லோத்தின் மனைவி சோதோம் நகரத்தின் அழிவைச் சற்றுத் திரும்பிப் பார்த்ததற்காகத் தேவன் அவளைத் தண்டித்த செயல், பெண்களின் மீது அவருக்கு இருந்த குறைவான அபிப்பிராயத்தினால்தானா? லோத்தும் அவனது குடும்பத்தாரும் நகரத்தை விட்டுப் பாதுகாப்பான இடத்திற்குத் தப்பிச் செல்லும்போது, "பின்னிட்டுத் திரும்பிப் பார்க்கக் கூடாது" என்று தேவதூதர்கள் தெளிவாக எச்சரித்திருந்தார்கள். எனவே, இது “வெறுமனே திரும்பிப் பார்க்கும்” ஒரு செயலாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அவர்கள் ஓடித் தப்பிச் செல்லும்போது பின்பற்ற வேண்டிய ஒரு நேரடிக் கட்டளை தேவதூதர்களால் அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.

முழு நகரமும் அக்கினியால் எரிக்கப்படும்போது, அவர்கள் அதிலிருந்து பாதுகாப்பாக மீட்கப்பட்டனர். எனவே, தேவன் அவர்கள் மீது காட்டிய மாபெரும் இரக்கத்திற்கு, தங்கள் வாழ்க்கையில் அவர்கள் காட்டவேண்டிய பிரதி உபகாரத்தின் அடையாளமாகவே 'திரும்பிப் பார்க்க வேண்டாம்' என்னும் கட்டளை கொடுக்கப்பட்டது. இதற்கு அவர்கள் முழுமையாகக் கீழ்ப்படிந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், தேவதூதர்களால் கொடுக்கப்பட்ட நேரடியான கட்டளைக்கு வேண்டுமென்றே கீழ்ப்படியாமல் போனது லோத்தின் மனைவியின் குற்றமேயாகும். வேண்டுமென்றே கட்டளைகளை மீறும் செயல்களுக்கு எந்தவொரு நீதிமன்றமும் தண்டனையே வழங்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

ஆகவேதான் லோத்தின் மனைவி உப்புத்தூணாக மாறினாள். இது அவள் ஒரு பெண் என்பதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட தண்டனையல்ல. ஒருவேளை லோத்து திரும்பிப் பார்த்திருந்தாலும், அவனது கீழ்ப்படியாமையின் விளைவாக அவனும் கட்டளையை மீறியதன் அடிப்படையில் அதே தண்டனையைச் சந்தித்திருப்பான். எனவே, லோத்தின் வாழ்க்கையில் நடந்த இந்த நிகழ்வு, தேவன் எந்த வகையிலும் பாலினப் பாகுபாடு காட்டாதவர் என்பதைத் தெள்ளத்தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பரிசுத்தமும் நீதியுமுள்ள தேவன், பாவத்தை எந்தப் பாலினத்தவர் செய்தாலும் பட்சபாதமின்றி (பாகுபாடின்றி) அதைத் தண்டிப்பவர் என்பதை இதன் மூலம் நாம் தெளிவாக அறிந்துகொள்கிறோம்.

ஆதியாகமம் 38:16-24: இந்தப் வேதப்பகுதி யூதா என்ற மனிதன் தன் விதவை மருமகளுடன் பாலுறவு கொண்ட நிகழ்வைக் கூறுகிறது. அவள் தன் கைம்பெண்மைக்குரிய துக்க வஸ்திரங்களை அணிந்திருந்ததை, வேசியின் ஆடை என்று தவறாகக் கருதி யூதா அவளுடன் உறவு கொண்டான். பின்னர் அவன் அந்த இடத்தைவிட்டுச் சென்றுவிட்டான். இது பெண்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதி இல்லையா என்று சிலர் கேள்வி எழுப்புகின்றனர்.

இது மிகவும் சுவாரசியமான கதை என்று ஒரு பெண்ணியவாதி கூறுகிறார். ஆனால், அவர் முழுக் கதையையும் புறக்கணித்துவிட்டு, கதையில் ஆங்காங்கே சில குறிப்புகளை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு குற்றம் கண்டுபிடிப்பது சரியல்ல. ஆகவே, நாம் இதன் முழுக் கதையையும் பார்ப்போம். இந்தச் சம்பவத்தின் பின்னணி என்னவென்றால், தாமார் யூதாவின் மூத்த மகனான ஏர் என்பவனை மணந்திருந்தாள். அவன் இறந்துவிட்டான். எனவே, யூதாவின் இரண்டாவது மகனான ஓனான் அவளை மணந்தான். ஆனால், அவன் தன் சகோதரனுக்குச் சந்ததியை உருவாக்க வேண்டும் என்ற இஸ்ரவேலரின் வழக்கத்தின்படி நடக்க விரும்பாததால், வேண்டுமென்றே அவளுக்குக் குழந்தை உண்டாவதற்கான வாய்ப்பை மறுத்தான். இதனால் தேவன் அவனையும் கொன்றுவிடுகிறார். தேவன் பாலினப் பாகுபாடு காட்டுகிறவர் அல்ல என்பதற்கு இதுவே ஒரு சான்றாகும். ஏனெனில், இந்தக் கதையில் அவர் பெண்களைக் காட்டிலும் ஆண்களுக்கு எந்த வகையிலும் சாதகமாக நடந்துகொள்ளவில்லை. ஓனான் தாமாருக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமையிலிருந்து தவறியபோது, ​​தேவன் அவனைக் கொன்றுவிடுகிறார். தேவன் பாலியல் விஷயங்களில் பாரபட்சம் காட்டுகிறார் என்பது உண்மையல்ல. இங்கே அவர் ஆண்களுக்குச் சாதகமாக ஒருதலைப்பட்சமாக நடந்துகொள்ளவில்லை என்பதற்கு இது ஒரு தெளிவான எடுத்துக்காட்டாகும். இதற்கு மாறாக, சந்ததியை உருவாக்கும் காரியத்தில் பெண்ணின் உரிமையை தேவன் நிலைநாட்டுகிறதையே காண்கிறோம். மேலும், அவளுக்கு அநியாயஞ் செய்தவனைத் தண்டிக்கிறதையும் பார்க்கிறோம்.

தன் இரு மகன்களும் இறந்துவிட்டதால், அவர்களுடைய வழக்கத்தின்படி யூதா தனது மூன்றாவது மகனைத் தாமாருக்குத் திருமணம் செய்துகொடுக்க வேண்டும். ஆனால், மூன்றாவது மகனும் இறந்துவிடுவானோ என்று அஞ்சி அவன் அதைச் செய்யவில்லை. யூதா அவளை அவளுடைய தகப்பன் வீட்டுக்கு அனுப்பிவிடுகிறான். இங்கே கவனிக்க வேண்டிய முதலாவது முக்கியமான காரியம் என்னவென்றால், யூதா தாமாரோடு பாலுறவு கொண்டபோது, அவள் தனது மாமனாருடன் வசிக்கவில்லை என்பதே.

இப்போது, ​​தாமாரின் செயலுக்கான நோக்கத்தைக் காண்பதற்காகப் பின்வரும் வசனங்களை வாசித்துக்கொள்வோம்:

ஆதியாகமம் 38:11-15: “அப்பொழுது யூதா, தன் குமாரனாகிய சேலாவும் அவன் சகோதரர் செத்ததுபோலச் சாவான் என்று அஞ்சி, தன் மருமகளாகிய தாமாரை நோக்கி: என் குமாரனாகிய சேலா பெரியவனாகுமட்டும், நீ உன் தகப்பன் வீட்டிலே கைம்பெண்ணாய்த் தங்கியிரு என்று சொன்னான்; அந்தப்படியே தாமார் போய்த் தன் தகப்பன் வீட்டிலே தங்கியிருந்தாள். அநேகநாள் சென்றபின், சூவாவின் குமாரத்தியாகிய யூதாவின் மனைவி மரித்தாள். யூதாவினுடைய துக்கம் ஆறினபின், அவன் அதுல்லாம் ஊரானாகிய தன் சிநேகிதன் ஈராவுடனே திம்னாவிலே தன் ஆடுகளை மயிர்க்கத்தரிக்கிறவர்களிடத்திற்குப் போனான். அப்பொழுது: உன் மாமனார் தம்முடைய ஆடுகளை மயிர்க்கத்தரிக்கத் திம்னாவுக்குப் போகிறார் என்று தாமாருக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. சேலா பெரியவனாகியும் தான் அவனுக்கு மனைவியாகக் கொடுக்கப்படவில்லை என்று அவள் கண்டபடியால், தன் கைம்பெண்மைக்குரிய வஸ்திரங்களைக் களைந்துபோட்டு, முக்காடிட்டுத் தன்னை மூடிக்கொண்டு, திம்னாவுக்குப் போகிற வழியிலிருக்கிற நீரூற்றுகளுக்கு முன்பாக உட்கார்ந்தாள். யூதா அவளைக் கண்டு, அவள் தன் முகத்தை மூடியிருந்தபடியால், அவள் ஒரு வேசி என்று நினைத்து...”

இந்த வசனப்பகுதியின் வாயிலாக, தாமார் கைம்பெண்ணின் வஸ்திரத்தை அணிந்திருந்தாள் என்றும், யூதாதான் முட்டாள்தனமாக அதை வேசியின் ஆடை என்று நினைத்துக்கொண்டான் என்றும் கூறுவது முற்றிலும் தவறானது என்பதைத் தெளிவாக அறிந்துகொள்கிறோம். தன் மாமனாகிய யூதா தன்னுடைய நகரத்துக்கு வந்திருக்கிறான் என்பதை அறிந்த தாமார், தனது கைம்பெண்மைக்குரிய ஆடைகளைக் கழற்றிவிட்டு, வேண்டுமென்றே தன்னை ஒரு வேசியைப் போலக் காட்டிக்கொண்டாள் என்பது இந்தப் பகுதியில் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. யூதா தனது மூன்றாவது மகனைத் தனக்குத் திருமணம் செய்துகொடுக்கவில்லை என்பதற்காக அவள் செய்த ஒருவிதமான பழிவாங்கும் செயலாகும் இது. எனவே, இந்தப் பெண்ணியவாதி வேண்டுமென்றே வேதப்பகுதியைத் தவறாகச் சித்தரித்துக் குற்றஞ்சாட்டியிருக்கிறார். யூதா முட்டாளும் அல்ல, தாமார் கைம்பெண்ணின் உடையிலும் இல்லை. ஒரு வேசியாக நடித்து, யூதாவைக் கவர்ந்திழுக்க வேண்டும் என்பதே தாமாரின் நோக்கமாகும். இதற்காக அவள் திட்டமிட்டு நாடகமாடினாள் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. லோத்தின் மகள்களின் காரியத்தைப் போலவே, இங்கேயும் தாமாரே தனது முதல் அடியை எடுத்துவைக்கிறாள். இது யூதா செய்ததை எந்த விதத்திலும் நியாயப்படுத்தாது. அது தீயதும் இழிவானதுமாகும். ஆனால், முழு உண்மையையும் உணர்த்தும் வசனங்களை மேற்கோள் காட்டுவதை இந்தப் பெண்ணியவாதி எவ்வளவு வசதியாகத் தவிர்த்திருக்கிறார் என்பதைக் கவனியுங்கள்.

"பின்னாட்களில் யூதா தாமாரைப் பற்றி அறிந்து, அவள் வேசித்தனஞ்செய்ததற்காகச் சுட்டெரிக்கப்பட வேண்டும் என்று தீர்ப்பளித்தான். இருவரும் இணைந்து தவறான செயலில் ஈடுபடும் போது, அந்தப் பெண் மட்டும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என அவன் எவ்வாறு கூறலாம்? யூதா பாலுறவில் ஈடுபடலாம், தனது தேவைக்கு ஒரு வேசியைப் பயன்படுத்தலாம், அவனைக் காட்டிலும் மிகவும் இளைய பெண்ணைக் கர்ப்பமாக்கலாம், ஆனால் அவள் மட்டுமே மரணத்திற்குத் தகுதியானவள் என்று அவன் நினைப்பது பாலினப் பாகுபாட்டினால் அல்லவா?" என்று அந்தப் பெண்ணியவாதி கேள்வி எழுப்புகிறார். ஆனால், உண்மை தெரிந்த பிறகு, யூதா அந்தப் பெண்ணைத் தன் மருமகளாக அங்கீகரித்தான்; அவள் கர்ப்பமாக இருந்தபோது அவளைத் தண்டிக்க வேண்டாம் என்று அவன் முடிவு செய்தான் (யூதாவே, "அவள் என்னைப்பார்க்கிலும் நீதிமதி" என்று ஒப்புக்கொண்டான் - ஆதி 38:26).

யூதாவுக்கும் தாமாருக்கும் இடையே என்ன நடந்ததோ, அது எவ்வித ஒளிவுமறைவுமின்றி வேதாகமத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதை நாங்கள் மீண்டும் சொல்ல விரும்புகிறோம். மனிதன் முற்றிலும் பாவத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவனாகவும், கறைப்படிந்தவனாகவும் இருக்கிறான் என்பதையும், அவனது பாவ நடத்தையில் எந்த எல்லைக்கும் அவனால் செல்ல முடியும் என்னும் வேதாகமத்தின் மையக் கருத்தையும் இந்தச் சம்பவம் உறுதிப்படுத்துகிறது என்பதை நாங்கள் வலியுறுத்துகிறோம். தேவனின் கிருபையையும் இரக்கத்தையும் தவிர மனிதனுக்கு வேறு எவ்வித நம்பிக்கையும் இல்லை.

யாத்திராகமம் 21:3-4: இந்த வேதப்பகுதியில், ஒரு எஜமான் தன்னிடத்தில் இருக்கிற ஒரு ஆண் அடிமைக்கு ஒரு பெண்ணை வாழ்க்கைத் துணையாகக் கொடுத்திருந்தாலும் (அவர்கள் எவ்வளவு காலம் திருமணம் செய்திருந்தாலும், அவர்கள் ஒருவரையொருவர் எவ்வளவு நேசித்தாலும் அல்லது குழந்தைகளைப் பெற்றிருந்தாலும்), அந்த அடிமையானவன் விடுதலை பெற்றுப் போகிற சமயத்தில் தனது மனைவி அல்லது குழந்தைகளுடன் செல்ல முடியாது என்று கூறுகிறது. அவனுடைய மனைவியும் அவர்கள் பெற்ற குழந்தைகளும் எஜமானரின் சொத்தாகவே உள்ளார்கள். இங்கே அந்தப் பெண் மற்றும் பிள்ளைகளுடைய தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியும், அந்தக் குடும்பத்தின் முக்கியத்துவமும் ஒரு பொருட்டாகவே எண்ணப்படவில்லையே?

இங்கே குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிற வேதப்பகுதியைத் தெளிவான வகையில் ஆராய்வதற்கு முன்னதாக, அதன் பின்னணியை ஆராய்வது நமக்கு உதவியாக இருக்கும் என்று எண்ணுகிறேன். பண்டைய உலகில் அடிமைத்தனம் கட்டுப்பாடற்ற வகையில் எல்லா இடங்களிலும் பரவியிருந்தது. இத்தகைய அடிமைத்தனத்திற்கு வேதாகமமே காரணம் என்று சிலர் நினைக்கிறார்கள். இது முற்றிலும் முரணானது. மோசேயின் காலத்திற்கு முன்னரே அல்லது இஸ்ரவேல் நாடு உருவாவதற்கு முன்னரே அடிமைத்தனம் உலகில் இருந்தது. உண்மையைச் சொல்வதென்றால், எபிரெய மக்களே எகிப்தில் 400 ஆண்டுகளாக அடிமைகளாக இருந்தார்கள்.

அவர்கள் எகிப்தில் இருந்த சமயத்தில் அடிமைத்தனம் எவ்வளவு கொடூரமாக இருந்தது என்பதை நாம் பார்க்கிறோம். பண்டைய உலகில் இருந்த அடிமை முறையானது மனித இனத்தை மிகவும் இழிவுபடுத்துகிற ஒன்று என்று பண்டைய வரலாற்றாசிரியர்கள் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். அடிமைகளின் வாழ்க்கையை ஒழுங்குபடுத்துகிற எவ்வித சட்டங்களும் விதிமுறைகளும் அந்தக் காலத்தில் இல்லை. அவர்கள் மிகவும் தவறாக நடத்தப்பட்டார்கள், தவறாகக் கையாளப்பட்டார்கள். சமுதாயத்தில் எவ்வித மதிப்பும் இன்றி காணப்பட்டார்கள். பலர் அடித்துக் கொல்லப்பட்டார்கள், பலருக்கு உணவு கொடுக்கப்படாமல் பசியால் மடிந்தார்கள். அவர்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை, விலங்குகளைக் காட்டிலும் மோசமான முறையில் நடத்தப்பட்டார்கள்.

இந்தச் சூழலைப் பார்க்கும்போது, யாத்திராகமம் 21-ஆம் அதிகாரத்தில் சொல்லப்பட்ட அடிமைகளைக் குறித்த காரியங்கள் எத்தனையோ சிறப்பானதாக அமைந்துள்ளன. தேவன் அடிமைகளின் மீது எவ்வளவு கரிசனையுள்ளவராக இருந்தார் என்பதைக் காணமுடிகிறது. ஆம், அது தேவனுடைய இளகிய இருதயத்தின் வெளிப்பாடே ஆகும். பண்டைய உலகத்தைப் போலவே இஸ்ரவேல் மக்களுக்கும் அடிமைகள் இருந்தார்கள். ஆனால் இவ்விரண்டுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருந்ததைக் காண முடியும். பண்டைய காலத்தில் இருந்த அடிமைகளைப் போலவே இஸ்ரவேல் மக்களிடத்தில் இருந்த அடிமைகளும் நடத்தப்பட்டார்கள் என்று பலர் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் பண்டைய உலகத்தைப் போல இஸ்ரவேலர்களின் அடிமைகள் மிருகத்தனமாகவோ இழிவாகவோ நடத்தப்படவில்லை.

பண்டைய காலத்தில் அடிமைத்தனம் இருந்ததால், வேதாகமம் அதைத் தவிர்க்க முடியாத வகையில் ஏற்றுக்கொள்கிறது. “புதிய ஏற்பாட்டில் அப். பவுல் இத்தகைய அடிமைத்தனத்தை எவ்வாறு எடுத்துக்கொண்டாரோ, அவ்விதமாகவே தோராவும் எடுத்துக்கொள்கிறது. ஆனால் பண்டைய உலகத்தைப் போல அல்லாமல் புதிய மனிதாபிமான அணுகுமுறையுடன் அவர்களைப் பார்க்கிறது. இறுதியில் அடிமைகளுக்கு விடுதலை கொடுப்பதன் மூலமாக அதற்குச் சாவுமணி அடிக்கப்படும் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும் அடிமைத்தனம் இஸ்ரவேலின் கிராமப்புறங்களிலும், சிறிய ஊர்களிலும் ஒரு சிறிய அளவிலேயே இருந்தது” என்று திரு. கோல் என்பார் கூறுகிறார். “மோசே அடிமைத்தனத்தின் எந்த வடிவத்தையும் நிறுவவில்லை; மேலும் அது தொடர்பான சட்டங்களை இயற்றி அதை ஒரு குறுகிய எல்லைக்குள் சுருக்கினார். இறுதியாக அதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கவேண்டும் என்பதற்காகவே சட்டங்கள் உருவாக்கப்பட்டன” என்று பிரசங்கிகளின் இளவரசனான C.H. ஸ்பர்ஜன் கூறுகிறார்.

“யாத்திராகமப் புத்தகத்தில் நியாயப்பிரமாணச் சட்டங்கள் பற்றிச் சொல்லப்பட்ட பகுதியின் முதல் வார்த்தைகளே, வேலைக்காரர்களின் உரிமைகளையும் கண்ணியத்தையும் இஸ்ரவேலர் மதிக்க வேண்டும் என்று தேவன் விரும்புகிறார் என்னும் கருத்துடன் தொடங்குவது குறிப்பிடத்தக்கது ஆகும். அடிமைகளை மனிதர்களாகக் கூட கருதாத ஒரு கலாச்சாரத்திலேயே, அவர்களை இழிவுபடுத்துவதைக் கட்டுப்படுத்தவும், அவர்களுக்குரிய கண்ணியத்தை வழங்கவும் விதிகளையும் ஒழுங்குமுறைகளையும் வகுத்த வேதாகமத்தின் தேவனுடைய இதயத்தைப் பாருங்கள். சீனாய் மலையிலிருந்து மோசேயிடம் தேவன் பேசிய வார்த்தைகளில் முதல் வார்த்தையைக் கவனியுங்கள். உங்களை அடிமைத்தனத்திலிருந்து வெளியே கொண்டுவந்தவர் யெகோவா என்றே அது அறிவிக்கிறது. சீனாய் மலையிலிருந்து கொடுக்கப்பட்ட இன்றியமையாத நியாயப்பிரமாணச் சட்டத்தில் முதல் முதலாகக் கையாளப்படும் நபர் அடிமைகளே ஆவர்” என்று திருவாளர் சாட்விக் என்பவர் கூறுகிறார்.

ஒரு எபிரெயர் மற்றொரு எபிரெயருக்கு அடிமையாக மாற வேண்டுமாயின் நான்கு அடிப்படை வழிகள் இருந்தன:

1. கொடிய வறுமையின் காரணமாக, அவர்கள் தங்கள் சுதந்திரத்தை விற்றுவிட்டு அடிமையாக மாறுதல் (லேவியராகமம் 25:39).

2. ஒரு தகப்பன் தன் மகளை ஒரு வீட்டுக்கு வேலைக்காரியாக விற்கலாம், இறுதியில் அவள் அந்தக் குடும்பத்தில் ஒருவனைத் திருமணம் செய்து கொள்வாள் (யாத்திராகமம் 21:7).

3. ஒரு மனிதன் திவாலாகிவிட்டால், அவன் தான் வாங்கிய கடனுக்காகக் கடன் கொடுத்தவர்களுக்கு வேலைக்கார அடிமையாக மாறுதல் (2 இராஜாக்கள் 4:1).

4. ஒரு திருடன் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, களவு செய்த பொருட்களைத் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டிய கட்டாயம் நேரிடும்போது, அவனிடம் எந்தப் பொருளும் இல்லையென்றால் அவன் அடிமையாக மாற்றப்படுதல் (யாத்திராகமம் 22:3-4).

மேற்கண்ட நான்கு சந்தர்ப்பங்களிலும், ஒருவன் வேறொருவருக்கு ஏன் வேலைக்காரனாக ஆக வேண்டும் என்ற நோக்கம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது கடன் பிரச்சினையினால் சாவதை விட, ஒருவனிடத்தில் வேலைக்காரனாக இருப்பதன் மூலம் அவன் வாழ முடியும் என்பதை நாம் காண்கிறோம்.

யாத்திராகமம் 21-ஆம் அதிகாரத்தில், உண்மையிலேயே என்ன சொல்லப்பட்டுள்ளது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்காக அந்த அதிகாரத்தின் முழுப் பகுதியையும் படிக்க வேண்டும். ஆங்காங்கே சில வசனங்களை எடுத்துக்காட்டினால் முழுமையான பொருளைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. எனவே உண்மை என்ன என்பதை அறிய அந்த அதிகாரத்தின் முதல் ஆறு வசனங்களைக் கவனமாகப் படிக்க வேண்டியது அவசியம்.

யாத்திராகமம் 21:1-வது வசனத்தில், ஒரு எஜமானன் வேலையாட்களை எவ்வாறு நடத்த வேண்டும் என்பதற்கான விதிமுறைகளையும், ஒழுங்குமுறைகளையும் தேவன் கட்டமைக்கிறார். இது ஒரு எஜமானன் தம்முடைய வேலைக்காரர்களைத் தாம் விரும்பியபடி நடத்துவதற்கான உரிமையைப் பறிக்கிறது. இதுவே பழங்காலக் கலாச்சாரத்தில் நாம் நம்புவதற்கு அரிதான ஒரு விதிமுறையாகும்.

யாத்திராகமம் 21:2-வது வசனத்தில், ஒரு வேலைக்காரன் தன் எஜமானுக்கு என்றென்றும் அல்லது நிரந்தரமாகக் கட்டுப்பட்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதைத் தெரிவிக்கிறது. அவன் அதிகபட்சமாக ஆறு ஆண்டுகள் மட்டுமே அடிமையாக ஒருவனிடத்தில் இருக்க முடியும். அதற்குப் பிறகு அவனுக்கு விடுதலை கொடுத்துவிட வேண்டும். இதன் மூலம் ஒரு வேலைக்காரன் எஜமானரின் ஒரு உடைமையாக அல்லாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கான தொழிலாளியாகவே இருக்கிறான். மேலும் இவன் எந்த முகாந்தரத்தை முன்னிட்டு வேலைக்காரனாக மாறியிருந்தாலும், ஏழாவது ஆண்டில் அவன் பணமோ அல்லது வேறு எந்தக் கிரயமோ செலுத்தாமல் சுதந்திரமாக எஜமானிடமிருந்து வெளியேறிச் செல்ல முடியும். இத்தகைய முறையில் ஒரு அடிமையை விடுதலையாக்குவது என்பது பழங்காலச் சமுதாயத்தில் கேள்விப்பட்டிராத ஒன்றாகும்.

யாத்திராகமம் 21:3-வது வசனத்தில், அவன் திருமணம் செய்து கொண்டவனாக வந்திருந்தால், அவன் விடுதலை பெற்றுப் போகிற சமயத்தில் தனது மனைவியையும் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்லலாம் என்று நாம் காண்கிறோம். (பெண்களுக்கு எதிரான பாகுபாட்டைச் சுட்டிக்காட்டுகிற எந்தப் பெண்ணியவாதி இந்த வசனத்தைப் படித்திருந்தாலும் இந்தக் கருத்தை அறியாமல் போனது ஏனோ?). தன்னிடம் வருகிற ஒரு அடிமைக்குக் குடும்பம் இருந்தால் அந்தக் குடும்பத்தையும் அந்த எஜமானர் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும். மேலும் அந்த அடிமை தனது குடும்பத்தைத் தன்னுடன் வைத்துக்கொள்ளவும், மனைவியுடன் இணைந்து பிள்ளைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளவும் முடியும். ஒரு அடிமை குடும்ப வாழ்க்கை நடத்துவது என்பது அந்தக் காலக் கலாச்சாரத்தில் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒன்றாகும்.

யாத்திராகமம் 21:4-6 வசனங்களில், ஒரு அடிமை குடும்பம் இல்லாதவனாக வந்திருந்தால், அவன் வந்தபின் அவனுக்கு எஜமான் திருமணம் முடித்துக்கொடுத்து குடும்பம் நடத்த அனுமதித்திருந்தால் (இதுவும் அந்தக் கலாச்சாரத்தில் நினைத்துக்கூட பார்க்க முடியாதது), அந்தக் குடும்பம் எஜமானருக்குச் சொந்தமானது. அதாவது அவனுடைய மனைவியும் அவளுடைய பிள்ளைகளும் எஜமானுக்குச் சொந்தமானவர்கள். மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது இது நியாயமற்றதாகத் தோன்றினாலும், அந்தக் காலத்தில் இருந்த அடிமைத்தனத்தோடு ஒப்பிடும்போது இது பெரிய காரியமே அல்ல. அந்தக் காலத்திய கலாச்சாரம் ஓர் அடிமைக்கு ஒரு குடும்பத்தைக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதைக் கூட நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒரு செயலாகும். குடும்பத்தோடு வந்திருந்தால் குடும்பத்தோடு செல்லலாம் என்று முந்தைய வசனத்தில் சொல்லப்பட்டதற்கு மாறாக, இது எஜமான் வழங்கிய குடும்பமாகையால் இது எஜமானனுக்கே சொந்தமாகும். திருமணமாகி அடிமையாகி வந்தவனின் குடும்பத்தை வைத்துக்கொள்ள எஜமானுக்கு எவ்விதத்திலும் உரிமையில்லை. ஆனால் எஜமான் கொடுத்த குடும்பத்தை அவரே வைத்துக்கொள்ள முடியும். இங்கே ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், ஒரு அடிமைக்குத் தன் குடும்பத்தை விட்டுச் செல்லலாமா வேண்டாமா என்பதை முடிவு செய்யும் அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. இது முற்றிலும் அந்த அடிமையின் முடிவாகவும் விருப்பமாகவுமே இருக்கிறது. அந்தக் காலத்தில் அடிமைகளுக்கென்று சுயமான எந்த விருப்பமும் இல்லை என்பது நாம் அறிந்ததே. மேலும் ஒரு சுவாரஸ்யமான காரியம் என்னவெனில், ஓர் அடிமை தன் எஜமான் மீதும், தன் குடும்பத்தார் மீதும் அன்பு வைத்து அங்கே நிரந்தரமாகத் தங்கிவிட முடியும். தனது அன்பான எஜமானரின் பாதுகாப்பில், தனது குடும்பத்துடன் தொடர்ந்து வாழ்வதற்கு வாய்ப்பு இருந்தது ஒரு அடிமைக்குக் கிடைக்கக்கூடிய எவ்வளவு சிறந்த வாழ்க்கை இது! இப்படி இருப்பானேயாகில், அந்த எஜமான் அவனுக்கும் அவன் குடும்பத்துக்கும் தேவையான பாதுகாப்பைக் கொடுத்து, அவர்களுடைய அடிப்படையான தேவைகளைச் சந்தித்து, சமாதானத்துடன் வாழ வழிவகை செய்கிறார்.

அடிமை தொடர்பான சட்டங்களை நன்றாக அறிந்திருக்கிற திருவாளர் கேம்பல் மோர்கன் என்பாருடைய மேற்கோளுடன் இந்தப் பகுதியை நிறைவு செய்ய விரும்புகிறேன்:

“வேதாகமத்தில் சொல்லப்பட்ட அடிமைத்தனம் தொடர்பான சட்டங்களைக் கவனமாக ஆராய்ந்து பரிசீலித்தால், அங்கே அடிமைத்தனத்தை ஒழித்துவிட்டு, அதற்குப் பதிலாக அவர்களுக்கிடையில் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஓர் உடன்படிக்கையின் வரம்புக்குள் செய்ய வேண்டிய உழைப்பு என்றே தெரிய வருகிறது. மேலும் அந்தக் காலத்திய சமுதாயத்தில் இருந்த அடிமைகளின் நிலைக்கும், எபிரெய மக்களிடையே காணப்பட்ட அடிமைகளின் நிலைக்கும் குறிப்பிடத்தக்க பெரிய வேறுபாடுகள் இருந்ததைக் காணமுடியும். அடிமைகள் விடுதலையாகிச் செல்வதற்கான தார்மீக முன்னெடுப்பின் ஒரு தொடக்கம் என்றே இதைக் குறித்துக் கூற முடியும். உண்மையில் வேதாகமம் அடிமைத்தனத்தை அகற்றுவதற்கான பொறுப்பையே கொண்டிருக்கிறதே தவிர, அதை நிலைநிறுத்துவதற்கு ஒருபோதும் முயலவில்லை. பண்டைய உலகில் இத்தகைய நியாயப்பிரமாணச் சட்டங்களின் மூலமாகவும், நவீன உலகில் ஆபிரகாம் லிங்கன், வில்லியம் வில்பர்ஃபோர்ஸ் மற்றும் வில்லியம் கேரி போன்ற மனிதர்கள் மூலமாகவும் அடிமைத்தனத்தை அகற்றவே போராடுகிறது.”

யாத்திராகமம் 21:7-ஆம் வசனத்தின்படி, ஒருவன் தன் மகளை அடிமைத்தனத்திற்கு விற்க தேவன் அனுமதிக்கிறார் என்பது மட்டுமின்றி, அதை எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான சட்டங்களையும் அவர் வழங்குகிறாரே; இது பெண்களுக்கு எதிரான பாகுபாடு அல்லவா? என்ற கேள்வி அநேகருக்கு எழலாம்.

வேதாகமப் பகுதி (யாத்திராகமம் 21:7-11):

"ஒருவன் தன் மகளை வேலைக்காரியாக விற்றுப்போடுவானானால், வேலைக்காரன் விடுதலைபெற்றுப் போவதுபோல அவள் போகக்கூடாது. அவளைத் தனக்கு நியமித்துக்கொண்ட எஜமானின் பார்வைக்கு அவள் தகாதவளாய்ப் போனால், அவள் மீட்கப்படலாம்; அவன் அவளுக்குத் துரோகம்பண்ணி, அவளை அந்நியர் கையில் விற்றுப்போட அவனுக்கு அதிகாரம் இல்லை. அவன் தன் குமாரனுக்கு அவளை நியமித்திருந்தானானால், தன் குமாரத்திகளை நடத்துவதுபோல அவளையும் நடத்தக்கடவன். அவன் வேறொரு பெண்ணைக் கொண்டானாகில், இவளுக்குரிய அன்னவஸ்திர விவாகக்கடமை ஆகிய இவைகளில் குறைவுசெய்யாமல் இருப்பானாக. இம்மூன்றும் அவன் அவளுக்குச் செய்யாமற்போனால், அவள் பணங்கொடாமல் விடுதலைபெற்றுப் போகக்கடவள்."

வசனத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணி

இந்த வசனம், “ஒருவன் தன் மகளை வேலைக்காரியாக விற்றுப்போடுவானானால்” என்று தொடங்குவதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். தேவன் எந்த மனிதர் மீதும் அடிமைத்தனத்தைத் திணிப்பவரோ அல்லது அதை ஊக்குவிப்பவரோ அல்ல. மாறாக, ஒரு தந்தை தனது வறுமையின் காரணமாகத் தன் மகளை விற்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்திற்கு ஆளாகிறார். இது அக்காலக் கலாச்சாரத்தில் நிலவிய ஒரு துயரமான சூழ்நிலை. எனவே, தேவன் இதில் உடனடியாகத் தலையிட்டுத் தமது அக்கறையை வெளிப்படுத்துகிறார். அதனால்தான், ஒரு “வேலைக்காரன் விடுதலைபெற்றுப் போவதுபோல அவள் போகக்கூடாது” என்று கூறுகிறார். இதைக் கண்டு பெண்ணியவாதிகள், தேவன் ஆண்களுக்கு ஆதரவாகவும் பெண்களுக்கு எதிராகவும் இருக்கிறார் என்று முறையிடுகிறார்கள். இது தேவனுடைய பாலினப் பாகுபாட்டைக் காட்டுகிறதா? நிச்சயமாக இல்லை. மாறாக, பெண்களையும் அவர்களது நல்வாழ்வையும் பாதுகாக்க தேவன் வகுத்துள்ள சட்டங்களையே இது காட்டுகிறது.

பெண்களுக்கான சட்டப்பூர்வப் பாதுகாப்பு

மேலும், 8-ஆம் வசனத்திலிருந்து, அடிமையாக விற்கப்பட்ட மகளை எஜமான் ஒரு கட்டத்தில் (பொதுவாக யூத வழக்கப்படி ஒரு வருடம் கழித்து) திருமணம் செய்துகொள்ள வாய்ப்பிருப்பதைப் புரிந்துகொள்கிறோம். இது நிச்சயமாகவே அவளுடைய சமூக நிலையை உயர்த்தும். எனவே, இங்கு விவரிக்கப்பட்டுள்ள காரியம் என்னவெனில், ஓர் இளம் பெண்ணை அவளது தந்தை ஒரு குடும்பத்திற்குத் திருமண நோக்கத்துடனேயே விற்றதாகத் தெரிகிறது. திருமணத்தின் விதிமுறைகள் பூர்த்தி செய்யப்படாவிட்டால், அது ஒப்பந்தத்தை மீறுவதாகக் கருதப்படும்.

• அந்த எஜமான் அவளுக்குத் துரோகம் செய்தால், அவளை அவன் வேறொருவருக்கு (அந்நியருக்கு) விற்றுவிட முடியாது.

• எஜமான் இந்த நிச்சயதார்த்தத்தை முறித்துக்கொள்ள முற்படுவதைத் தேவன் மிகவும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறார். எனவே, அந்த மனிதன் அவளை வெறுமனே துரத்திவிட முடியாது; அவள் தந்தையால் மீட்கப்படலாம்.

• ஒருவேளை எஜமான் அவளைத் தன் மகனுக்குத் திருமணம் செய்துகொடுத்தால், அவர் அந்தப் பெண்ணை ஓர் அடிமையாக அல்ல, தன் சொந்த மகள்களில் ஒருத்தியைப் போலவே நடத்த வேண்டும்.

• அவன் வேறொரு மனைவியைத் திருமணம் செய்துகொண்டாலும், இவளைக் கைவிட்டுவிடாமல், ஒரு மனைவிக்குச் செய்ய வேண்டிய உணவு, உடை மற்றும் திருமணக் கடமைகளைச் செய்து அவளைப் பராமரிக்க வேண்டும்.

இவை எதுவும் செய்யப்படவில்லையெனில், அவளுடைய தந்தை அவளை எவ்வளவு தொகைக்கு விற்றானோ, அந்தத் தொகையைக் கூடத் திருப்பிச் செலுத்தாமல் அவள் விடுதலையாகச் செல்லலாம். இது அவளை ஓர் அடிமைப் பெண் என்ற நிலையிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுவிக்கிறது. எனவே, விற்கப்பட்ட பெண்ணானவள் தன் எஜமானரின் வீட்டில், மனைவியாகவோ அல்லது மகளைப் போலவோ கண்ணியமான வாழ்க்கை வாழவே வழியிருக்கிறது. ஒருவேளை எஜமானோ அல்லது அவருடைய மகனோ அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ளத் தவறினாலும், அவள் மீட்கப்படுகிறாள் அல்லது முழுமையாக விடுவிக்கப்படுகிறாள்.

தற்காலச் சமூகத்துடனான ஒப்பீடு

இன்றைய நவீன காலத்திலும், குறிப்பாகப் பெண்களுக்கு அதிக சுதந்திரம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிற இந்தக் காலத்திலும்கூட நிலைமை என்ன? அநீதி இழைக்கப்பட்ட பெண்களுக்குச் சட்டரீதியான நிவாரணங்கள் இருந்தாலும்கூட, எந்தவிதப் பொறுப்பும் இன்றிப் பல ஆண்கள் பெண்களுக்கு வாக்குறுதி அளித்து, நிச்சயதார்த்தம் வரை சென்ற பிறகு திருமணம் செய்துகொள்ளாமல் ஏமாற்றி விடுகிறார்கள். இவற்றையெல்லாம் கண்டும் நமது தற்காலச் சமூகம் அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருப்பது வேதனையான காரியம் அல்லவா?

பண்டைய கலாச்சாரத்தில், நிச்சயதார்த்தம் வரை சென்று திருமணம் நிறுத்தப்பட்ட ஓர் அடிமைப் பெண்ணைத் தேவன் எவ்வளவு கரிசனையோடு பாதுகாத்து வழிநடத்துகிறார் என்பது எவ்வளவு உன்னதமான காரியம்! இதை உங்களால் கற்பனை செய்தாவது பார்க்க முடிகிறதா? ஆகவே, பெண்ணியவாதிகள் குற்றம் சாட்டுவதுபோல, வேதாகமக் காலத்தில் அல்லது தோராவில் பெண்களுக்கு எந்த அநீதியும் இழைக்கப்படவில்லை என்பது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரூபணமாகிறது.

யாத்திராகமம் 21:10-ஆம் வசனப்பகுதியில், தோராவின்படி ஆண்கள் பலதார மணம் செய்துகொள்ளும்படி தேவன் அனுமதிக்கிறாரா? மேலும், ஓர் ஆண் பல மனைவிகளை எவ்வாறு கையாள வேண்டும் என்பதற்கான சட்டங்களையும் அவர் அமைத்திருக்கிறாரா?

வேதாகமத்தின் தேவன் ஒருபோதும் பலதார மணத்தை ஏற்படுத்தவுமில்லை, அதை ஆதரிக்கவுமில்லை (ஆதியாகமம் 2:18-25 ஆகிய வசனங்களில் சொல்லப்பட்ட காரியம், மத்தேயு 19:1-9 ஆகிய வசனங்களிலும் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவால் மீண்டும் வலியுறுத்தப்பட்டிருக்கிறது). அதாவது, திருமண உடன்படிக்கையில் ஓர் ஆண் ஒரு பெண்ணை மட்டுமே திருமணம் செய்துகொள்வதே தேவனுடைய திட்டமாயிருக்கிறது. இதை மீறுவது பாவமாகும்; தேவனின் பார்வையில் இது ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத ஒன்றாகும். புறமதக் கலாச்சாரங்கள் எபிரெய மக்களின் மீது அதிக அளவிலான தாக்கங்களைக் கொண்டிருந்தன என்பது உண்மைதான். அக்காலத்தில் பலருக்குப் பல மனைவிகள் இருந்தார்கள் என்பதும் உண்மையே. ஆனால், இது ஒருபோதும் தேவனின் திட்டமல்ல. தேவன் ஒருபோதும் பலதார மணத்தை மன்னிக்கவில்லை. உண்மையில், தோராவின் சட்டங்கள் மிகவும் கடுமையானவை. அது திருமணமானவர்களிடையே காணப்படும் விபசாரம் என்னும் பாவத்திற்கு மரண தண்டனையைக் கொடுக்கப் பரிந்துரைக்கிறது (லேவியராகமம் 20:10, உபாகமம் 22:22). பெரும்பாலான பண்டைய கலாச்சாரங்களும் மதங்களும் விபசாரத்தைத் தண்டனைக்குரிய ஒரு குற்றமாகக்கூடப் பார்ப்பதில்லை.

வேதாகமத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள எந்தக் குடும்பத்திலும் பலதார மணம் நேர்மறையான விளைவை ஏற்படுத்தியதாக நாம் காண்கிறதில்லை. வேதம் கூறும் அனைத்து முக்கியமான கதாபாத்திரங்களும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மனைவிகளைக் கொண்டிருந்ததால் பல பிரச்சினைகளையே சந்தித்தன என்பதே உண்மை. இத்தகைய பிரச்சினைகள் அனைத்திற்கும் முதன்மையான காரணம், "ஒரு கணவன், ஒரு மனைவி" என்ற குடும்பத்திற்கான தேவ திட்டத்திற்கு எதிராக அவர்கள் செயல்பட்டதன் விளைவேயாகும். இத்தகைய பிரச்சினைக்குரிய நிகழ்வுகள் வேதத்தில் சேர்க்கப்படுவதைத் தேவன் உறுதிசெய்தார். ஏனெனில், இத்தகைய பலதார மணத்தைத் தேவன் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதையும், அது தண்டனைக்குரியது என்பதையும் மக்கள் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே இதை வேதாகமத்தில் சேர்த்துள்ளார். பழைய ஏற்பாட்டின் இறுதிப் பகுதிக்கு நாம் வரும்போது, கணவன் - மனைவிக்கு இடையே (மனைவிகளுக்கு இடையே அல்ல) அமைந்துள்ள திருமண உடன்படிக்கையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று மல்கியாவின் தீர்க்கதரிசனத்தில் தேவன் தெளிவாகக் கூறியுள்ளார். நாம் புதிய ஏற்பாட்டிற்கு வரும்போது அந்தக் கட்டளை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருப்பதைக் காண்கிறோம்.

லேவியராகமம் 12:1-8: இந்தப் வேதப்பகுதி ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தால் “தீட்டுள்ளவள்” (அசுத்தமானவள்) என்பதால், பிரசவத்திற்குப் பிறகு அவள் சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறுகிறது. பெண் பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுப்பதைக் காட்டிலும் ஆண் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுப்பது தூய்மையானது என்றும் அது கூறுகிறதா? மேலும் ஒரு தாய் ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும்போது இருமுறை சுத்திகரித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று அது கூறுகிறது. இது குழந்தைப் பிறப்பின் அடிப்படையில், முக்கியமாகப் பெண் குழந்தைகளைப் பொறுத்தவரை பாலினப் பாகுபாடு காட்டப்படுகிற ஒன்றல்லவா? ஒரு பெண் ஒரு பெண்ணாக இருக்கிறதற்காகவே தீட்டுள்ளவளாக இருக்க வேண்டுமா? இது பெண்களுக்கு எதிரான வெளிப்படையான ஆணாதிக்கமும் பாரபட்சமுமாக இருக்கிறதல்லவா?

ஓர் ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்த பெண் 7 நாட்கள் மற்றும் 33 நாட்கள் (மொத்தம் 40 நாட்கள்) சடங்கு ரீதியாகத் தீட்டுள்ளவளாக இருக்க வேண்டும் என்று நியாயப்பிரமாணம் குறிப்பிடுகிறது. அதுவே, அவள் ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தால் அவள் 14 நாட்கள் மற்றும் 66 நாட்களுமாகச் சேர்த்து மொத்தம் 80 நாட்கள் தீட்டுள்ளவளாக இருக்க வேண்டும் என்று வேதம் கூறுகிறது என்பது உண்மையே.

யூத பாரம்பரியத்தில் பின்பற்றப்படுகிற சடங்குகளையும், அவர்கள் வாழ்க்கையில் தூய்மைக்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவத்தையும் புரிந்துகொள்வதே இந்த வாதத்தைத் தீர்ப்பதற்கான சிறந்த வழியாகும். இங்கே சொல்லப்பட்டுள்ள 'தீட்டு' என்ற வார்த்தையானது 'குறைவுள்ளவள்' என்றோ அல்லது 'பாவம் நிறைந்தவள்' என்றோ பொருளைத் தருகிறதில்லை. மாறாக, இது யூத கலாச்சாரத்தில் பேணப்படுகிற சுத்தத்தின் மாபெரும் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறது. இதற்காக நாற்பது நாட்கள், எண்பது நாட்கள் போன்ற குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான நாட்கள் ஏன் கொடுக்கப்படுகின்றன என்று வேதம் நமக்குத் தெளிவாகச் சொல்லவில்லை என்றாலும், நம்பத்தகுந்த சில சிறந்த காரணங்களை நாம் சிந்திக்கலாம்:

1. தாயின் வயிற்றில் இருக்கும்போது, குழந்தைகளிடத்தில் ஏற்படும் ஹார்மோன் மாற்றங்களின் காரணமாகப் பெண் குழந்தைகளுக்குப் பிறந்தவுடனே “மாதவிடாய்” போன்ற சிறிய அளவிலான இரத்தப்போக்கு பிறப்புறுப்பு வழியாக வெளியேறுவது மருத்துவ ரீதியாகப் பொதுவான ஒன்றாகும். குழந்தைகளுக்கு உண்டாகிற இது தோராயமாக ஒன்று முதல் இரண்டு வாரங்கள் வரை நீடிக்கும். எனவே, ஒரு பெண் குழந்தைக்கும் அந்தக் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்த தாய்க்கும் (தாய்க்கும் மகளுக்கும்) சுத்திகரிப்புக்கான காலம் இரட்டிப்பாகத் தேவைப்பட்டிருக்கலாம்.

2. மேலும், “ஜான்ஸ் ஹாப்கின்ஸ்” (Johns Hopkins) பல்கலைக்கழகத்தின் ஓர் ஆய்வறிக்கை கூறுவதைக் கவனிப்போம். பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும் தாயின் இரத்தப்போக்கில் உள்ள நச்சுத்தன்மையானது, ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும் தாயின் இரத்தப்போக்கின் நச்சுத்தன்மையைக் காட்டிலும் அதிகமாக இருப்பதாக அந்த ஆய்வு கூறுகிறது. குழந்தைகள் பிறந்து ஆறு வாரங்களுக்குப் பிறகு பெண்களின் மாதிரிகளை எடுத்து ஆய்வு செய்யப்பட்டபோது, ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்த ஒரு பெண் தனது இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்பி வரவும், பாலியல் உறவுகளை வைத்துக்கொள்ளவும் அதிக நேரம் தேவைப்படுவதாக அது கூறுகிறது. (David I. Macht, "A Scientific Appreciation of Genesis 1:28 and Leviticus 12:1-5", Journal of Biblical Literature, Vol. 52, No. 4 (Dec., 1933), pp. 253-260. வெளியிடப்பட்ட ஆய்வு மற்றும் முடிவுகளின் விவரங்களை [சந்தேகத்திற்குரிய இணைப்பு அகற்றப்பட்டது] என்ற இணைப்பில் காணலாம்). எனவே, தாயின் பாதுகாப்பு மற்றும் உடல்நலக் காரணங்களுக்காகவே இத்தகைய நீண்ட காலம் (எண்பது நாட்கள்) உடலுறவிலிருந்து விலகியிருக்க வேண்டியது அவசியமாக இருந்திருக்கலாம்.

3. ஆண் குழந்தைகள் பிறந்த எட்டாவது நாளில் (லேவியராகமம் 12:3) அவர்களுக்கு விருத்தசேதனம் செய்ய வேண்டும்; இது அக்குழந்தைகளுக்கு இயல்பான சுத்தம் பெறுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பாக இருக்கலாம். ஆனால், பெண் குழந்தைக்கு இத்தகைய விருத்தசேதன முறை இல்லாததால், தாயும் சேயும் தங்களைச் சுத்திகரித்துக்கொள்ள அதிக நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்திருக்கலாம்.

4. பண்டைய கலாச்சாரங்களில் ஆண் பிள்ளைகள் மிகவும் மதிப்புமிக்கவர்களாகக் கருதப்பட்டார்கள் (இன்றைய பல கலாச்சாரங்களிலும் இத்தகைய எண்ணமே தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறது). ஒரு தாய் புதிதாகப் பிறந்த ஒரு பெண் குழந்தையுடன் வீட்டில் அதிக நாட்கள் (அதாவது சுத்திகரிப்பின் நாட்கள்) இருப்பது, தாய்க்கும் மகளுக்குமான அதிகமான பிணைப்பை உருவாக்க உதவும். மேலும் "பெண் குழந்தை பிறந்துவிட்டதே, ஓர் ஆண் குழந்தை பிறந்திருந்தால் நன்றாயிருக்குமே" என்று கருதி, மீண்டும் கருத்தரிக்க எண்ணும் கணவன், பெண் குழந்தை பிறந்த சிறிது நாட்களிலேயே மனைவியுடன் உடலுறவு கொள்வதைத் தடுத்து, தாயின் ஆரோக்கியம் காக்கப்படுவதற்கும் மேம்படுவதற்கும் இந்த அதிகப்படியான சுத்திகரிப்பு நாட்கள் உதவியாக இருக்கின்றன.

இப்போது முக்கியமானதும் நம்முடைய ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறதுமான ஒரு காரியத்திற்கு வருவோம். பிறக்கிற குழந்தை ஆணாக இருந்தாலும், பெண்ணாக இருந்தாலும், சுத்திகரிப்பின் பிராயச்சித்தத்திற்காக தேவனுக்கு முன்பாகச் செலுத்த வேண்டிய பலிகள் ஒரே விதமானவையே (லேவியராகமம் 12:6). ஆண் குழந்தைகளுக்கு ஒருவிதமான பலியும், பெண் குழந்தைகளுக்கு வேறுவிதமான பலியும் கிடையாது. பலி செலுத்தும் சடங்குகளில் வேறுபாடுகள் எதுவும் இல்லை. இது தேவனுக்கு முன்பாக இரு பாலினத்தவரும் சமமாக இருக்கிறார்கள் என்பதையும், அவர் எவ்விதப் பாகுபாடும் காட்டுகிறவர் அல்ல என்பதையும் நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. பாலினம் தொடர்பான தேவனின் இருதயத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இந்தக் குறிப்பு மிகவும் முக்கியமானதாகும்.

“தேவன் அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் பலுகிப் பெருகி, பூமியை நிரப்புங்கள்” (ஆதி. 1:28) என்று கட்டளையிட்டார். எனவே குழந்தையைப் பெற்றெடுக்க வேண்டும் என்பது தேவனுடைய கட்டளையாகும். மேலும் பிள்ளைகள் கர்த்தருடைய சுதந்தரமாகக் (வெகுமதியாகக்) கருதப்படுகிறார்கள் (சங்கீதம் 127:3). தம்மிடத்தில் வந்த குழந்தைகளை வரவேற்று அவர்களை ஆசீர்வதித்ததன் மூலமாக இயேசு கிறிஸ்து மோசேயின் சட்டங்களை நிறைவேற்றினார் (மத்தேயு 19:14). ஆகவே, பெண்களுக்கான சுத்திகரிப்பின் நாட்கள் (தனிமைப்படுத்தப்பட்ட காலங்கள்) பாலினப் பாகுபாட்டின் அடிப்படையில் கொடுக்கப்பட்டவை அல்ல என்ற முடிவுக்கு நாம் வரலாம். மாறாக, இது பிரசவ காலத்திலும், பிரசவத்திற்குப் பிந்தைய காலகட்டங்களிலும் பேணப்பட வேண்டிய சுத்திகரிப்பு மற்றும் நடைமுறைச் சுகாதாரச் சூழ்நிலைகளுடன் தொடர்புடையது என்று நாம் உறுதியாகக் கூறலாம்.