அத்தேனே பட்டணத்தில் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் இரண்டாவதாக எதை உணர்ந்தார் என்பதைக் கவனியுங்கள். “பட்டணம் முழுவதும் விக்கிரக ஆராதனையால் நிறைந்திருப்பதைக்” கண்டார். அந்தத் தரிசனம் அவரை எப்படிப் பாதித்தது? அவர் என்ன உணர்ந்தார்?
ஒரே காட்சி வெவ்வேறு மனிதர்களை வெவ்வேறு விதமாகப் பாதிப்பது கவனிக்கத்தக்கது. இரண்டு மனிதர்களை ஒரே இடத்தில் நிறுத்துங்கள்; இருவரும் அருகருகே நிற்கட்டும்; ஒரே பொருள் அவர்கள் இருவருக்கும் காண்பிக்கப்படட்டும். ஒருவரிடமிருந்து வெளிப்படும் உணர்ச்சிகள், மற்றொருவருடைய உணர்ச்சிகளுக்கு முற்றிலும் மாறானதாக இருக்கும்.
அத்தேனே பட்டணத்தை முதல்முறையாகப் பார்க்கும் ஒரு கட்டிடக் கலைஞர், சந்தேகமில்லாமல் அதன் அழகில் மூழ்கிவிடுவார். ஒரு அரசியல் தலைவரோ அல்லது ஒரு சிறந்த பேச்சாளரோ பெரிகிளையையோ (Pericles) அல்லது டெமோஸ்தனிஸையோ (Demosthenes) நினைவு கூர்ந்திருப்பார். ஒரு கல்வியாளர் துசிடிடைஸையோ (Thucydides), சோபோகிளஸையோ (Sophocles) அல்லது பிளாட்டோவையோ நினைத்திருப்பார். ஒரு வியாபாரி அதன் துறைமுக நகரமாகிய பிரேயுவையும் கடலையும் கண்டு வியந்திருப்பார்.
ஆனால், கிறிஸ்துவின் அப்போஸ்தலனோ இவர்களை விட உன்னதமான சிந்தனைகளைக் கொண்டிருந்தார். எல்லாவற்றையும் விட ஒரு காரியம் அவரது கவனத்தை ஈர்த்தது; மற்றவையெல்லாம் அவர் கண்களுக்குச் சிறியதாகத் தெரிந்தன. அத்தேனே பட்டணத்தாரின் ஆவிக்குரிய நிலையும், அவர்களது ஆத்துமாக்களின் நிலையுமே அந்த முக்கிய காரியம். புறஜாதியாரின் அப்போஸ்தலன் அந்த ஒரு காரியத்தைக் குறித்ததற்கே கரிசனை கொண்டிருந்தார். தமது தெய்வீக எஜமானரைப்போல அவரும் எப்பொழுதும் “பிதாவுக்கடுத்தவைகளையே” (லூக் 2:49) சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தார்.
அத்தேனே பட்டணத்தில் நின்று அத்தேனியர்களின் ஆத்துமாக்களைத் தவிர வேறொன்றையும் அவர் நினைக்கவில்லை. மோசே, பினெகாஸ், எலியா என்பவர்களைப் போல, “பட்டணம் முழுவதும் விக்கிரக ஆராதனைக்குள் இருப்பதைக் கண்டு அவருடைய ஆவி அவருக்குள் கலங்கிற்று” (அப் 17:16).
பூமியிலுள்ள காட்சிகளிலெல்லாம் அந்த உன்னத பட்டணத்தின் காட்சியைப் போல, மனதைக் கவரக்கூடிய நுண்ணிய காட்சிகள் வேறெங்குமில்லை. அந்தப் பட்டணத்திலிருந்த உரையாடல்கள் அறிவைக் கூர்மையாக்குவதாகவும், சிந்தனையைத் தூண்டுவதாகவும் இருந்தன. சரியோ தவறோ, அந்தப் பட்டணத்தில் வசிப்பவர் ஒரு கிராமவாசியை விட இருமடங்கு வேகமாகவும் அதிகமாகவும் சிந்தித்தார்.
ஆனாலும், “சாத்தானுடைய சிங்காசனம்” (வெளி 2:13) அந்தப் பட்டணத்தில் இருந்தது. எல்லாவிதத் தீமைகளும் அங்கே சிந்தித்து விதைக்கப்பட்டன. அங்கு வாழ்க்கையைத் தொடங்கும் ஒரு இளைஞன், பாவக் காட்சிகளினால் விரைவில் கடினப்பட்ட மனமுடையவனாகவும் வீணான சிந்தனை உடையவனாகவும் மாறினான். மாம்ச இச்சைகளும், குடிவெறியும், உலகத்தின் மோசமான களியாட்டுகளும் அங்கே உச்சக்கட்டத்தில் இருந்தன. தேவனற்ற தன்மையும், சமயமற்ற தன்மையும் அங்கே கைகோத்து நின்றன. கிருபையை உதாசீனப்படுத்தி, ஓய்வுநாளை மீறுபவர், மற்றவர்களுடைய தவறான முன்மாதிரியைக் கண்டு “நான் தனியாக இல்லை” என்று தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டார்.
அத்தேனே பட்டணம் எல்லாவித மூடநம்பிக்கைகளுக்கும், வீண் தத்துவங்களுக்கும் இடமளித்தது. ஸ்தோயிக்கம், எப்பிக்கூரியம், அறியாமைக் கொள்கை (Agnosticism), சமயச்சார்பின்மை, ஐயுறவியல் (Skepticism), நாத்தீகம் போன்ற தவறான தத்துவங்களின் இருப்பிடமாக அது இருந்தது. அச்சு இயந்திரங்கள் போன்ற புதிய கண்டுபிடிப்புகள் நன்மை தீமைக்கான சக்திகளோடு ஓய்வில்லாமல் வேலை செய்துகொண்டிருந்தன. நாளேடுகள் பொதுக்கருத்தை உருவாக்கி மக்களை வழிநடத்தின. வங்கிகள், நீதிமன்றங்கள், நாடாளுமன்றம் என அனைத்தும் அங்கே இருந்தன. அப்பட்டணம் அந்தத் தேசத்தையே தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது.
பவுல் அத்தேனேயைக் கண்டு ஆவியில் கலங்கியதைக் குறித்து நாம் வியப்படையத் தேவையில்லை. மனந்திரும்பிய தர்சு பட்டணத்தானும், இயேசு கிறிஸ்துவை முகமுகமாய்த் தரிசித்தவனுமான பவுலின் இருதயத்தை அக்காட்சி ஆழமாகப் பாதித்தது.
அவர் நான்கு விதமான பரிசுத்த உணர்வுகளால் கலங்கினார்:
-
பரிசுத்த மனதுருக்கம்: ஒரு பெரும் கூட்டம் அறிவில்லாமல், தேவனில்லாமல், நம்பிக்கையில்லாமல் அழிவுக்குச் செல்லும் பாதையில் செல்வதைக் கண்டு கலங்கினார்.
-
பரிசுத்த கவலை: மனிதருடைய திறமைகள் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவதைக் கண்டு கலங்கினார். சிறந்த கைகளும் சிந்திக்கக்கூடிய மனமும் அங்கே இருந்தும், ஜீவனைத் தந்த தேவன் அங்கே மகிமைப்படுத்தப்படவில்லை.
-
பரிசுத்த கோபம்: பாவம் மற்றும் சாத்தானுக்கு எதிராக அவர் கோபம் கொண்டார். இப்பிரபஞ்சத்தின் தேவன் மக்களின் கண்களைக் குருடாக்கி வைத்திருப்பதையும், ஆவிக்குரிய மருந்தோ மீட்போ இல்லாமல் மக்கள் தவிப்பதையும் கண்டார்.
-
பரிசுத்த வாஞ்சை: தமது எஜமானரின் மகிமைக்காக வாஞ்சை கொண்டார். தனக்குச் சொந்தமில்லாத வீட்டைச் சாத்தான் ஆக்கிரமித்திருப்பதையும், சிருஷ்டிகராகிய தேவனுக்குச் சேர வேண்டிய மகிமையை விக்கிரகங்கள் பெற்றுக்கொள்வதையும் கண்டு கலங்கினார்.
வாசகரே, அப்போஸ்தலனைத் துக்கப்படுத்திய இந்த உணர்ச்சிகளே ஆவியினால் பிறந்த ஒருவனுடைய அடையாளங்கள். எங்கே உண்மையான கிருபை இருக்கிறதோ, அங்கே ஆத்தும பாரமும் இருக்கும். தேவனுடைய பிள்ளைகள் தங்கள் பாவத்திற்காக வருந்துவது மட்டுமல்லாமல், பிறருடைய பாவத்திற்காகவும் வருந்துவார்கள்.
வேதம் கூறுவதைக் கேளுங்கள்:
-
லோத்து: சோதோமின் அக்கிரமக் கிரியைகளைக் கண்டு நீதியுள்ள தன் இருதயத்தில் வாதிக்கப்பட்டார் (2 பேது 2:8).
-
தாவீது: “உம்முடைய வேதத்தை மனுஷர் காவாமல் போனதினால் என் கண்களிலிருந்து நீர்த்தாரைகள் ஓடுகிறது” என்றார் (சங் 119:136).
-
எசேக்கியேலின் காலம்: எருசலேமின் அருவருப்புகளினிமித்தம் பெருமூச்சுவிட்டு அழுகிறவர்களின் நெற்றியில் அடையாளம் இடப்பட்டது (எசே 9:4).
-
ஆண்டவராகிய இயேசு: எருசலேம் நகரத்தைப் பார்த்தபோது அதற்காகக் கண்ணீர்விட்டு அழுதார் (லூக் 19:41).
பாவத்தைக் குறித்து மனஸ்தாபப்படாதவன் ஆவியின் சிந்தை உடையவன் அல்ல. இன்று நம் தேசத்திற்கு வெளியே பாருங்கள்; கோடிக்கணக்கான மக்கள் அறியாமையிலும் விக்கிரக ஆராதனையிலும் மூழ்கிக் கிடக்கிறார்கள். அவர்கள் கிறிஸ்துவின் அன்பையோ, கிருபையையோ அறியாமல் மடிகிறார்கள். கிறிஸ்தவர்கள் மெத்தனமாகத் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது, இந்த ஆத்துமாக்கள் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இது நம் “ஆவியைக் கலங்கச் செய்ய” வேண்டிய காட்சி அல்லவா?
இன்றைய தலைமுறையினர் துன்மார்க்கத்தையும் பொறுப்பற்ற தன்மையையும் விரும்புகிறார்கள் என்பது வருத்தத்திற்குரிய உண்மை. சுவிசேஷப் பணிகளில் அவர்களுக்கு ஆர்வமில்லை. திருச்சபை ஊழியங்களை அவர்கள் குறை கூறுகிறார்கள். “உலகத்தை அதன் போக்கிலேயே விட்டுவிடுவது நல்லது” என்பது அவர்களின் வாதம்.
இப்படிப்பட்டவர்களிடம் நாம் என்ன சொல்லலாம்? நீங்கள் அப்போஸ்தலனாகிய பவுலுக்கு எதிராக நிற்கிறீர்கள் என்பதை வெளிப்படையாகச் சொல்வோம். பவுல் உணர்ந்த அந்த ஆத்தும பாரத்தை நாம் ஏன் உணரவில்லை என்று கேட்போம். கடந்த 2000 ஆண்டுகளில் மனிதனின் தேவையிலோ அல்லது விக்கிரக ஆராதனையின் பாவத்திலோ எந்த மாற்றமும் ஏற்பட்டுவிடவில்லை.
உலகத்தின் பார்வையில் நம்முடைய ஆத்தும பாரம் அறிவீனமாகத் தெரியலாம். ஆனால், வேதாகமம் உண்மையானதாக இருக்கும் வரை, ஆத்துமாக்களிடம் அன்பு கூருவதே முதன்மையான கிறிஸ்தவப் பண்பு. இதைப் பற்றி அறியாதவர் கிறிஸ்துவின் பாடசாலையில் இன்னும் பயில வேண்டும். இந்த உணர்வுகளை மதிக்காதவர் பவுலைப் பின்பற்றுபவர்கள் அல்ல; மாறாக, “என் சகோதரனுக்கு நான் காவலாளியோ?” என்று கேட்ட காயீனின் வழித்தோன்றல்கள்.
