தோராவில், அதாவது ஐந்தாகமத்தில் பாலினப் பாகுபாடு உள்ளது என்று கூறும் கட்டுரைக்கான மறுப்புரையாக இது எழுதப்பட்டுள்ளது. 'www.evilbible.com' என்னும் இணையதளத்தில், “தோராவில் பாலினப் பாகுபாடு” என்ற தலைப்பில் பெயர் வெளியிடாத ஒருவரால், தோராவுக்கு எதிராகச் சில தவறான கருத்துகள் பதிவிடப்பட்டுள்ளன. இத்தகைய தவறான கருத்துகளுக்குப் பதிலளித்துத் தெளிவுபடுத்துவதற்கான ஒரு தாழ்மையான முயற்சியே இந்தக் கட்டுரை. தடித்த எழுத்துக்களில் உள்ள வாசகங்கள் அந்த இணையதளத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட கேள்விகள்; அதைத் தொடர்ந்து அதற்கான மறுப்புரைகள் சாதாரண எழுத்துக்களில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

பரிசுத்த வேதாகமம் தேவனால் ஏவப்பட்டு எழுதப்பட்ட புத்தகம். இது 40 வெவ்வேறு ஆசிரியர்களால், 1500 ஆண்டுகளில், மூன்று கண்டங்களிலிருந்து எழுதப்பட்டது. இவற்றில் 'தோரா' என்பது வேதாகமத்தின் முதல் ஐந்து புத்தகங்களைக் குறிக்கிறது. தமிழில் இது 'ஐந்தாகமம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. தோராவைப் படிக்கும்போது நாம் மனதில் கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான காரியம் என்னவென்றால், அது உண்மையில் நடைபெற்ற நிகழ்வுகளைத் தெரிவிக்கும் துல்லியமான வரலாற்றுக் குறிப்பு என்பதாகும். வேதாகமத்தின் வரலாற்றுப்பூர்வமான நம்பகத்தன்மைக்கும், அதனுடைய ஆதாரப்பூர்வமான உறுதிக்கும் கிறிஸ்தவ மற்றும் கிறிஸ்தவமல்லாத தரப்புகளிலிருந்து பல சான்றுகள் உள்ளன. மெய்யாகவே கூறப்போனால், பிளேட்டோ (Plato) போன்ற வரலாற்று அறிஞர்கள் மற்றும் இலியட் (Iliad) போன்ற இலக்கியங்களுக்கு இருப்பதைக் காட்டிலும், பரிசுத்த வேதாகமத்தின் புத்தகங்களுக்குக் கணிசமான அளவு வரலாற்று ஆவணங்களும், அதன் கையெழுத்துப் பிரதிகளும் சான்றுகளாக உள்ளன. வேதாகமத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளபடி, அதில் வருகிற கதாபாத்திரங்களின் குணநலன்கள், அவர்களின் பாவங்கள், அவர்களின் தோல்விகள், அவர்களின் வெற்றிகள், அவர்களின் நல்ல மற்றும் கெட்ட செயல்கள் ஆகியவற்றைப் பற்றிய எல்லா உண்மைகளையும் தேவன் நமக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்.

அவர்கள் செய்த எல்லாவற்றையும் தேவன் அங்கீகரிக்கிறார் என்றோ, அவர்களின் தீய செயல்களை மன்னிக்கிறார் என்றோ இது எந்த வகையிலும் பொருள்படாது. வேதாகமக் கதாபாத்திரங்களை உயர்த்திக் காட்ட வேண்டும், அவர்களைக் கதாநாயகர்களாகச் சித்தரிக்க வேண்டும் என்று வேதாகம ஆசிரியர்கள் நினைத்திருந்தால், அக்கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையின் இருண்ட அத்தியாயங்களைப் பதிவு செய்வதிலிருந்து அவர்கள் விலகியிருக்க முடியும். அவ்வாறு செய்திருந்தால் அவர்களின் தவறுகள் யாருக்கும் தெரியாமல் போயிருக்கும். ஆனால், பிற மத நூல்களிலும் உலக வரலாற்றிலும் கூட இல்லாத வகையில், வேதாகமத்தின் நம்பகத்தன்மைக்கும் அதன் உண்மைத்தன்மைக்கும் மிகத் துல்லியமாகச் சான்றளிக்கும் விதமாக, அதில் வருகிற ஆண்கள் மற்றும் பெண்களின் வாழ்க்கை முழுவதும் எவ்விதப் பாரபட்சமுமின்றியும், விருப்பு வெறுப்பின்றியும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதே குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

தோரா (நியாயப்பிரமாணம்) எழுதப்பட்ட காலத்தில் எபிரெயர்கள் மிகவும் ஆணாதிக்கச் சிந்தனை கொண்ட சமூகமாக இருந்தனர்; எனவே, தோராவில் பாலியல் பாகுபாடு மிகவும் பரவலாகக் காணப்படுகிறது.

தோராவில் உண்மையில் பாலியல் பாகுபாடு இருந்ததா, இல்லையா என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, அது எழுதப்பட்ட காலத்தில் நிலவிய பிற மதக் கலாச்சாரங்கள், மக்களின் மார்க்க நடைமுறைகள் மற்றும் சமுதாய விதிமுறைகள் ஆகியவற்றை நாம் கட்டாயம் அறிந்திருக்க வேண்டும். எபிரெயர்களை ஒரு ஆணாதிக்கச் சமூகம் என்று முத்திரை குத்துவதற்கு முன்பாக, அக்காலத்திய பிற பண்டைய கலாச்சாரங்களின் பின்னணியில் வைத்தே இதனை நாம் ஆராய வேண்டும்.

இந்தப் புரிதலுக்கு முனைவர் ஹன்னி ஜே. மார்ஸ்மேன் (Hennie J. Marsman) என்பவரின் ஆய்வுகள் நமக்கு வெளிச்சம் தருகின்றன. இஸ்ரவேலரின் தேவனை வழிபடும் பெண்களின் நிலையானது, இஷ்டாரையோ (Ishtar), அஷேராவையோ (Asherah) அல்லது பிற தெய்வங்களையோ வணங்கும் பெண்களின் நிலையைக் காட்டிலும் மோசமானது என்று விமர்சிப்போரின் கூற்றை ஆராயும் நோக்கில், அவர் இவ்விரு பின்னணியில் வாழ்ந்த பெண்களின் வாழ்க்கையையும் ஒப்பிட்டு ஆய்வு செய்தார். அவரது ஆய்வின் முடிவைக் கீழ்க்காணுமாறு விவரிக்கிறார்:

"இஸ்ரவேல் பெண்களின் சமூக மற்றும் மத நிலையானது, உகாரித் (Ugarit - சிரியாவிலுள்ள ஒரு பண்டைய நகரம்) பெண்களின் நிலைக்கு ஏறத்தாழ நிகராகவே இருந்துள்ளது. மேலும் என்னால் அறிய முடிந்தவரை, பண்டைய அண்மைக் கிழக்குப் பகுதிகளில் (Ancient Near East) உயர் வகுப்பைச் சேர்ந்த பெண்கள் மற்ற பெண்களை விட ஓரளவு சுதந்திரத்தை அனுபவித்தாலும், ஒட்டுமொத்தமாக எல்லா இடங்களிலும் பெண்களின் நிலை ஆண்களுக்கு அடிபணியக் கூடியதாகவே இருந்துள்ளது." (Hennie J. Marsman, Women in Ugarit and Israel: Their Social and Religious Position in the Context of the Ancient Near East, Brill வெளியீடு, 2003, பக். 738).

எனவே, இஸ்ரவேலரின் கலாச்சாரத்தை மட்டும் ஒரு ஆணாதிக்கக் கலாச்சாரமாகத் தனிமைப்படுத்திக் காண்பது சரியானதல்ல. உண்மையைச் சொல்வதென்றால், இஸ்ரவேலின் தேவன் தம்முடைய மக்களுக்குப் பரிந்துரைத்த பெரும்பாலான கட்டளைகள் மற்றும் நியமங்கள், பெண்களைப் பாதுகாப்பதற்கும் அவர்களை முன்னேற்றப் பாதையில் வழிநடத்துவதற்கும் ஏதுவாகவே அமைந்திருந்தன.

ஒரு பெண்ணியவாதியாக, வேதாகம வழிபாட்டு முறைகளில் காணப்படுவதாகக் கருதப்படும் பாலியல் பாகுபாடு குறித்த வசனங்களைக் கண்டறிந்து, அவற்றை என் சக பெண்களுக்கு அறிவிக்க வேண்டியதை எனது கடமையாகக் கருதுகிறேன்.

பழங்கால எழுத்துக்களின் சூழலையும் கலாச்சாரத்தையும் புரிந்துகொண்டு, எது சரியல்ல என்பதைப் பற்றி மற்றவர்களுக்குத் தெளிவுபடுத்துவது ஒரு உன்னதமான பணியாகும். இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் ஆராய்ந்து, தோராவில் பெண்களுக்கு எதிரான காரியங்கள் இருந்தால் அதுகுறித்து பிறரை எச்சரிப்பது நல்லது. அவ்வாறு இல்லாத பட்சத்தில், நீங்கள் தோராவின் சத்தியத்திற்கு உண்மையாக இருக்க வேண்டியது அவசியமாகும்.

தோராவில் பெண்களுக்கு எதிராக இருப்பதாகக் கூறப்படும் அனைத்துக் குறிப்புகளையும் இங்கே என்னால் பட்டியலிட முடியாது. மனிதன் தேவ கிருபையிலிருந்து விழுந்துபோனதற்கு, 'லிலித்' (Lilith) தொடங்கி பிற அனைத்துப் பெண்களுமே காரணம் எனச் சிலர் குற்றம் சாட்டுகின்றனர் (லிலித் என்பவள் ஆதாமுக்குக் கீழ்ப்படியாததால் ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட முதல் பெண் எனச் சிலரால் கருதப்படுகிறாள்).

ஆனால், லிலித் என்பது தோராவில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஒரு நபர் அல்ல. ஆதியாகமம் புத்தகத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள ஆதாம், ஏவாள் வாழ்ந்த காலத்திற்கு வெகு காலத்திற்குப் பிறகு, யூத நாட்டுப்புற இலக்கியங்களிலும் (Jewish folklore), யூதப் பாரம்பரியத்திலும் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கற்பனைக் கதாபாத்திரமே இந்த லிலித் ஆவாள்.

தோராவில் பெண்களுக்கு எதிரானதாகக் கருதப்படும் வசனங்களின் ஒரு மாதிரிப் பட்டியலைத் தருவதோடு இப்போதைக்கு இந்தக் கட்டுரையை நிறுத்திக்கொள்கிறேன். மீண்டும் ஒருமுறை நான் தோராவை ஆராயும்போது வெளிப்படும் வசனங்களை அப்பட்டியலுடன் இணைப்பேன். அதுவரை, இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தகவல்களைப் பயன்படுத்த நீங்கள் தயங்க வேண்டாம்.

ஆதியாகமம் 3:16, ஏவாள் நன்மை தீமை அறியத்தக்க மரத்தின் கனியை உண்டதால், எல்லாப் பெண்களும் குழந்தை பிறக்கும்போது மிகுந்த வேதனையை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது. (இறந்து போன மூதாதையர்களுக்குச் சற்றும் தொடர்பில்லாத அவர்களுடைய உறவினர்கள் பாவப் பரிகாரத்திற்காகப் பணத்தைச் செலவழிப்பது எப்படியோ, அப்படியே ஏவாளின் பாவத்திற்குச் சற்றும் தொடர்பில்லாத, அவளுடைய தலைமுறையில் வருகிற பிற்காலப் பெண்கள் பிரசவ காலத்தில் வேதனையை அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது. இது பெண்களுக்குக் காட்டப்படும் பாகுபாடு அல்லவா?)

ஆதியாகமம் மூன்றாம் அதிகாரத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள மனிதகுலத்திற்கு ஏற்பட்ட பாவவீழ்ச்சியைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் முன்னர், ஒன்று மற்றும் இரண்டாம் அதிகாரங்களில் சொல்லப்பட்டுள்ள படைப்பின் விவரங்களைச் சற்று உற்றுக் கவனிக்க வேண்டியது அவசியம். ஆண், பெண் இருவருமே தேவனுடைய சாயலிலும், தேவனுடைய ரூபத்திலும் படைக்கப்பட்டார்கள். “பின்பு தேவன்: நமது சாயலாகவும் நமது ரூபத்தின்படியேயும் மனுஷனை உண்டாக்குவோமாக!... தேவன் தம்முடைய சாயலாக மனுஷனைச் சிருஷ்டித்தார், அவனைத் தேவசாயலாகவே சிருஷ்டித்தார்; ஆணும் பெண்ணுமாக அவர்களைச் சிருஷ்டித்தார்” (ஆதியாகமம் 1:26,27). இருவருமே தேவ சாயலில் படைக்கப்பட்டுள்ளதால், அவர்கள் இருவருடைய குணத்திலும் மதிப்பிலும் எவ்வித வேறுபாடும் இல்லை. மேலும் ஆதியாகமம் 1:28-30-இல் “நீங்கள் பலுகிப் பெருகி, பூமியை நிரப்பி, அதைக் கீழ்ப்படுத்தி, சமுத்திரத்தின் மச்சங்களையும் ஆகாயத்துப் பறவைகளையும், பூமியின்மேல் நடமாடுகிற சகல ஜீவஜந்துக்களையும் ஆண்டுகொள்ளுங்கள்” என்று சொல்லப்பட்டுள்ள ஆசீர்வாதங்கள் ஆண், பெண் இருவருக்கும் சேர்ந்தே வழங்கப்பட்டுள்ளன. எனவே, படைப்பின் செயல்பாட்டிலிருந்தும், ஆசீர்வாதங்களை வழங்கியதிலிருந்தும், எல்லா ஆணும் பெண்ணும் தேவனுக்கு முன்பாகச் சமமாக இருக்கிறார்கள் என்றும், அவர்களுக்கிடையே எவ்வித வேறுபாடுகளும் இல்லை எனவும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

அடுத்ததாக அவர்கள் இருவரும் திருமண பந்தத்தில் இணைக்கப்பட்டபோது, ஆதியாகமம் 2:18-25 வசனங்களில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளபடி, தேவனானவர் கணவனுக்கும் மனைவிக்கும் வெவ்வேறு வகையான பாத்திரங்களைக் (பங்களிப்புகளைக்) கொடுத்தார். (அவர்களுடைய மதிப்பில் அல்லது பெறுமதியில் வேறுபாடு அல்ல, பங்களிப்பில்தான் வேறுபாடுகள் என்பதை மீண்டும் நினைவுபடுத்துகிறோம்). தேவன் பெண்ணை ஆதாமுக்கு ஏற்ற துணையாகப் படைத்தார். இதிலிருந்து ஓர் ஆணுக்குச் சம அளவிலுள்ள ஓர் உதவியாளர் அல்லது ஒரு துணையாளர் தேவை என்னும் உண்மையைக் கண்டுகொள்கிறோம்.

ஆதியாகமம் 2:18-20-இல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள, “ஏற்றதுணை” என்ற வார்த்தைக்கு எபிரெய மொழியில் 'அய்ஸர்' (ezer) என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இவ்வார்த்தை பழைய ஏற்பாட்டில் எங்கெல்லாம் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளதோ, அங்கெல்லாம், மிக இன்றியமையாததும் முக்கியமானதுமான, ஆற்றல்மிக்க மீட்பின் நடவடிக்கைகளுக்கு உதவிசெய்யக்கூடிய செயலின் பின்னணியில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 'ஏஸர்' (ezer) என்னும் இந்தப் பெயர்ச்சொல் பழைய ஏற்பாட்டில் இருபத்தி ஒரு முறை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இவற்றில் இரண்டு முறை முதல் பெண்ணாகிய ஏவாளின் தொடர்பில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. மூன்று முறை உயிருக்கு ஆபத்தான சூழ்நிலைகளில் உதவி செய்கிற (அல்லது ஆபத்தில் உதவி செய்யத் தவறிய) நபர்களைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. பதினாறு முறை தேவன் நமக்கு உதவியாளராக இருக்கிறார் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. எனவே ஏவாளுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள, “ஏற்றதுணை” என்ற வார்த்தையானது வேறு பகுதிகளில், “தேவன் நமக்கு உதவிசெய்கிறவர்” என்று சொல்லப்பட்டுள்ளதைக் காண்கிறோம். எனவே தோராவில் பெண்ணின் பங்கு என்பது குறைந்த மதிப்புடையது அல்ல; மேலும் முக்கியத்துவம் குறைந்ததும் அல்ல. ஆகவே பெண்ணின் மதிப்பும் தகுதியும் ஆணுக்குக் கொடுக்கப்பட்டதைப் போலவே இருக்கிறது. ஆயினும் அவர்கள் ஆற்ற வேண்டிய பங்களிப்பில் வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன.

இப்பொழுது மூன்றாம் அதிகாரத்துக்கு வருவோம். ஆணும் பெண்ணும் தேவனுடைய கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் பாவத்தில் விழுந்தனர். நீதியும் பரிசுத்தமுமான தேவனால் பாவம் தண்டிக்கப்பட்டே ஆக வேண்டும். ஆகவே தேவன் அவர்களுக்குத் தண்டனை வழங்கினார். இதில் ஏவாளுக்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனையே, அவள் பிரசவ வேதனைப்படும்போது வலி உண்டாகும் என்பது. ஆயினும் ஏவாளுக்குத் தண்டனை வழங்கிய விதத்திலும் தேவன் எவ்விதப் பாலினப் பாகுபாடும் காட்டவில்லை என்பதை மூன்று கருத்துகளை முன்வைத்து நிரூபிக்க விரும்புகிறேன்:

முதலாவதாக, ஏவாள் முதலாவது பாவம் செய்தாள், பிறகு ஆதாம் பாவம் செய்தான் என்பது உண்மையாயினும், தேவனுக்கு எதிராகக் கலகம் செய்ததற்காக நியாயந்தீர்க்கப்பட்டு தண்டிக்கப்பட்டது ஏவாள் மட்டுமின்றி, ஆதாமும் இதற்குக் காரணமாயிருந்த சர்ப்பமுமே ஆவர். தேவன் ஒருபோதும் ஏவாளை மட்டுமே பாவத்திற்குப் பொறுப்பாக்கவில்லை. ஆதாமின் மீதும் சமமாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருப்பதை வேதாகமம் முழுவதிலும் காண்கிறோம். உண்மையில், அவர்கள் கீழ்ப்படியாமல் பாவம் செய்துவிட்டார்கள் என்று தெரிந்தவுடன் தேவன் ஆதாமிடமே முதலாவது விளக்கம் கேட்டதை ஆதியாகமம் 3:9-11-இல் காண்கிறோம். அதன் பிறகுதான் அவர் ஏவாளிடம் வினவினார். வேதாகமத்தின் புதிய ஏற்பாட்டிலுள்ள பகுதிகளில் ஆதாமே பாவத்தின் மூல காரணராகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருப்பதை அடிக்கடிப் பார்க்கிறோம் (ரோமர் 5, 1 தீமோத்தேயு 2 முதலிய பகுதிகள்). இந்தப் பகுதிகளில் ஆதாமே முழு மனிதகுலத்தின் தலைவராகக் குறிப்பிடப்படுகிறார். மேலும் ஆதாமின் மூலமாகவே பாவம் இந்த உலகில் பிரவேசித்தது என்று குறிப்பிட்டிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது. அதுமட்டுமின்றி, தேவன் தண்டனை வழங்கும்போது அதை முதலில் சர்ப்பத்துக்கும், பின்னரே ஏவாளுக்கும் வழங்கினார்.

இரண்டாவதாக, தேவன் ஆதாமுக்கும் சர்ப்பத்திற்கும் வெவ்வேறு வகையிலான தண்டனைகளை வழங்கினார். ஆனால் ஏவாளுக்கோ பிரசவத்தின்போது ஏற்படுகிற வலி மட்டுமே தண்டனையாகக் கொடுக்கப்பட்டது. ஏதேன் தோட்டத்தில், உழைப்பும் விவசாயமும் இல்லாமலேயே அவர்களுக்குத் தேவையான உணவு ஏராளமாகக் கிடைத்தது. ஆனால் பாவத்திற்குப் பிறகு, ஏதேனிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட பின்பு, ஆதாம் தனக்காகவும் தன் குடும்பத்திற்காகவும் வாழ்நாள் முழுவதும் கடினமாக உழைக்க வேண்டியதாயிற்று. ஆதாம் தனக்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனையை ஒவ்வொரு நாளும் வியர்வை சிந்தி உழைப்பதன் மூலமாக அனுபவித்தான். மாறாக, ஏவாளுக்கு வழங்கப்பட்ட தீர்ப்போ குழந்தை பெற்றெடுக்கும் சமயத்தில் ஏற்படுகிற வலியாகிய தண்டனை மட்டுமே ஆகும்.

மூன்றாவதாக, உடனடியாக ஓர் ஆசீர்வாதத்தையும் சேர்த்து வழங்கிய ஒரே தண்டனை ஏவாளுக்கு மட்டுமே கொடுக்கப்பட்டதாகும். அவள் பிரசவ வலியால் அவதிப்பட்டாலும், அவள் ஒரு குழந்தையைப் பெறுவாள்; அது மனித குலத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்ட மிகப்பெரிய ஆசீர்வாதங்களில் ஒன்றாகும். அவளுக்குப் பிரசவ வலி உண்டாகும் என்று சொல்லப்பட்ட தண்டனையின் ஊடாக, மேலும் ஒரு வாக்குறுதி அவளுக்கு வழங்கப்பட்டதைக் காண்கிறோம். இந்த வாக்குறுதி சர்ப்பத்திற்கு வழங்கப்பட்ட சாபத்தின் ஊடாகக் காணப்படுகிறது: “உனக்கும் ஸ்திரீக்கும், உன் வித்துக்கும் அவள் வித்துக்கும் பகை உண்டாக்குவேன்; அவர் உன் தலையை நசுக்குவார், நீ அவர் குதிங்காலை நசுக்குவாய்” (ஆதியாகமம் 3:15). இது மேசியாவைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான தீர்க்கதரிசனம். பெண்ணின் வித்திலிருந்து ஒரு மீட்பர் இந்த உலகில் தோன்றுவார் என்னும் வாக்குறுதி ஏவாளுக்கு வழங்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களில் மிகவும் பெரியதாகும்.

இப்போது நாம் இரண்டாவது குற்றச்சாட்டிற்கு நேராக வருவோம். ஏவாள் பாவம் செய்தாள், தண்டனையை அனுபவித்தாள். ஆனால், தாங்கள் செய்யாத பாவத்திற்காக எல்லாப் பெண்களும் ஏன் தண்டனையை அனுபவிக்க வேண்டும்?

முதலாவது நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய காரியம் என்னவெனில், பாவத்திற்கான தண்டனை பெண்களுக்கு மட்டும் வழங்கப்படவில்லை; அது ஆண்களுக்கும் வழங்கப்பட்டது. இங்கு ஆண், பெண் பேதமின்றி இருவருக்கும் தண்டனை வழங்கப்பட்டது. எனவே, இது பாலியல் ரீதியிலான பிரச்சினை மட்டுமல்ல. இது ஆதாம் மற்றும் ஏவாள் ஆகிய இருவருக்கும் வழங்கப்பட்ட தண்டனையானது வழிவழியாக அவர்களுடைய பிள்ளைகளுக்கும் கடத்தப்படுவதோடு தொடர்புடையது. அதாவது, அவர்களுடைய பாவத்தின் விளைவைச் சந்ததி சந்ததியாக அனுபவிப்பதாகும். ஆகவேதான், இன்றும் கூட அந்தத் தண்டனையின் பாதிப்பு தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. எனவே, தோராவில் பாலினப் பாகுபாடு காட்டப்படுகிறது என்று குறைகூறுவதற்கு முன், சந்ததிதோறும் தண்டனையின் பாதிப்பு கடத்தப்படுவதை எதிர்மறையான காரியமாக மட்டும் காணாமல், அதில் நேர்மறையான ஒன்றும் இருக்கிறது என்பதை நாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும். எப்படி என்றால், பிள்ளைகள் பெற்றோரின் சுதந்தரத்தை வழிவழியாகப் பெற்று வருகிறார்கள் அல்லவா? இந்தத் தண்டனையில் அது நேரடியாகச் சொல்லப்படாவிட்டாலும் கூட, 'வாழ்க்கை' என்னும் பரிசை நாம் நம் பெற்றோரிடமிருந்துதான் பெற்றுக்கொள்கிறோம். இந்த ஆசீர்வாதம் அந்தத் தண்டனையின் ஊடாகவே அடங்கியிருக்கிறது. ஆதாமுக்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனையைக் குறித்துப் பார்ப்போம். ஒரு நாட்டின் பிரதமரோ அல்லது ஒரு மாநிலத்தின் முதலமைச்சரோ எடுக்கும் ஒரு முடிவானது, அதன் குடிமக்கள் அனைவரின் மீதும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவது போல, ஆதாம் மனித இனத்தின் தலைவராக இருப்பதால், அவனுக்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனை முழு மனித குலத்தையும் துன்பத்திற்கு ஆளாக்கியுள்ளது. மனித சமுதாயத்தில் நாம் ஒருவருக்கொருவர் தொடர்புடையவர்களாக இருக்கும் வரை, ஒரு தலைமுறையிலிருந்து இன்னொரு தலைமுறைக்கு இத்தகைய விளைவுகள் கடத்தப்படுவது தவிர்க்க முடியாதது ஆகும். ஒரு தலைமைப் பிரதிநிதி என்ற வகையில் ஒரு நாட்டின் தலைவர் எடுக்கும் முடிவுகள்—அது போர் போன்ற பெரிய காரியமாக இருந்தாலும் சரி அல்லது சிறிய காரியமாக இருந்தாலும் சரி—அது மக்களைப் பாதிக்கிறது. அதுபோலவே, ஒரு குடும்பத் தலைவர் என்ற முறையில் ஒரு ஆண் எடுக்கும் முடிவுகள் பிள்ளைகளைப் பாதிக்கின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, வேலை தொடர்பாகவோ, தங்குமிடம் தொடர்பாகவோ அல்லது இடம்பெயர்வது தொடர்பாகவோ அவர் எடுக்கும் எந்த முடிவானாலும் அவை பிள்ளைகளின் மீது அழியாத முத்திரையைப் பதித்துவிடுகின்றன.

“உன் ஆசை உன் புருஷனைப் பற்றியிருக்கும், அவன் உன்னை ஆண்டுகொள்ளுவான்” (ஆதி. 3:16) என்று கூறுவதன் மூலம், பாலினங்களுக்கு இடையேயுள்ள சமத்துவமின்மையோடு, அதாவது ஆண்களுக்கு அதிகாரத்தை வழங்குவதோடு இந்த வசனம் முடிகிறது என்று சிலர் எண்ணலாம்.

இந்தக் கேள்வியைச் சிந்திப்பதற்கு முன்னதாக, இது ஒரு திருமண உறவுக்குள் ஏற்படும் மாற்றத்தைப் பற்றிப் பேசுவதால், திருமணம் பற்றிய தேவனின் கண்ணோட்டத்தை அல்லது திருமணத்தில் தேவன் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிற அமைப்பு முறையைப் பற்றிச் சிந்திப்போம். திருமணம் என்பது தேவனால் திட்டமிடப்பட்டு நிறுவப்பட்டது. ஒரு குடும்பத்தில், பல்வேறு விதமான கடமைகளும், பங்களிப்புகளும், பொறுப்புகளும் உள்ளன. தேவன் ஏற்படுத்திய இத்தகைய கடமைகளையும் பங்களிப்புகளையும் நாம் புரிந்துகொண்டு வாழ்வதே ஒரு சிறந்த குடும்பத்திற்கான அடையாளமாகும். ஒரு குடும்பத்தில் கணவனின் பங்கு என்பது, அக்குடும்பத்தைத் தலைமை தாங்கி நடத்துவதாகும். அவன் தன் வீட்டிற்குச் சேவை செய்யும் ஒரு அன்பான தலைவனாக விளங்குகிறான். மனைவிக்கும் இதற்கு நிகரான பங்களிப்பு இருக்கிறது. கணவனுக்கு ஏற்ற துணையாக (உதவியாளராக) இருப்பதும், அவருடைய தலைமைக்குக் கீழ்ப்படிந்திருப்பதுமே அவளுடைய கணவனுக்கு நிகரான பங்களிப்பாகும். இந்த உலகத்தில் எந்த நிறுவனத்தையோ அல்லது அமைப்பையோ எடுத்துக்கொண்டாலும், அங்கு பணிபுரிகிற எல்லாருக்கும் ஒரே மாதிரியான பங்களிப்பு கிடையாது. எல்லோரும் ஒரே பங்களிப்பை அல்லது பொறுப்பை ஏற்று, எல்லாரும் ஒரே விதமாகச் செயல்பட்டால், அந்தச் சமுதாயத்தில் குறைவுகளும், திறமையின்மைகளும், குழப்பங்களுமே மிஞ்சும். குடும்பம் என்பது ஒரு பெரிய சமுதாயத்தின் மிகச்சிறிய அங்கம் அல்லது நிறுவனம் ஆகும். ஏற்கனவே நாம் விவாதித்தபடி, குடும்பத்திற்கு தேவன் சமமான மதிப்புள்ள, ஆனால் வெவ்வேறு பொறுப்புள்ள பாத்திரங்களை வழங்கியிருக்கிறார். அப்பொழுதுதான் குடும்பம் என்னும் அமைப்பு தன்னுடைய முழுத் திறனுடன் செயல்பட முடியும்.

குடும்ப வாழ்க்கையானது அன்பு, ஆறுதல் மற்றும் பெண்ணின் ஆசை நிறைவேறுதல் ஆகியவற்றை ஆதாரமாகக் கொண்டு இனிமையானதாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, பாவம் உலகத்தில் நுழைந்ததால் அது ஒரு அதிகாரப் போராட்டமாக (வலிந்து ஆளுகிற ஒன்றாக) மாறிவிட்டது. பாவத்தின் விளைவாகக் கணவன், மனைவி ஆகிய இருவரின் மனப்பான்மையும் முற்றிலுமாகத் தலைகீழாக மாறிவிட்டது. மனைவியானவள் தன் கணவனின் தலைமைக்கு மகிழ்ச்சியுடன் கீழ்ப்படிந்திருப்பதற்குப் பதிலாக, பாவம் பிரவேசித்ததன் காரணமாக இப்போது கட்டாயத்தின் பேரில் கீழ்ப்படிகிற நிலைமைக்கு ஆளாகிவிட்டாள். “உன் ஆசை உன் புருஷனைப் பற்றியிருக்கும்” என்னும் அறிக்கையானது, மனைவி கணவன் மீது கொண்டிருக்கும் இயல்பான ஆசையன்று; மாறாக, அது கணவனையே ஆளுகை செய்ய வேண்டும் என்னும் ஆசையாகும். “அவன் ஆசை உன்னைப் பற்றியிருக்கும், நீ அவனை ஆண்டுகொள்ளுவாய்” (ஆதி. 4:7) என்று காயீனை ஆளுகை செய்யத் துடிக்கும் பாவத்தின் ஆசையைப் பற்றிச் சொல்லும்போதும் இதே வார்த்தைதான் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. எனவே, “உன் ஆசை உன் புருஷனைப் பற்றியிருக்கும்” என்ற வசனத்தின் அர்த்தம், “பெண் தன் கணவனைக் கட்டுப்படுத்த விரும்புவாள், ஆனால் அவனோ அதையும் மீறி அவளை ஆளுகை செய்வான் (எஜமானனாக இருப்பான்)” என்பதாகும். தேவன் கொடுத்த பொறுப்பை அழகான முறையில் வெளிப்படுத்த வேண்டிய 'மனைவி' என்னும் பாத்திரம், பாவத்தின் காரணமாக இப்பொழுது வெறுப்புடன் செய்ய வேண்டிய ஒன்றாக மாறிவிட்டது. பாவம் நுழைந்ததின் விளைவாகப் பெண்ணைப் பற்றியிருந்த ஆசையானது, அவளது கணவனின் அதிகாரத்தோடு மோதுவதால் உறவுகள் விரக்தியடையும் நிலைக்குச் சென்றுவிட்டன. மேலும் இந்த ஆசையானது, வீழ்ந்துபோன உலகில், கணவன் மற்றும் மனைவிக்கு இடையே மோதல்களுக்கு ஓர் ஆதாரமாகவும் ஆகிவிட்டது. ஆயினும், பாவத்தின் தாக்கத்தால் மனித வாழ்க்கை முழுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், இது எந்த வகையிலும் குடும்பத்தில் தேவன் ஏற்படுத்திய அதிகார அமைப்பை அகற்றிப் போடவில்லை; மாறாக, அதிலுள்ள வெவ்வேறு பாத்திரங்கள் தங்கள் தங்கள் பொறுப்புகளை எவ்வாறு நிறைவேற்ற வேண்டும் என்கிற நியதி தொடர்ந்து இருந்து வருகிறது.

ஆதியாகமம் 19:8 : "லோத்து தூதர்களைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தன் சொந்த மகள்களை மோசமான நடத்தையுள்ள ஒரு குழுவினருக்குக் கொடுக்க முன்வந்த செயல் பெண்களை இழிவாக நடத்துகிற செயல் அல்லவா?"

தொடக்கத்தில் நாம் குறிப்பிட்டபடி, இந்தக் காரியமானது அங்கே என்ன நடந்ததோ அதை எவ்விதப் பாரபட்சமும் இன்றி வெளிப்படையாகவும் உண்மையாகவும் வேதாகமத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. சோதோமின் ஆண்கள் கூட்டம், அந்நிய ஆண்களுடன் தவறாக நடக்க விரும்பி லோத்தின் வீட்டைச் சுற்றி வளைத்துக்கொண்டனர். தன்னைத் தேடிவந்த இரண்டு தூதர்களுக்குப் பதிலாக, லோத்து தனது சொந்த மகள்களை வழங்க முன்வந்த செயல் சரியானதா? நிச்சயமாக இல்லை. இந்தச் சம்பவத்தில் லோத்து ஒரு தவறான பார்வையைக் கொண்டிருந்தான்; அதாவது அவன் நற்குணத்தில் தரம் தாழ்ந்தவனாகவும், உலகத்தாரைப் போலவும் நடந்துகொண்டான். ஆனால் அவனுடைய வீட்டிற்கு விருந்தினராக வந்த கர்த்தருடைய இரண்டு தூதர்கள், லோத்துவையும் அவனது இரண்டு மகள்களையும் அந்த ஊர் ஆண்களிடமிருந்து பாதுகாத்துக்கொண்டனர். தன்னையும் தன் வீட்டையும், தன் வீட்டுக்கு வந்த விருந்தினரையும் பாதுகாக்கும் பொருட்டே, இவ்விதமான முடிவை அவன் எடுத்தான். குறிப்பாக அந்த ஊர் ஆண்களைச் சமாதானப்படுத்தும் பொருட்டு இவ்விதமான வார்த்தைகளைப் பேசினான். ஆயினும் அவன் தன் சொந்த மகள்களை வழங்க வேண்டும் என்று எண்ணியது தவறான தீர்மானமே ஆகும்.

இருப்பினும் கர்த்தருடைய தூதர்கள் லோத்தின் செயலை நிராகரித்து, தங்களுடைய அதிகாரத்தால் அதை வேறு விதமாகக் கையாண்டார்கள். இதன் மூலம் லோத்தின் இத்தகைய தவறான நடத்தையைத் தேவன் ஏற்கவில்லை என்பதைக் காண்கிறோம். மேலும், அந்தப் பாவிகளைக் குருடாக்கியதன் மூலம் லோத்தின் மகள்களைப் பாதுகாக்கத் தேவையான காரியங்களை அவர் செய்தார் என்பதையும் இது காட்டுகிறது. ஒரு பூமிக்குரிய தந்தை தன் சொந்த மகள்களைப் பாதுகாக்கத் தவறினாலும் கூட, தேவன் அந்தப் பெண் பிள்ளைகளைப் பாதுகாத்தார்.

"இந்தக் காரியங்கள் நடந்த பின்னர், லோத்து தனது சொந்த மகள்கள் கர்ப்பந்தரிக்கக் காரணமானான். இதுவும் பெண்களைத் தவறாகக் கையாளுகிற செயல் அல்லவா?"

ஆதியாகமம் 19:31-38 வரையுள்ள வசனங்கள் இந்தச் சம்பவத்தின் காரண காரியங்களைத் தெளிவாக விளக்குகின்றன. லோத்தின் மகள்கள், தங்களைத் திருமணம் செய்து, சந்ததியை உண்டாக்குவதற்கு (அதாவது குழந்தைகளைப் பெற்றெடுப்பதற்கு) அந்த இடத்தில் எந்த ஆண்களும் இல்லை என்று நம்பினர். ஏனெனில் அவர்கள் சோதோம் நகரின் அழிவைக் கண்டவர்கள். அங்கே எல்லாரும் இறந்திருக்கலாம் என்றும், பூமியில் எஞ்சியிருக்கும் மக்கள் தாங்கள் மட்டுமே என்றும் நம்பியிருக்கலாம். மேலும், இந்த இளம் பெண்கள் தாங்கள் அதுவரைக்கும் வாழ்ந்த நகரத்தின் பாவ கலாச்சாரத்தின் தாக்கத்தினாலும் இந்த முடிவை எடுத்திருக்கலாம். சோதோம் மக்களின் இயல்புக்கு மாறான, ஒழுக்கக்கேடான பாலியல் பழக்கங்களுக்காகவே தேவன் அவர்களைத் தண்டித்தார் என்பதை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். இருப்பினும், இவ்விரு பெண்களும் தங்களது குடும்பத்தின் வம்சம் அழிந்துபோகாமல் காப்பாற்றத் தவறான வழியில் முயன்றனர்.

இங்கே நாம் கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான காரியம், தந்தையோடு உடலுறவு கொள்ள வேண்டும் என்னும் எண்ணம் அந்த இரண்டு பெண் பிள்ளைகளுக்கே ஏற்பட்டது; அவர்களே இதற்கான முயற்சியைத் தொடங்கினார்கள். லோத்து தனது சொந்த மகள்களுடன் உடலுறவு கொண்டதற்கான காரணம் என்ன? அவருக்கு ஏற்கனவே மதுபானம் குடிக்கும் பழக்கம் இருந்தது. இந்தக் குடிப்பழக்கத்தைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும்படி அவ்விரு வாலிபப் பெண்களும் சதிசெய்தார்கள். லோத்து ஏற்கனவே குடிகாரனாக இருந்ததால், தன் மகள்கள் கொடுத்த மதுபானத்தை விருப்பத்துடன் குடித்தான். அவனுக்கு மேலும் மேலும் மதுபானம் கொடுக்கப்பட்டதால் அவன் தன் கட்டுப்பாட்டையும் பொது அறிவையும் இழந்தான் (ஆதியாகமம் 19:30-38). மேலும் தான் என்ன செய்கிறான் என்று அவனுக்கே உணர்வில்லாத நிலை இருந்தது. இருப்பினும் இது அவன் செய்த பாவத்தை எந்த விதத்திலும் நியாயப்படுத்தாது. ஒரு நபர் அளவுக்கு அதிகமாக மதுபானம் குடிக்கும்போது, ​​அவரால் சரியான காரியங்களைச் செய்யத் தீர்மானிக்க முடியாது. நாம் அனைவரும் கவனிக்க வேண்டிய எச்சரிக்கை இது.

மேலும், மோசேயினால் கொடுக்கப்பட்ட நியாயப்பிரமாணத்திலும் இத்தகைய முறை தவறிய உறவுகள் தடைசெய்யப்பட்ட ஒன்றாக இருக்கிறது; தேவன் அங்கீகரிக்காத ஒன்றாகவே இது இருக்கிறது (லேவியராகமம் 18:6-26). இத்தகைய உறவுகள் தேவனுக்கு முன்பாக அருவருப்பான செயலாகவே கருதப்படுகிறது.