"சமாதானம்பண்ணுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் தேவனுடைய புத்திரர் என்னப்படுவார்கள்" (மத்தேயு 5:9).

இந்த ஏழாவது பாக்கியமே விளக்கியுரைக்க மிகவும் கடினமானதாகும். 'சமாதானம்பண்ணுகிறவர்கள்' என்னும் வார்த்தையின் சரியான அர்த்தத்தையும் அதன் வீச்சையும் தீர்மானிப்பதிலேயே இந்தச் சிரமம் அடங்கியிருக்கிறது. கர்த்தராகிய இயேசு, "சமாதானத்தை விரும்புகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்" என்றோ, "சமாதானத்தைக் காத்துக்கொள்ளுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்" என்றோ கூறாமல், "சமாதானம்பண்ணுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்" என்று கூறுகிறார். ஜென்மசுபாவமுள்ள மனிதனிடம்கூட சில சமயங்களில் காணப்படும், ஒற்றுமை மற்றும் இணக்கத்தின் மீதான அன்பு, சண்டை சச்சரவுகள் மீதான வெறுப்பு ஆகியவற்றை விடவும், மிகவும் மேன்மையான ஒரு காரியமே இங்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்பது வெளிப்படையாகவே தெரிகிறது. ஏனெனில், இங்கு கவனத்தில் கொள்ளப்படும் சமாதானம்பண்ணுகிறவர்கள், தேவனுடைய புத்திரர்கள் என அழைக்கப்படுவார்கள்.

இதற்கான சரியான விளக்கத்தைக் கண்டடைய மூன்று காரியங்கள் நமக்கு வழிகாட்ட வேண்டும்: (1) நம்முடைய ஆண்டவர் பேசிக்கொண்டிருந்தவர்களின் குணாதிசயம்; (2) பாக்கியங்களின் வரிசையில் நம்முடைய வசனம் வகிக்கும் இடம்; (3) அடுத்து வரும் பாக்கியத்துடனான இதன் தொடர்பு.

பொதுவாக யூதர்கள், புறஜாதியினரைக் கடுமையான அசட்டையுடனும் வெறுப்புடனும் கருதினார்கள். மேலும், மேசியாவின் ஆளுகையின் கீழ், இந்த தேசங்கள் முற்றிலும் அழிக்கப்படும் வரை அல்லது தேவனுடைய தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட மக்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தப்படும் வரை, அவர்கள் மீது தடையில்லாத தொடர்ச்சியான போர்த்தாக்குதல்கள் நடைபெறும் என்றும் எதிர்பார்த்தார்கள் [தங்கள் முற்பிதாக்களின் அனுபவங்களைக் குறித்து யோசுவாவின் புஸ்தகத்தில் வாசித்தவற்றின் அடிப்படையில் அமைந்த ஒரு கருத்தாகவே இது சந்தேகமின்றி இருந்தது]. பிரபுவாகிய மேசியாவின் கீழ், புறஜாதிகள் இஸ்ரவேலுக்குச் செய்த எல்லாத் தீங்குகளுக்கும் பழிவாங்கும் பணியில் ஈடுபடுபவர்களே, 'பாக்கியவான்கள்' எனப்படுவதற்குத் தகுதியானவர்கள் என்பது அவர்களுடைய எண்ணமாக இருந்தது.

ஆனால், புதிய ஏற்பாட்டு முறைமையின் ஆவியோ எவ்வளவு மாறுபட்டது! அதன் நிறுவனரின் பிறப்பைக் கொண்டாடிய தேவதூதர்களின் பாடலுடன் இது எவ்வளவு அழகாகப் பொருந்துகிறது: "உன்னதத்திலிருக்கிற தேவனுக்கு மகிமையும், பூமியிலே சமாதானமும், மனுஷர்மேல் பிரியமும் உண்டாவதாக!" (டாக்டர். ஜான் பிரவுன்).

இந்த ஏழாவது பாக்கியம், குணாதிசயத்தை விட நடத்தையோடு அதிகம் தொடர்புடையது. எனினும், சமாதானத்தை ஏற்படுத்த செயல்முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுவதற்கு முன்பாக, முதலில் ஒரு சமாதானமான ஆவி இருக்க வேண்டியது அவசியமே. மலைப்பிரசங்கத்தின் இந்த முதல் பகுதியில், கர்த்தராகிய இயேசு தம்முடைய ராஜ்யத்தில் குடிமக்களாகவும் பிரஜைகளாகவும் இருப்பவர்களின் குணத்தை வரையறுக்கிறார் என்பதை நினைவில் கொள்வோம். முதலில், ஒரு தெய்வீக கிரியை நிகழ்த்தப்படுபவர்களின் ஆரம்ப அனுபவங்களின் அடிப்படையில் அவர்களை அவர் விவரிக்கிறார். முன்பே கூறப்பட்டபடி, முதல் நான்கு பாக்கியங்களும் அவர்களுடைய இருதயங்களில் உள்ள சுயத்தை வெறுக்கச் செய்யும் கிருபைகளை (negative graces) வெளிப்படுத்துவதாக ஒன்றாகத் தொகுக்கப்படலாம். கிறிஸ்துவின் குடிமக்கள் தங்களைத்தாமே சார்ந்திருப்பவர்களாக (self-sufficient) அல்லாமல், தங்கள் ஆவிக்குரிய வறுமையை உணர்ந்தவர்களாக ஆவியில் எளிமையுள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தன்னிறைவு அடைந்தவர்களாக இல்லாமல், தங்கள் ஆவிக்குரிய நிலையைக் குறித்துத் துக்கிக்கிறார்கள். அவர்கள் தற்பெருமை உள்ளவர்களாக இல்லாமல், சாந்தகுணமுள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் சுயநீதியுள்ளவர்களாக இல்லாமல், வேறொருவருடைய நீதிக்காகப் பசித்துத் தாகித்திருக்கிறார்கள்.

அடுத்த மூன்று பாக்கியங்களில், ஆண்டவர் அவர்களின் நேர்மறையான கிருபைகளைப் பெயரிட்டுக் கூறுகிறார். தேவனுடைய இரக்கத்தை ருசித்தவர்களாய், மற்றவர்களிடம் இரக்கமுள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஆவியானவரிடமிருந்து ஒரு ஆவிக்குரிய சுபாவத்தைப் பெற்றவர்களாய், தேவனுடைய மகிமையைக் காண அவர்களுடைய நோக்கம் ஒருமையானதாக இருக்கிறது. கிறிஸ்து தம்முடைய சிலுவையின் இரத்தத்தினால் ஏற்படுத்திய சமாதானத்தில் பிரவேசித்தவர்களாய், இப்போது மற்றவர்களையும் அத்தகைய சமாதானத்தின் அனுபவத்திற்குக் கொண்டுவருவதற்காக அவரால் பயன்படுத்தப்படுவதற்கு ஆர்வமாக இருக்கிறார்கள்.

இந்த ஏழாவது பாக்கியத்தின் பொருளை உறுதிப்படுத்துவதில், வேறெதையும்விட ஒருவேளை அதிகமாக நமக்கு உதவுவது, இதற்கும் உடனடியாகத் தொடர்ந்து வரும் பாக்கியத்திற்கும் இடையே உள்ள தொடர்பே ஆகும். முந்தைய அதிகாரங்களில், பாக்கியங்கள் வெளிப்படையாக ஜோடிகளாகத் தொகுக்கப்பட்டிருப்பதை நாம் கவனத்திற்குக் கொண்டுவந்துள்ளோம். ஆவியில் எளிமை எப்போதும் துக்கத்துடன் சேர்ந்து வருகிறது; அதுபோலவே சாந்தமும் தேவனுடைய நீதிக்கான பசிதாகத்துடன் சேர்ந்து வருகிறது. மனிதர்களிடம் இரக்கம் காட்டுவது, தேவனிடம் இருதயத்தின் சுத்தத்தோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளது; சமாதானம்பண்ணுவதும், நீதிக்காகத் துன்பப்படுத்தப்படுவதோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, வசனங்கள் 10-12 ஆகியவை வசனம் 9-க்கான திறவுகோலை நமக்கு வழங்குகின்றன. மேலே குறிப்பிடப்பட்ட மூன்று தனித்தனி நோக்குகளில் ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் ஏழாவது பாக்கியத்தை அணுகுவதன் மூலம், நாம் ஒரே முடிவுக்கே வருகிறோம்.

முதலாவதாக, பழைய உடன்படிக்கையின் கீழும், புதிய உடன்படிக்கையின் கீழும் முறையே தேவன் தம்முடைய மக்களுக்கு ஒதுக்கிய பணிகளுக்கு இடையே உள்ள குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாட்டைச் சிந்திப்போம். நியாயப்பிரமாணம் கொடுக்கப்பட்ட பிறகு, இஸ்ரவேலர் பட்டயத்தை எடுத்து, கானான் தேசத்தைக் கைப்பற்றி, யெகோவாவின் எதிரிகளை அழிக்கும்படி கட்டளையிடப்பட்டார்கள். உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவோ, தம்முடைய சபைக்கு வேறுபட்ட கட்டளைகளைக் கொடுத்துள்ளார். இந்தச் சுவிசேஷ ஏற்பாட்டுக் காலம் முழுவதும், நாம் சகல தேசத்தாருக்கும் சிலுவையின் தூதுவர்களாகச் சென்று, ஜென்மசுபாவத்தின்படி நம்முடைய எஜமானுக்கு விரோதமாகப் பகைமையில் இருப்பவர்களை ஒப்புரவாக்குதலை நாட வேண்டும்.

இரண்டாவதாக, சமாதானம்பண்ணும் இந்தக் கிருபையானது, முந்தைய வசனங்களில் குறிப்பிடப்பட்ட ஆறு கிருபைகளையும் நிறைவுசெய்கிறது. இது ஏழாவது பாக்கியமாக இருப்பது, கிறிஸ்தவ குணத்திற்கு முழுமையையும் நிறைவையும் கொடுக்கும் பண்பு இதுவே என்று கற்பிக்கவே நம்முடைய ஆண்டவர் நாடினார் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டலாம். சமாதானத்தின் ஸ்தானாபதிகளாக அனுப்பப்படுவது சொல்லொணா சிலாக்கியம் என்பதை நாம் நிச்சயமாக முடிவு செய்ய வேண்டும். மேலும், தங்களைக் கிறிஸ்தவர்களாகக் கருதிக்கொண்டும், சக பாவிகளின் இரட்சிப்பில் எந்த அக்கறையும் இல்லாதவர்கள், தங்களைத்தாமே ஏமாற்றிக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் குறைபாடுள்ள ஒரு கிறிஸ்தவத்தையே கொண்டிருக்கிறார்கள்; மேலும் தேவனுடைய புத்திரர்களின் பாக்கியமான சுதந்தரத்தில் பங்குபெற அவர்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை.

மூன்றாவதாக, நாம் சமாதானம்பண்ணுகிறவர்களாக இருப்பது பற்றிய இந்த விஷயத்திற்கும், நம்முடைய எஜமான் வசனங்கள் 10-12-ல் குறிப்பிடும் துன்புறுத்தலுக்கும் இடையே ஒரு திட்டவட்டமான தொடர்பு உள்ளது. தம்முடைய பிரசங்கத்தில் கிறிஸ்தவ குணம் மற்றும் அனுபவத்தின் இந்த இரண்டு அம்சங்களையும் அருகருகே குறிப்பிடுவதன் மூலம், கடமையின் பாதையில் தம்முடைய சீடர்கள் சந்திக்கும் எதிர்ப்பானது, அவர்கள் அழைக்கப்பட்ட ஊழியத்தில் அவர்கள் காட்டும் உண்மைத்தன்மையின் (faithfulness) விளைவே என்பதைக் கிறிஸ்து கற்பிக்கிறார். ஆகவே, நம்முடைய வசனத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள சமாதானம்பண்ணுதல் என்பது, முதன்மையாக, தேவனுக்கு எதிராகத் தீவிரமாகப் போரிடுபவர்களை (யோவான் 15:17-27-ஐ ஒப்பிடுக) அவருடன் ஒப்புரவாக்கும் நோக்கத்திற்காக, தேவனுடைய கரங்களில் கருவிகளாக நாம் இருப்பதையே குறிக்கிறது என்று நாம் உறுதியாக இருக்கலாம்.

நம்முடைய வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள சமாதானம்பண்ணுகிறவர்கள் என்போர், பாவிகள் தேவனுடன் ஒப்புரவாகும்படி மன்றாடிக் கேட்டுக்கொள்பவர்களே (2 கொரிந்தியர் 5:20) என்ற முடிவுக்கு எங்களை இட்டுச்சென்ற காரணங்களைப் பற்றி ஓரளவு விரிவாகவே பேசியுள்ளோம். ஏனெனில், பெரும்பாலான விளக்கவுரையாளர்கள் தங்கள் விளக்கங்களில் மிகவும் திருப்திகரமாக இல்லை. ஒற்றுமையை மேம்படுத்தவும், பிளவுகளைச் சரிசெய்யவும், பிரிந்துபோனவர்களை மீட்டெடுக்கவும் முயற்சிப்பவர்கள் மீது கிறிஸ்து கூறிய ஆசீர்வாதத்தைத் தவிர வேறொன்றையும் அவர்கள் இந்தப் பாக்கியத்தில் காணவில்லை. இது மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஒரு செயல் என்றும், கிறிஸ்து தங்களுக்குள் வாசம் செய்வதால் ஒரு கிறிஸ்தவர் சமாதானத்தையும் ஒற்றுமையையும் நேசிப்பவராக இருக்கிறார் என்பதையும் நாங்கள் முழுமையாக ஒப்புக்கொண்டாலும், நம்முடைய ஆண்டவர் இங்கு இதையே மனதில் கொண்டிருந்தார் என்று நாங்கள் நம்பவில்லை.

கிறிஸ்துவில் விசுவாசமுள்ளவர், துன்மார்க்கனுக்குச் சமாதானம் இல்லை என்பதை அறிவார். ஆகவே, அவர்கள் தேவனோடிணங்கி, சமாதானம் அடைய வேண்டும் என்று அவர் மிகுந்த ஆவலோடு விரும்புகிறார் (யோபு 22:21). விசுவாசிகள், தேவனுடனான சமாதானம் நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக மட்டுமே கிடைக்கும் என்பதை அறிவார்கள் (கொலோசெயர் 1:19, 20). இந்தக் காரணத்திற்காகவே, பரிசுத்த ஆவியானவர் நம்மை வழிநடத்தும்படி, நாம் நம்முடைய சக மனிதர்களிடம் அவரைப் பற்றிப் பேசுகிறோம். நாம் "சமாதானத்தின் சுவிசேஷத்திற்குரிய ஆயத்தம் என்னும் பாதரட்சையைத் தொடுத்தவர்களாய்" இருக்கிறோம் (எபேசியர் 6:15); ஆகவே, மற்றவர்களுக்குத் தேவனுடைய கிருபையைக் குறித்துச் சாட்சி கூறுவதற்கு நாம் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறோம். நம்மைக் குறித்துச் சொல்லப்பட்டுள்ளது: "சமாதானத்தைக்கூறி, நற்காரியங்களைச் சுவிசேஷமாய் அறிவிக்கிறவர்களுடைய பாதங்கள் எவ்வளவு அழகானவைகள்!" (ரோமர் 10:15). இப்படிப்பட்ட அனைவரும் நம்முடைய ஆண்டவரால் பாக்கியவான்கள் என அறிவிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் பாக்கியவான்களாக இல்லாமல் இருக்க முடியாது. நம்முடைய சொந்த ஆத்துமாக்களில் சமாதானத்தின் அனுபவத்தைப் பெற்ற மகிழ்ச்சிக்கு அடுத்தபடியாக, மற்றவர்களும் (தேவனுடைய கிருபையினால்) இந்தச் சமாதானத்திற்குள் பிரவேசிக்கும்படி கொண்டுவருவதில் நாம் அடையும் மகிழ்ச்சியே சிறந்ததாக இருக்க வேண்டும்.

இதன் பரந்த பயன்பாட்டில், கிறிஸ்துவின் இந்த வார்த்தையானது, பிரச்சனைகளைத் தணித்து சாந்தப்படுத்துவதில் மகிழ்ச்சி அடையும், தவறுகளைச் சரிசெய்வதை நோக்கமாகக் கொண்ட, சிரமங்களைச் சமாளித்து நீக்குவதன் மூலமும், கசப்புணர்வுகளைச் சமன்செய்து அமைதிப்படுத்துவதன் மூலமும் பிரிந்த உறவுகளை மீட்டெடுக்க முயலும், தம்மைப் பின்பற்றுபவர்களில் உள்ள அந்த ஆவியையும் குறிப்பிடலாம்.

"சமாதானம்பண்ணுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் தேவனுடைய புத்திரர் என்னப்படுவார்கள்." இங்கு 'என்னப்படுவார்கள்' என்னும் வார்த்தையானது, "அங்கீகரிக்கப்படுவார்கள்" என்று பொருள்படுவதாகத் தெரிகிறது. தேவன் அவர்களைத் தம்முடைய சொந்தப் பிள்ளைகளாக ஏற்றுக்கொள்வார். அவர் "சமாதானத்தின் தேவனாக" இருக்கிறார் (எபிரெயர் 13:20). மீட்பின் அற்புதமான திட்டத்தில் அவருடைய மகத்தான நோக்கம், 'பரலோகத்திலுள்ளவைகளையும் பூலோகத்திலுள்ளவைகளையும் கிறிஸ்துவுக்குள் ஒன்றாகச் சேர்ப்பதாகும்' (எபேசியர் 1:10). மேலும், கிறிஸ்தவ சத்தியத்தின் செல்வாக்கின் கீழ் சமாதானம்பண்ணுகிறவர்கள் அனைவரும், தேவனுடைய அதே கிரியையின் தத்துவத்தால் ஏவப்பட்டு, "கீழ்ப்படியும் பிள்ளைகளாக" (1 பேதுரு 1:14) அவருடைய நன்மை செய்யும் நோக்கத்தில் அவருடன் ஒத்துழைப்பவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறார்கள் (டாக்டர். ஜான் பிரவுன்).

உலகம் அவர்களை மதவெறியர்களாக இகழ்ந்தாலும், பெயர் சார்ந்த கிறிஸ்தவர்கள் (professors of religion) அவர்களைக் குறுகிய மனப்பான்மை கொண்ட பிரிவினைவாதிகளாகக் கருதினாலும், அவர்களின் உறவினர்கள் அவர்களை மூடர்களாகப் பார்த்தாலும், மகத்துவமுள்ள தேவனோ இப்பொழுதே அவர்களைத் தம்முடைய பிள்ளைகளாக ஏற்றுக்கொண்டு, தம்முடைய விசேஷித்த அக்கறையின் அடையாளங்களால் அவர்களை வேறுபடுத்தி, அவர்கள் தேவனுடைய குமாரர்கள் என்பதை அவர்களுக்குச் சாட்சி கொடுக்கும்படி தம்முடைய ஆவியானவர் அவர்களுக்குள் செயல்படச் செய்கிறார். ஆனால் வரப்போகும் நாளில், ஒன்றுகூட்டப்பட்ட பிரபஞ்சத்தின் முன்னிலையில் அவர்களுடன் தமக்குள்ள உறவை அவர் பகிரங்கமாக அறிவிப்பார். இந்த வாழ்க்கையில் அவர்களுடைய நிலை எவ்வளவு தாழ்வாக இருந்தாலும், சக மனிதர்களால் எவ்வளவு இகழப்பட்டுத் தவறாகச் சித்தரிக்கப்பட்டாலும், அவர்கள் ஒரு நாள் "தங்கள் பிதாவின் ராஜ்யத்தில் சூரியனைப் போலப் பிரகாசிப்பார்கள்" (மத்தேயு 13:43). அப்போதுதான், நெடுநாளாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட மகிமையான "தேவனுடைய குமாரர்களின் வெளிப்பாடு" (ரோமர் 8:19) நிகழும்.