ஜெபம் தேவன் ஏற்படுத்திய நியமங்களில் ஒன்றாகும். நாம் தனிப்பட்ட முறையிலும், பொதுக் கூடுகைகளிலும் ஜெபிக்க வேண்டும். ஆவியில் நிறைந்த மன்றாட்டு ஜெபத்தை ஏறெடுப்பவர்கள் தேவனுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களாக மாறுகிறார்கள். ஜெபம் காரியங்களைச் சாதிக்கும் வல்லமை கொண்டது. ஜெபிக்கிறவர்களும், யாருக்காக ஜெபிக்கிறார்களோ அவர்களும் தேவனிடமிருந்து பெரிய காரியங்களைப் பெற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

ஜெபமே தேவனின் இருதயத்தைத் திறக்கும் வழியாகவும், ஜெபிக்கிறவர்களின் வெறுமையான ஆத்துமா நன்மைகளால் நிரப்பப்படும் வாய்க்காலாகவும் விளங்குகிறது. ஜெபத்தின் வாயிலாக, ஒரு கிறிஸ்தவர் தனது இருதயத்தை ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய நண்பரிடம் திறந்து காட்டுவதைப் போலத் தேவனிடம் வெளிப்படுத்த முடியும். மேலும், அவருடன் நெருங்கி உறவாடி, ஒரு புதிய சாட்சியாகத் திகழ முடியும்.

ஜெபம் என்பது மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படும் ஒருவிதமான மந்திரச் சொல் அல்ல; எனவே, நாம் தனிப்பட்ட முறையில் ஜெபிக்கும்போதும், பொது வெளியில் ஜெபிக்கும்போதும் வெவ்வேறு வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தலாம். அவ்வாறே, ஜெபிக்கும் முறையிலும் நாம் வேறுபாட்டைக் காட்டமுடியும்; அதாவது, உரத்த சத்தத்தோடும் ஜெபிக்கலாம், வெளியே சத்தம் கேட்காமல் மனதுக்குள்ளும் ஜெபிக்கலாம். நமது தாலந்துகளைப் பயன்படுத்தி சத்தமாகவும் ஜெபிக்கலாம்; தேவ கிருபையைப் பயன்படுத்தி அமைதியாகவும் ஜெபிக்கலாம்.

எவ்வாறாயினும், கைகளைக் கூப்பி, கண்களை மூடி, உதடுகளை அசைத்துச் ஜெபிக்கும்போது, நமது இருதயம் அதனுடன் இசைந்து செல்லாவிட்டால் அதனால் எவ்விதப் பயனும் இல்லை. நாம் ஆவியோடும் ஜெபிக்க வேண்டும்; அதே வேளையில் கருத்தோடும் ஜெபிக்க வேண்டும். ஜெபம் எவ்வாறு அமைய வேண்டும் என்பதை விளக்கும் நான்கு காரியங்களை உங்கள் முன் வைக்கிறேன்:

• ஜெபம் உண்மையானதாக இருக்க வேண்டும்.

• ஜெபம் ஆவியானவரோடு இணைந்து (ஆவியில் ஜெபித்தல்) ஏறெடுக்கப்பட வேண்டும்.

• ஆவியோடும் கருத்தோடும் ஜெபிக்க வேண்டும்.

• நாம் எதற்காக ஜெபிக்கிறோமோ, அந்தக் காரியத்தைக் குறித்துச் சுருக்கமாக ஜெபிக்க வேண்டும்.