பின்மாற்றம் உண்மையாகவே நிகழ்கிறது

நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா? என்று கேட்கிறேன். ஏனெனில் ஜெபத்தை புறக்கணிப்பதே கிறிஸ்தவத்தில் பின்வாங்கிபோவதற்கு மிகப் பெரிய காரணமாக இருக்கிறது.

நல்ல போராட்டம் செய்து பின்பு பின்வாங்கி போகுதல் என்ற ஒரு காரியம் கிறிஸ்தவத்தில் இருக்கிறது. மக்கள் கலாத்தியர்கள் போல சிறிது காலம் நன்றாக வாழ்ந்துவிட்டு பிறகு தவறான உபதேசத்திற்கு தங்களை உட்படுத்தி கொள்ளலாம். அவர்களின் உணர்ச்சிகள் அனலாக இருக்கும் போது பேதுருவைப் போல சத்தமாக கிறிஸ்துவை அறிக்கை செய்வார்கள். ஆனால், சோதனை நேரம் வரும்போது மறுதலித்து விடுவார்கள். மக்கள் சில வேளைகளில் பவுடன் இருந்த மாற்குவைப்போல, வைராக்கியத்தில் குறைந்து காணப்படுவார்கள். சிலவேளைகளில் மக்கள் தேமாவைப் போல, அப்போஸ்தலர்களைப் பின்பற்றி உலக ஆதாயத்தை சார்ந்து கொள்ளுகிறார்கள்.

பின்வாங்கி போகுதல் என்பது மிகவும் பரிதாபமான காரியம். மனிதனுக்கு நேரிடுகிற அனைத்து கஷ்டத்தை பார்க்கிலும் இது மிகவும் அதிக கஷ்டத்தைத் தரக்கூடியது. ஒரு உடைந்த கப்பல், சிறகொடிந்த கழுகு, முழுவதும் களைகள் நிரம்பிய தோட்டம், ஸ்வரங்கள் இல்லாத வீணை, இடிக்கப்பட்ட சபைக்கட்டிடம் போன்ற காட்சிகள் நமக்கு சோகத்தை தரக்கூடியவை. ஆனால் அதைக்காட்டிலும் பின்வாங்கி போகுதலே மிகவும் வேதனையானது. காயப்பட்ட மனசாட்சியின் குற்ற உணர்வுகள், கர்த்தருடைய எச்சரிப்பின் அம்பினால் துளைக்கப்பட்ட இருதயம், உள்ளான குற்ற உணர்வினால் உடைந்த ஆவி என இவை அனைத்தும் நரகத்தின் ருசியை தரவல்ல காரியங்கள். இவை இந்த பூமியில் நரகமாயிருக்கிறது. உண்மையாகவே ஞானியாகிய சாலோமோன் சொன்னது சரியான விஷயமே. "பின்வாங்கும் இருதயமுள்ளவன் தன் வழிகளிலே திருப்தியடைவான்'' (நீதி 14:14).

பின்மாற்றத்தின் காரணம்

 அநேகர் பின்வாங்கி போவதற்கு என்ன காரணமாயிருக்கிறது? பொதுவான விதியாக தனிஜெபத்தை செய்யாமலிருப்பதே முதலாவது முக்கிய காரணமாயிருக்கிறது என நம்புகிறேன். சந்தேகமில்லாமல் பின்வாங்கிபோகுதலைப் பற்றிய இந்த இரகசிய உண்மை இறுதி நாள்வரை தெரியாது. ஆனால் கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரனாக என்னுடைய மனசாட்சியில் இருந்து நான் இந்த கருத்துகளை சொல்லுகிறேன். நான் மறுபடியும் தெளிவாக சொல்லுகிற என்னுடைய கருத்து என்னவெனில் பின்வாங்கி போகுதல் பொதுவாக ஆரம்பமாவது தனிஜெபத்தை செய்யாமல் இருப்பதாலேயே.

ஜெபம் செய்யாமல் வேதம் வாசிப்பது, ஜெபம் செய்யாமல் பிரசங்கம் கேட்பது, ஜெபம் செய்யாமல் திருமண ஒப்பந்தம் செய்வது, ஜெபம் செய்யாமல் பயணங்களை மேற்கொள்வது, ஜெபம் செய்யாமல் வசிப்பிடங்களை தேர்வுசெய்வது, ஜெபம் செய்யாமல் நண்பர்கள் உருவாக்கப்படுவது, அனுதின ஜெபத்தை அவசர அவசரமாகவும், முழு இருதயம் இல்லாமலும் செய்வது என இவையனைத்தும் கிறிஸ்தவர்கள் என்று அழைத்துகொள்ளுகிற அநேக மக்களை ஆவிக்குரிய இயலாமைக்கு வழிநடத்தும் படிகட்டுகளாகவும், தேவன் அவர்களுக்கு நியமித்திருக்கும் பயங்கரமான அழிவிற்கு வழிநடத்தும் காரியங்களாய் இருக்கின்றன.

இயேசு கிறிஸ்துவின் சபையில் காணப்பட்ட பின்வாங்கிபோன லோத்து, நிலையற்ற சிம்சோன், மனைவியை வணங்கும் சாலமோன், முரண்பாடான ஆசா, வளைந்துகொடுக்கும் யோசபாத், உலக காரியத்தின் மேல் அக்கறை காட்டின மார்த்தாள் போன்றோரிடம் ஜெபம் செய்யாமல் காரியங்களை செய்கிற நிலை இருந்தது. இந்த வரலாறுகளிலிருந்து தெரிகிற ஒரு உண்மை: அவர்கள் அனைவரும் தனி ஜெபத்தை குறித்த அக்கறை இல்லாமல் இருந்ததே அவர்களின் இந்த நிலைமைக்கு காரணமாயிருந்தது.

முதலில் மறைந்திருக்கும்

மக்கள் வெளிப்படையான பாவத்தில் வீழ்ச்சியுறுவதற்கு நீண்ட நாட்களுக்கு முன்பே அவர்கள் உள்ளான தோல்வியை அடைந்திருக்கிறார்கள் என முழு நிச்சயமாய் நம்பலாம். அவர்கள் உலகத்தின் கண்களுக்கு முன்பாக பின்வாங்கிப் போன நிலைமையை அடைவதற்கு முன்பே அவர்கள் முழங்காலில் நின்று ஜெபிப்பதில் பின்வாங்கி போயிருக்கிறார்கள். அவர்கள் “இரவும் பகலும் விழித்திருந்து ஜெபம் பண்ணுங்கள்” என்கிற ஆண்டவரின் கட்டளையை கைகொள்ளாமல், பேதுருவை போல தங்கள் பெலனையெல்லாம் இழந்துவிட்டு சோதனை நேரத்தில் பேதுருவை போல இயேசுவை மறுதலித்து விடுவார்கள்.

உலகம் அப்படிபட்ட மக்களின் வீழ்ந்துபோன நிலைமையை பார்த்து சத்தமாக சிரிக்கும். ஆனால் அந்த உலக மக்களுக்கு உண்மையான காரணம் எதுவும் தெரியாது. அனுதினமும் காலையில் கர்த்தருடன் தொடர்பு கொள்ளாத மனிதன் ஆவிக்குரிய நிலையில் மிகவும் பெலவீனமாக இருக்கிறான். உலக மனிதர்கள் அவனை பயப்படுத்தும்போது தேவனை விட்டுவிட்டு பேய்களுக்கு தூபம் காட்ட சென்று விடுவான்.

நீங்கள் உண்மையிலேயே ஒரு கிறிஸ்தவனாக இருந்தால், ஒருநாளும் பின்வாங்கமாட்டீர்கள் என நிச்சயமாய் நம்புகிறேன். நீங்கள் பின்வாங்கும் கிறிஸ்தவராக இருக்க விரும்பவில்லை என்றால், நான் உங்களிடம் கேட்கும் கேள்வியை நினைவில் கொள்ளுங்கள்: நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?

பின்மாற்றம் உண்மையிலேயே நிகழ்கிறது

நான் உங்களைப் பார்த்துக் கேட்கிறேன்: "நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?" ஏனெனில், ஜெபத்தைப் புறக்கணிப்பதே கிறிஸ்தவ வாழ்வில் ஒரு விசுவாசி பின்வாங்கிப் போவதற்கு மிகப் பெரிய காரணமாக இருக்கிறது.

விசுவாசத்தின் நல்ல போராட்டத்தைப் போராடிவிட்டு, பின்பு பின்வாங்கிப் போகுதல் என்ற ஒரு காரியம் கிறிஸ்தவத்தில் உண்டு. கலாத்தியர்களைப் போல, மக்கள் சிறிது காலம் நன்றாக வாழ்ந்துவிட்டு, பிறகு தவறான உபதேசங்களுக்குத் தங்களை உட்படுத்திக் கொள்ளலாம். உணர்ச்சிகள் மேலோங்கியிருக்கும்போது, பேதுருவைப் போலச் சத்தமாகக் கிறிஸ்துவை அறிக்கை செய்வார்கள்; ஆனால், சோதனை நேரம் வரும்போது அவரை மறுதலித்து விடுவார்கள். சில வேளைகளில், பவுலோடு இருந்த மாற்குவைப் போல வைராக்கியம் குறைந்து காணப்படுவார்கள். மற்றும் சில வேளைகளில், தேமாவைப் போல அப்போஸ்தலர்களைப் பின்பற்றுவதை விட்டுவிட்டு உலக ஆதாயத்தைச் சார்ந்து கொள்வார்கள்.

பின்வாங்கிப் போகுதல் என்பது மிகவும் பரிதாபமான ஒரு காரியம். மனிதனுக்கு நேரிடுகிற மற்ற அனைத்துக் கஷ்டங்களைப் பார்க்கிலும், இது மிகவும் அதிக வேதனையைத் தரக்கூடியது. உடைந்த கப்பல், சிறகொடிந்த கழுகு, முழுவதும் களைகள் மண்டிய தோட்டம், நரம்பறுந்த வீணை, இடிக்கப்பட்ட சபைக்கட்டிடம் போன்ற காட்சிகள் நமக்குச் சோகத்தைத் தரக்கூடியவை. ஆனால், அதைக் காட்டிலும் ஒரு விசுவாசி பின்வாங்கிப் போகுதலே மிகவும் வேதனையானது. காயப்பட்ட மனசாட்சியின் குற்றவுணர்வுகள், கர்த்தருடைய எச்சரிப்பின் அம்பினால் துளைக்கப்பட்ட இருதயம், உள்ளான குற்றவுணர்வினால் உடைந்த ஆவி—இவையனைத்தும் நரகத்தின் வேதனையை ருசிக்கச் செய்யவல்ல காரியங்கள். சொல்லப்போனால், இது இந்தப் பூமியிலேயே நரகத்தை அனுபவிப்பதற்குச் சமம். உண்மையிலேயே ஞானியாகிய சாலொமோன் சொன்னது முற்றிலும் சரியே: "பின்வாங்கும் இருதயமுள்ளவன் தன் வழிகளிலே திருப்தியடைவான்" (நீதிமொழிகள் 14:14).

பின்மாற்றத்திற்கான காரணங்கள்

அநேகர் பின்வாங்கிப் போவதற்கு என்ன காரணம்? பொதுவான விதியாக, தனிஜெபத்தை ஏறெடுக்காமலிருப்பதே முதலாவது முக்கிய காரணம் என நான் நம்புகிறேன். சந்தேகமில்லாமல், பின்மாற்றத்தைப் பற்றிய இந்த இரகசிய உண்மை இறுதிநாள் வரை உலகத்திற்குத் தெரியாது. ஆனால், கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரனாக என்னுடைய மனசாட்சியிலிருந்து நான் இந்தக் கருத்தைச் சொல்கிறேன். நான் மறுபடியும் தெளிவாகச் சொல்ல விரும்பும் காரியம் என்னவெனில், 'பின்மாற்றம்' என்பது பொதுவாகத் தனிஜெபத்தை விட்டுவிடுவதிலிருந்தே ஆரம்பமாகிறது.

ஜெபமில்லாமல் வேதம் வாசிப்பது, ஜெபமில்லாமல் பிரசங்கம் கேட்பது, ஜெபமில்லாமல் திருமண ஒப்பந்தம் செய்வது, ஜெபமில்லாமல் பயணங்களை மேற்கொள்வது, ஜெபமில்லாமல் வசிப்பிடங்களைத் தேர்வுசெய்வது, ஜெபமில்லாமல் நண்பர்களை உருவாக்கிக் கொள்வது, மற்றும் அனுதின ஜெபத்தை அவசர அவசரமாக முழு இருதயமில்லாமல் செய்வது—இவையனைத்தும் தங்களைக் கிறிஸ்தவர்கள் என்று அழைத்துக்கொள்ளும் அநேகரை ஆவிக்குரிய இயலாமைக்கு வழிநடத்தும் படிக்கட்டுகளாகும். மேலும், தேவன் அவர்களுக்கு நியமித்திருக்கும் பயங்கரமான அழிவிற்கும் இவை வழிவகுக்கின்றன.

இயேசு கிறிஸ்துவின் சபையில் காணப்பட்ட பின்வாங்கிப்போன லோத்து, நிலையற்ற சிம்சோன், மனைவிகளால் வழிவிலகிப்போன சாலொமோன், முரண்பாடான ஆசா, வளைந்துகொடுக்கும் யோசபாத், உலகக் காரியங்களின் மேல் அக்கறைகாட்டின மார்த்தாள் போன்றோரிடம் ஜெபமில்லாமல் காரியங்களைச் செய்கிற நிலைப்பாடே காணப்பட்டது. இந்த வரலாற்றுச் சம்பவங்களிலிருந்து நமக்குத் தெளிவாகும் ஒரு உண்மை என்னவெனில்: அவர்கள் அனைவரும் தனிஜெபத்தைக் குறித்த அக்கறையில்லாமல் இருந்ததே அவர்களின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாயிருந்தது.

முதலில் மறைந்திருக்கும் வீழ்ச்சி

மக்கள் வெளிப்படையான பாவத்தில் வீழ்வதற்கு நீண்ட நாட்களுக்கு முன்பே, அவர்கள் உள்ளான தோல்வியை அடைந்திருக்கிறார்கள் என முழு நிச்சயமாய் நம்பலாம். அவர்கள் உலகத்தின் கண்களுக்கு முன்பாகப் பின்வாங்கிப்போன நிலைமையை அடைவதற்கு முன்பாகவே, முழங்காலில் நின்று ஜெபிப்பதில் பின்வாங்கிப் போயிருக்கிறார்கள். "சோதனைக்குட்படாதபடிக்கு விழித்திருந்து ஜெபம்பண்ணுங்கள்" என்கிற ஆண்டவரின் கட்டளையைக் கைக்கொள்ளாமல், தங்கள் பெலனையெல்லாம் இழந்துவிட்டுச் சோதனை நேரம் வரும்போது பேதுருவைப் போல இயேசுவை மறுதலித்து விடுகிறார்கள்.

உலகம் அப்படிப்பட்டவர்களின் வீழ்ந்துபோன நிலைமையைப் பார்த்துச் சத்தமாகச் சிரிக்கும். ஆனால், உலக மக்களுக்கு அதன் உண்மையான காரணம் ஒருபோதும் தெரியாது. அனுதினமும் காலையில் கர்த்தரோடு தொடர்புகொள்ளாத மனிதன், ஆவிக்குரிய நிலையில் மிகவும் பெலவீனமாகவே இருக்கிறான். உலக மனிதர்கள் அவனைப் பயமுறுத்தும்போது, அவன் தேவனை விட்டுவிட்டுப் பேய்களுக்குத் தூபங்காட்டச் சென்றுவிடுவான்.

நீங்கள் உண்மையிலேயே ஒரு கிறிஸ்தவராக இருந்தால், ஒருநாளும் பின்வாங்க மாட்டீர்கள் என நிச்சயமாய் நம்புகிறேன். நீங்கள் பின்வாங்கும் ஒரு கிறிஸ்தவராக இருக்க விரும்பவில்லை என்றால், நான் உங்களிடம் கேட்கும் இந்தக் கேள்வியை எப்போதும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்: "நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?"

சாக்குப்போக்குகளுக்கு இடமில்லை

ஜெபிக்காத வாசகர்களுக்கு என் இறுதி வார்த்தைகள்:

இந்த ஆக்கத்தை வாசிக்கிற அனைவரும் ஜெபிக்கிற மக்களாக இருப்பீர்கள் என்று நான் நம்பவில்லை. ஒருவேளை நீங்கள் ஜெபிக்காதவர்களாக இருந்தால், தேவனின் சார்பாக இன்று நான் உங்களுக்குச் சொல்லும் அறிவுரையைக் கவனமாகக் கேளுங்கள்.

ஜெபிக்காத வாசகர்களே! நான் மிகுந்த வேதனையுடன் உங்களை எச்சரிக்கிறேன். நீங்கள் பயங்கரமான ஆபத்தில் இருக்கிறீர்கள். ஒருவேளை நீங்கள் இப்போது இருக்கிற நிலையிலேயே மரித்தால், உங்கள் ஆத்துமாவை இழந்துவிடுவீர்கள். நீங்கள் மரணத்திற்குப் பின்பு விழித்தெழும்போது, நித்தியத்திற்கும் பரிதாபமான நிலையில் இருப்பீர்கள். தங்களைக் கிறிஸ்தவர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் அனைவரையும் நான் வன்மையாக எச்சரிக்கிறேன். நீங்கள் ஜெபிக்காமல் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கு எந்தவொரு நல்ல காரணத்தையும் காட்டவே முடியாது.

'எப்படி ஜெபிப்பது என்று தெரியாது' எனச் சொல்வதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. ஏனெனில், ஜெபம் என்பது கிறிஸ்தவத்தில் மிகவும் எளிமையான ஒரு செயல். ஜெபம் செய்வதற்கு நமக்கு புத்தக அறிவோ, பெரிய ஞானமோ அல்லது புதிதாக எதையாவது கற்றுக்கொள்ளவோ வேண்டியதில்லை. நம்முடைய இருதயத்தின் வாஞ்சையைத் தவிர வேறு எதுவும் அவசியமில்லை. ஒரு பலவீனமான குழந்தை தான் பசியோடு இருக்கும்போது அழும். வறுமையில் வாடும் பிச்சைக்காரன் கையேந்திப் பிச்சை கேட்பான். அதுபோல, மிகவும் கல்லாத மனிதன் கூட தேவனிடம் ஏதாவது சொல்ல விரும்பினால், நிச்சயம் அதைத் தன் முழு மனதோடு சொல்ல முடியும்.

'ஜெபிப்பதற்கு ஏற்ற இடமில்லை' என நீங்கள் சொல்லும் சாக்கும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது. யார் தேடினாலும் தனிமையான ஒரு இடத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியும். நமது ஆண்டவர் மலைகளுக்குச் சென்று ஜெபம் செய்தார். பேதுரு வீட்டின் மேல்மாடியில் ஜெபம் செய்தார். ஈசாக்கு வயலிலே ஜெபம் செய்தார். நாத்தான்வேல் அத்திமரத்தின் அடியில் நின்று ஜெபம் செய்தார். யோனா மீனின் வயிற்றில் இருந்து ஜெபம் செய்தார். ஜெபிக்கிறவனுக்கு, எந்தவொரு மறைவான இடமும் ஒரு ஜெபக்கூடமாகவும், பெத்தேலாகவும், தேவனின் பிரசன்னம் இருக்கும் இடமாகவும் மாறும்.

'எனக்கு ஜெபிப்பதற்கு நேரமில்லை' எனச் சொல்வதும் பயனற்றது. நேரத்தை முறையாகச் செலவிடும்போது நமக்கு நிறைய நேரம் கிடைக்கிறது. காலம் மிகவும் குறுகியதுதான்; ஆனால் நமக்கு ஜெபிப்பதற்கு நேரம் இல்லாமல் போகும் அளவிற்கு அது குறுகியதல்ல. தானியேலின் கையில் ஒரு பெரிய சாம்ராஜ்யத்தின் அனைத்து விவகாரங்களையும் கையாளும் பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனாலும் அவர் ஒரு நாளுக்கு மூன்று வேளை ஜெபம் செய்தார். தாவீது ஒரு பெரிய ஜனக்கூட்டத்தின் ராஜாவாக இருந்தபோதும் அவர் சொல்லுகிறார்: "அந்திசந்தி மத்தியான வேளையிலும் நான் தியானம்பண்ணி முறையிடுவேன்" (சங் 55:17). உண்மையாகவே நீங்கள் நேரத்தைக் கண்டுபிடிக்க விரும்பினால், அது நிச்சயம் கிடைக்கும்.

'எனக்கு விசுவாசமும், புது இருதயமும் கிடைக்கும்வரை நான் எப்படி ஜெபிப்பது?' என்று நீங்கள் சொல்வதும் ஏற்கத்தக்க காரணம் அல்ல. இப்படி ஜெபிக்காமல் இருப்பது பாவத்தின்மேல் பாவத்தைச் சேர்ப்பது போலாகும். அது மனந்திரும்பாமல் நரகத்திற்குப் போவது போல மிகவும் கொடுமையானது. இதைக் காட்டிலும் மிகவும் மோசமானது, “எனக்கு இவையெல்லாம் தெரியும், ஆனால் தேவனின் இரக்கத்திற்காக நான் அழுது கெஞ்சமாட்டேன்” என்று சொல்வதாகும். வேதத்தில் ஒருசில வசனங்கள் எந்த நிபந்தனையும் இல்லாமல் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஏசாயா சொல்லுகிறார்: "கர்த்தரைத் தேடத்தக்க சமயத்தில் அவரைத் தேடுங்கள்; அவர் சமீபமாயிருக்கையில் அவரை நோக்கிக் கூப்பிடுங்கள்" (ஏசா 55:6). ஓசியா சொல்லுகிறார்: "உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் திரும்பு; நீ உன் அக்கிரமத்தினால் விழுந்தாய்" (ஓசி 14:1). பேதுரு மாயவித்தைக்காரனாகிய சீமோனிடம் சொல்லுகிறார்: "உன் துர்குணத்தைவிட்டு மனந்திரும்பி, தேவனிடம் வேண்டிக்கொள்" (அப் 8:22). உங்களுக்கு விசுவாசமும் புது இருதயமும் வேண்டுமென்றால், அதற்காகத் தேவனிடம் சென்று அழுகையோடு வேண்டுதல் செய்யுங்கள். ஜெபிப்பதற்காகச் செய்யும் முயற்சியே பல நேரங்களில் மரித்த ஆத்துமாவை உயிரடையச் செய்கிறது.

ஜெபிக்காத வாசகர்களே, நீங்கள் தேவனிடம் எதையுமே கேட்கிறதில்லை. நீங்கள் நரகத்தோடும், மரணத்தோடும் உடன்படிக்கை செய்துகொண்டு விட்டீர்களா? அவியாத அக்கினியிலும், சாகாத புழுவின் மத்தியிலும் சமாதானத்தைக் கண்டுகொண்டீர்களா? உங்களின் எந்தப் பாவங்களும் மன்னிக்கப்படத் தேவையில்லையா? நித்திய அழிவைக் குறித்த எந்தப் பயமும் உங்களுக்குள் இல்லையா? ஏன் உங்களுக்குப் பரலோகத்தின் மீது பசிதாகம் இல்லை? தயவுசெய்து உங்களுடைய இந்த நிலையில் இருந்து இன்றே விழித்துக்கொள்ளுங்கள். இன்றே உங்களுடைய முடிவைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள். இன்றே விழித்திருந்து தேவனை நோக்கி ஜெபியுங்கள். அநேகர், "கர்த்தாவே! கர்த்தாவே! எங்களுக்குத் திறவும்" என்று கதறி அழப்போகிற நாள் வரப்போகிறது. ஆனால் அந்தக் கதறுதல் காலதாமதமானதால் பலனளிக்காமல் போகப்போகிறது. அநேகர் அந்நாட்களில், "பாறைகளே எங்கள் மீது விழுங்கள், மலைகளே எங்களை மறைத்துக்கொள்ளுங்கள்" என்று கதறி அழுவார்கள். நான் மிகுந்த அன்புடன் இன்றே உங்களை எச்சரிக்கிறேன். இது உங்களுடைய ஆத்துமாவின் முடிவாக இருந்துவிட வேண்டாம். இரட்சிப்பு உங்களுக்கு மிக அருகில் இருக்கிறது. இவற்றையெல்லாம் கேட்டுவிட்டு, முடிவில் பரலோகத்தை இழந்துபோய்விடாதீர்கள்.

நீங்கள் இரட்சிப்பை விரும்புகிறீர்களா?

உண்மையாகவே இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என ஆசைக்கொண்டு, அதற்காக என்ன செய்ய வேண்டும், எங்கிருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்று தெரியாதவர்களுக்கு நான் அன்பாகச் சில ஆலோசனைகளைச் சொல்லுகிறேன். சில வாசகர்கள் இந்த மனநிலையில் இருப்பார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். அப்படி யாராவது இருந்தால், அவருக்கு அன்பான அறிவுரை வழங்க விரும்புகிறேன்.

ஒரு பயணத்தை ஆரம்பிக்கும்போது, நிச்சயமாக அதில் ஒரு முதல்படி இருக்கும். அமைதியாக ஓரிடத்தில் இருப்பதிலிருந்து, முன்னோக்கிச் செல்வதில் நிச்சயமாக ஒரு மாற்றம் இருக்கிறது. இஸ்ரவேல் மக்கள் எகிப்திலிருந்து கானான் தேசம் சென்ற பயணம் மிகவும் நீண்ட, இடைவிடாத பயணமாக இருந்தது. அவர்கள் யோர்தானைக் கடப்பதற்கு நாற்பது வருடங்கள் ஆயிற்று. அந்தப் பயணத்தை ஆரம்பித்தவுடன் அவர்கள் ராமசேஸிலிருந்து சுக்கோத்திற்குப் பயணம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. அதுபோலவே, ஆவியானவரின் கிரியையும் ஒரு மனிதன் எப்போது பாவத்திலிருந்தும், உலகத்திலிருந்தும் வெளிவந்து முதல்படி எடுத்து வைக்கிறானோ, அவன் இருதயத்திலிருந்து எப்போது ஜெபத்தை ஏறெடுக்கிறானோ அப்போதுதான் தொடங்க ஆரம்பிக்கும்.

ஒவ்வொரு கட்டிடமும் கட்டப்படுவதற்கு முன்பு, முதலில் அடிக்கல் நாட்டப்பட வேண்டும். பின்பு அதின்மேல் அஸ்திபாரம் போடப்பட வேண்டும். நோவாவின் பேழை கட்டிமுடிக்கப்பட நூற்று இருபது ஆண்டுகள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. ஆனாலும், நோவா அதை உருவாக்க வெட்டிய முதல் மரத்தின் மீது தனது கோடரியை வைத்த நாள் என்று ஒரு நாள் இருந்தது. சாலொமோன் கட்டின தேவாலயம் மிகவும் புகழ்பெற்றது; ஆனால் அந்த மோரியா மலையின் ஆழத்தில் அந்தப் பெரிய கல் நாட்டப்பட்ட நாள் ஒன்று இருந்தது. ஆவியானவரின் செயல்களை ஒரு மனிதனின் இருதயத்தில் எப்போது பார்க்க முடியும் என்றால், அவன் தனது இருதயத்தை ஜெபத்தின் மூலமாகத் தேவனிடம் ஊற்றும்போதுதான்.

என்ன செய்ய வேண்டும்?

உண்மையாக இரட்சிப்பைப் பெற்றுக்கொள்ள விரும்பினால் நான் சொல்வதைச் செய்யுங்கள். இன்றே தனிமையான ஒரு இடத்திற்குச் சென்று, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவிடம் முழுமனதோடும், ஆர்வத்தோடும் உங்களுடைய ஆத்துமா இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என ஜெபம் செய்யுங்கள்.

“நீர் பாவிகளை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறீர் என்று நான் கேள்விப்பட்டதாலும், 'என்னிடம் வருபவர்களை நான் ஒருபோதும் புறம்பே தள்ளுவதில்லை' என்று நீரே சொல்லியிருக்கிறீர் என்பதாலும் நான் உம்மிடம் வருகிறேன்” என்று அவரிடம் சொல்லுங்கள். நான் மிகவும் கீழ்த்தரமான பாவி என்றும், உம்முடைய அழைப்பை ஏற்று விசுவாசத்தினால் உம்மிடம் வருகிறேன் என்றும் அவரிடம் சொல்லுங்கள். இனி நித்தியத்திற்கும் என்னை முழுவதுமாக உம்முடைய கைகளில் அர்ப்பணிக்கிறேன் என்று அவரிடம் சொல்லுங்கள். நீங்கள் ஆதரவற்றவர்களாயும், நம்பிக்கையற்றவர்களாயும் உள்ளீர்கள் என அவரிடம் சொல்லுங்கள். அவர் உங்களை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால் நீங்கள் அழிந்துபோவீர்கள் என்று அவரிடம் சொல்லுங்கள். பாவத்திலிருந்தும், அதின் குற்ற உணர்விலிருந்தும் உங்களை விடுதலை செய்ய வேண்டும் என்று ஜெபியுங்கள். உங்களை மன்னிக்கும்படியாகவும், உங்களுடைய பாவங்களை அவருடைய இரத்தத்தில் கழுவும்படியாகவும் அவரிடம் வேண்டுதல் செய்யுங்கள். உங்களுக்குப் புது இருதயத்தைக் கொடுக்கும்படியாகவும், உங்களுடைய இருதயத்தில் பரிசுத்த ஆவியானவரை அருளும்படியாகவும் அவரிடம் வேண்டுதல் செய்யுங்கள். இதுமுதல் அவருடைய சீஷனாயும், வேலைக்காரனாயும் இருப்பதற்கு வேண்டிய விசுவாசத்தையும், கிருபையையும், நற்கிரியை செய்ய வல்லமையையும் கொடுக்கும்படியாக அவரிடம் வேண்டுதல் செய்யுங்கள். வாசகர்களே, இன்றே அவரிடம் செல்லுங்கள்.

உங்கள் சொந்த நடையில், சொந்த வார்த்தைகளில் அவரிடம் சொல்லுங்கள். நீங்கள் வியாதியில் இருக்கும்போது மருத்துவர் உங்களிடம் வந்தால், அவரிடம் எங்கே வலிக்கிறது என்று கட்டாயம் சொல்லுவீர்கள். அதுபோல, உங்கள் ஆத்துமா நிச்சயம் தன் பாவத்தை உணர்ந்தால், இயேசுவிடம் சொல்வதற்குச் சரியான காரியங்கள் உங்களிடம் இருக்கும். நீங்கள் பாவியாக இருப்பதினால் அவருடைய அழைப்பின் மீது சந்தேகப்படாதிருங்கள். பாவிகளை ஏற்றுக்கொள்வது அவருடைய பணி. அவர் சொல்லியிருக்கிறார்: "நீதிமான்களையல்ல, பாவிகளையே மனந்திரும்புகிறதற்கு அழைக்க வந்தேன்" (லூக் 5:32).

சந்தேகப்படாதீர்கள்

நீங்கள் ஒன்றுக்கும் உதவாதவர்கள் என்று நினைத்து அவரிடம் செல்வதற்குத் தயங்காதீர்கள். எதற்காகவும், யாருக்காகவும் காத்திருக்காதீர்கள். காத்திருத்தல் சாத்தானிடமிருந்து வருகிறது. நீங்கள் எந்த நிலைமையில் இருக்கிறீர்களோ, அதே நிலைமையில் அவரிடம் செல்லுங்கள். உங்கள் நிலைமை எவ்வளவு மோசமாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவு வேகமாக நீங்கள் அவரிடம் வருவது அவசியமாயிருக்கிறது. நீங்கள் சரியாக்கப்பட முடியாதபடிக்கு, அவரிடம் இருந்து விலகி விடாதீர்கள்.

உங்களுடைய ஜெபங்கள் திக்கித் திக்கி இருப்பதற்காகவும், அதில் வார்த்தைகள் வலிமையில்லாமல் இருப்பதற்காகவும், ஜெபத்தில் உங்கள் மொழிநடை எளிமையாக இருப்பதற்காகவும் பயப்படாதீர்கள். இயேசு கிறிஸ்துவால் உங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். ஒரு குழந்தையின் முதல் அழுகையைத் தாயால் எப்படிப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறதோ, அதேபோல இரட்சகரும் பாவிகளின் வேண்டுதல்களைப் புரிந்துகொள்ளுகிறார். உங்களின் பெருமூச்சுகளையும், உங்களின் புலம்பல்களையும் அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

உடனடியாகப் பதில் கிடைக்கவில்லையே என விரக்தியடைய வேண்டாம். நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, இயேசு கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். அவரிடமிருந்து பதில் தாமதப்படும்போது, அது நிச்சயமாக ஏதோ ஒரு நல்ல நோக்கத்திற்காகவே தாமதப்படும். நீங்கள் தொடர்ச்சியாக ஆர்வத்துடன் அவரிடம் வேண்டுதல் செய்யுங்கள். நிச்சயம் பதில் கிடைக்கும். ஒருவேளை தாமதமானால் அதற்காகக் காத்திருங்கள். அவர் பதில் அளிப்பது திண்ணம்.

வாசகர்களே, நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்ற ஆசையிருந்தால் நான் உங்களுக்கு மேலே கொடுத்த அறிவுரைகளை நினைவில் கொள்ளுங்கள். இதை முழுமனதுடனும் நேர்மையாகவும் செய்யுங்கள். நிச்சயம் நீங்கள் இரட்சிப்பைப் பெற்றுக்கொள்வீர்கள்.

போராட்டம்

முடிவாக, ஜெபிக்கிற வாசகர்களுக்கு நான் சொல்வது: இந்த ஆக்கத்தை வாசிக்கிற சில வாசகர்களுக்கு ஜெபம் என்றால் என்ன என்பது தெளிவாகத் தெரிந்திருக்கும். தேவனால் தத்தெடுக்கப்பட்ட ஆவியைப் பெற்றிருக்கிறீர்கள். உங்களுக்கு நான் சில வார்த்தைகளை ஆலோசனையாகவும், உங்களை உற்சாகப்படுத்தும் விதமாகவும் கூறுகிறேன்.

ஆசாரிப்புக் கூடாரத்தில் தூபம் காட்டுவதற்கென்று சில விதிமுறைகள் இருக்கின்றன. எல்லாவிதமான தூபத்தையும் அங்கே காட்ட முடியாது. இதை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஜெபத்தைப் பற்றியும், அந்த ஜெபத்தை ஏறெடுக்க வேண்டிய விதத்தைப் பற்றியும் மிகவும் கவனமாயிருங்கள்.

ஜெபிக்கிற சகோதரர்களே, உங்களின் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை சிறப்பாக இல்லையென்றால், அதற்கு நிச்சயமாக உங்களின் ஜெபக்குறைவே காரணம். அப்போஸ்தலன் பின்வருமாறு சொல்வதுபோல உங்களால் சொல்ல முடியாது: "நன்மைசெய்ய விரும்புகிற என்னிடத்தில் தீமையுண்டென்கிற ஒரு பிரமாணத்தைக் காண்கிறேன்" (ரோமர் 7:21). சில சமயங்களில் நீங்கள் முழங்கால்படியிட்டு ஜெபிக்கும்போது உங்களுக்குத் தாவீதின் வார்த்தைகள் புரியும். அதாவது, "வீண்சிந்தனைகளை நான் வெறுக்கிறேன்" (சங்கீதம் 119:113). ஒரு ஏழை விசுவாசியின் பின்வரும் வார்த்தைகளைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்: "தேவனே, என்னை எல்லாச் சத்துருக்களினின்றும் விலக்கிக்காரும். எல்லாரைப் பார்க்கிலும் பொல்லாத மனிதனாகிய என்னிடமிருந்தும் என்னை விலக்கிக்காரும்." ஆனால், சில தேவனுடைய பிள்ளைகள் எப்போதும் ஜெபத்தில் போராடுபவர்களாய் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் முழங்கால்படியிட்டு ஜெபிக்கும்போது, பிசாசு அவர்கள்மீது அதிகமாகக் கோபப்படுகிறான். நம்முடைய ஜெபத்தினால் நமக்கு எவ்விதப் போராட்டமும் ஏற்படவில்லையென்றால், நிச்சயம் அந்த ஜெபத்தைச் சந்தேகிக்க வேண்டும். நம்முடைய ஜெபத்தைப் பற்றிய காரியங்களில் நாம் மிகவும் மோசமான நீதிபதிகளாயிருக்கிறோம். நம்முடைய ஜெபங்கள் நமக்குப் பிரியமானதாய் அல்ல, தேவனுக்குப் பிரியமானதாய் இருக்க வேண்டும். உங்கள் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையின் நலனுக்காக நான் சற்றுக் கடினமாக அறிவுரை தரும்போது என்னைக் கோபித்துக் கொள்ளாதீர்கள். கடைசியாக ஒரு விஷயம், நாம் அனைவரும் இதை உணர வேண்டும்: நாம் அனைவரும் கண்டிப்பாக ஜெபிக்க வேண்டும்; ஜெபத்தை விட்டுவிடக் கூடாது; நாம் கண்டிப்பாக முன்னேறிப் போக வேண்டும்.

நம் நிலைமை

ஜெபத்தை மிகவும் பணிவுடனும் மரியாதையுடனும் செய்ய வேண்டும் என உங்களை அறிவுறுத்துகிறேன். நாம் என்ன நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள். நம்முடைய நிலையிலிருந்து தேவனிடம் நாம் பேசவேண்டுமென்றால் அது எவ்வளவு பெரிய காரியம்! அவருடைய சமூகத்தில் அஜாக்கிரதையுடனோ அல்லது கவனமில்லாமலோ சென்றுவிடாமல், மிகவும் ஜாக்கிரதையுடன் செல்லுங்கள். நான் நிற்கிற இடம் மிகவும் பரிசுத்தமானது; இது வானத்தின் வாசலே அல்லாமல் வேறல்ல. நான் என்ன பேசுகிறேன் என்பதை அறியாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தால், நான் தேவனை அலட்சியப்படுத்துகிறேன். என்னுடைய இருதயத்தில் அக்கிரமம் இருந்தால் தேவன் என்னுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்கமாட்டார் என்று நமக்கு நாமே சொல்லிக்கொள்வோம். சாலொமோன் சொன்ன வார்த்தைகளை ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்: "தேவசமூகத்தில் நீ துணிகரமாய் உன் வாயினால் பேசாமலும் மனம்பதறி ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமலும் இரு. தேவன் வானத்திலிருக்கிறார், நீ பூமியிலிருக்கிறாய்" (பிரசங்கி 5:2). ஆபிரகாம் ஆண்டவரிடம் பேசும்போது, தூளும் சாம்பலுமான அடியேன் பேசுகிறேன் என்றார். யோபு ஆண்டவரிடம் பேசும்போது, 'நான் நீசன்' என்கிறார். நாமும் இந்த மனநிலையில்தான் இருக்க வேண்டும்.

ஜெபிக்கும்போது ஆவியில் நிறைந்து ஜெபிக்க வேண்டும் என அறிவுறுத்துகிறேன். நான் என்ன சொல்ல விரும்புகிறேன் என்றால், நம்முடைய ஜெபங்கள் வெறும் சடங்காச்சாரமாக இல்லாமல், அதில் பரிசுத்த ஆவியானவரின் உதவியைத் தொடர்ச்சியாக நாடவேண்டும் என்பதே. சடங்காச்சாரம் என்று வரும்போது, அங்கே பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு இடமே இருக்காது. இந்த உண்மை தனிஜெபத்திற்கு மிகவும் பொருந்தும். ஒருவேளை நம்முடைய ஜெபங்கள் உணர்ச்சிகளற்று, தொடர்ச்சியாக நம்முடைய வாயிலிருந்து வரும் வார்த்தைகளின் தொகுப்பாகவோ, அல்லது உணராமலே ஆவிக்குரிய உதவிகளைக் கேட்பதாகவோ, அல்லது மிகவும் முக்கியமான வேர்போன்ற காரியங்களை உணராமலோ கேட்பதாகவோ, அல்லது அனுதினமும் சொல்லுகிற மனப்பாட ஜெபமாகவோ இருக்கலாம். நான் இந்தக் காரியங்களை மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் கையாள வேண்டும் என விரும்புகிறேன்.

நமக்கு அனுதினமும் ஒருசில தேவைகள் இருக்கின்றன என எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். ஆனால், அதற்காக அவை எல்லாவற்றையும் ஒரேமாதிரியான வார்த்தைகளைத்தான் பயன்படுத்திக் கேட்க வேண்டும் என்றில்லை. இந்த உலகமும், பிசாசும், நமது இருதயமும் எல்லா நாளும் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கின்றன. ஆனால், நாம் அனுதினமும் ஒரேமாதிரியாக நம்முடைய வேண்டுதல்களை ஏறெடுப்பதால், அங்கே பழக்கத்தினால் வார்த்தைகள் மனப்பாடமாகிவிடுகின்றன. அதனால்தான் இந்தக் காரியங்களில் மிகவும் கவனமாக இருக்கவேண்டும் என்று சொல்லுகிறேன். நம்முடைய ஜெபங்களின் நடையும் வார்த்தைகளும் ஆவியானவரால் வழிநடத்தப்பட்டதாக இருக்கவேண்டும். தனிப்பட்ட ஜெபங்களில் நம்முடைய பொது ஆராதனை ஜெபப் புத்தகத்தைப் பயன்படுத்துவதை நான் நன்மையாகக் கருதமாட்டேன். எந்தவித புத்தகத்தையும் படிக்காமல் நம்மால் மருத்துவரிடம் நம்முடைய பிரச்சனையை விளக்கக்கூடுமானால், நிச்சயமாக நம்முடைய ஆத்துமாவின் நிலைமையையும் ஆண்டவரிடம் எடுத்துச் சொல்லமுடியும். ஒரு மனிதன் உடைந்த காலோடு இருக்கும்போது அவன் ஊன்றுகோலைப் பயன்படுத்தினால் அது ஒரு பொருட்டல்ல. ஆனால், அதே மனிதன் தொடர்ச்சியாக ஊன்றுகோலைப் பயன்படுத்த விரும்பினால் அது நல்ல காரியமல்ல. அந்த மனிதன் சீக்கிரமே வலிமையடைந்து, அவனது ஊன்றுகோலைத் தூக்கி எறிவதையே நான் பார்க்க விரும்புகிறேன்.

பயிற்சி

ஜெபிப்பதை உங்களுடைய வாழ்க்கையின் தொடர்ச்சியான வேலையாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள் என்று அறிவுறுத்துகிறேன். தொடர்ச்சியாக ஜெபிப்பதால் வரும் சில நன்மைகளை நான் விளக்கப் போகிறேன். நம்முடைய தேவன் ஒழுங்கின் தேவனாய் இருக்கிறார். யூதர்களின் தேவாலயத்தில் காலையிலும் மாலையிலும் பலியிடும் செயல் காரணமில்லாமல் வைக்கப்படவில்லை. ஒழுக்கமின்மை என்பது பாவத்தின் கனியாகும். ஒரு நாளின் இருபத்து நான்கு மணிநேரத்தில் ஜெபத்திற்கான நேரங்களை ஒதுக்குவது உங்களின் ஆத்துமாவுக்கு மிகுந்த பயனைத் தரும். எப்படி சாப்பிடுவதற்கென்றும் வேலை செய்வதற்கென்றும் நேரத்தை ஒதுக்கியுள்ளீர்களோ, அதுபோல ஜெபிப்பதற்கென்றும் நேரத்தை ஒதுக்கிக்கொள்ளுங்கள். அதற்காக எந்த நேரங்களை ஒதுக்கவேண்டும் என்பது உங்களின் சொந்த விருப்பம். முக்கியமாக, இந்த உலகத்திடம் பேச ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பாகக் காலையில் தேவனிடம் பேசிவிடுங்கள். அதேபோல் அனைத்து வேலைகளையும் செய்து முடித்தபிறகு உறங்குவதற்கு முன் தேவனிடம் பேசுங்கள். நான் சொல்லுகிற இந்தக் காரியத்தை உங்கள் மனதில் ஆழமாகப் பதித்துக்கொள்ளுங்கள். அனுதினமும் ஜெபிப்பது என்பது மிகவும் சிறப்பான செயலாகும். ஜெபிப்பதை ஓரமாகத் தள்ளிவைத்து விடாதீர்கள். அலட்சியமாகவோ அல்லது ஏனோதானோவென்றோ ஜெபத்தைச் செய்யாதீர்கள். நீங்கள் உலக வேலைகளைச் செய்தாலும், செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை; ஆனால் ஜெபத்தை அனுதினமும் செய்யுங்கள்.

ஜெபிப்பதை விடாமுயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும் என அறிவுறுத்துகிறேன். தனிஜெபத்தைச் சரியாகச் செய்யப் பழகிக்கொள்ளுங்கள். அந்தப் பழக்கத்திலிருந்து ஒருபோதும் பின்வாங்காதீர்கள். சில சமயங்களில், 'நாம்தான் குடும்ப ஜெபம் செய்யப்போகிறோமே, தனிஜெபம் செய்யவில்லையென்றால் என்ன ஆகப்போகிறது?' என உங்கள் இருதயம் சொல்லும். சில சமயங்களில், 'உடல் சரியில்லை, சோர்வாக இருக்கிறது' என உங்கள் சரீரம் சொல்லும். சில சமயங்களில், 'இன்று மிகவும் முக்கியமான ஒரு வேலை இருக்கிறது, அதனால் ஜெபத்தைச் சுருக்கமாகச் செய்' என உங்கள் மனது சொல்லும். இவ்விதமான அனைத்து எண்ணங்களும் சாத்தானிடமிருந்தே வருகின்றன. இவையனைத்தும் உங்கள் ஆத்துமாவைப் புறக்கணிக்கும் செயல்கள். உங்கள் ஜெபங்கள் எப்போதும் நீண்ட நேரத்திற்கு இருக்கவேண்டும் என நான் சொல்லவில்லை. ஆனால், நீங்கள் ஜெபம் செய்யாமல் பின்வாங்குவதற்கு எந்தவிதக் காரணத்தையும் முன்வைக்காதீர்கள். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் சொல்லுகிறார்: 'இடைவிடாமல் ஜெபம்பண்ணுங்கள்.' அவர், மக்கள் எப்போதும் முழங்கால்படியிட்டு ஜெபித்துக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்ற அர்த்தத்தில் சொல்லவில்லை. அவர் சொல்ல வருவது, நம்முடைய ஜெபங்கள் நித்தமும் செலுத்தப்படும் சர்வாங்க தகனபலியைப்போலத் தொடர்ச்சியாக அனுதினமும் செய்யப்படவேண்டும் என்பதே. எப்படி விதைப்பும் அறுப்பும், குளிர்காலமும் கோடைகாலமும் தொடர்ந்து வருகிறதோ, அதேபோல் ஜெபமும் தொடர்ச்சியாகச் செய்யப்பட வேண்டும். பலிபீடத்தில் இருக்கும் அக்கினி, பலியைத் தகனிக்க எப்போதும் அவியாமல் எரிந்துகொண்டிருந்ததுபோல, ஜெபமும் இருக்கவேண்டும். காலையிலும் இரவிலும் ஜெபம் செய்தல் என்ற இரண்டு எல்லைகளுக்கு நடுவாக, நாள்முழுவதும் செய்யும் ஜெபம் சங்கிலியால் இணைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள். நெகேமியா அர்தசஷ்டா ராஜாவுக்கு முன்பாகச் செய்ததுபோல, நீங்கள் அலுவலகத்தில் இருந்தாலோ அல்லது தெருமுனையில் இருந்தாலோ அமைதியாக ஜெபத்தை ஏறெடுக்கலாம். தேவனோடு செலவிடும் நேரம் பிரயோஜனமற்றது என்று ஒருபோதும் எண்ணிவிடாதீர்கள். ஓய்வுநாளுக்கென்று ஞாயிறு தினத்தில் விடுமுறை அளிப்பதால் எந்த ஒரு தேசமும் ஏழ்மையாய்ப் போனதில்லை. தனிஜெபத்தைத் தொடர்ந்து செய்வதினால் முடிவில் எந்த ஒரு கிறிஸ்தவனும் இழப்பைச் சந்திக்கமாட்டான்.

மனப்போக்கு

ஜெபிக்கும்போது முக்கியமாக ஊக்கமாக ஜெபிக்கவேண்டும் என்று அறிவுரையாகச் சொல்லுகிறேன். ஊக்கமாக ஜெபிக்கிறேன் என்பதைக் காண்பிப்பதற்குக் கத்தியோ அல்லது மிக அதிகமாகச் சத்தம்போட்டோ ஜெபிக்கவேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. ஆனால், ஜெபத்தை உண்மையுடனும், ஆர்வத்துடனும், அக்கறையுடனும், விருப்பத்துடனும் செய்யவேண்டும். உண்மையாகவே ஒரு காரியத்தில் அக்கறை இருக்கும்போது அதன்மீது எப்படிக் கவனம் செலுத்துவோமோ, அதுபோல் ஜெபத்தைச் செய்ய வேண்டும். ஊக்கமுள்ள ஜெபம் அநேக காரியங்களைச் சாதிக்கும். ஜெபிப்பதை வேதம் அநேக ஒப்புமைகளைப் பயன்படுத்தி விளக்குகிறது. தட்டுதல், மல்யுத்தம் செய்தல், கடினமாக உழைத்தல், முயற்சி செய்தல் போன்றவை வேதத்தில் ஜெபத்திற்கு ஒப்புமையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.

வேதாகம உதாரணங்கள் நமக்குப் பல பாடங்களைக் கற்பிக்கின்றன. உதாரணமாக, யாக்கோபைப் பாருங்கள். அவர் பெனியேலில் இருந்தபோது, “நீர் என்னை ஆசீர்வதித்தாலொழிய உம்மைப் போகவிடேன்” (ஆதியாகமம் 32:26) என்று பொழுது விடியுமளவும் அந்தத் தேவதூதனுடன் போராடுகிறார். தானியேல், மற்றொரு உதாரணம்; அவர் எப்படிக் கெஞ்சுகிறார் என்று பாருங்கள்: “ஆண்டவரே கேளும், ஆண்டவரே மன்னியும், ஆண்டவரே கவனியும்; என் தேவனே, உம்முடைய நிமித்தமாக அதைத் தாமதியாமல் செய்யும்” (தானியேல் 9:19). நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து மற்றொரு உதாரணம். அவரைப்பற்றி எபிரெயர் 5:7-ல் பின்வருமாறு எழுதப்பட்டிருக்கிறது: “அவர் மாம்சத்திலிருந்த நாட்களில் தம்மை மரணத்தினின்று இரட்சிக்க வல்லமையுள்ளவரை நோக்கி, பலத்த சத்தத்தோடும் கண்ணீரோடும் விண்ணப்பம்பண்ணி, வேண்டுதல்செய்து...” ஐயோ, நம்முடைய அநேக விண்ணப்பங்கள் இப்படி இல்லையே! இப்படிப்பட்ட ஜெபங்களை நம்முடைய ஜெபங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கையில், நாம் எவ்வளவு மந்தமாக, உணர்ச்சியற்று இருக்கிறோம்! 'நீ எதற்காக ஜெபிக்கிறாயோ அதை உன் மனது உண்மையிலே விரும்பவில்லை' என தேவன் நம்மைப் பார்த்துச் சொன்னால், அந்த வார்த்தை எவ்வளவு உண்மையாயிருக்கும்!

நாம் இந்தத் தவறிலிருந்து திருந்துவோமாக. 'மோட்சப் பயணம்' (Pilgrim's Progress) புத்தகத்தில் 'இரக்கம்' (Mercy) என்ற பெண்மணி குறுகிய வாசலை ஓங்கித் தட்டியதுபோல, நாமும் கர்த்தரின் கிருபைக்காகக் கெஞ்சுவோமாக. 'நீர் திறக்கவில்லையென்றால் நான் அழிந்துபோவேன்' என்று சொன்ன இரக்கத்தைப் போல நாமும் சொல்வோமாக. குளிர்ந்த நிலையில் நெருப்பில்லாமல் ஏறெடுக்கப்படும் பலியை நினைவில்கொள்ளுங்கள்; அந்தப் பலி தகனிக்கப்படாது. டெமோஸ்தீனஸ் (Demosthenes) என்ற சிறந்த பேச்சாளரின் கதையை எப்போதும் ஞாபகத்தில் கொள்ளுங்கள். ஒருநாள் ஒரு மனிதன் அவரிடத்தில் வந்து தன்னுடைய நிலைமையைச் சொல்லும்போது, டெமோஸ்தீனஸ் எந்தவித அக்கறையும் இல்லாமல் அதைக் கேட்டார். அதே மனிதன் அந்த நிலைமையைக் கண்ணீரோடும் கவலையோடும் சொன்னபோது, “நீ சொல்வதெல்லாம் உண்மை, இப்போது உன்னை நம்புகிறேன்” என்று டெமோஸ்தீனஸ் சொன்னார்.

ஜெபிக்கும்போது விசுவாசத்துடன் ஜெபிக்கும்படி உங்களை அறிவுறுத்துகிறேன். நாம் ஏறெடுக்கும் ஜெபங்கள் கர்த்தருடைய சமூகத்தில் கேட்கப்படும் என்று விசுவாசிக்க வேண்டும். நாம் கர்த்தருடைய சித்தத்திற்கு உட்பட்டு விண்ணப்பம் செய்யும்போது, அந்த விண்ணப்பங்கள் பதிலைப் பெறுகின்றன. இயேசு கிறிஸ்து இந்தக் கட்டளையை வெளிப்படையாகக் கொடுத்திருக்கிறார்: “நீங்கள் ஜெபம்பண்ணும்போது எவைகளைக் கேட்டுக்கொள்வீர்களோ, அவைகளைப் பெற்றுக்கொள்வோம் என்று விசுவாசியுங்கள்; அப்பொழுது அவைகள் உங்களுக்கு உண்டாகும்” (மாற்கு 11:24). அம்பு தன்னுடைய இலக்கை நோக்கிச் செல்வதற்கு, அதில் பறவையின் இறகைப் பொருத்துவதுபோல், ஜெபம் அதன் இலக்கை அடைவதற்கு விசுவாசம் அவசியமாகிறது. விசுவாசமில்லாத ஜெபம், அடைய வேண்டிய இலக்கை அடையாது.

ஜெபிக்கும்போது வாக்குத்தத்தங்களைச் சொல்லி ஜெபிக்கும் பழக்கத்தைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஜெபிக்க முழங்கால்படியிடும்போது நாம் சில வாக்குத்தத்தங்களைத் தயார் செய்துகொண்டு செல்ல வேண்டும். 'ஆண்டவரே, நீர் எங்களுக்கு வாக்களித்திருக்கிறீர்; நீர் சொல்லியபடியே எங்களுக்குச் செய்யும்' - இதுதான் யாக்கோபு, மோசே, தாவீது போன்றவர்களின் பழக்கமாய் இருந்தது. சங்கீதம் 119-ஆம் அதிகாரம் முழுவதிலும் இது போன்ற வேண்டுதல்கள் இருக்கின்றன. ‘உமது வார்த்தையின்படி செய்தருளும்’ என்று தாவீது கேட்டிருக்கிறார். இதற்குமேலாக, நம்முடைய வேண்டுதல்கள் பதிலைப் பெற்றுத் தரும்படியாக நாம் விசுவாசிக்கப் பழகிக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு வணிகன் தன்னுடைய கப்பலைக் கடலில் அனுப்பிவிட்டு, அந்தக் கப்பல் திரும்பப் பொருட்களுடன் வரும்வரை திருப்தி அடையாதிருக்கிறது போல, நாமும் நம்முடைய ஜெபங்கள் பதிலைப் பெற்றுத்தரும்படி எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டும். ஆனால், இன்றைய கிறிஸ்தவர்களின் வாழ்க்கையில் இந்தக் காரியம் இல்லாமல் இருக்கிறது. பேதுரு சிறையில் இருந்தபோது எருசலேம் சபையில் மக்கள் இடைவிடாமல் ஜெபித்தார்கள். ஆனால், அந்த ஜெபத்திற்குப் பதில் கிடைத்தபோது, அதை நம்புவது அவர்களுக்கு அரிதாயிருந்தது (அப்போஸ்தலர் 12:15). இது ராபர்ட் டிரெயில் (Robert Traill) என்பவரின் ஒரு சிறந்த கூற்று: "மனிதன் ஜெபத்தில் எதையாவது பெற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்று கவனமற்று ஜெபிக்கும்போது, அந்த ஜெபம் போய்ச்சேரவேண்டிய இடத்தைப் போய்ச்சேராது."

விண்ணப்பித்தல்

ஜெபிக்கும்போது உறுதியுடன் ஜெபிக்கும்படி அறிவுறுத்துகிறேன். சிலரின் ஜெபங்கள் ஏனோதானோவென்று இருக்கும். ஆனால், சிலரின் ஜெபங்களில் ஒரு சிறப்பான உறுதி காணப்படும்; அந்த ஜெபம் மிகவும் விரும்பத்தக்கதாய் இருக்கும். நான் குறிப்பிடுகிற இந்த உறுதி எதுவென்றால், இஸ்ரவேல் மக்களை அழிக்காமல் இருக்கும்படி மோசே ஏறெடுத்த ஜெபத்தில் காணப்பட்ட உறுதியாகும்: “மோசே தன் தேவனாகிய கர்த்தரை நோக்கி: கர்த்தாவே, தேவரீர் மகாபலத்தினாலும் வல்லமையுள்ள கையினாலும் எகிப்து தேசத்திலிருந்து புறப்படப்பண்ணின உம்முடைய ஜனத்திற்கு விரோதமாக உம்முடைய கோபம் பற்றியெரிவதென்ன?” (யாத்திராகமம் 32:11). இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் ஆயியின் மக்களுக்கு முன்பாக முறியடிக்கப்பட்டபோது, யோசுவா ஏறெடுத்த ஜெபத்தில் அந்த உறுதி காணப்பட்டது: “உமது மகத்தான நாமத்திற்கு என்ன செய்வீர்?” (யோசுவா 7:9). இந்த உறுதி மார்ட்டின் லூத்தரிடமும் இருந்தது. அவருடைய ஜெபத்தைக் கேட்ட ஒரு மனிதர் பின்வருமாறு சொல்லுகிறார்: “அவர் ஜெபிக்கும்போது அவரிடம் சிறப்பான ஆவியும் சிறப்பான உறுதியும் காணப்பட்டது. கடவுள் நிச்சயமாகத் தருவார் என்ற எதிர்பார்ப்பில், ஒரு அன்பான தகப்பனிடமோ அல்லது நண்பனிடமோ கெஞ்சுவதைப்போல அவருடைய ஜெபம் இருந்தது.” 17-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த சிறந்த ஸ்காட்டிஷ் போதகர் ராபர்ட் புரூஸ் (Robert Bruce) என்பவரிடமும் இந்த உறுதி காணப்பட்டது. அவருடைய ஜெபங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகையில், “பரலோகத்தை நோக்கிக் குறிவைத்துச் சுடப்பட்ட துப்பாக்கிக் குண்டைப்போல் இருந்தது” என்று சொல்லுகிறார்கள். இந்த ஒரு காரியத்தில் நம்முடைய நிலைமையைக் குறித்து நான் மிகவும் பயப்படுகிறேன். ஒரு விசுவாசிக்கு இருக்கிற முழுமையான உரிமைகளை நாம் முழுமையாகச் சிந்தித்துப் பார்ப்பதில்லை. உண்மையாக நாம் தேவனிடம் உறுதியுடன் பேசுகிறதில்லை. 'தேவனே, நாங்கள் உம்முடைய பிள்ளைகள் அல்லவா? நாங்கள் பரிசுத்தமாக வாழ்ந்தால் அது உமக்கு மகிமையைத் தராதா? சுவிசேஷம் பரவி மக்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டால் அது உமக்குக் கனத்தைக் கொண்டுவந்து சேர்க்காதா?' என்று நாம் அடிக்கடி மன்றாடுவதில்லை.

அடுத்ததாக, நாம் ஜெபிக்கும்போது விரிவாகவும் முழுமையாகவும் ஜெபிக்கும்படி அறிவுறுத்துகிறேன். மனுஷர் காணவேண்டுமென்று நீண்ட ஜெபம் செய்கிற பரிசேயர்களைக் குறித்து நமது ஆண்டவராகிய இயேசுகிறிஸ்து விடுத்த எச்சரிக்கையை நான் மறந்துபோகவில்லை. அதுபோல வீண் வார்த்தைகளைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி விண்ணப்பங்களை ஏறெடுக்க வேண்டாம் என்று நான் அறிவுறுத்துகிறேன். ஆனால், இன்னொரு பக்கம் அவரே முழு இரவும் பிதாவிடம் தொடர்ச்சியாக ஜெபத்தில் தரித்திருந்து நமக்கு மாதிரியை வைத்துவிட்டுப் போயிருக்கிறார். நாம் இந்த நாட்களில் அப்படி ஜெபிக்கிறதில்லை. நம்முடைய ஜெபங்கள் இந்தக் காலகட்டத்தில் மிகவும் குறுகியதாக இருக்கின்றன. தங்களுடைய தினசரி நேரத்தில் மக்கள் ஜெபத்திற்கு எவ்வளவு நேரத்தைத் தருகிறார்கள் என்று கேட்டால், மக்களிடமிருந்து திருப்திகரமான பதில் கிடைப்பதில்லை. அநேக மக்களின் தனிஜெபங்கள் மிகவும் வலிமையற்றதாகவும் குறுகியதாகவும் இருப்பதைப் பார்த்துப் பயப்படுகிறேன். அவர்கள் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் உயிருடன்தான் இருக்கிறார்கள் என்பதை நிரூபிப்பதற்கு அந்த ஜெபங்கள் போதுமானவையாக இல்லை. அவர்கள் தேவனிடம் கேட்பது மிகவும் குறைவாகத்தான் இருக்கிறது. அவர்கள் தேவனிடம் அறிக்கையிடுவது குறைவு; தேவனுக்கு நன்றி செலுத்துவதும் குறைவாகத்தான் இருக்கிறது. ஐயோ! இது முற்றிலும் தவறு. விசுவாசிகள் தங்களால் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் முன்னேறிச் செல்ல முடியவில்லை என்று சொல்வது பொதுவாகக் காணப்படுகிறது. தாங்கள் விரும்புகிற அளவிற்குத் தங்களால் கிருபையில் வளர முடியவில்லை என்று எங்களிடம் சொல்லுகிறார்கள். ஏனென்றால், அவர்கள் உண்மையாகத் தேவனிடம் அதிகமான கிருபைகளைக் கேட்பதில்லை. அவர்கள் தேவனிடம் கேட்பதும் குறைவு; தேவனிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டதும் குறைவு. இவர்களின் இந்த நிலைமைக்குக் காரணம் அவர்களின் பலவீனமான, வளர்ச்சியற்ற, அவசர அவசரமான சிறிய குறுகிய ஜெபமே. தேவன் சொல்கிறார்: "உன் வாயை விரிவாய்த் திற, நான் அதை நிரப்புவேன்" (சங்கீதம் 81:10). ஆனால், நாம் எலிசாவைச் சந்தித்த இஸ்ரவேலின் ராஜாவைப்போல, ஐந்து அல்லது ஆறு முறை அம்பு எய்வதற்குப் பதிலாக, மூன்று முறை மட்டுமே அம்பு எய்துவிட்டு அமைதியாக இருக்கிறோம்.

குறிப்பான காரியங்களுக்காக ஜெபிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உங்களுக்குக் காண்பிக்க விரும்புகிறேன். ஜெபிக்கத் தேவையான விண்ணப்பங்களைத் தயார் செய்துவிட்டு ஜெபிக்கும்படியாக நான் அறிவுறுத்துகிறேன். நாம் எப்போதும் பொதுவான காரியங்களைச் சொல்லியே ஜெபிக்கக் கூடாது. நமது சரியான தேவைகளைக் கிருபையின் அரியாசனத்திற்கு முன்பு விளக்கமாகச் சொல்ல வேண்டும். நாம் பாவிகள் என்று அறிக்கையிட்டால் மட்டும் போதாது; நமது மனசாட்சி சொல்லுகிற நம்முடைய அனைத்துப் பாவங்களையும் தேவன் முன்பாக அறிக்கையிட வேண்டும். 'எங்களைப் பரிசுத்தப்படுத்தும்' என்று சொல்லிமட்டும் ஜெபித்தால் போதாது; எந்தெந்தக் கிருபைகளில் நாம் குறைவாக இருக்கிறோம் என்பதை அறிந்து அதற்காக ஜெபிக்க வேண்டும். நாம் பிரச்சனையில் இருக்கிறோம் என்று தேவனிடம் சொன்னால் மட்டும் போதாது; நம்முடைய பிரச்சனையை முறையாக விளக்க வேண்டும். தனது சகோதரனாகிய ஏசாவுக்கு யாக்கோபு பயந்தபோது, அவர் செய்த ஜெபம் இப்படித்தான் இருந்தது; அவர் எதற்காகப் பயப்படுகிறார் என்று சரியாகத் தேவனிடம் விளக்கினார் (ஆதியாகமம் 32:11). தன்னுடைய எஜமானாகிய ஆபிரகாமின் மகனுக்குப் பெண் தேடச் சென்றபோது எலியேசர் செய்த காரியமும் இதுதான்; தன்னுடைய தேவை எது என்பதை மிகவும் துல்லியமாகத் தேவனிடம் விளக்கினார் (ஆதியாகமம் 24:12). அப்போஸ்தலனாகிய பவுலின் சரீரத்திலே ஒரு முள் கொடுக்கப்பட்டபோது அவர் செய்ததும் இதுதான்; அவர் அந்த முள் நீங்கும்படியாகக் கர்த்தரிடத்தில் வேண்டிக்கொண்டார் (2 கொரிந்தியர் 12:8).

இதுதான் உண்மையான விசுவாசமும் நம்பிக்கையும். தேவனுக்கு எந்த ஒரு காரியமும் எளிது என்று நாம் விசுவாசிக்க வேண்டும். ஒரு நோய்வாய்ப்பட்ட மனிதன் தன்னுடைய நோயின் தன்மையைச் சரியான முறையில் மருத்துவரிடம் விளக்காதபோது, அவனைப் பற்றிய நம்முடைய எண்ணம் எப்படி இருக்கும்? தன்னுடைய கணவனிடம் 'நான் கவலையாக இருக்கிறேன்' என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு, ஏன் கவலையாக இருக்கிறேன் என்பதை விளக்காத மனைவியைப் பற்றி நம்முடைய எண்ணம் என்னவாக இருக்கும்? 'நான் பிரச்சனையில் இருக்கிறேன்' என்று தகப்பனிடம் சொல்லிவிட்டு, என்ன பிரச்சனை என்பதை விளக்காத குழந்தையைப் பற்றிய நம்முடைய எண்ணம் எப்படி இருக்கும்? கிறிஸ்துவே நம்முடைய மணவாளன்; நம்முடைய இருதயத்தின் மருத்துவர்; தம்முடைய பிள்ளைகளுக்கு உண்மையான தகப்பன். நாம் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் நம்முடைய நிலைமையை அவரிடம் காட்டவேண்டும். நாம் எந்த ரகசியத்தையும் அவரிடமிருந்து மறைக்கக் கூடாது. நம்முடைய முழு இருதயத்தோடும் எல்லாவற்றையும் அவரிடம் சொல்லவேண்டும்.

மற்றவர்களுக்காகவும் ஜெபிக்கும்படி நான் உங்களை அறிவுறுத்துகிறேன். சுபாவமாகவே நாம் மிகவும் சுயநலவாதிகளாய் இருக்கிறோம். நாம் இரட்சிக்கப்பட்டு மனந்திரும்பியபோதிலும்கூட, நம்முடைய சுயநலம் நம்மைவிட்டுப் பிரிய மறுக்கிறது. நம்முடைய சொந்த ஆத்துமாவைப் பற்றியும், நம்முடைய சொந்த முன்னேற்றத்தைப் பற்றியும் மட்டுமே சிந்திக்கிற மனநிலையில் இருக்கிறோம். மற்றவர்களை மறந்து போய்விடுகிறோம். இந்த மனநிலையிலிருந்து விடுபட்டு மற்றவர்களுக்காக ஜெபிக்க வேண்டும். ஒரு பொதுவான நோக்கிலிருந்து சிந்திக்கப் பழகவேண்டும். நம்முடைய விண்ணப்பங்கள் மத்தியில், மற்றவர்களின் பெயர்களும் நம்முடைய ஜெபத்தில் இடம்பெற வேண்டும். நம்முடைய இருதயத்திலே முழு உலகத்தையும், புறஜாதி மக்களையும், யூதர்களையும், மற்ற சபையாரையும், மெய்யான கிறிஸ்தவர்களின் சரீரமான திருச்சபையையும், நாம் வாழ்கிற இந்த தேசத்தையும், நாம் சார்ந்திருக்கிற உள்ளூர் சபையையும், நாம் தங்கியிருக்கிற வீட்டில் உள்ளவர்களையும், நமது தொடர்பில் உள்ள நண்பர்களையும், சொந்தக்காரர்களையும் சுமந்து பழகவேண்டும். ஒவ்வொருவருக்காகவும் நம்முடைய விண்ணப்பங்களை ஏறெடுக்க வேண்டும். இது மிகவும் உயர்வான ஆவிக்குரிய சேவையாகும். யார் எனக்காக ஜெபத்தை ஏறெடுக்கிறார்களோ, அவர்களே என்மீது மெய்யான அன்பு வைத்திருப்பவர்கள் ஆவார்கள். இது நம்முடைய ஆத்துமாவின் நலனைப் பெரிதும் பாதுகாக்கும். இப்படி ஜெபிப்பதின் மூலமாக நம்முடைய இரக்ககுணம் மிகவும் விரிவடைகிறது. அது நம்முடைய இருதயத்தை விசாலமாக்குகிறது. இதுதான் சபைக்கும் நலனைக் கொண்டுவரும். சுவிசேஷத்தின் அனைத்துச் சக்கரங்களும் ஜெபிப்பதின் மூலமாகவே நகர்கின்றன. இப்படி ஜெபிப்பவர்களே, மக்களுக்காகச் சீனாய் மலையில் கர்த்தரிடம் பேசின மோசேயைப்போலவும், அருமையான யுத்தங்களை நடப்பித்த யோசுவாவைப்போலவும், கர்த்தருக்கென்று பெரிதான காரியங்களைச் செய்தவர்களாய் இருக்கிறார்கள். இதுதான் கிறிஸ்துவைப் போலாகுதல். அவர் தம்முடைய மக்களுக்காகப் பிதாவின் முன்பு பிரதான ஆசாரியராக நிற்கிறார். கிறிஸ்துவைப் போல மற்றவர்களின் நலனைப் பார்ப்பது எவ்வளவு சிறப்பான காரியம்! இவர்களே பிரசங்கிமார்களுக்கு மெய்யான உதவிகளைச் செய்வார்கள். ஒருவேளை நான் ஒரு கிறிஸ்தவ கூட்டத்தை உருவாக்கினால், அதில் இப்படி ஜெபிக்கிற மக்கள் இருந்தால் அது எவ்வளவு சிறப்பாக இருக்கும்!

நன்றி செலுத்துதல்

ஜெபிக்கும்போது தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தும்படி உங்களை அறிவுறுத்துகிறேன். தேவனிடம் தேவைகளைக் கேட்பது எப்படி ஜெபத்தின் ஒரு பகுதியோ, அதுபோல நன்றி செலுத்துவதும் ஜெபத்தின் ஒரு பகுதி என்பது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். வேதத்தைக் கவனிக்கும்போது, அதில் ஜெபமும் நன்றி செலுத்துதலும் இணைந்தே காணப்படுகின்றன. தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தாமல் ஏறெடுக்கிற ஜெபத்தை நான் மெய்யான ஜெபமாகக் கருதமாட்டேன். அதையே அப்போஸ்தலனாகிய பவுலும் சொல்லுகிறார்: "நீங்கள் ஒன்றுக்குங் கவலைப்படாமல், எல்லாவற்றையுங்குறித்து உங்கள் விண்ணப்பங்களை ஸ்தோத்திரத்தோடேகூடிய ஜெபத்தினாலும் வேண்டுதலினாலும் தேவனுக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள்" (பிலிப்பியர் 4:6). "இடைவிடாமல் ஜெபம்பண்ணுங்கள்; ஸ்தோத்திரத்தோடே ஜெபத்தில் விழித்திருங்கள்" (கொலோசெயர் 4:2). தேவனின் இரக்கத்தினாலே நாம் இன்னும் நரகத்திற்குச் செல்லாமல் இருக்கிறோம். அவருடைய இரக்கத்தினாலே இன்று நமக்குப் பரலோகத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கை இருக்கிறது. அவருடைய இரக்கத்தினாலே நாம் தேவனைப்பற்றி அறிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒரு தேசத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். அவருடைய இரக்கத்தினாலே நாம் பரிசுத்த ஆவியானவரால் அழைக்கப்பட்டு, நம்முடைய பாவங்களுக்குத் தக்க தண்டனையை இன்னும் பெறாமல் இருக்கிறோம். அவருடைய இரக்கத்தினாலே நாம் இன்றுவரை உயிர்வாழ்ந்து, அவருடைய நாமத்தை மகிமைப்படுத்தும்படியான வாய்ப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. இது அவருடைய இலவசமான கிருபையினாலே கிடைத்தது.

என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கிற அவருடைய அன்பினாலே இதெல்லாம் நமக்குக் கிடைத்தது. முழுமையாகத் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தாதவர்கள் சிறப்பான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை வாழ முடியாது. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தாமல் ஒரு நிருபத்தைக்கூட எழுத ஆரம்பிக்கவில்லை. கடந்த நூற்றாண்டில் ஜார்ஜ் வைட்ஃபீல்ட் (George Whitefield) மற்றும் நம் காலத்தில் எட்வர்ட் பிக்கர்ஸ்டெத் (Edward Bickersteth) போன்ற மனிதர்களின் ஜெபங்களில், தேவனுக்கு நன்றி செலுத்துதல் பெரும்பகுதியாய் இருந்திருக்கிறது. இதை வாசிக்கிறவர்களே, இவர்களைப்போல நீங்களும் தற்போதைய காலத்தில் எரிந்து பிரகாசிக்கிற ஒளியாய் இருக்க வேண்டுமா? அப்படியென்றால், மனதாரத் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும். இனி நமது ஜெபங்கள் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தும் ஜெபங்களாய் இருக்கட்டும்.

விழித்திருங்கள்

ஜெபிக்கும்போது மிக விழிப்புடனும் கவனத்துடனும் ஜெபிக்கும்படி அறிவுறுத்துகிறேன். கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் மிக அதிகக் கவனம் செலுத்த வேண்டிய ஒரு காரியம் ஜெபம். ஏனென்றால், அங்கேதான் உண்மையான கிறிஸ்தவம் ஆரம்பமாகிறது. இங்கேதான் கிறிஸ்தவனின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் இருக்கின்றன. ஜெபத்தில் என்னென்ன காரியங்களை விண்ணப்பங்களாக ஏறெடுக்கிறீர்கள் என்று சொல்லுங்கள், நான் உடனே உங்கள் ஆத்துமாவின் நிலைமையைச் சொல்லுகிறேன். ஜெபமே ஆத்துமாவின் உயிர்நாடியாய் இருக்கிறது. இங்கேதான் ஆத்துமாவின் நலன் சோதிக்கப்படுகிறது. ஜெபமே நம்முடைய ஆவிக்குரிய நிலையை அளவிடும் கருவியாகும். இந்தக் கருவியைக் கொண்டு நம்முடைய ஆவிக்குரிய நிலைமை நன்றாக இருக்கிறதா என்பதை நம்முடைய இருதயத்தில் உணரமுடியும். இனி நம்முடைய முழு கவனத்தையும் தனிப்பட்ட ஜெபத்தின்மீது வைப்போமாக. உண்மையான கிறிஸ்தவனுக்கு இதுவே முதுகெலும்பாய் இருக்கிறது. பிரசங்கங்கள், புத்தகங்கள், கைப்பிரதிகள், கிறிஸ்தவ மக்களின் நட்பு ஆகிய இவை அனைத்தும் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை வாழ மிகவும் உதவி செய்கிறவை. ஆனால், இவை தனிஜெபத்தை ஒதுக்கி வைப்பதால் வரும் இழப்பைச் சரிசெய்யாது. உங்களைத் தனிஜெபம் செய்ய முடியாமல் தடுக்கிற மக்கள் மத்தியிலிருந்தும், சூழ்நிலைகள் மத்தியிலிருந்தும், இடங்களிலிருந்தும் விலகிக்கொள்ளுங்கள்.

உங்களை ஆவிக்குரிய நிலைமையில் வளரச்செய்கிற, தேவனிடம் பேசுவதற்கு எப்போதும் தடங்கலில்லாத வேலையையும், நண்பர்கள் கூட்டத்தையும் கவனமாகத் தேடிக் கண்டுபிடித்துக்கொள்ளுங்கள். இந்தக் காரியங்களில் மிகவும் உறுதியுடன் இருங்கள். நீங்கள் உங்கள் ஜெபங்களைப் பாதுகாத்துக்கொண்டால், உங்கள் ஆத்துமாவுக்கு எந்தத் தீங்கும் வராது.

நான் மிகுந்த பணிவுடன் இந்தக் காரியங்களை உங்களிடம் பகிர்ந்துகொள்கிறேன். சற்று இதை நிதானமாகச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். ஜெபத்தைப் பற்றிய இந்தக் காரியங்கள் என்னுடைய சொந்த ஆவிக்குரிய நலனுக்கு மிகவும் பிரயோஜனமாய் இருந்தன. மேலே விளக்கிய அனைத்தும் தேவனுடைய சத்தியங்கள்தான் என முழுநிச்சயமாய் நம்புகிறேன். நானும், நான் மிகவும் நேசிக்கிற நீங்களும் இந்தச் சத்தியங்களை அதிக அதிகமாய் உணரும்படியாய் வேண்டுகிறேன்.

நாம் வாழ்கிற இந்தக் காலம் ஜெபிக்கிற காலமாய் இருக்க வேண்டும். இந்த நாட்களில் வாழ்கிற கிறிஸ்தவர்கள் ஜெபிக்கிற கிறிஸ்தவர்களாய் இருக்கவேண்டும். மேலும், இன்றைய திருச்சபைகள் ஜெபிக்கிற திருச்சபைகளாய் இருக்கவேண்டும். இந்த ஆக்கத்தை எழுதி அனுப்புகிற வேளையில், என்னுடைய இருதயத்தின் விருப்பமும் ஜெபமும் என்னவென்றால், மக்களிடத்தில் ஜெபிக்கிற ஆவி விருத்தியடைய வேண்டும் என்பதே. இன்றுவரை ஜெபிக்காத மக்கள் இன்றே கர்த்தரை நோக்கி ஜெபித்திட வேண்டும்; ஜெபிக்கிற கிறிஸ்தவர்கள் கவனத்துடன் ஜெபிக்க வேண்டும்.