பகுதி 1: உபாகமம் 21:10-14

கேள்வி: உபாகமம் 21:11-14: சிறைபிடிக்கப்பட்டவர்களில் ஓர் அழகான பெண்ணைக் கண்டால், அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று அவளுடன் உறவுகொள்ளுங்கள் என்று இந்த வேதப்பகுதி கூறுகிறதே?

வேதவசனம் (உபாகமம் 21:10-14):

“நீ உன் சத்துருக்களுக்கு எதிராக யுத்தத்திற்குப் புறப்பட்டு, உன் தேவனாகிய கர்த்தர் அவர்களை உன் கையில் ஒப்புக்கொடுக்கிறதினால், அவர்களைச் சிறைபிடித்துவந்து, சிறைகளில் ரூபவதியான ஒரு ஸ்திரீயைக்கண்டு, அவளை விவாகம்பண்ண விரும்பி, அவளை உன் வீட்டிற்குள் அழைத்துக்கொண்டுபோவாயானால், அவள் தன் தலையைச் சிரைத்து, தன் நகங்களைக் களைந்து, தன் சிறையிருப்பின் வஸ்திரத்தையும் நீக்கி, உன் வீட்டிலிருந்து, ஒரு மாதமட்டும் தன் தகப்பனையும் தாயையும் நினைத்துத் துக்கங்கொண்டாடக்கடவள்; அதன்பின்பு நீ அவளோடே சேர்ந்து, அவளுக்குப் புருஷனாயிரு, அவள் உனக்கு மனைவியாயிருப்பாள். அவள்மேல் உனக்குப் பிரியமில்லாமற்போனால், நீ அவளைப் பணத்திற்கு விற்காமல், அவளைத் தன் இஷ்டப்படி போகவிடலாம்; நீ அவளைத் தாழ்மைப்படுத்தினபடியினால் அவளாலே ஆதாயம் பெறும்படி தேடவேண்டாம்”.

விளக்கம்: ஒருவன் சிறைப்பிடிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணை விரும்பினால், அவன் அவளைக் கட்டாயப்படுத்தி வன்கொடுமை செய்ய அனுமதியில்லை. மாறாக, அவன் விரும்பினால் அவளை முறைப்படி மனைவியாக்கிக் கொள்ளலாம். சிறைபிடிக்கப்பட்ட முகாமிலிருந்து அவளை அவன் வீட்டிற்கு அழைத்து வர வேண்டும்; பிறகு அவள் சிறைபிடிக்கப்பட்டவள் என்று அடையாளம் காட்டும் அவளுடைய வெளிப்புற அடையாளங்களையும் முத்திரைகளையும் அகற்ற வேண்டும். மேலும், அவளுடைய பெற்றோரை நினைத்துத் துக்கங்கொண்டாடுவதற்குப் போதுமான கால அவகாசம் (ஒரு முழு மாதம்) அவளுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும். அதன் பிறகுதான் அந்த மனிதன் அவளை மனைவியாக ஏற்றுக்கொண்டு அவளுடன் இல்லற வாழ்வில் ஈடுபட வேண்டும்.

இது பண்டைய போர்க்கால வழக்கங்களிலிருந்து மிகவும் முன்னேறிய ஒரு நெறிமுறையாகும். அன்றைய காலகட்டத்தில், போரில் அடிமைகளாகப் பிடிக்கப்பட்ட பெண்கள் அந்த இடத்திலேயே பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாக்கிக் கொல்லப்பட்டனர் அல்லது அடிமைகளாக விற்கப்பட்டனர். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்கள் எவ்விதச் சுதந்திரமும் இல்லாமல் எஜமானர்களின் முழுக் கட்டுப்பாட்டின்கீழ் இருந்தனர். இத்தகைய கொடூரமான சூழ்நிலையிலும்கூட, அடிமைப் பெண்களுக்கு மரியாதையும் மதிப்பும் அளித்து, அவர்களுக்கு மனைவியின் ஸ்தானத்தை வழங்கி, உயர்ந்த தராதரங்களை வேதாகமத்தின் தேவன் அமைத்துக் கொடுக்கிறார்.

ஒரு மாத காலத்திற்குப் பிறகும், அந்த ஆண் அவளை மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பவில்லை என்றால் (ஆரம்ப காலத்தில் வெறும் மோகம் மட்டுமே சிலருக்கு இருந்திருக்கலாம்), அந்தப் பெண் விடுவிக்கப்பட வேண்டும். அவள் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டவளாக இருந்தாலும்கூட, அவள் முழுமையான விடுதலையை அடைவாள். இது அந்த காலகட்டத்தில் மற்ற நாடுகளில் பரவலாகப் பின்பற்றப்பட்டு வந்த கலாச்சார நடைமுறைகளிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டதும், மேன்மையானதுமான ஒன்றாகும். அந்தப் பெண்ணைப் பணத்திற்காக எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் தவறாக நடத்தவோ அல்லது விற்கவோ முடியாது என வேதம் மிகத் தெளிவாகப் பாதுகாக்கிறது.

பகுதி 2: உபாகமம் 22:5

கேள்வி: உபாகமம் 22:5 வசனத்தில் ஆண்களின் ஆடைகளை அணியும் பெண்கள் “கர்த்தருக்கு அருவருப்பானவர்கள்” என்று கூறப்பட்டுள்ளதே?

விளக்கம்: விமர்சகர்கள் (அல்லது பெண்ணியவாதிகள்) இங்கே மீண்டும் பாதி வசனத்தை மட்டுமே மேற்கோள் காட்டி, தேவன் ஒரு பாலினப் பாகுபாடு காட்டுகிறவர் என்பது போன்ற தோற்றத்தை உண்டுபண்ண முயற்சிக்கிறார்கள்.

முழு வசனமும் பின்வருமாறு:

உபாகமம் 22:5: “புருஷரின் உடைகளை ஸ்திரீகள் தரிக்கலாகாது, ஸ்திரீகளின் உடைகளைப் புருஷர் தரிக்கலாகாது; அப்படிச் செய்கிறவர்கள் எல்லாரும் உன் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு அருவருப்பானவர்கள்”.

ஆணின் ஆடையை அணியும் பெண் மட்டுமல்ல, ஒரு பெண்ணின் ஆடையை அணியும் ஆணும் கர்த்தருக்கு முன்பாக அருவருப்பானவனாகவே கருதப்படுகிறான் என்பதை நினைவில்கொள்ள வேண்டும். இங்கே எந்தவிதப் பாலினப் பாகுபாடும் காட்டப்படவில்லை என்பதை நாம் தெளிவாகக் கவனிக்க வேண்டும்.

இப்போது, ​​இந்த வசனத்தின் உண்மையான பொருளைக் காண்போம்.

இந்த வசனத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள இரண்டு முக்கியமான எபிரெய வார்த்தைகளைக் கவனிக்க வேண்டும். ஒன்று கெலி (Keli), மற்றொன்று சிம்லா (Simlah). இவை தமிழ் வேதாகமத்தில் வெவ்வேறு வழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. பழைய ஏற்பாட்டில் பொதுவாக ஆடைகளைக் குறிக்க 'சிம்லா' என்ற வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இது ஒரு “வெளியே அணியும் ஆடை” அல்லது “அங்கியைக்” குறிக்கிறது. எனவே, எந்தவொரு ஆடையையும் குறிக்க இவ்வார்த்தையைப் பயன்படுத்துவது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது.

ஆனால் 'கெலி' என்ற சொல்லானது: கவசம், பை, வண்டி, தளவாடங்கள், கருவி, நகை, சாக்கு, பொருள், பாத்திரம், ஆயுதம், சாமான்கள், படகு, இருக்கை போன்ற பல்வேறு பொருட்களைக் குறிக்கப் பழைய ஏற்பாட்டில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இவ்வார்த்தை பழைய ஏற்பாட்டில் 319 தடவைகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. மேலும், இந்தச் சொல் மனிதர்கள் வைத்திருக்கும் அல்லது அணியும் எந்தவொரு பொருளையும் குறிப்பதற்காகவும் பயன்படுத்தப்படலாம்.

பொதுவாக, பெண்கள் ஆண்களின் போர் ஆயுதங்கள்/அணிகலன்களையும், ஆண்கள் பெண்களின் பிரத்தியேக அணிகலன்களையும் அணிவதையே இது சுட்டிக்காட்டுகிறது என்று பெரும்பாலான வேத பண்டிதர்கள் கூறுகிறார்கள். முக்கியமாக, இது புறஜாதிகளின் உருவ வழிபாட்டு வழக்கத்தைக் குறிக்கிறது என்று பல அறிஞர்கள் கருத்து தெரிவிக்கின்றனர். ஆண்களின் உடையைப் பெண்களும், பெண்களின் உடையை ஆண்களும் அணிவது என்பது இஸ்ரவேலர் அல்லாத பிற மதங்களின் சில சடங்குகளைக் கடைப்பிடிப்பதைக் காண்பிக்கிறது. எனவேதான், இது தடைசெய்யப்பட்ட ஒன்றாக வேதம் கூறுகிறது.

வேதாகம காலங்களில் ஆண்களும் பெண்களும் ஏறத்தாழ ஒரே மாதிரியான ஆடைகளையே அணிந்திருந்தனர்; எனவே, இது சாதாரணமாக வீட்டிற்குள் பயன்படுத்தப்படும் ஆடைகளை மட்டுமே குறிக்கிறது என்று சொல்வது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது. பழைய ஏற்பாட்டுக் காலங்களில், ஆண்களும் பெண்களும் மேலோட்டமாக ஒரே மாதிரியான ஆடைகளை அணிந்தனர். நீண்ட அங்கி போன்ற ஆடைகளும், அதற்கு மேலாகப் போர்த்திக்கொள்ளும் ஆடைகளும் இருபாலருக்கும் பொதுவானதாகவே இருந்தன. இருப்பினும், அவர்கள் அதை அணிந்திருந்த விதம் அல்லது அதனுடைய வடிவமைப்பு பாலினங்களுக்கு இடையே தெளிவான வேறுபாட்டைக் காண்பிக்கக்கூடியதாக இருந்தது. தேவனுடைய மக்கள் அந்த வேறுபாடுகளை மதித்து நடக்கும்படியே இந்தக் கட்டளை அறிவுறுத்துகிறது.

எனவே, இது பாலினங்களுக்கு இடையே உள்ள இயற்கையான வேறுபாடுகளை வேண்டுமென்றே நீர்த்துப்போகச் செய்யும் வகையிலான ஆடைகளை அணிவதற்கு எதிரான கட்டளையாகும். இது அன்றாடம் வீடுகளில் அணியும் சாதாரண ஆடைகளைக் குறிப்பதாக இருக்க முடியாது; மாறாக, சில குறிப்பிட்ட, அசாதாரணமான ஆடைகள், ஆயுதங்கள் அல்லது நகைகளை ஓர் ஆண் அணிந்து தன்னை ஒரு பெண்ணைப் போலவே தோற்றமளிக்கச் செய்வதைக் குறிக்கிறது. இது பண்டைய உலகில் இஸ்ரவேலர் அல்லாத புறஜாதிகளிடையே வழக்கத்திலிருந்த ஒன்றாகும். மேலும், இது ஓரினச்சேர்க்கை மற்றும் வேசித்தனத்துடனும் தொடர்புடையதாக இருந்தது.

வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், இஸ்ரவேலர்கள் அந்நிய தேசங்களின் அருவருப்பான வழிபாட்டு முறைகளைப் பின்பற்றுவதைத் தடுக்கும் விதிமுறைகளில் இதுவும் ஒன்றாகும். இத்தகைய சமயப் பின்னணியில் இதைப் பார்க்கும்போது, ஆண்களின் ஆடையைப் பெண்களும், பெண்களின் ஆடையை ஆண்களும் அணிவதற்கான தடை என்பது, வெறுமனே ஆடை சம்பந்தப்பட்டது மட்டுமல்ல; அது புறமத வழிபாட்டு முறைகளைப் பின்பற்றுவதைத் தடுப்பதற்கானதாகும். இஸ்ரவேலர்கள் பிற மதத்தினருடன் இணைந்து விக்கிரக வழிபாட்டின் அருவருப்பான பழக்கங்களுக்குள் சென்றுவிடக் கூடாது என்பதே இச்சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டதன் பிரதான நோக்கமாகும் என நாம் தைரியமாகக் கூறலாம்.

பகுதி 3: உபாகமம் 22:13-22

கேள்வி: உபாகமம் 22:13-22: பெண்களே, உங்கள் கன்னித்தன்மையின் அடையாளங்களைக் கண்டிப்பாகக் காப்பாற்றிக்கொள்ளுங்கள். இல்லையெனில், உங்கள் ஊரைச் சேர்ந்த மனிதர்கள் உங்களைக் கல்லெறிந்து கொல்வார்கள். ஆனால், இது ஆண்களுக்குப் பொருந்தாது. ஒரு ஆண் தன் மனைவியைக் கைவிட நினைத்தால், அவள் கன்னித்தன்மையின் அடையாளங்களை இழந்துவிட்டாள் என்று கூறி அவளை விலக்கிவிடலாம். திருமணமான ஒரு பெண், தான் கன்னித்தன்மையுடன் இருக்கிறேன் என்பதை நிரூபிக்க எந்த வழியும் அவளுக்கு இல்லை என்பதாலும், அதை உறுதிப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பு அவளுடைய கணவனுக்கே இருப்பதாலும், இது பெண்களுக்கு எதிரான சட்டமாகத் தோன்றுகிறதே?

விளக்கம்: இந்த வேதப்பகுதியிலிருந்து நாம் முதலாவதாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய காரியம் என்னவெனில், இது புதிதாகத் திருமணமான ஒரு மனிதன், தனது மனைவி கன்னித்தன்மையுடன் இருக்கிறாளா இல்லையா என்பது எழுப்பும் சந்தேகத்துடன் தொடர்புடையது. இங்கே வேறு எந்தக் காரணத்திற்காகவும் அவன் அவளை வேண்டாமென்று தள்ளிவிடவில்லை. அவள் தனது கன்னித்தன்மையை இழந்துவிட்டாள் என்ற காரணத்திற்காக மட்டுமே அவள்மீது குற்றம் சாட்டுகிறான். திருமணத்திற்கு முன்னரே அவள் தன்னுடைய தூய்மையைக் காத்துக்கொள்ளவில்லை என்ற காரணத்தினாலேயே அவன் அவள்மீது குற்றம் சாட்டி அவளை வெறுக்கிறான்.

பண்டைய கலாச்சாரங்களில் கன்னித்தன்மை மிகவும் உயர்வாக மதிக்கப்பட்டது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியம். ஒரு பெண் தனது கன்னித்தன்மையைப் பற்றிக் கணவனிடம் பொய் சொன்னால், அவன் தான் ஏமாற்றப்பட்டதாக உணருகிறான்.

இத்தகைய சிக்கலைத் தீர்ப்பதற்கு வேதம் கூறும் தீர்வு என்ன?

பழங்கால யூத வழக்கப்படி, ஒரு பெண் தனது கணவருடன் முதலாவது முறையாக உடலுறவு கொள்ளும்போது ஒரு வெள்ளைத் துணியை விரித்து அதன்மேல் நெருக்கமாக இருப்பாள். அவள் கன்னித்தன்மையுடன் இருந்தால், உடலுறவின்போது ஏற்படும் சிறிய காயம் காரணமாகச் சில துளி இரத்தம் அந்தத் துணியில் படும். இது அந்த இளம் பெண்ணின் கன்னித்தன்மைக்குச் சான்றாக அமையும். இந்த இரத்தக்கறை படிந்த துணி, திருமணமான பெண்ணின் பெற்றோரிடம் பத்திரமாக ஒப்படைக்கப்படும். இதை அவர்கள் தங்களது மகளின் கன்னித்தன்மைக்குச் சான்றாக வைத்துக்கொள்வார்கள்.

கணவனுக்கும் மனைவிக்கும் இடையே கன்னித்தன்மை குறித்த பிரச்சினை உருவானால், அந்தப் பெண்ணின் பெற்றோர் தங்கள் மகள் குற்றமற்றவள் என்பதை நிரூபிக்க, தங்கள் வசம் இருக்கும் அந்தத் துணியை நகரத்தின் மூப்பர்களிடம் ஆதாரமாகக் கொண்டு வருவார்கள். ஒருவேளை அந்த ஆண் தவறான குற்றச்சாட்டைத் தன் மனைவியின்மீது சுமத்தியது கண்டறியப்பட்டால், அவன் அந்தப் பெண்ணின் தந்தைக்குப் பெரும் அபராதம் செலுத்த வேண்டும். மேலும், எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும், எக்காலத்திலும் தனது மனைவியை விவாகரத்து செய்யும் உரிமையை அவன் முற்றிலுமாக இழக்க நேரிடும்.

ஆனால், அதேசமயம் அந்தப் பெண் திருமணத்திற்கு முன்பே கன்னித்தன்மையை இழந்தவள் என்பது நிரூபிக்கப்பட்டால், அவள் குற்றவாளி எனத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டு, கல்லெறிந்து கொல்லப்படுவாள். இது அவளுக்கு வழங்கப்படுகிற நியாயமான தண்டனையாகவே கருதப்பட்டது. இத்தண்டனை அவள் திருமணத்திற்கு முன்னரே பாலியல் முறைகேட்டில் ஈடுபட்டதற்காக மட்டுமல்ல (திருமணத்திற்கு முந்தைய பாலுறவில் ஈடுபடுகிறவள் வேசி எனப்படுவாள்), தன்னுடைய கணவனைத் திட்டமிட்டு ஏமாற்றியதற்காகவும் ஆகும்.

எனவே, இச்சட்டம் உண்மையிலேயே தூய்மையான கன்னியாக இருக்கும் பெண்ணுக்கு எந்த விதத்திலும் பாதகமானதல்ல. ஆதாரத்தின் அடிப்படையில் அவள் இயல்பாகவே குற்றமற்றவளாகிவிடுவாள்; அவளுக்கு எந்தவிதத் தண்டனையும் கிடையாது. தன் மனைவியின்மீது வீண்பழி சுமத்தும் ஆணே இங்கு கடுமையாகத் தண்டிக்கப்படுகிறான். ஒருவேளை அவள்மீது சாட்டப்பட்ட குற்றம் ஆதாரபூர்வமாக உறுதிசெய்யப்பட்டால் மட்டுமே அவள் தன் குற்றத்துக்கான தண்டனையைப் பெறுவாள்.