சொன்னபோது, மோசே இஸ்ரவேல் ஜனங்களுக்காகத் தேவனிடம் மன்றாடினார் (யாத்திராகமம் 32:10). எவ்வளவு தூரம் ஆபிரகாம் சோதோமின் இரக்கத்திற்காக மன்றாடினாரோ, அவ்வளவு தூரம் தேவனும் இரக்கம் காட்டினார். ஆபிரகாம் ஜெபத்தை நிறுத்தும் வரைக்கும் தேவன் இரக்கத்தைக் குறைக்கவே இல்லை. சற்று இதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். இது உங்களை உற்சாகப்படுத்தவில்லையா?

ஆவிக்குரிய காரியங்களில் வெற்றிகளைப் பெறுவதற்கும், முன்னோக்கிச் செல்வதற்கும் நான் மேலே விளக்கிய ஜெபத்தைத் தவிர வேறு எந்தக் காரியத்தால் நமக்கு உதவிசெய்ய முடியும்? தேவனின் இரக்கத்தைப் பெறவும், நம்முடைய வழிகளில் தடைபோடுகிற பாவத்தை மேற்கொள்வதற்குப் பெலத்தைப் பெறவும் ஜெபத்தைத் தவிர வேறு எந்தக் காரியம் நமக்கு உதவும்? ஒருவேளை நரகத்தில் இருக்கும் பிசாசுகளுக்கு அப்படியொரு வழி இருந்திருந்தால், அவர்கள் எத்தனை ஆவலுடனும் சந்தோஷத்துடனும் அதைச் செய்திருப்பார்கள்!

ஆனால், இத்தனை மகிமையான ஜெபத்தை அசட்டை செய்கிற மனிதன் முடிவில் எங்கே போகப்போகிறான் தெரியுமா? ஜெபமே செய்யாமல் மரணத்தைச் சந்திக்கிற மனிதனுக்குக் கிடைக்கக்கூடிய பங்கு என்ன தெரியுமா? நிச்சயமாக, இதை வாசிக்கிற நீங்கள் அந்தக் கூட்டத்தில் இருக்கக்கூடாது என விரும்புகிறேன். மறுபடியும் கேட்கிறேன், நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?

மிகப்பெரிய வித்தியாசம்

"நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?" என்று நான் கேட்கிறேன். ஏனெனில், ஜெபத்தில் விடாமுயற்சியுடன் இருப்பதே சிறப்பான பரிசுத்த வாழ்க்கையின் இரகசியமாகும்.

உண்மையாகவே, கிறிஸ்தவர்களிடையே மிகப்பெரிய வித்தியாசம் காணப்படுகிறது. கர்த்தருடைய இராணுவத்தில் முன்வரிசையில் நிற்பவர்களுக்கும் பின்னால் நிற்பவர்களுக்கும் இடையில் ஒரு பெரும் வேறுபாடு இருக்கிறது. அவர்கள் அனைவரும் ஒரே இராணுவத்தில்தான் போர் புரிகிறார்கள்; ஆனால், ஒருசிலர் மிகவும் துணிவுடன் நல்ல போர் புரிகிறவர்களாயிருக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் கர்த்தருடைய பணியைத்தான் செய்கிறார்கள்; ஆனால், ஒருசிலர் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் சிறப்பாகச் செய்கிறார்கள். தேவன் கொடுத்த வெளிச்சம் அனைவரிடமும் இருக்கிறது; ஆனால், ஒருசிலர் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் அதிகமாய்ப் பிரகாசிக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் ஒரே ஓட்டத்தைத்தான் ஓடுகிறார்கள்; ஆனால், ஒருசிலர் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் வேகமாக ஓடுகிறார்கள். அவர்கள் எல்லாரும் ஒரே தேவனையும் இரட்சகரையும்தான் நேசிக்கிறார்கள். ஆனால், ஒருசிலரின் நேசம் மட்டும் மற்றவர்களின் நேசத்தைப் பார்க்கிலும் எப்படி அதிகமாயிருக்கிறது? நம் மத்தியில் காரியம் இப்படி இல்லையா என நான் ஒவ்வொரு உண்மையான கிறிஸ்தவனைப் பார்த்தும் கேட்கிறேன்.

ஒருசில கர்த்தருடைய பிள்ளைகள் மனந்திரும்புதலின்போது எப்படி இருந்தார்களோ அப்படியேதான் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மறுபிறப்பை அடைந்திருந்தாலும், இன்னும் ஆவிக்குரிய குழந்தைகளாகவே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் பழைய கிறிஸ்தவ அனுபவங்களையே சொல்லிக்கொண்டிருப்பார்கள். பத்து வருடத்திற்கு முன்பாக மனந்திரும்பியபோது எப்படி இருந்தார்களோ அப்படியேதான் இன்றும் இருப்பார்கள். அவர்களின் ஆவிக்குரிய தாகமும், கிறிஸ்தவத்தில் கொண்ட ஆர்வமும் ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டத்திற்குள்ளேயே இருக்கும். நிச்சயமாக அவர்கள் மோட்சப் பிரயாணிகள்தான்; ஆனால், பழைய கிபியோனியர்களைப் போலக் காணப்படுகிறார்கள். அவர்களுடைய அப்பம் உலர்ந்து பூசணம் பிடித்திருக்கிறது; பாதரட்சைகள் பழசாய்ப் போயிருக்கின்றன; ஆடைகள் கிழிந்திருக்கின்றன. நான் மிகுந்த துக்கத்துடனும் துயரத்துடனும் இதைக் கூறுகிறேன். நான் சொல்வது உண்மையில்லையா என ஒவ்வொரு உண்மையான கிறிஸ்தவனையும் பார்த்துக் கேட்கிறேன்.

எப்போதும் முன்னேறிச் செல்கிற கர்த்தருடைய பிள்ளைகளும் சிலர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மழைக்குப் பிறகு முளைக்கிற புல்லுக்கு ஒப்பாக இருக்கிறார்கள். இஸ்ரவேல் மக்கள் விருத்தியடைந்ததுபோல அவர்கள் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் விருத்தியடைவார்கள். அவர்கள் கிதியோனைப் போலத் தொடர்ந்து முன்னேறுவார்கள். அவர்கள் ஒருசில நேரம் விழுந்துபோகலாம், ஆனால் எப்போதும் இயேசுவைப் பின்பற்றுவதை நிறுத்தமாட்டார்கள். அவர்கள் எப்போதும் கிருபையின்மேல் கிருபையையும், விசுவாசத்தின்மேல் விசுவாசத்தையும், பலத்தின்மேல் பலத்தையும் சேர்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் நீங்கள் அவர்களைச் சந்திக்கும்போதும் அவர்களுடைய இருதயம் விஸ்தாரமாக வளர்ந்திருப்பதைக் காணலாம். அவர்களின் ஆவிக்குரிய நிலைமை உயர்ந்தும் பலப்பட்டும் இருக்கும். ஒவ்வொரு ஆண்டும் அவர்கள் வளர்ச்சியடைந்து கிறிஸ்தவத்தில் அநேக காரியங்களை உணர்ந்துகொள்வார்கள். தங்கள் விசுவாசத்தை வார்த்தைகளின் மூலம் மட்டுமல்ல, செயல்களின் மூலமாகவும் காட்டுவார்கள். அவர்கள் நன்மை செய்வது மட்டுமல்ல, தாங்கள் செய்கிற நற்செயல்களைச் சொல்லிக் காட்டவோ அல்லது அதில் திருப்தியடைந்து தேங்கிவிடவோ மாட்டார்கள். அவர்கள் பெரிய காரியங்களுக்கு முயற்சி செய்து, பெரிய காரியங்களைச் சாதிப்பார்கள். ஒருவேளை அவர்கள் தோற்றுப் போனால் மறுபடியும் முயற்சி செய்வார்கள். விழுந்துபோனால் மறுபடியும் எழுந்திருப்பார்கள். ஆனால் இவை எல்லாவற்றிலும் அவர்கள் தங்களை அப்பிரயோஜனமான ஊழியக்காரர்கள் என்றும், ஏழ்மையானவர்கள் என்றும் நினைத்துக்கொள்வார்கள். அவர்களிடம் ஆடம்பரத்தைப் பார்க்க முடியாது. அவர்களே எல்லார் கண்களுக்கு முன்பாகவும் கிறிஸ்தவத்தை அழகானதாகவும் அன்பான மார்க்கமாகவும் காட்டுகிறவர்கள். மனந்திரும்பாத மனிதர்களும் அவர்களின் வாழ்க்கையைப் பாராட்டுவார்கள். சுயநலம் கொண்ட உலக மனிதர்கள்கூட அவர்கள்மீது நல்ல கருத்துகளைக் கூறுவார்கள். அவர்களோடு இருப்பதும், அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்பதும் எவ்வளவு சிறப்பானது! அவர்களை நீங்கள் சந்திக்கும்போது, மோசே கர்த்தருடைய சமூகத்திலிருந்து வெளிவந்தபோது எப்படிக் காணப்பட்டாரோ, அப்படிக் காணப்படுவார்கள். நீங்கள் அவர்களோடு இணையும்போது அவர்கள் கூட இருப்பதால் அனலூட்டப்படுவீர்கள். நெருப்பிற்கு அருகில் இருப்பதுபோல உங்கள் ஆத்துமாவும் அனலடையும். அத்தகைய மனிதர்கள் ஒருசிலரே என்பது எனக்குத் தெரியும். ஏன் இப்படிப்பட்ட மக்கள் பலபேர் இல்லை? என்பதே நான் உங்களைப் பார்த்துக் கேட்கும் கேள்வி.

வேறுபாட்டின் காரணம்

நான் மேலே விளக்கிய வேறுபாட்டை நீங்கள் எப்படி எடுத்துக்கொள்ளப் போகிறீர்கள்? என்ன காரணத்தினால் ஒருசில விசுவாசிகள் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் பிரகாசமுள்ளவர்களாகவும் பரிசுத்தமுள்ளவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்? 20 பேரில் 19 பேர், "இது அவர்களின் தனிப்பட்ட ஜெபப் பழக்கத்தினால் ஏற்பட்ட வித்தியாசம்" என்றே நிச்சயம் சொல்வார்கள். குறைவாக ஜெபிப்பவர்களால் சிறப்பான பரிசுத்த வாழ்க்கையை வாழமுடியாது. சிறப்பான பரிசுத்த வாழ்க்கையை வாழுகிறவர்கள் நிச்சயமாக அதிகமாக ஜெபிக்கிறவர்களாகவே இருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன்.

இந்தச் செய்தியைக் கேட்கிற ஒருசிலருக்கு, இக்காரியங்கள் ஒரு எச்சரிக்கையின் ஒலியாக இருக்கும் என்று நிச்சயமாகச் சொல்லுகிறேன். நேர்த்தியான பரிசுத்த வாழ்க்கை ஒரு வரம் என்றும், அதை ஒருசிலர் மட்டுமே வாழமுடியும் என்றும் அநேகர் தவறான எண்ணம் கொண்டிருப்பதாக எனக்குத் தெரிகிறது. புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கும் வாழ்க்கை வரலாற்றைப் பார்த்துத் தூரத்தில் நின்று இரசிக்கிறார்கள். தங்களுக்கு அருகில் வாழ்கிற பரிசுத்தமான மனிதர்களை அழகானவர்களாக நினைக்கிறார்கள். இந்த வாழ்க்கை ஒவ்வொரு விசுவாசிக்கும் எட்டக்கூடியதாகவே இருந்தாலும், 'ஒருசிலர் மட்டுமே பெற்றுக்கொள்ள முடியும்' என்கிற அவர்களின் தவறான எண்ணமே அதைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியாமல் செய்கிறது. இது மிகப்பெரிய ஆபத்தை உருவாக்கும் தவறான எண்ணமாகும்.

மிகச்சிறந்த கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை என்பது விசுவாசத்தோடே கிருபையின் சாதனங்களைப் பயன்படுத்துவதில்தான் தங்கியிருக்கிறது என்று நம்புகிறேன். நாம் அசாதாரண முறையில் ஆவிக்குரிய தாலந்துகளைப் பெற்றுக்கொள்ளுகிறோம் என்று நான் சொல்ல வரவில்லை. ஒரு மனிதன் தேவனிடம் மனந்திரும்பிய பிறகு, தேவன் அவனுக்குக் கொடுத்திருக்கும் கிருபையின் சாதனங்களை முழு முயற்சியோடு பயன்படுத்தும்போதே அத்தகைய பரிசுத்தமான வாழ்க்கையை வாழ முடியும் என்று நான் சொல்லுகிறேன். இயேசுகிறிஸ்துவின் திருச்சபையில் மிகவும் சிறப்பாகச் செயல்படும் விசுவாசிகள், கர்த்தர் கொடுத்த வழிமுறையான தனிஜெபத்தைச் சிறப்பான முறையில் பயன்படுத்துவதாலேயே வளர்ந்திருக்கிறார்கள் என்று முழு நிச்சயத்துடன் அறிக்கையிடுகிறேன்.

ஜெபம் வல்லமையுள்ளது

வேதத்துக்கு உள்ளும் புறம்பும் மிகவும் பிரகாசமான சிறந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்த தேவனுடைய ஊழியக்காரர்களின் வாழ்க்கையைப் பாருங்கள். மோசேயைப் பற்றியும் பவுலைப் பற்றியும் என்ன எழுதியிருக்கிறது என்று பாருங்கள். சீர்திருத்தவாதிகளான லூத்தரை (Luther) பற்றியும் பிராட்போர்டை (Bradford) பற்றியும் வரலாற்றில் என்ன பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது என்று பாருங்கள். வைட்ஃபீல்ட் (Whitefield), செசில் (Cecil), வென் (Venn), பிக்கர்ஸ்டெத் (Bickersteth) மற்றும் மெக்செய்ன் (M’Cheyne) போன்றோரின் தனிப்பட்ட தெய்வீக வாழ்க்கையில் எது தொடர்புபட்டிருக்கிறது என்று கவனியுங்கள். தனிஜெபம் செய்யாமல் வெற்றியடைந்த ஏதேனும் பரிசுத்தவான்களையோ அல்லது இரத்த சாட்சிகளையோ என்னிடம் காண்பியுங்கள் பார்க்கலாம். அது முடியாது; ஏனெனில் அவர்கள் ஜெபிக்கிற மனிதர்களாய் இருந்திருக்கிறார்கள். ஜெபத்தைச் சார்ந்திருங்கள்; ஏனென்றால் ஜெபமே சக்தி வாய்ந்தது.

ஜெபமே பரிசுத்த ஆவியின் தொடர்ச்சியான வழிநடத்துதலைப் பெற்றுத் தருகிறது. இவரே ஒரு மனிதனின் இருதயத்தில் கிருபையின் கிரியையைத் தொடங்குகிறார். அவர் மட்டுமே ஒரு மனிதனை முன்னேற்றப் பாதையில் வழிநடத்தி வாழ்க்கையை ஆசீர்வாதமாக மாற்றுகிறார். நாம் ஜெபிப்பதை ஆவியானவர் விரும்புகிறார். யாரெல்லாம் அதிகமாக அவரின் உதவியைக் கேட்கிறார்களோ, அவர்கள் அதிகமாக ஆவியானவரின் உதவியைப் பெற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

பிசாசுக்கு எதிராகப் போராடவும், நமக்குள் தொடர்ச்சியாக இருக்கும் பாவங்களை மேற்கொள்வதற்கும் ஜெபமே ஒரு உறுதியான தீர்வாய் இருக்கிறது. இருதயத்திலிருந்து ஏறெடுக்கும் ஜெபத்திற்கு முன்பாகப் பாவம் உறுதியாக நிற்க முடியாது. தேவனுக்கு முன்பாக உதவியை நாடி நிற்கிறவர்களிடம் பாவம் மேலும் தன் ஆளுமையைத் தொடராது. நம்முடைய பரலோக மருத்துவர் நம்முடைய அனுதின பிரச்சனைகளைத் தீர்க்கிறவராய் இருக்கிறபடியால், நம்முடைய மெய்யான நிலையை அவரிடம் விரிவாகத் தெரியப்படுத்த வேண்டும்.

நீங்கள் கிருபையில் வளர்ச்சியடைந்து தெய்வீகமானவர்களாக மாற விரும்புகிறீர்களா? உண்மையாக நீங்கள் அப்படி இருக்க விரும்பினால், "நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?" என்பதே உங்கள் முன் இருக்கும் மிக முக்கியமான கேள்வி.