தோராவில், அதாவது ஐந்தாகமத்தில் பாலினப் பாகுபாடு உள்ளது என்று கூறும் கட்டுரைக்கான மறுப்புரையாக இது எழுதப்பட்டுள்ளது. 'www.evilbible.com' என்னும் இணையதளத்தில், “தோராவில் பாலினப் பாகுபாடு” என்ற தலைப்பில் பெயர் வெளியிடாத ஒருவரால், தோராவுக்கு எதிராகச் சில தவறான கருத்துகள் பதிவிடப்பட்டுள்ளன. இத்தகைய தவறான கருத்துகளுக்குப் பதிலளித்துத் தெளிவுபடுத்துவதற்கான ஒரு தாழ்மையான முயற்சியே இந்தக் கட்டுரை. தடித்த எழுத்துக்களில் உள்ள வாசகங்கள் அந்த இணையதளத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட கேள்விகள்; அதைத் தொடர்ந்து அதற்கான மறுப்புரைகள் சாதாரண எழுத்துக்களில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

பரிசுத்த வேதாகமம் தேவனால் ஏவப்பட்டு எழுதப்பட்ட புத்தகம். இது 40 வெவ்வேறு ஆசிரியர்களால், 1500 ஆண்டுகளில், மூன்று கண்டங்களிலிருந்து எழுதப்பட்டது. இவற்றில் 'தோரா' என்பது வேதாகமத்தின் முதல் ஐந்து புத்தகங்களைக் குறிக்கிறது. தமிழில் இது 'ஐந்தாகமம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. தோராவைப் படிக்கும்போது நாம் மனதில் கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான காரியம் என்னவென்றால், அது உண்மையில் நடைபெற்ற நிகழ்வுகளைத் தெரிவிக்கும் துல்லியமான வரலாற்றுக் குறிப்பு என்பதாகும். வேதாகமத்தின் வரலாற்றுப்பூர்வமான நம்பகத்தன்மைக்கும், அதனுடைய ஆதாரப்பூர்வமான உறுதிக்கும் கிறிஸ்தவ மற்றும் கிறிஸ்தவமல்லாத தரப்புகளிலிருந்து பல சான்றுகள் உள்ளன. மெய்யாகவே கூறப்போனால், பிளேட்டோ (Plato) போன்ற வரலாற்று அறிஞர்கள் மற்றும் இலியட் (Iliad) போன்ற இலக்கியங்களுக்கு இருப்பதைக் காட்டிலும், பரிசுத்த வேதாகமத்தின் புத்தகங்களுக்குக் கணிசமான அளவு வரலாற்று ஆவணங்களும், அதன் கையெழுத்துப் பிரதிகளும் சான்றுகளாக உள்ளன. வேதாகமத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளபடி, அதில் வருகிற கதாபாத்திரங்களின் குணநலன்கள், அவர்களின் பாவங்கள், அவர்களின் தோல்விகள், அவர்களின் வெற்றிகள், அவர்களின் நல்ல மற்றும் கெட்ட செயல்கள் ஆகியவற்றைப் பற்றிய எல்லா உண்மைகளையும் தேவன் நமக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்.

அவர்கள் செய்த எல்லாவற்றையும் தேவன் அங்கீகரிக்கிறார் என்றோ, அவர்களின் தீய செயல்களை மன்னிக்கிறார் என்றோ இது எந்த வகையிலும் பொருள்படாது. வேதாகமக் கதாபாத்திரங்களை உயர்த்திக் காட்ட வேண்டும், அவர்களைக் கதாநாயகர்களாகச் சித்தரிக்க வேண்டும் என்று வேதாகம ஆசிரியர்கள் நினைத்திருந்தால், அக்கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையின் இருண்ட அத்தியாயங்களைப் பதிவு செய்வதிலிருந்து அவர்கள் விலகியிருக்க முடியும். அவ்வாறு செய்திருந்தால் அவர்களின் தவறுகள் யாருக்கும் தெரியாமல் போயிருக்கும். ஆனால், பிற மத நூல்களிலும் உலக வரலாற்றிலும் கூட இல்லாத வகையில், வேதாகமத்தின் நம்பகத்தன்மைக்கும் அதன் உண்மைத்தன்மைக்கும் மிகத் துல்லியமாகச் சான்றளிக்கும் விதமாக, அதில் வருகிற ஆண்கள் மற்றும் பெண்களின் வாழ்க்கை முழுவதும் எவ்விதப் பாரபட்சமுமின்றியும், விருப்பு வெறுப்பின்றியும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதே குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

தோரா (நியாயப்பிரமாணம்) எழுதப்பட்ட காலத்தில் எபிரெயர்கள் மிகவும் ஆணாதிக்கச் சிந்தனை கொண்ட சமூகமாக இருந்தனர்; எனவே, தோராவில் பாலியல் பாகுபாடு மிகவும் பரவலாகக் காணப்படுகிறது.

தோராவில் உண்மையில் பாலியல் பாகுபாடு இருந்ததா, இல்லையா என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, அது எழுதப்பட்ட காலத்தில் நிலவிய பிற மதக் கலாச்சாரங்கள், மக்களின் மார்க்க நடைமுறைகள் மற்றும் சமுதாய விதிமுறைகள் ஆகியவற்றை நாம் கட்டாயம் அறிந்திருக்க வேண்டும். எபிரெயர்களை ஒரு ஆணாதிக்கச் சமூகம் என்று முத்திரை குத்துவதற்கு முன்பாக, அக்காலத்திய பிற பண்டைய கலாச்சாரங்களின் பின்னணியில் வைத்தே இதனை நாம் ஆராய வேண்டும்.

இந்தப் புரிதலுக்கு முனைவர் ஹன்னி ஜே. மார்ஸ்மேன் (Hennie J. Marsman) என்பவரின் ஆய்வுகள் நமக்கு வெளிச்சம் தருகின்றன. இஸ்ரவேலரின் தேவனை வழிபடும் பெண்களின் நிலையானது, இஷ்டாரையோ (Ishtar), அஷேராவையோ (Asherah) அல்லது பிற தெய்வங்களையோ வணங்கும் பெண்களின் நிலையைக் காட்டிலும் மோசமானது என்று விமர்சிப்போரின் கூற்றை ஆராயும் நோக்கில், அவர் இவ்விரு பின்னணியில் வாழ்ந்த பெண்களின் வாழ்க்கையையும் ஒப்பிட்டு ஆய்வு செய்தார். அவரது ஆய்வின் முடிவைக் கீழ்க்காணுமாறு விவரிக்கிறார்:

"இஸ்ரவேல் பெண்களின் சமூக மற்றும் மத நிலையானது, உகாரித் (Ugarit - சிரியாவிலுள்ள ஒரு பண்டைய நகரம்) பெண்களின் நிலைக்கு ஏறத்தாழ நிகராகவே இருந்துள்ளது. மேலும் என்னால் அறிய முடிந்தவரை, பண்டைய அண்மைக் கிழக்குப் பகுதிகளில் (Ancient Near East) உயர் வகுப்பைச் சேர்ந்த பெண்கள் மற்ற பெண்களை விட ஓரளவு சுதந்திரத்தை அனுபவித்தாலும், ஒட்டுமொத்தமாக எல்லா இடங்களிலும் பெண்களின் நிலை ஆண்களுக்கு அடிபணியக் கூடியதாகவே இருந்துள்ளது." (Hennie J. Marsman, Women in Ugarit and Israel: Their Social and Religious Position in the Context of the Ancient Near East, Brill வெளியீடு, 2003, பக். 738).

எனவே, இஸ்ரவேலரின் கலாச்சாரத்தை மட்டும் ஒரு ஆணாதிக்கக் கலாச்சாரமாகத் தனிமைப்படுத்திக் காண்பது சரியானதல்ல. உண்மையைச் சொல்வதென்றால், இஸ்ரவேலின் தேவன் தம்முடைய மக்களுக்குப் பரிந்துரைத்த பெரும்பாலான கட்டளைகள் மற்றும் நியமங்கள், பெண்களைப் பாதுகாப்பதற்கும் அவர்களை முன்னேற்றப் பாதையில் வழிநடத்துவதற்கும் ஏதுவாகவே அமைந்திருந்தன.

ஒரு பெண்ணியவாதியாக, வேதாகம வழிபாட்டு முறைகளில் காணப்படுவதாகக் கருதப்படும் பாலியல் பாகுபாடு குறித்த வசனங்களைக் கண்டறிந்து, அவற்றை என் சக பெண்களுக்கு அறிவிக்க வேண்டியதை எனது கடமையாகக் கருதுகிறேன்.

பழங்கால எழுத்துக்களின் சூழலையும் கலாச்சாரத்தையும் புரிந்துகொண்டு, எது சரியல்ல என்பதைப் பற்றி மற்றவர்களுக்குத் தெளிவுபடுத்துவது ஒரு உன்னதமான பணியாகும். இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் ஆராய்ந்து, தோராவில் பெண்களுக்கு எதிரான காரியங்கள் இருந்தால் அதுகுறித்து பிறரை எச்சரிப்பது நல்லது. அவ்வாறு இல்லாத பட்சத்தில், நீங்கள் தோராவின் சத்தியத்திற்கு உண்மையாக இருக்க வேண்டியது அவசியமாகும்.

தோராவில் பெண்களுக்கு எதிராக இருப்பதாகக் கூறப்படும் அனைத்துக் குறிப்புகளையும் இங்கே என்னால் பட்டியலிட முடியாது. மனிதன் தேவ கிருபையிலிருந்து விழுந்துபோனதற்கு, 'லிலித்' (Lilith) தொடங்கி பிற அனைத்துப் பெண்களுமே காரணம் எனச் சிலர் குற்றம் சாட்டுகின்றனர் (லிலித் என்பவள் ஆதாமுக்குக் கீழ்ப்படியாததால் ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட முதல் பெண் எனச் சிலரால் கருதப்படுகிறாள்).

ஆனால், லிலித் என்பது தோராவில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஒரு நபர் அல்ல. ஆதியாகமம் புத்தகத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள ஆதாம், ஏவாள் வாழ்ந்த காலத்திற்கு வெகு காலத்திற்குப் பிறகு, யூத நாட்டுப்புற இலக்கியங்களிலும் (Jewish folklore), யூதப் பாரம்பரியத்திலும் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கற்பனைக் கதாபாத்திரமே இந்த லிலித் ஆவாள்.

தோராவில் பெண்களுக்கு எதிரானதாகக் கருதப்படும் வசனங்களின் ஒரு மாதிரிப் பட்டியலைத் தருவதோடு இப்போதைக்கு இந்தக் கட்டுரையை நிறுத்திக்கொள்கிறேன். மீண்டும் ஒருமுறை நான் தோராவை ஆராயும்போது வெளிப்படும் வசனங்களை அப்பட்டியலுடன் இணைப்பேன். அதுவரை, இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தகவல்களைப் பயன்படுத்த நீங்கள் தயங்க வேண்டாம்.

ஆதியாகமம் 3:16, ஏவாள் நன்மை தீமை அறியத்தக்க மரத்தின் கனியை உண்டதால், எல்லாப் பெண்களும் குழந்தை பிறக்கும்போது மிகுந்த வேதனையை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது. (இறந்து போன மூதாதையர்களுக்குச் சற்றும் தொடர்பில்லாத அவர்களுடைய உறவினர்கள் பாவப் பரிகாரத்திற்காகப் பணத்தைச் செலவழிப்பது எப்படியோ, அப்படியே ஏவாளின் பாவத்திற்குச் சற்றும் தொடர்பில்லாத, அவளுடைய தலைமுறையில் வருகிற பிற்காலப் பெண்கள் பிரசவ காலத்தில் வேதனையை அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது. இது பெண்களுக்குக் காட்டப்படும் பாகுபாடு அல்லவா?)

ஆதியாகமம் மூன்றாம் அதிகாரத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள மனிதகுலத்திற்கு ஏற்பட்ட பாவவீழ்ச்சியைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் முன்னர், ஒன்று மற்றும் இரண்டாம் அதிகாரங்களில் சொல்லப்பட்டுள்ள படைப்பின் விவரங்களைச் சற்று உற்றுக் கவனிக்க வேண்டியது அவசியம். ஆண், பெண் இருவருமே தேவனுடைய சாயலிலும், தேவனுடைய ரூபத்திலும் படைக்கப்பட்டார்கள். “பின்பு தேவன்: நமது சாயலாகவும் நமது ரூபத்தின்படியேயும் மனுஷனை உண்டாக்குவோமாக!... தேவன் தம்முடைய சாயலாக மனுஷனைச் சிருஷ்டித்தார், அவனைத் தேவசாயலாகவே சிருஷ்டித்தார்; ஆணும் பெண்ணுமாக அவர்களைச் சிருஷ்டித்தார்” (ஆதியாகமம் 1:26,27). இருவருமே தேவ சாயலில் படைக்கப்பட்டுள்ளதால், அவர்கள் இருவருடைய குணத்திலும் மதிப்பிலும் எவ்வித வேறுபாடும் இல்லை. மேலும் ஆதியாகமம் 1:28-30-இல் “நீங்கள் பலுகிப் பெருகி, பூமியை நிரப்பி, அதைக் கீழ்ப்படுத்தி, சமுத்திரத்தின் மச்சங்களையும் ஆகாயத்துப் பறவைகளையும், பூமியின்மேல் நடமாடுகிற சகல ஜீவஜந்துக்களையும் ஆண்டுகொள்ளுங்கள்” என்று சொல்லப்பட்டுள்ள ஆசீர்வாதங்கள் ஆண், பெண் இருவருக்கும் சேர்ந்தே வழங்கப்பட்டுள்ளன. எனவே, படைப்பின் செயல்பாட்டிலிருந்தும், ஆசீர்வாதங்களை வழங்கியதிலிருந்தும், எல்லா ஆணும் பெண்ணும் தேவனுக்கு முன்பாகச் சமமாக இருக்கிறார்கள் என்றும், அவர்களுக்கிடையே எவ்வித வேறுபாடுகளும் இல்லை எனவும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

அடுத்ததாக அவர்கள் இருவரும் திருமண பந்தத்தில் இணைக்கப்பட்டபோது, ஆதியாகமம் 2:18-25 வசனங்களில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளபடி, தேவனானவர் கணவனுக்கும் மனைவிக்கும் வெவ்வேறு வகையான பாத்திரங்களைக் (பங்களிப்புகளைக்) கொடுத்தார். (அவர்களுடைய மதிப்பில் அல்லது பெறுமதியில் வேறுபாடு அல்ல, பங்களிப்பில்தான் வேறுபாடுகள் என்பதை மீண்டும் நினைவுபடுத்துகிறோம்). தேவன் பெண்ணை ஆதாமுக்கு ஏற்ற துணையாகப் படைத்தார். இதிலிருந்து ஓர் ஆணுக்குச் சம அளவிலுள்ள ஓர் உதவியாளர் அல்லது ஒரு துணையாளர் தேவை என்னும் உண்மையைக் கண்டுகொள்கிறோம்.

ஆதியாகமம் 2:18-20-இல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள, “ஏற்றதுணை” என்ற வார்த்தைக்கு எபிரெய மொழியில் 'அய்ஸர்' (ezer) என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இவ்வார்த்தை பழைய ஏற்பாட்டில் எங்கெல்லாம் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளதோ, அங்கெல்லாம், மிக இன்றியமையாததும் முக்கியமானதுமான, ஆற்றல்மிக்க மீட்பின் நடவடிக்கைகளுக்கு உதவிசெய்யக்கூடிய செயலின் பின்னணியில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 'ஏஸர்' (ezer) என்னும் இந்தப் பெயர்ச்சொல் பழைய ஏற்பாட்டில் இருபத்தி ஒரு முறை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இவற்றில் இரண்டு முறை முதல் பெண்ணாகிய ஏவாளின் தொடர்பில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. மூன்று முறை உயிருக்கு ஆபத்தான சூழ்நிலைகளில் உதவி செய்கிற (அல்லது ஆபத்தில் உதவி செய்யத் தவறிய) நபர்களைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. பதினாறு முறை தேவன் நமக்கு உதவியாளராக இருக்கிறார் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. எனவே ஏவாளுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள, “ஏற்றதுணை” என்ற வார்த்தையானது வேறு பகுதிகளில், “தேவன் நமக்கு உதவிசெய்கிறவர்” என்று சொல்லப்பட்டுள்ளதைக் காண்கிறோம். எனவே தோராவில் பெண்ணின் பங்கு என்பது குறைந்த மதிப்புடையது அல்ல; மேலும் முக்கியத்துவம் குறைந்ததும் அல்ல. ஆகவே பெண்ணின் மதிப்பும் தகுதியும் ஆணுக்குக் கொடுக்கப்பட்டதைப் போலவே இருக்கிறது. ஆயினும் அவர்கள் ஆற்ற வேண்டிய பங்களிப்பில் வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன.

இப்பொழுது மூன்றாம் அதிகாரத்துக்கு வருவோம். ஆணும் பெண்ணும் தேவனுடைய கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் பாவத்தில் விழுந்தனர். நீதியும் பரிசுத்தமுமான தேவனால் பாவம் தண்டிக்கப்பட்டே ஆக வேண்டும். ஆகவே தேவன் அவர்களுக்குத் தண்டனை வழங்கினார். இதில் ஏவாளுக்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனையே, அவள் பிரசவ வேதனைப்படும்போது வலி உண்டாகும் என்பது. ஆயினும் ஏவாளுக்குத் தண்டனை வழங்கிய விதத்திலும் தேவன் எவ்விதப் பாலினப் பாகுபாடும் காட்டவில்லை என்பதை மூன்று கருத்துகளை முன்வைத்து நிரூபிக்க விரும்புகிறேன்:

முதலாவதாக, ஏவாள் முதலாவது பாவம் செய்தாள், பிறகு ஆதாம் பாவம் செய்தான் என்பது உண்மையாயினும், தேவனுக்கு எதிராகக் கலகம் செய்ததற்காக நியாயந்தீர்க்கப்பட்டு தண்டிக்கப்பட்டது ஏவாள் மட்டுமின்றி, ஆதாமும் இதற்குக் காரணமாயிருந்த சர்ப்பமுமே ஆவர். தேவன் ஒருபோதும் ஏவாளை மட்டுமே பாவத்திற்குப் பொறுப்பாக்கவில்லை. ஆதாமின் மீதும் சமமாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருப்பதை வேதாகமம் முழுவதிலும் காண்கிறோம். உண்மையில், அவர்கள் கீழ்ப்படியாமல் பாவம் செய்துவிட்டார்கள் என்று தெரிந்தவுடன் தேவன் ஆதாமிடமே முதலாவது விளக்கம் கேட்டதை ஆதியாகமம் 3:9-11-இல் காண்கிறோம். அதன் பிறகுதான் அவர் ஏவாளிடம் வினவினார். வேதாகமத்தின் புதிய ஏற்பாட்டிலுள்ள பகுதிகளில் ஆதாமே பாவத்தின் மூல காரணராகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருப்பதை அடிக்கடிப் பார்க்கிறோம் (ரோமர் 5, 1 தீமோத்தேயு 2 முதலிய பகுதிகள்). இந்தப் பகுதிகளில் ஆதாமே முழு மனிதகுலத்தின் தலைவராகக் குறிப்பிடப்படுகிறார். மேலும் ஆதாமின் மூலமாகவே பாவம் இந்த உலகில் பிரவேசித்தது என்று குறிப்பிட்டிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது. அதுமட்டுமின்றி, தேவன் தண்டனை வழங்கும்போது அதை முதலில் சர்ப்பத்துக்கும், பின்னரே ஏவாளுக்கும் வழங்கினார்.

இரண்டாவதாக, தேவன் ஆதாமுக்கும் சர்ப்பத்திற்கும் வெவ்வேறு வகையிலான தண்டனைகளை வழங்கினார். ஆனால் ஏவாளுக்கோ பிரசவத்தின்போது ஏற்படுகிற வலி மட்டுமே தண்டனையாகக் கொடுக்கப்பட்டது. ஏதேன் தோட்டத்தில், உழைப்பும் விவசாயமும் இல்லாமலேயே அவர்களுக்குத் தேவையான உணவு ஏராளமாகக் கிடைத்தது. ஆனால் பாவத்திற்குப் பிறகு, ஏதேனிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட பின்பு, ஆதாம் தனக்காகவும் தன் குடும்பத்திற்காகவும் வாழ்நாள் முழுவதும் கடினமாக உழைக்க வேண்டியதாயிற்று. ஆதாம் தனக்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனையை ஒவ்வொரு நாளும் வியர்வை சிந்தி உழைப்பதன் மூலமாக அனுபவித்தான். மாறாக, ஏவாளுக்கு வழங்கப்பட்ட தீர்ப்போ குழந்தை பெற்றெடுக்கும் சமயத்தில் ஏற்படுகிற வலியாகிய தண்டனை மட்டுமே ஆகும்.

மூன்றாவதாக, உடனடியாக ஓர் ஆசீர்வாதத்தையும் சேர்த்து வழங்கிய ஒரே தண்டனை ஏவாளுக்கு மட்டுமே கொடுக்கப்பட்டதாகும். அவள் பிரசவ வலியால் அவதிப்பட்டாலும், அவள் ஒரு குழந்தையைப் பெறுவாள்; அது மனித குலத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்ட மிகப்பெரிய ஆசீர்வாதங்களில் ஒன்றாகும். அவளுக்குப் பிரசவ வலி உண்டாகும் என்று சொல்லப்பட்ட தண்டனையின் ஊடாக, மேலும் ஒரு வாக்குறுதி அவளுக்கு வழங்கப்பட்டதைக் காண்கிறோம். இந்த வாக்குறுதி சர்ப்பத்திற்கு வழங்கப்பட்ட சாபத்தின் ஊடாகக் காணப்படுகிறது: “உனக்கும் ஸ்திரீக்கும், உன் வித்துக்கும் அவள் வித்துக்கும் பகை உண்டாக்குவேன்; அவர் உன் தலையை நசுக்குவார், நீ அவர் குதிங்காலை நசுக்குவாய்” (ஆதியாகமம் 3:15). இது மேசியாவைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான தீர்க்கதரிசனம். பெண்ணின் வித்திலிருந்து ஒரு மீட்பர் இந்த உலகில் தோன்றுவார் என்னும் வாக்குறுதி ஏவாளுக்கு வழங்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களில் மிகவும் பெரியதாகும்.

இப்போது நாம் இரண்டாவது குற்றச்சாட்டிற்கு நேராக வருவோம். ஏவாள் பாவம் செய்தாள், தண்டனையை அனுபவித்தாள். ஆனால், தாங்கள் செய்யாத பாவத்திற்காக எல்லாப் பெண்களும் ஏன் தண்டனையை அனுபவிக்க வேண்டும்?

முதலாவது நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய காரியம் என்னவெனில், பாவத்திற்கான தண்டனை பெண்களுக்கு மட்டும் வழங்கப்படவில்லை; அது ஆண்களுக்கும் வழங்கப்பட்டது. இங்கு ஆண், பெண் பேதமின்றி இருவருக்கும் தண்டனை வழங்கப்பட்டது. எனவே, இது பாலியல் ரீதியிலான பிரச்சினை மட்டுமல்ல. இது ஆதாம் மற்றும் ஏவாள் ஆகிய இருவருக்கும் வழங்கப்பட்ட தண்டனையானது வழிவழியாக அவர்களுடைய பிள்ளைகளுக்கும் கடத்தப்படுவதோடு தொடர்புடையது. அதாவது, அவர்களுடைய பாவத்தின் விளைவைச் சந்ததி சந்ததியாக அனுபவிப்பதாகும். ஆகவேதான், இன்றும் கூட அந்தத் தண்டனையின் பாதிப்பு தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. எனவே, தோராவில் பாலினப் பாகுபாடு காட்டப்படுகிறது என்று குறைகூறுவதற்கு முன், சந்ததிதோறும் தண்டனையின் பாதிப்பு கடத்தப்படுவதை எதிர்மறையான காரியமாக மட்டும் காணாமல், அதில் நேர்மறையான ஒன்றும் இருக்கிறது என்பதை நாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும். எப்படி என்றால், பிள்ளைகள் பெற்றோரின் சுதந்தரத்தை வழிவழியாகப் பெற்று வருகிறார்கள் அல்லவா? இந்தத் தண்டனையில் அது நேரடியாகச் சொல்லப்படாவிட்டாலும் கூட, 'வாழ்க்கை' என்னும் பரிசை நாம் நம் பெற்றோரிடமிருந்துதான் பெற்றுக்கொள்கிறோம். இந்த ஆசீர்வாதம் அந்தத் தண்டனையின் ஊடாகவே அடங்கியிருக்கிறது. ஆதாமுக்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனையைக் குறித்துப் பார்ப்போம். ஒரு நாட்டின் பிரதமரோ அல்லது ஒரு மாநிலத்தின் முதலமைச்சரோ எடுக்கும் ஒரு முடிவானது, அதன் குடிமக்கள் அனைவரின் மீதும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவது போல, ஆதாம் மனித இனத்தின் தலைவராக இருப்பதால், அவனுக்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனை முழு மனித குலத்தையும் துன்பத்திற்கு ஆளாக்கியுள்ளது. மனித சமுதாயத்தில் நாம் ஒருவருக்கொருவர் தொடர்புடையவர்களாக இருக்கும் வரை, ஒரு தலைமுறையிலிருந்து இன்னொரு தலைமுறைக்கு இத்தகைய விளைவுகள் கடத்தப்படுவது தவிர்க்க முடியாதது ஆகும். ஒரு தலைமைப் பிரதிநிதி என்ற வகையில் ஒரு நாட்டின் தலைவர் எடுக்கும் முடிவுகள்—அது போர் போன்ற பெரிய காரியமாக இருந்தாலும் சரி அல்லது சிறிய காரியமாக இருந்தாலும் சரி—அது மக்களைப் பாதிக்கிறது. அதுபோலவே, ஒரு குடும்பத் தலைவர் என்ற முறையில் ஒரு ஆண் எடுக்கும் முடிவுகள் பிள்ளைகளைப் பாதிக்கின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, வேலை தொடர்பாகவோ, தங்குமிடம் தொடர்பாகவோ அல்லது இடம்பெயர்வது தொடர்பாகவோ அவர் எடுக்கும் எந்த முடிவானாலும் அவை பிள்ளைகளின் மீது அழியாத முத்திரையைப் பதித்துவிடுகின்றன.

“உன் ஆசை உன் புருஷனைப் பற்றியிருக்கும், அவன் உன்னை ஆண்டுகொள்ளுவான்” (ஆதி. 3:16) என்று கூறுவதன் மூலம், பாலினங்களுக்கு இடையேயுள்ள சமத்துவமின்மையோடு, அதாவது ஆண்களுக்கு அதிகாரத்தை வழங்குவதோடு இந்த வசனம் முடிகிறது என்று சிலர் எண்ணலாம்.

இந்தக் கேள்வியைச் சிந்திப்பதற்கு முன்னதாக, இது ஒரு திருமண உறவுக்குள் ஏற்படும் மாற்றத்தைப் பற்றிப் பேசுவதால், திருமணம் பற்றிய தேவனின் கண்ணோட்டத்தை அல்லது திருமணத்தில் தேவன் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிற அமைப்பு முறையைப் பற்றிச் சிந்திப்போம். திருமணம் என்பது தேவனால் திட்டமிடப்பட்டு நிறுவப்பட்டது. ஒரு குடும்பத்தில், பல்வேறு விதமான கடமைகளும், பங்களிப்புகளும், பொறுப்புகளும் உள்ளன. தேவன் ஏற்படுத்திய இத்தகைய கடமைகளையும் பங்களிப்புகளையும் நாம் புரிந்துகொண்டு வாழ்வதே ஒரு சிறந்த குடும்பத்திற்கான அடையாளமாகும். ஒரு குடும்பத்தில் கணவனின் பங்கு என்பது, அக்குடும்பத்தைத் தலைமை தாங்கி நடத்துவதாகும். அவன் தன் வீட்டிற்குச் சேவை செய்யும் ஒரு அன்பான தலைவனாக விளங்குகிறான். மனைவிக்கும் இதற்கு நிகரான பங்களிப்பு இருக்கிறது. கணவனுக்கு ஏற்ற துணையாக (உதவியாளராக) இருப்பதும், அவருடைய தலைமைக்குக் கீழ்ப்படிந்திருப்பதுமே அவளுடைய கணவனுக்கு நிகரான பங்களிப்பாகும். இந்த உலகத்தில் எந்த நிறுவனத்தையோ அல்லது அமைப்பையோ எடுத்துக்கொண்டாலும், அங்கு பணிபுரிகிற எல்லாருக்கும் ஒரே மாதிரியான பங்களிப்பு கிடையாது. எல்லோரும் ஒரே பங்களிப்பை அல்லது பொறுப்பை ஏற்று, எல்லாரும் ஒரே விதமாகச் செயல்பட்டால், அந்தச் சமுதாயத்தில் குறைவுகளும், திறமையின்மைகளும், குழப்பங்களுமே மிஞ்சும். குடும்பம் என்பது ஒரு பெரிய சமுதாயத்தின் மிகச்சிறிய அங்கம் அல்லது நிறுவனம் ஆகும். ஏற்கனவே நாம் விவாதித்தபடி, குடும்பத்திற்கு தேவன் சமமான மதிப்புள்ள, ஆனால் வெவ்வேறு பொறுப்புள்ள பாத்திரங்களை வழங்கியிருக்கிறார். அப்பொழுதுதான் குடும்பம் என்னும் அமைப்பு தன்னுடைய முழுத் திறனுடன் செயல்பட முடியும்.

குடும்ப வாழ்க்கையானது அன்பு, ஆறுதல் மற்றும் பெண்ணின் ஆசை நிறைவேறுதல் ஆகியவற்றை ஆதாரமாகக் கொண்டு இனிமையானதாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, பாவம் உலகத்தில் நுழைந்ததால் அது ஒரு அதிகாரப் போராட்டமாக (வலிந்து ஆளுகிற ஒன்றாக) மாறிவிட்டது. பாவத்தின் விளைவாகக் கணவன், மனைவி ஆகிய இருவரின் மனப்பான்மையும் முற்றிலுமாகத் தலைகீழாக மாறிவிட்டது. மனைவியானவள் தன் கணவனின் தலைமைக்கு மகிழ்ச்சியுடன் கீழ்ப்படிந்திருப்பதற்குப் பதிலாக, பாவம் பிரவேசித்ததன் காரணமாக இப்போது கட்டாயத்தின் பேரில் கீழ்ப்படிகிற நிலைமைக்கு ஆளாகிவிட்டாள். “உன் ஆசை உன் புருஷனைப் பற்றியிருக்கும்” என்னும் அறிக்கையானது, மனைவி கணவன் மீது கொண்டிருக்கும் இயல்பான ஆசையன்று; மாறாக, அது கணவனையே ஆளுகை செய்ய வேண்டும் என்னும் ஆசையாகும். “அவன் ஆசை உன்னைப் பற்றியிருக்கும், நீ அவனை ஆண்டுகொள்ளுவாய்” (ஆதி. 4:7) என்று காயீனை ஆளுகை செய்யத் துடிக்கும் பாவத்தின் ஆசையைப் பற்றிச் சொல்லும்போதும் இதே வார்த்தைதான் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. எனவே, “உன் ஆசை உன் புருஷனைப் பற்றியிருக்கும்” என்ற வசனத்தின் அர்த்தம், “பெண் தன் கணவனைக் கட்டுப்படுத்த விரும்புவாள், ஆனால் அவனோ அதையும் மீறி அவளை ஆளுகை செய்வான் (எஜமானனாக இருப்பான்)” என்பதாகும். தேவன் கொடுத்த பொறுப்பை அழகான முறையில் வெளிப்படுத்த வேண்டிய 'மனைவி' என்னும் பாத்திரம், பாவத்தின் காரணமாக இப்பொழுது வெறுப்புடன் செய்ய வேண்டிய ஒன்றாக மாறிவிட்டது. பாவம் நுழைந்ததின் விளைவாகப் பெண்ணைப் பற்றியிருந்த ஆசையானது, அவளது கணவனின் அதிகாரத்தோடு மோதுவதால் உறவுகள் விரக்தியடையும் நிலைக்குச் சென்றுவிட்டன. மேலும் இந்த ஆசையானது, வீழ்ந்துபோன உலகில், கணவன் மற்றும் மனைவிக்கு இடையே மோதல்களுக்கு ஓர் ஆதாரமாகவும் ஆகிவிட்டது. ஆயினும், பாவத்தின் தாக்கத்தால் மனித வாழ்க்கை முழுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், இது எந்த வகையிலும் குடும்பத்தில் தேவன் ஏற்படுத்திய அதிகார அமைப்பை அகற்றிப் போடவில்லை; மாறாக, அதிலுள்ள வெவ்வேறு பாத்திரங்கள் தங்கள் தங்கள் பொறுப்புகளை எவ்வாறு நிறைவேற்ற வேண்டும் என்கிற நியதி தொடர்ந்து இருந்து வருகிறது.

ஆதியாகமம் 19:8 : "லோத்து தூதர்களைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தன் சொந்த மகள்களை மோசமான நடத்தையுள்ள ஒரு குழுவினருக்குக் கொடுக்க முன்வந்த செயல் பெண்களை இழிவாக நடத்துகிற செயல் அல்லவா?"

தொடக்கத்தில் நாம் குறிப்பிட்டபடி, இந்தக் காரியமானது அங்கே என்ன நடந்ததோ அதை எவ்விதப் பாரபட்சமும் இன்றி வெளிப்படையாகவும் உண்மையாகவும் வேதாகமத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. சோதோமின் ஆண்கள் கூட்டம், அந்நிய ஆண்களுடன் தவறாக நடக்க விரும்பி லோத்தின் வீட்டைச் சுற்றி வளைத்துக்கொண்டனர். தன்னைத் தேடிவந்த இரண்டு தூதர்களுக்குப் பதிலாக, லோத்து தனது சொந்த மகள்களை வழங்க முன்வந்த செயல் சரியானதா? நிச்சயமாக இல்லை. இந்தச் சம்பவத்தில் லோத்து ஒரு தவறான பார்வையைக் கொண்டிருந்தான்; அதாவது அவன் நற்குணத்தில் தரம் தாழ்ந்தவனாகவும், உலகத்தாரைப் போலவும் நடந்துகொண்டான். ஆனால் அவனுடைய வீட்டிற்கு விருந்தினராக வந்த கர்த்தருடைய இரண்டு தூதர்கள், லோத்துவையும் அவனது இரண்டு மகள்களையும் அந்த ஊர் ஆண்களிடமிருந்து பாதுகாத்துக்கொண்டனர். தன்னையும் தன் வீட்டையும், தன் வீட்டுக்கு வந்த விருந்தினரையும் பாதுகாக்கும் பொருட்டே, இவ்விதமான முடிவை அவன் எடுத்தான். குறிப்பாக அந்த ஊர் ஆண்களைச் சமாதானப்படுத்தும் பொருட்டு இவ்விதமான வார்த்தைகளைப் பேசினான். ஆயினும் அவன் தன் சொந்த மகள்களை வழங்க வேண்டும் என்று எண்ணியது தவறான தீர்மானமே ஆகும்.

இருப்பினும் கர்த்தருடைய தூதர்கள் லோத்தின் செயலை நிராகரித்து, தங்களுடைய அதிகாரத்தால் அதை வேறு விதமாகக் கையாண்டார்கள். இதன் மூலம் லோத்தின் இத்தகைய தவறான நடத்தையைத் தேவன் ஏற்கவில்லை என்பதைக் காண்கிறோம். மேலும், அந்தப் பாவிகளைக் குருடாக்கியதன் மூலம் லோத்தின் மகள்களைப் பாதுகாக்கத் தேவையான காரியங்களை அவர் செய்தார் என்பதையும் இது காட்டுகிறது. ஒரு பூமிக்குரிய தந்தை தன் சொந்த மகள்களைப் பாதுகாக்கத் தவறினாலும் கூட, தேவன் அந்தப் பெண் பிள்ளைகளைப் பாதுகாத்தார்.

"இந்தக் காரியங்கள் நடந்த பின்னர், லோத்து தனது சொந்த மகள்கள் கர்ப்பந்தரிக்கக் காரணமானான். இதுவும் பெண்களைத் தவறாகக் கையாளுகிற செயல் அல்லவா?"

ஆதியாகமம் 19:31-38 வரையுள்ள வசனங்கள் இந்தச் சம்பவத்தின் காரண காரியங்களைத் தெளிவாக விளக்குகின்றன. லோத்தின் மகள்கள், தங்களைத் திருமணம் செய்து, சந்ததியை உண்டாக்குவதற்கு (அதாவது குழந்தைகளைப் பெற்றெடுப்பதற்கு) அந்த இடத்தில் எந்த ஆண்களும் இல்லை என்று நம்பினர். ஏனெனில் அவர்கள் சோதோம் நகரின் அழிவைக் கண்டவர்கள். அங்கே எல்லாரும் இறந்திருக்கலாம் என்றும், பூமியில் எஞ்சியிருக்கும் மக்கள் தாங்கள் மட்டுமே என்றும் நம்பியிருக்கலாம். மேலும், இந்த இளம் பெண்கள் தாங்கள் அதுவரைக்கும் வாழ்ந்த நகரத்தின் பாவ கலாச்சாரத்தின் தாக்கத்தினாலும் இந்த முடிவை எடுத்திருக்கலாம். சோதோம் மக்களின் இயல்புக்கு மாறான, ஒழுக்கக்கேடான பாலியல் பழக்கங்களுக்காகவே தேவன் அவர்களைத் தண்டித்தார் என்பதை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். இருப்பினும், இவ்விரு பெண்களும் தங்களது குடும்பத்தின் வம்சம் அழிந்துபோகாமல் காப்பாற்றத் தவறான வழியில் முயன்றனர்.

இங்கே நாம் கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான காரியம், தந்தையோடு உடலுறவு கொள்ள வேண்டும் என்னும் எண்ணம் அந்த இரண்டு பெண் பிள்ளைகளுக்கே ஏற்பட்டது; அவர்களே இதற்கான முயற்சியைத் தொடங்கினார்கள். லோத்து தனது சொந்த மகள்களுடன் உடலுறவு கொண்டதற்கான காரணம் என்ன? அவருக்கு ஏற்கனவே மதுபானம் குடிக்கும் பழக்கம் இருந்தது. இந்தக் குடிப்பழக்கத்தைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும்படி அவ்விரு வாலிபப் பெண்களும் சதிசெய்தார்கள். லோத்து ஏற்கனவே குடிகாரனாக இருந்ததால், தன் மகள்கள் கொடுத்த மதுபானத்தை விருப்பத்துடன் குடித்தான். அவனுக்கு மேலும் மேலும் மதுபானம் கொடுக்கப்பட்டதால் அவன் தன் கட்டுப்பாட்டையும் பொது அறிவையும் இழந்தான் (ஆதியாகமம் 19:30-38). மேலும் தான் என்ன செய்கிறான் என்று அவனுக்கே உணர்வில்லாத நிலை இருந்தது. இருப்பினும் இது அவன் செய்த பாவத்தை எந்த விதத்திலும் நியாயப்படுத்தாது. ஒரு நபர் அளவுக்கு அதிகமாக மதுபானம் குடிக்கும்போது, ​​அவரால் சரியான காரியங்களைச் செய்யத் தீர்மானிக்க முடியாது. நாம் அனைவரும் கவனிக்க வேண்டிய எச்சரிக்கை இது.

மேலும், மோசேயினால் கொடுக்கப்பட்ட நியாயப்பிரமாணத்திலும் இத்தகைய முறை தவறிய உறவுகள் தடைசெய்யப்பட்ட ஒன்றாக இருக்கிறது; தேவன் அங்கீகரிக்காத ஒன்றாகவே இது இருக்கிறது (லேவியராகமம் 18:6-26). இத்தகைய உறவுகள் தேவனுக்கு முன்பாக அருவருப்பான செயலாகவே கருதப்படுகிறது.

லோத்தின் மனைவி சோதோம் நகரத்தின் அழிவைச் சற்றுத் திரும்பிப் பார்த்ததற்காகத் தேவன் அவளைத் தண்டித்த செயல், பெண்களின் மீது அவருக்கு இருந்த குறைவான அபிப்பிராயத்தினால்தானா? லோத்தும் அவனது குடும்பத்தாரும் நகரத்தை விட்டுப் பாதுகாப்பான இடத்திற்குத் தப்பிச் செல்லும்போது, "பின்னிட்டுத் திரும்பிப் பார்க்கக் கூடாது" என்று தேவதூதர்கள் தெளிவாக எச்சரித்திருந்தார்கள். எனவே, இது “வெறுமனே திரும்பிப் பார்க்கும்” ஒரு செயலாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அவர்கள் ஓடித் தப்பிச் செல்லும்போது பின்பற்ற வேண்டிய ஒரு நேரடிக் கட்டளை தேவதூதர்களால் அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.

முழு நகரமும் அக்கினியால் எரிக்கப்படும்போது, அவர்கள் அதிலிருந்து பாதுகாப்பாக மீட்கப்பட்டனர். எனவே, தேவன் அவர்கள் மீது காட்டிய மாபெரும் இரக்கத்திற்கு, தங்கள் வாழ்க்கையில் அவர்கள் காட்டவேண்டிய பிரதி உபகாரத்தின் அடையாளமாகவே 'திரும்பிப் பார்க்க வேண்டாம்' என்னும் கட்டளை கொடுக்கப்பட்டது. இதற்கு அவர்கள் முழுமையாகக் கீழ்ப்படிந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், தேவதூதர்களால் கொடுக்கப்பட்ட நேரடியான கட்டளைக்கு வேண்டுமென்றே கீழ்ப்படியாமல் போனது லோத்தின் மனைவியின் குற்றமேயாகும். வேண்டுமென்றே கட்டளைகளை மீறும் செயல்களுக்கு எந்தவொரு நீதிமன்றமும் தண்டனையே வழங்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

ஆகவேதான் லோத்தின் மனைவி உப்புத்தூணாக மாறினாள். இது அவள் ஒரு பெண் என்பதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட தண்டனையல்ல. ஒருவேளை லோத்து திரும்பிப் பார்த்திருந்தாலும், அவனது கீழ்ப்படியாமையின் விளைவாக அவனும் கட்டளையை மீறியதன் அடிப்படையில் அதே தண்டனையைச் சந்தித்திருப்பான். எனவே, லோத்தின் வாழ்க்கையில் நடந்த இந்த நிகழ்வு, தேவன் எந்த வகையிலும் பாலினப் பாகுபாடு காட்டாதவர் என்பதைத் தெள்ளத்தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பரிசுத்தமும் நீதியுமுள்ள தேவன், பாவத்தை எந்தப் பாலினத்தவர் செய்தாலும் பட்சபாதமின்றி (பாகுபாடின்றி) அதைத் தண்டிப்பவர் என்பதை இதன் மூலம் நாம் தெளிவாக அறிந்துகொள்கிறோம்.

ஆதியாகமம் 38:16-24: இந்தப் வேதப்பகுதி யூதா என்ற மனிதன் தன் விதவை மருமகளுடன் பாலுறவு கொண்ட நிகழ்வைக் கூறுகிறது. அவள் தன் கைம்பெண்மைக்குரிய துக்க வஸ்திரங்களை அணிந்திருந்ததை, வேசியின் ஆடை என்று தவறாகக் கருதி யூதா அவளுடன் உறவு கொண்டான். பின்னர் அவன் அந்த இடத்தைவிட்டுச் சென்றுவிட்டான். இது பெண்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதி இல்லையா என்று சிலர் கேள்வி எழுப்புகின்றனர்.

இது மிகவும் சுவாரசியமான கதை என்று ஒரு பெண்ணியவாதி கூறுகிறார். ஆனால், அவர் முழுக் கதையையும் புறக்கணித்துவிட்டு, கதையில் ஆங்காங்கே சில குறிப்புகளை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு குற்றம் கண்டுபிடிப்பது சரியல்ல. ஆகவே, நாம் இதன் முழுக் கதையையும் பார்ப்போம். இந்தச் சம்பவத்தின் பின்னணி என்னவென்றால், தாமார் யூதாவின் மூத்த மகனான ஏர் என்பவனை மணந்திருந்தாள். அவன் இறந்துவிட்டான். எனவே, யூதாவின் இரண்டாவது மகனான ஓனான் அவளை மணந்தான். ஆனால், அவன் தன் சகோதரனுக்குச் சந்ததியை உருவாக்க வேண்டும் என்ற இஸ்ரவேலரின் வழக்கத்தின்படி நடக்க விரும்பாததால், வேண்டுமென்றே அவளுக்குக் குழந்தை உண்டாவதற்கான வாய்ப்பை மறுத்தான். இதனால் தேவன் அவனையும் கொன்றுவிடுகிறார். தேவன் பாலினப் பாகுபாடு காட்டுகிறவர் அல்ல என்பதற்கு இதுவே ஒரு சான்றாகும். ஏனெனில், இந்தக் கதையில் அவர் பெண்களைக் காட்டிலும் ஆண்களுக்கு எந்த வகையிலும் சாதகமாக நடந்துகொள்ளவில்லை. ஓனான் தாமாருக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமையிலிருந்து தவறியபோது, ​​தேவன் அவனைக் கொன்றுவிடுகிறார். தேவன் பாலியல் விஷயங்களில் பாரபட்சம் காட்டுகிறார் என்பது உண்மையல்ல. இங்கே அவர் ஆண்களுக்குச் சாதகமாக ஒருதலைப்பட்சமாக நடந்துகொள்ளவில்லை என்பதற்கு இது ஒரு தெளிவான எடுத்துக்காட்டாகும். இதற்கு மாறாக, சந்ததியை உருவாக்கும் காரியத்தில் பெண்ணின் உரிமையை தேவன் நிலைநாட்டுகிறதையே காண்கிறோம். மேலும், அவளுக்கு அநியாயஞ் செய்தவனைத் தண்டிக்கிறதையும் பார்க்கிறோம்.

தன் இரு மகன்களும் இறந்துவிட்டதால், அவர்களுடைய வழக்கத்தின்படி யூதா தனது மூன்றாவது மகனைத் தாமாருக்குத் திருமணம் செய்துகொடுக்க வேண்டும். ஆனால், மூன்றாவது மகனும் இறந்துவிடுவானோ என்று அஞ்சி அவன் அதைச் செய்யவில்லை. யூதா அவளை அவளுடைய தகப்பன் வீட்டுக்கு அனுப்பிவிடுகிறான். இங்கே கவனிக்க வேண்டிய முதலாவது முக்கியமான காரியம் என்னவென்றால், யூதா தாமாரோடு பாலுறவு கொண்டபோது, அவள் தனது மாமனாருடன் வசிக்கவில்லை என்பதே.

இப்போது, ​​தாமாரின் செயலுக்கான நோக்கத்தைக் காண்பதற்காகப் பின்வரும் வசனங்களை வாசித்துக்கொள்வோம்:

ஆதியாகமம் 38:11-15: “அப்பொழுது யூதா, தன் குமாரனாகிய சேலாவும் அவன் சகோதரர் செத்ததுபோலச் சாவான் என்று அஞ்சி, தன் மருமகளாகிய தாமாரை நோக்கி: என் குமாரனாகிய சேலா பெரியவனாகுமட்டும், நீ உன் தகப்பன் வீட்டிலே கைம்பெண்ணாய்த் தங்கியிரு என்று சொன்னான்; அந்தப்படியே தாமார் போய்த் தன் தகப்பன் வீட்டிலே தங்கியிருந்தாள். அநேகநாள் சென்றபின், சூவாவின் குமாரத்தியாகிய யூதாவின் மனைவி மரித்தாள். யூதாவினுடைய துக்கம் ஆறினபின், அவன் அதுல்லாம் ஊரானாகிய தன் சிநேகிதன் ஈராவுடனே திம்னாவிலே தன் ஆடுகளை மயிர்க்கத்தரிக்கிறவர்களிடத்திற்குப் போனான். அப்பொழுது: உன் மாமனார் தம்முடைய ஆடுகளை மயிர்க்கத்தரிக்கத் திம்னாவுக்குப் போகிறார் என்று தாமாருக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. சேலா பெரியவனாகியும் தான் அவனுக்கு மனைவியாகக் கொடுக்கப்படவில்லை என்று அவள் கண்டபடியால், தன் கைம்பெண்மைக்குரிய வஸ்திரங்களைக் களைந்துபோட்டு, முக்காடிட்டுத் தன்னை மூடிக்கொண்டு, திம்னாவுக்குப் போகிற வழியிலிருக்கிற நீரூற்றுகளுக்கு முன்பாக உட்கார்ந்தாள். யூதா அவளைக் கண்டு, அவள் தன் முகத்தை மூடியிருந்தபடியால், அவள் ஒரு வேசி என்று நினைத்து...”

இந்த வசனப்பகுதியின் வாயிலாக, தாமார் கைம்பெண்ணின் வஸ்திரத்தை அணிந்திருந்தாள் என்றும், யூதாதான் முட்டாள்தனமாக அதை வேசியின் ஆடை என்று நினைத்துக்கொண்டான் என்றும் கூறுவது முற்றிலும் தவறானது என்பதைத் தெளிவாக அறிந்துகொள்கிறோம். தன் மாமனாகிய யூதா தன்னுடைய நகரத்துக்கு வந்திருக்கிறான் என்பதை அறிந்த தாமார், தனது கைம்பெண்மைக்குரிய ஆடைகளைக் கழற்றிவிட்டு, வேண்டுமென்றே தன்னை ஒரு வேசியைப் போலக் காட்டிக்கொண்டாள் என்பது இந்தப் பகுதியில் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. யூதா தனது மூன்றாவது மகனைத் தனக்குத் திருமணம் செய்துகொடுக்கவில்லை என்பதற்காக அவள் செய்த ஒருவிதமான பழிவாங்கும் செயலாகும் இது. எனவே, இந்தப் பெண்ணியவாதி வேண்டுமென்றே வேதப்பகுதியைத் தவறாகச் சித்தரித்துக் குற்றஞ்சாட்டியிருக்கிறார். யூதா முட்டாளும் அல்ல, தாமார் கைம்பெண்ணின் உடையிலும் இல்லை. ஒரு வேசியாக நடித்து, யூதாவைக் கவர்ந்திழுக்க வேண்டும் என்பதே தாமாரின் நோக்கமாகும். இதற்காக அவள் திட்டமிட்டு நாடகமாடினாள் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. லோத்தின் மகள்களின் காரியத்தைப் போலவே, இங்கேயும் தாமாரே தனது முதல் அடியை எடுத்துவைக்கிறாள். இது யூதா செய்ததை எந்த விதத்திலும் நியாயப்படுத்தாது. அது தீயதும் இழிவானதுமாகும். ஆனால், முழு உண்மையையும் உணர்த்தும் வசனங்களை மேற்கோள் காட்டுவதை இந்தப் பெண்ணியவாதி எவ்வளவு வசதியாகத் தவிர்த்திருக்கிறார் என்பதைக் கவனியுங்கள்.

"பின்னாட்களில் யூதா தாமாரைப் பற்றி அறிந்து, அவள் வேசித்தனஞ்செய்ததற்காகச் சுட்டெரிக்கப்பட வேண்டும் என்று தீர்ப்பளித்தான். இருவரும் இணைந்து தவறான செயலில் ஈடுபடும் போது, அந்தப் பெண் மட்டும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என அவன் எவ்வாறு கூறலாம்? யூதா பாலுறவில் ஈடுபடலாம், தனது தேவைக்கு ஒரு வேசியைப் பயன்படுத்தலாம், அவனைக் காட்டிலும் மிகவும் இளைய பெண்ணைக் கர்ப்பமாக்கலாம், ஆனால் அவள் மட்டுமே மரணத்திற்குத் தகுதியானவள் என்று அவன் நினைப்பது பாலினப் பாகுபாட்டினால் அல்லவா?" என்று அந்தப் பெண்ணியவாதி கேள்வி எழுப்புகிறார். ஆனால், உண்மை தெரிந்த பிறகு, யூதா அந்தப் பெண்ணைத் தன் மருமகளாக அங்கீகரித்தான்; அவள் கர்ப்பமாக இருந்தபோது அவளைத் தண்டிக்க வேண்டாம் என்று அவன் முடிவு செய்தான் (யூதாவே, "அவள் என்னைப்பார்க்கிலும் நீதிமதி" என்று ஒப்புக்கொண்டான் - ஆதி 38:26).

யூதாவுக்கும் தாமாருக்கும் இடையே என்ன நடந்ததோ, அது எவ்வித ஒளிவுமறைவுமின்றி வேதாகமத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதை நாங்கள் மீண்டும் சொல்ல விரும்புகிறோம். மனிதன் முற்றிலும் பாவத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவனாகவும், கறைப்படிந்தவனாகவும் இருக்கிறான் என்பதையும், அவனது பாவ நடத்தையில் எந்த எல்லைக்கும் அவனால் செல்ல முடியும் என்னும் வேதாகமத்தின் மையக் கருத்தையும் இந்தச் சம்பவம் உறுதிப்படுத்துகிறது என்பதை நாங்கள் வலியுறுத்துகிறோம். தேவனின் கிருபையையும் இரக்கத்தையும் தவிர மனிதனுக்கு வேறு எவ்வித நம்பிக்கையும் இல்லை.

யாத்திராகமம் 21:3-4: இந்த வேதப்பகுதியில், ஒரு எஜமான் தன்னிடத்தில் இருக்கிற ஒரு ஆண் அடிமைக்கு ஒரு பெண்ணை வாழ்க்கைத் துணையாகக் கொடுத்திருந்தாலும் (அவர்கள் எவ்வளவு காலம் திருமணம் செய்திருந்தாலும், அவர்கள் ஒருவரையொருவர் எவ்வளவு நேசித்தாலும் அல்லது குழந்தைகளைப் பெற்றிருந்தாலும்), அந்த அடிமையானவன் விடுதலை பெற்றுப் போகிற சமயத்தில் தனது மனைவி அல்லது குழந்தைகளுடன் செல்ல முடியாது என்று கூறுகிறது. அவனுடைய மனைவியும் அவர்கள் பெற்ற குழந்தைகளும் எஜமானரின் சொத்தாகவே உள்ளார்கள். இங்கே அந்தப் பெண் மற்றும் பிள்ளைகளுடைய தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியும், அந்தக் குடும்பத்தின் முக்கியத்துவமும் ஒரு பொருட்டாகவே எண்ணப்படவில்லையே?

இங்கே குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிற வேதப்பகுதியைத் தெளிவான வகையில் ஆராய்வதற்கு முன்னதாக, அதன் பின்னணியை ஆராய்வது நமக்கு உதவியாக இருக்கும் என்று எண்ணுகிறேன். பண்டைய உலகில் அடிமைத்தனம் கட்டுப்பாடற்ற வகையில் எல்லா இடங்களிலும் பரவியிருந்தது. இத்தகைய அடிமைத்தனத்திற்கு வேதாகமமே காரணம் என்று சிலர் நினைக்கிறார்கள். இது முற்றிலும் முரணானது. மோசேயின் காலத்திற்கு முன்னரே அல்லது இஸ்ரவேல் நாடு உருவாவதற்கு முன்னரே அடிமைத்தனம் உலகில் இருந்தது. உண்மையைச் சொல்வதென்றால், எபிரெய மக்களே எகிப்தில் 400 ஆண்டுகளாக அடிமைகளாக இருந்தார்கள்.

அவர்கள் எகிப்தில் இருந்த சமயத்தில் அடிமைத்தனம் எவ்வளவு கொடூரமாக இருந்தது என்பதை நாம் பார்க்கிறோம். பண்டைய உலகில் இருந்த அடிமை முறையானது மனித இனத்தை மிகவும் இழிவுபடுத்துகிற ஒன்று என்று பண்டைய வரலாற்றாசிரியர்கள் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். அடிமைகளின் வாழ்க்கையை ஒழுங்குபடுத்துகிற எவ்வித சட்டங்களும் விதிமுறைகளும் அந்தக் காலத்தில் இல்லை. அவர்கள் மிகவும் தவறாக நடத்தப்பட்டார்கள், தவறாகக் கையாளப்பட்டார்கள். சமுதாயத்தில் எவ்வித மதிப்பும் இன்றி காணப்பட்டார்கள். பலர் அடித்துக் கொல்லப்பட்டார்கள், பலருக்கு உணவு கொடுக்கப்படாமல் பசியால் மடிந்தார்கள். அவர்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை, விலங்குகளைக் காட்டிலும் மோசமான முறையில் நடத்தப்பட்டார்கள்.

இந்தச் சூழலைப் பார்க்கும்போது, யாத்திராகமம் 21-ஆம் அதிகாரத்தில் சொல்லப்பட்ட அடிமைகளைக் குறித்த காரியங்கள் எத்தனையோ சிறப்பானதாக அமைந்துள்ளன. தேவன் அடிமைகளின் மீது எவ்வளவு கரிசனையுள்ளவராக இருந்தார் என்பதைக் காணமுடிகிறது. ஆம், அது தேவனுடைய இளகிய இருதயத்தின் வெளிப்பாடே ஆகும். பண்டைய உலகத்தைப் போலவே இஸ்ரவேல் மக்களுக்கும் அடிமைகள் இருந்தார்கள். ஆனால் இவ்விரண்டுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருந்ததைக் காண முடியும். பண்டைய காலத்தில் இருந்த அடிமைகளைப் போலவே இஸ்ரவேல் மக்களிடத்தில் இருந்த அடிமைகளும் நடத்தப்பட்டார்கள் என்று பலர் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் பண்டைய உலகத்தைப் போல இஸ்ரவேலர்களின் அடிமைகள் மிருகத்தனமாகவோ இழிவாகவோ நடத்தப்படவில்லை.

பண்டைய காலத்தில் அடிமைத்தனம் இருந்ததால், வேதாகமம் அதைத் தவிர்க்க முடியாத வகையில் ஏற்றுக்கொள்கிறது. “புதிய ஏற்பாட்டில் அப். பவுல் இத்தகைய அடிமைத்தனத்தை எவ்வாறு எடுத்துக்கொண்டாரோ, அவ்விதமாகவே தோராவும் எடுத்துக்கொள்கிறது. ஆனால் பண்டைய உலகத்தைப் போல அல்லாமல் புதிய மனிதாபிமான அணுகுமுறையுடன் அவர்களைப் பார்க்கிறது. இறுதியில் அடிமைகளுக்கு விடுதலை கொடுப்பதன் மூலமாக அதற்குச் சாவுமணி அடிக்கப்படும் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும் அடிமைத்தனம் இஸ்ரவேலின் கிராமப்புறங்களிலும், சிறிய ஊர்களிலும் ஒரு சிறிய அளவிலேயே இருந்தது” என்று திரு. கோல் என்பார் கூறுகிறார். “மோசே அடிமைத்தனத்தின் எந்த வடிவத்தையும் நிறுவவில்லை; மேலும் அது தொடர்பான சட்டங்களை இயற்றி அதை ஒரு குறுகிய எல்லைக்குள் சுருக்கினார். இறுதியாக அதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கவேண்டும் என்பதற்காகவே சட்டங்கள் உருவாக்கப்பட்டன” என்று பிரசங்கிகளின் இளவரசனான C.H. ஸ்பர்ஜன் கூறுகிறார்.

“யாத்திராகமப் புத்தகத்தில் நியாயப்பிரமாணச் சட்டங்கள் பற்றிச் சொல்லப்பட்ட பகுதியின் முதல் வார்த்தைகளே, வேலைக்காரர்களின் உரிமைகளையும் கண்ணியத்தையும் இஸ்ரவேலர் மதிக்க வேண்டும் என்று தேவன் விரும்புகிறார் என்னும் கருத்துடன் தொடங்குவது குறிப்பிடத்தக்கது ஆகும். அடிமைகளை மனிதர்களாகக் கூட கருதாத ஒரு கலாச்சாரத்திலேயே, அவர்களை இழிவுபடுத்துவதைக் கட்டுப்படுத்தவும், அவர்களுக்குரிய கண்ணியத்தை வழங்கவும் விதிகளையும் ஒழுங்குமுறைகளையும் வகுத்த வேதாகமத்தின் தேவனுடைய இதயத்தைப் பாருங்கள். சீனாய் மலையிலிருந்து மோசேயிடம் தேவன் பேசிய வார்த்தைகளில் முதல் வார்த்தையைக் கவனியுங்கள். உங்களை அடிமைத்தனத்திலிருந்து வெளியே கொண்டுவந்தவர் யெகோவா என்றே அது அறிவிக்கிறது. சீனாய் மலையிலிருந்து கொடுக்கப்பட்ட இன்றியமையாத நியாயப்பிரமாணச் சட்டத்தில் முதல் முதலாகக் கையாளப்படும் நபர் அடிமைகளே ஆவர்” என்று திருவாளர் சாட்விக் என்பவர் கூறுகிறார்.

ஒரு எபிரெயர் மற்றொரு எபிரெயருக்கு அடிமையாக மாற வேண்டுமாயின் நான்கு அடிப்படை வழிகள் இருந்தன:

1. கொடிய வறுமையின் காரணமாக, அவர்கள் தங்கள் சுதந்திரத்தை விற்றுவிட்டு அடிமையாக மாறுதல் (லேவியராகமம் 25:39).

2. ஒரு தகப்பன் தன் மகளை ஒரு வீட்டுக்கு வேலைக்காரியாக விற்கலாம், இறுதியில் அவள் அந்தக் குடும்பத்தில் ஒருவனைத் திருமணம் செய்து கொள்வாள் (யாத்திராகமம் 21:7).

3. ஒரு மனிதன் திவாலாகிவிட்டால், அவன் தான் வாங்கிய கடனுக்காகக் கடன் கொடுத்தவர்களுக்கு வேலைக்கார அடிமையாக மாறுதல் (2 இராஜாக்கள் 4:1).

4. ஒரு திருடன் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, களவு செய்த பொருட்களைத் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டிய கட்டாயம் நேரிடும்போது, அவனிடம் எந்தப் பொருளும் இல்லையென்றால் அவன் அடிமையாக மாற்றப்படுதல் (யாத்திராகமம் 22:3-4).

மேற்கண்ட நான்கு சந்தர்ப்பங்களிலும், ஒருவன் வேறொருவருக்கு ஏன் வேலைக்காரனாக ஆக வேண்டும் என்ற நோக்கம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது கடன் பிரச்சினையினால் சாவதை விட, ஒருவனிடத்தில் வேலைக்காரனாக இருப்பதன் மூலம் அவன் வாழ முடியும் என்பதை நாம் காண்கிறோம்.

யாத்திராகமம் 21-ஆம் அதிகாரத்தில், உண்மையிலேயே என்ன சொல்லப்பட்டுள்ளது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்காக அந்த அதிகாரத்தின் முழுப் பகுதியையும் படிக்க வேண்டும். ஆங்காங்கே சில வசனங்களை எடுத்துக்காட்டினால் முழுமையான பொருளைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. எனவே உண்மை என்ன என்பதை அறிய அந்த அதிகாரத்தின் முதல் ஆறு வசனங்களைக் கவனமாகப் படிக்க வேண்டியது அவசியம்.

யாத்திராகமம் 21:1-வது வசனத்தில், ஒரு எஜமானன் வேலையாட்களை எவ்வாறு நடத்த வேண்டும் என்பதற்கான விதிமுறைகளையும், ஒழுங்குமுறைகளையும் தேவன் கட்டமைக்கிறார். இது ஒரு எஜமானன் தம்முடைய வேலைக்காரர்களைத் தாம் விரும்பியபடி நடத்துவதற்கான உரிமையைப் பறிக்கிறது. இதுவே பழங்காலக் கலாச்சாரத்தில் நாம் நம்புவதற்கு அரிதான ஒரு விதிமுறையாகும்.

யாத்திராகமம் 21:2-வது வசனத்தில், ஒரு வேலைக்காரன் தன் எஜமானுக்கு என்றென்றும் அல்லது நிரந்தரமாகக் கட்டுப்பட்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதைத் தெரிவிக்கிறது. அவன் அதிகபட்சமாக ஆறு ஆண்டுகள் மட்டுமே அடிமையாக ஒருவனிடத்தில் இருக்க முடியும். அதற்குப் பிறகு அவனுக்கு விடுதலை கொடுத்துவிட வேண்டும். இதன் மூலம் ஒரு வேலைக்காரன் எஜமானரின் ஒரு உடைமையாக அல்லாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கான தொழிலாளியாகவே இருக்கிறான். மேலும் இவன் எந்த முகாந்தரத்தை முன்னிட்டு வேலைக்காரனாக மாறியிருந்தாலும், ஏழாவது ஆண்டில் அவன் பணமோ அல்லது வேறு எந்தக் கிரயமோ செலுத்தாமல் சுதந்திரமாக எஜமானிடமிருந்து வெளியேறிச் செல்ல முடியும். இத்தகைய முறையில் ஒரு அடிமையை விடுதலையாக்குவது என்பது பழங்காலச் சமுதாயத்தில் கேள்விப்பட்டிராத ஒன்றாகும்.

யாத்திராகமம் 21:3-வது வசனத்தில், அவன் திருமணம் செய்து கொண்டவனாக வந்திருந்தால், அவன் விடுதலை பெற்றுப் போகிற சமயத்தில் தனது மனைவியையும் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்லலாம் என்று நாம் காண்கிறோம். (பெண்களுக்கு எதிரான பாகுபாட்டைச் சுட்டிக்காட்டுகிற எந்தப் பெண்ணியவாதி இந்த வசனத்தைப் படித்திருந்தாலும் இந்தக் கருத்தை அறியாமல் போனது ஏனோ?). தன்னிடம் வருகிற ஒரு அடிமைக்குக் குடும்பம் இருந்தால் அந்தக் குடும்பத்தையும் அந்த எஜமானர் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும். மேலும் அந்த அடிமை தனது குடும்பத்தைத் தன்னுடன் வைத்துக்கொள்ளவும், மனைவியுடன் இணைந்து பிள்ளைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளவும் முடியும். ஒரு அடிமை குடும்ப வாழ்க்கை நடத்துவது என்பது அந்தக் காலக் கலாச்சாரத்தில் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒன்றாகும்.

யாத்திராகமம் 21:4-6 வசனங்களில், ஒரு அடிமை குடும்பம் இல்லாதவனாக வந்திருந்தால், அவன் வந்தபின் அவனுக்கு எஜமான் திருமணம் முடித்துக்கொடுத்து குடும்பம் நடத்த அனுமதித்திருந்தால் (இதுவும் அந்தக் கலாச்சாரத்தில் நினைத்துக்கூட பார்க்க முடியாதது), அந்தக் குடும்பம் எஜமானருக்குச் சொந்தமானது. அதாவது அவனுடைய மனைவியும் அவளுடைய பிள்ளைகளும் எஜமானுக்குச் சொந்தமானவர்கள். மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது இது நியாயமற்றதாகத் தோன்றினாலும், அந்தக் காலத்தில் இருந்த அடிமைத்தனத்தோடு ஒப்பிடும்போது இது பெரிய காரியமே அல்ல. அந்தக் காலத்திய கலாச்சாரம் ஓர் அடிமைக்கு ஒரு குடும்பத்தைக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதைக் கூட நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒரு செயலாகும். குடும்பத்தோடு வந்திருந்தால் குடும்பத்தோடு செல்லலாம் என்று முந்தைய வசனத்தில் சொல்லப்பட்டதற்கு மாறாக, இது எஜமான் வழங்கிய குடும்பமாகையால் இது எஜமானனுக்கே சொந்தமாகும். திருமணமாகி அடிமையாகி வந்தவனின் குடும்பத்தை வைத்துக்கொள்ள எஜமானுக்கு எவ்விதத்திலும் உரிமையில்லை. ஆனால் எஜமான் கொடுத்த குடும்பத்தை அவரே வைத்துக்கொள்ள முடியும். இங்கே ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், ஒரு அடிமைக்குத் தன் குடும்பத்தை விட்டுச் செல்லலாமா வேண்டாமா என்பதை முடிவு செய்யும் அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. இது முற்றிலும் அந்த அடிமையின் முடிவாகவும் விருப்பமாகவுமே இருக்கிறது. அந்தக் காலத்தில் அடிமைகளுக்கென்று சுயமான எந்த விருப்பமும் இல்லை என்பது நாம் அறிந்ததே. மேலும் ஒரு சுவாரஸ்யமான காரியம் என்னவெனில், ஓர் அடிமை தன் எஜமான் மீதும், தன் குடும்பத்தார் மீதும் அன்பு வைத்து அங்கே நிரந்தரமாகத் தங்கிவிட முடியும். தனது அன்பான எஜமானரின் பாதுகாப்பில், தனது குடும்பத்துடன் தொடர்ந்து வாழ்வதற்கு வாய்ப்பு இருந்தது ஒரு அடிமைக்குக் கிடைக்கக்கூடிய எவ்வளவு சிறந்த வாழ்க்கை இது! இப்படி இருப்பானேயாகில், அந்த எஜமான் அவனுக்கும் அவன் குடும்பத்துக்கும் தேவையான பாதுகாப்பைக் கொடுத்து, அவர்களுடைய அடிப்படையான தேவைகளைச் சந்தித்து, சமாதானத்துடன் வாழ வழிவகை செய்கிறார்.

அடிமை தொடர்பான சட்டங்களை நன்றாக அறிந்திருக்கிற திருவாளர் கேம்பல் மோர்கன் என்பாருடைய மேற்கோளுடன் இந்தப் பகுதியை நிறைவு செய்ய விரும்புகிறேன்:

“வேதாகமத்தில் சொல்லப்பட்ட அடிமைத்தனம் தொடர்பான சட்டங்களைக் கவனமாக ஆராய்ந்து பரிசீலித்தால், அங்கே அடிமைத்தனத்தை ஒழித்துவிட்டு, அதற்குப் பதிலாக அவர்களுக்கிடையில் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஓர் உடன்படிக்கையின் வரம்புக்குள் செய்ய வேண்டிய உழைப்பு என்றே தெரிய வருகிறது. மேலும் அந்தக் காலத்திய சமுதாயத்தில் இருந்த அடிமைகளின் நிலைக்கும், எபிரெய மக்களிடையே காணப்பட்ட அடிமைகளின் நிலைக்கும் குறிப்பிடத்தக்க பெரிய வேறுபாடுகள் இருந்ததைக் காணமுடியும். அடிமைகள் விடுதலையாகிச் செல்வதற்கான தார்மீக முன்னெடுப்பின் ஒரு தொடக்கம் என்றே இதைக் குறித்துக் கூற முடியும். உண்மையில் வேதாகமம் அடிமைத்தனத்தை அகற்றுவதற்கான பொறுப்பையே கொண்டிருக்கிறதே தவிர, அதை நிலைநிறுத்துவதற்கு ஒருபோதும் முயலவில்லை. பண்டைய உலகில் இத்தகைய நியாயப்பிரமாணச் சட்டங்களின் மூலமாகவும், நவீன உலகில் ஆபிரகாம் லிங்கன், வில்லியம் வில்பர்ஃபோர்ஸ் மற்றும் வில்லியம் கேரி போன்ற மனிதர்கள் மூலமாகவும் அடிமைத்தனத்தை அகற்றவே போராடுகிறது.”

யாத்திராகமம் 21:7-ஆம் வசனத்தின்படி, ஒருவன் தன் மகளை அடிமைத்தனத்திற்கு விற்க தேவன் அனுமதிக்கிறார் என்பது மட்டுமின்றி, அதை எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான சட்டங்களையும் அவர் வழங்குகிறாரே; இது பெண்களுக்கு எதிரான பாகுபாடு அல்லவா? என்ற கேள்வி அநேகருக்கு எழலாம்.

வேதாகமப் பகுதி (யாத்திராகமம் 21:7-11):

"ஒருவன் தன் மகளை வேலைக்காரியாக விற்றுப்போடுவானானால், வேலைக்காரன் விடுதலைபெற்றுப் போவதுபோல அவள் போகக்கூடாது. அவளைத் தனக்கு நியமித்துக்கொண்ட எஜமானின் பார்வைக்கு அவள் தகாதவளாய்ப் போனால், அவள் மீட்கப்படலாம்; அவன் அவளுக்குத் துரோகம்பண்ணி, அவளை அந்நியர் கையில் விற்றுப்போட அவனுக்கு அதிகாரம் இல்லை. அவன் தன் குமாரனுக்கு அவளை நியமித்திருந்தானானால், தன் குமாரத்திகளை நடத்துவதுபோல அவளையும் நடத்தக்கடவன். அவன் வேறொரு பெண்ணைக் கொண்டானாகில், இவளுக்குரிய அன்னவஸ்திர விவாகக்கடமை ஆகிய இவைகளில் குறைவுசெய்யாமல் இருப்பானாக. இம்மூன்றும் அவன் அவளுக்குச் செய்யாமற்போனால், அவள் பணங்கொடாமல் விடுதலைபெற்றுப் போகக்கடவள்."

வசனத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணி

இந்த வசனம், “ஒருவன் தன் மகளை வேலைக்காரியாக விற்றுப்போடுவானானால்” என்று தொடங்குவதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். தேவன் எந்த மனிதர் மீதும் அடிமைத்தனத்தைத் திணிப்பவரோ அல்லது அதை ஊக்குவிப்பவரோ அல்ல. மாறாக, ஒரு தந்தை தனது வறுமையின் காரணமாகத் தன் மகளை விற்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்திற்கு ஆளாகிறார். இது அக்காலக் கலாச்சாரத்தில் நிலவிய ஒரு துயரமான சூழ்நிலை. எனவே, தேவன் இதில் உடனடியாகத் தலையிட்டுத் தமது அக்கறையை வெளிப்படுத்துகிறார். அதனால்தான், ஒரு “வேலைக்காரன் விடுதலைபெற்றுப் போவதுபோல அவள் போகக்கூடாது” என்று கூறுகிறார். இதைக் கண்டு பெண்ணியவாதிகள், தேவன் ஆண்களுக்கு ஆதரவாகவும் பெண்களுக்கு எதிராகவும் இருக்கிறார் என்று முறையிடுகிறார்கள். இது தேவனுடைய பாலினப் பாகுபாட்டைக் காட்டுகிறதா? நிச்சயமாக இல்லை. மாறாக, பெண்களையும் அவர்களது நல்வாழ்வையும் பாதுகாக்க தேவன் வகுத்துள்ள சட்டங்களையே இது காட்டுகிறது.

பெண்களுக்கான சட்டப்பூர்வப் பாதுகாப்பு

மேலும், 8-ஆம் வசனத்திலிருந்து, அடிமையாக விற்கப்பட்ட மகளை எஜமான் ஒரு கட்டத்தில் (பொதுவாக யூத வழக்கப்படி ஒரு வருடம் கழித்து) திருமணம் செய்துகொள்ள வாய்ப்பிருப்பதைப் புரிந்துகொள்கிறோம். இது நிச்சயமாகவே அவளுடைய சமூக நிலையை உயர்த்தும். எனவே, இங்கு விவரிக்கப்பட்டுள்ள காரியம் என்னவெனில், ஓர் இளம் பெண்ணை அவளது தந்தை ஒரு குடும்பத்திற்குத் திருமண நோக்கத்துடனேயே விற்றதாகத் தெரிகிறது. திருமணத்தின் விதிமுறைகள் பூர்த்தி செய்யப்படாவிட்டால், அது ஒப்பந்தத்தை மீறுவதாகக் கருதப்படும்.

• அந்த எஜமான் அவளுக்குத் துரோகம் செய்தால், அவளை அவன் வேறொருவருக்கு (அந்நியருக்கு) விற்றுவிட முடியாது.

• எஜமான் இந்த நிச்சயதார்த்தத்தை முறித்துக்கொள்ள முற்படுவதைத் தேவன் மிகவும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறார். எனவே, அந்த மனிதன் அவளை வெறுமனே துரத்திவிட முடியாது; அவள் தந்தையால் மீட்கப்படலாம்.

• ஒருவேளை எஜமான் அவளைத் தன் மகனுக்குத் திருமணம் செய்துகொடுத்தால், அவர் அந்தப் பெண்ணை ஓர் அடிமையாக அல்ல, தன் சொந்த மகள்களில் ஒருத்தியைப் போலவே நடத்த வேண்டும்.

• அவன் வேறொரு மனைவியைத் திருமணம் செய்துகொண்டாலும், இவளைக் கைவிட்டுவிடாமல், ஒரு மனைவிக்குச் செய்ய வேண்டிய உணவு, உடை மற்றும் திருமணக் கடமைகளைச் செய்து அவளைப் பராமரிக்க வேண்டும்.

இவை எதுவும் செய்யப்படவில்லையெனில், அவளுடைய தந்தை அவளை எவ்வளவு தொகைக்கு விற்றானோ, அந்தத் தொகையைக் கூடத் திருப்பிச் செலுத்தாமல் அவள் விடுதலையாகச் செல்லலாம். இது அவளை ஓர் அடிமைப் பெண் என்ற நிலையிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுவிக்கிறது. எனவே, விற்கப்பட்ட பெண்ணானவள் தன் எஜமானரின் வீட்டில், மனைவியாகவோ அல்லது மகளைப் போலவோ கண்ணியமான வாழ்க்கை வாழவே வழியிருக்கிறது. ஒருவேளை எஜமானோ அல்லது அவருடைய மகனோ அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ளத் தவறினாலும், அவள் மீட்கப்படுகிறாள் அல்லது முழுமையாக விடுவிக்கப்படுகிறாள்.

தற்காலச் சமூகத்துடனான ஒப்பீடு

இன்றைய நவீன காலத்திலும், குறிப்பாகப் பெண்களுக்கு அதிக சுதந்திரம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிற இந்தக் காலத்திலும்கூட நிலைமை என்ன? அநீதி இழைக்கப்பட்ட பெண்களுக்குச் சட்டரீதியான நிவாரணங்கள் இருந்தாலும்கூட, எந்தவிதப் பொறுப்பும் இன்றிப் பல ஆண்கள் பெண்களுக்கு வாக்குறுதி அளித்து, நிச்சயதார்த்தம் வரை சென்ற பிறகு திருமணம் செய்துகொள்ளாமல் ஏமாற்றி விடுகிறார்கள். இவற்றையெல்லாம் கண்டும் நமது தற்காலச் சமூகம் அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருப்பது வேதனையான காரியம் அல்லவா?

பண்டைய கலாச்சாரத்தில், நிச்சயதார்த்தம் வரை சென்று திருமணம் நிறுத்தப்பட்ட ஓர் அடிமைப் பெண்ணைத் தேவன் எவ்வளவு கரிசனையோடு பாதுகாத்து வழிநடத்துகிறார் என்பது எவ்வளவு உன்னதமான காரியம்! இதை உங்களால் கற்பனை செய்தாவது பார்க்க முடிகிறதா? ஆகவே, பெண்ணியவாதிகள் குற்றம் சாட்டுவதுபோல, வேதாகமக் காலத்தில் அல்லது தோராவில் பெண்களுக்கு எந்த அநீதியும் இழைக்கப்படவில்லை என்பது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரூபணமாகிறது.

யாத்திராகமம் 21:10-ஆம் வசனப்பகுதியில், தோராவின்படி ஆண்கள் பலதார மணம் செய்துகொள்ளும்படி தேவன் அனுமதிக்கிறாரா? மேலும், ஓர் ஆண் பல மனைவிகளை எவ்வாறு கையாள வேண்டும் என்பதற்கான சட்டங்களையும் அவர் அமைத்திருக்கிறாரா?

வேதாகமத்தின் தேவன் ஒருபோதும் பலதார மணத்தை ஏற்படுத்தவுமில்லை, அதை ஆதரிக்கவுமில்லை (ஆதியாகமம் 2:18-25 ஆகிய வசனங்களில் சொல்லப்பட்ட காரியம், மத்தேயு 19:1-9 ஆகிய வசனங்களிலும் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவால் மீண்டும் வலியுறுத்தப்பட்டிருக்கிறது). அதாவது, திருமண உடன்படிக்கையில் ஓர் ஆண் ஒரு பெண்ணை மட்டுமே திருமணம் செய்துகொள்வதே தேவனுடைய திட்டமாயிருக்கிறது. இதை மீறுவது பாவமாகும்; தேவனின் பார்வையில் இது ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத ஒன்றாகும். புறமதக் கலாச்சாரங்கள் எபிரெய மக்களின் மீது அதிக அளவிலான தாக்கங்களைக் கொண்டிருந்தன என்பது உண்மைதான். அக்காலத்தில் பலருக்குப் பல மனைவிகள் இருந்தார்கள் என்பதும் உண்மையே. ஆனால், இது ஒருபோதும் தேவனின் திட்டமல்ல. தேவன் ஒருபோதும் பலதார மணத்தை மன்னிக்கவில்லை. உண்மையில், தோராவின் சட்டங்கள் மிகவும் கடுமையானவை. அது திருமணமானவர்களிடையே காணப்படும் விபசாரம் என்னும் பாவத்திற்கு மரண தண்டனையைக் கொடுக்கப் பரிந்துரைக்கிறது (லேவியராகமம் 20:10, உபாகமம் 22:22). பெரும்பாலான பண்டைய கலாச்சாரங்களும் மதங்களும் விபசாரத்தைத் தண்டனைக்குரிய ஒரு குற்றமாகக்கூடப் பார்ப்பதில்லை.

வேதாகமத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள எந்தக் குடும்பத்திலும் பலதார மணம் நேர்மறையான விளைவை ஏற்படுத்தியதாக நாம் காண்கிறதில்லை. வேதம் கூறும் அனைத்து முக்கியமான கதாபாத்திரங்களும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மனைவிகளைக் கொண்டிருந்ததால் பல பிரச்சினைகளையே சந்தித்தன என்பதே உண்மை. இத்தகைய பிரச்சினைகள் அனைத்திற்கும் முதன்மையான காரணம், "ஒரு கணவன், ஒரு மனைவி" என்ற குடும்பத்திற்கான தேவ திட்டத்திற்கு எதிராக அவர்கள் செயல்பட்டதன் விளைவேயாகும். இத்தகைய பிரச்சினைக்குரிய நிகழ்வுகள் வேதத்தில் சேர்க்கப்படுவதைத் தேவன் உறுதிசெய்தார். ஏனெனில், இத்தகைய பலதார மணத்தைத் தேவன் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதையும், அது தண்டனைக்குரியது என்பதையும் மக்கள் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே இதை வேதாகமத்தில் சேர்த்துள்ளார். பழைய ஏற்பாட்டின் இறுதிப் பகுதிக்கு நாம் வரும்போது, கணவன் - மனைவிக்கு இடையே (மனைவிகளுக்கு இடையே அல்ல) அமைந்துள்ள திருமண உடன்படிக்கையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று மல்கியாவின் தீர்க்கதரிசனத்தில் தேவன் தெளிவாகக் கூறியுள்ளார். நாம் புதிய ஏற்பாட்டிற்கு வரும்போது அந்தக் கட்டளை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருப்பதைக் காண்கிறோம்.

லேவியராகமம் 12:1-8: இந்தப் வேதப்பகுதி ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தால் “தீட்டுள்ளவள்” (அசுத்தமானவள்) என்பதால், பிரசவத்திற்குப் பிறகு அவள் சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறுகிறது. பெண் பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுப்பதைக் காட்டிலும் ஆண் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுப்பது தூய்மையானது என்றும் அது கூறுகிறதா? மேலும் ஒரு தாய் ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும்போது இருமுறை சுத்திகரித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று அது கூறுகிறது. இது குழந்தைப் பிறப்பின் அடிப்படையில், முக்கியமாகப் பெண் குழந்தைகளைப் பொறுத்தவரை பாலினப் பாகுபாடு காட்டப்படுகிற ஒன்றல்லவா? ஒரு பெண் ஒரு பெண்ணாக இருக்கிறதற்காகவே தீட்டுள்ளவளாக இருக்க வேண்டுமா? இது பெண்களுக்கு எதிரான வெளிப்படையான ஆணாதிக்கமும் பாரபட்சமுமாக இருக்கிறதல்லவா?

ஓர் ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்த பெண் 7 நாட்கள் மற்றும் 33 நாட்கள் (மொத்தம் 40 நாட்கள்) சடங்கு ரீதியாகத் தீட்டுள்ளவளாக இருக்க வேண்டும் என்று நியாயப்பிரமாணம் குறிப்பிடுகிறது. அதுவே, அவள் ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தால் அவள் 14 நாட்கள் மற்றும் 66 நாட்களுமாகச் சேர்த்து மொத்தம் 80 நாட்கள் தீட்டுள்ளவளாக இருக்க வேண்டும் என்று வேதம் கூறுகிறது என்பது உண்மையே.

யூத பாரம்பரியத்தில் பின்பற்றப்படுகிற சடங்குகளையும், அவர்கள் வாழ்க்கையில் தூய்மைக்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவத்தையும் புரிந்துகொள்வதே இந்த வாதத்தைத் தீர்ப்பதற்கான சிறந்த வழியாகும். இங்கே சொல்லப்பட்டுள்ள 'தீட்டு' என்ற வார்த்தையானது 'குறைவுள்ளவள்' என்றோ அல்லது 'பாவம் நிறைந்தவள்' என்றோ பொருளைத் தருகிறதில்லை. மாறாக, இது யூத கலாச்சாரத்தில் பேணப்படுகிற சுத்தத்தின் மாபெரும் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறது. இதற்காக நாற்பது நாட்கள், எண்பது நாட்கள் போன்ற குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான நாட்கள் ஏன் கொடுக்கப்படுகின்றன என்று வேதம் நமக்குத் தெளிவாகச் சொல்லவில்லை என்றாலும், நம்பத்தகுந்த சில சிறந்த காரணங்களை நாம் சிந்திக்கலாம்:

1. தாயின் வயிற்றில் இருக்கும்போது, குழந்தைகளிடத்தில் ஏற்படும் ஹார்மோன் மாற்றங்களின் காரணமாகப் பெண் குழந்தைகளுக்குப் பிறந்தவுடனே “மாதவிடாய்” போன்ற சிறிய அளவிலான இரத்தப்போக்கு பிறப்புறுப்பு வழியாக வெளியேறுவது மருத்துவ ரீதியாகப் பொதுவான ஒன்றாகும். குழந்தைகளுக்கு உண்டாகிற இது தோராயமாக ஒன்று முதல் இரண்டு வாரங்கள் வரை நீடிக்கும். எனவே, ஒரு பெண் குழந்தைக்கும் அந்தக் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்த தாய்க்கும் (தாய்க்கும் மகளுக்கும்) சுத்திகரிப்புக்கான காலம் இரட்டிப்பாகத் தேவைப்பட்டிருக்கலாம்.

2. மேலும், “ஜான்ஸ் ஹாப்கின்ஸ்” (Johns Hopkins) பல்கலைக்கழகத்தின் ஓர் ஆய்வறிக்கை கூறுவதைக் கவனிப்போம். பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும் தாயின் இரத்தப்போக்கில் உள்ள நச்சுத்தன்மையானது, ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும் தாயின் இரத்தப்போக்கின் நச்சுத்தன்மையைக் காட்டிலும் அதிகமாக இருப்பதாக அந்த ஆய்வு கூறுகிறது. குழந்தைகள் பிறந்து ஆறு வாரங்களுக்குப் பிறகு பெண்களின் மாதிரிகளை எடுத்து ஆய்வு செய்யப்பட்டபோது, ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்த ஒரு பெண் தனது இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்பி வரவும், பாலியல் உறவுகளை வைத்துக்கொள்ளவும் அதிக நேரம் தேவைப்படுவதாக அது கூறுகிறது. (David I. Macht, "A Scientific Appreciation of Genesis 1:28 and Leviticus 12:1-5", Journal of Biblical Literature, Vol. 52, No. 4 (Dec., 1933), pp. 253-260. வெளியிடப்பட்ட ஆய்வு மற்றும் முடிவுகளின் விவரங்களை [சந்தேகத்திற்குரிய இணைப்பு அகற்றப்பட்டது] என்ற இணைப்பில் காணலாம்). எனவே, தாயின் பாதுகாப்பு மற்றும் உடல்நலக் காரணங்களுக்காகவே இத்தகைய நீண்ட காலம் (எண்பது நாட்கள்) உடலுறவிலிருந்து விலகியிருக்க வேண்டியது அவசியமாக இருந்திருக்கலாம்.

3. ஆண் குழந்தைகள் பிறந்த எட்டாவது நாளில் (லேவியராகமம் 12:3) அவர்களுக்கு விருத்தசேதனம் செய்ய வேண்டும்; இது அக்குழந்தைகளுக்கு இயல்பான சுத்தம் பெறுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பாக இருக்கலாம். ஆனால், பெண் குழந்தைக்கு இத்தகைய விருத்தசேதன முறை இல்லாததால், தாயும் சேயும் தங்களைச் சுத்திகரித்துக்கொள்ள அதிக நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்திருக்கலாம்.

4. பண்டைய கலாச்சாரங்களில் ஆண் பிள்ளைகள் மிகவும் மதிப்புமிக்கவர்களாகக் கருதப்பட்டார்கள் (இன்றைய பல கலாச்சாரங்களிலும் இத்தகைய எண்ணமே தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறது). ஒரு தாய் புதிதாகப் பிறந்த ஒரு பெண் குழந்தையுடன் வீட்டில் அதிக நாட்கள் (அதாவது சுத்திகரிப்பின் நாட்கள்) இருப்பது, தாய்க்கும் மகளுக்குமான அதிகமான பிணைப்பை உருவாக்க உதவும். மேலும் "பெண் குழந்தை பிறந்துவிட்டதே, ஓர் ஆண் குழந்தை பிறந்திருந்தால் நன்றாயிருக்குமே" என்று கருதி, மீண்டும் கருத்தரிக்க எண்ணும் கணவன், பெண் குழந்தை பிறந்த சிறிது நாட்களிலேயே மனைவியுடன் உடலுறவு கொள்வதைத் தடுத்து, தாயின் ஆரோக்கியம் காக்கப்படுவதற்கும் மேம்படுவதற்கும் இந்த அதிகப்படியான சுத்திகரிப்பு நாட்கள் உதவியாக இருக்கின்றன.

இப்போது முக்கியமானதும் நம்முடைய ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறதுமான ஒரு காரியத்திற்கு வருவோம். பிறக்கிற குழந்தை ஆணாக இருந்தாலும், பெண்ணாக இருந்தாலும், சுத்திகரிப்பின் பிராயச்சித்தத்திற்காக தேவனுக்கு முன்பாகச் செலுத்த வேண்டிய பலிகள் ஒரே விதமானவையே (லேவியராகமம் 12:6). ஆண் குழந்தைகளுக்கு ஒருவிதமான பலியும், பெண் குழந்தைகளுக்கு வேறுவிதமான பலியும் கிடையாது. பலி செலுத்தும் சடங்குகளில் வேறுபாடுகள் எதுவும் இல்லை. இது தேவனுக்கு முன்பாக இரு பாலினத்தவரும் சமமாக இருக்கிறார்கள் என்பதையும், அவர் எவ்விதப் பாகுபாடும் காட்டுகிறவர் அல்ல என்பதையும் நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. பாலினம் தொடர்பான தேவனின் இருதயத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இந்தக் குறிப்பு மிகவும் முக்கியமானதாகும்.

“தேவன் அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் பலுகிப் பெருகி, பூமியை நிரப்புங்கள்” (ஆதி. 1:28) என்று கட்டளையிட்டார். எனவே குழந்தையைப் பெற்றெடுக்க வேண்டும் என்பது தேவனுடைய கட்டளையாகும். மேலும் பிள்ளைகள் கர்த்தருடைய சுதந்தரமாகக் (வெகுமதியாகக்) கருதப்படுகிறார்கள் (சங்கீதம் 127:3). தம்மிடத்தில் வந்த குழந்தைகளை வரவேற்று அவர்களை ஆசீர்வதித்ததன் மூலமாக இயேசு கிறிஸ்து மோசேயின் சட்டங்களை நிறைவேற்றினார் (மத்தேயு 19:14). ஆகவே, பெண்களுக்கான சுத்திகரிப்பின் நாட்கள் (தனிமைப்படுத்தப்பட்ட காலங்கள்) பாலினப் பாகுபாட்டின் அடிப்படையில் கொடுக்கப்பட்டவை அல்ல என்ற முடிவுக்கு நாம் வரலாம். மாறாக, இது பிரசவ காலத்திலும், பிரசவத்திற்குப் பிந்தைய காலகட்டங்களிலும் பேணப்பட வேண்டிய சுத்திகரிப்பு மற்றும் நடைமுறைச் சுகாதாரச் சூழ்நிலைகளுடன் தொடர்புடையது என்று நாம் உறுதியாகக் கூறலாம்.

கேள்வி: லேவியராகமம் 15:19-30: ஒரு பெண் தன் மாதவிடாய் காலத்தில், அவள் தொடுவதெல்லாம் தீட்டாக இருக்கும் என்றும், அவளைத் தொடுகிறவர்களும் தீட்டாவார்கள் என்றும் இந்த வேதப்பகுதி சொல்கிறது. தேவன் உருவாக்கியதாகக் கூறப்படும் ஒரு உயிரியல் செயல்பாடு (உதிரப்போக்கு), அவளுக்கு ஏற்படும்போது அது தீட்டாக எண்ணப்படுவதும், அதனிமித்தம் அவள் தண்டிக்கப்படுவதும் வேடிக்கையாக உள்ளது. அவர் உருவாக்கிய ஒன்றை அவரே தீட்டு என்று சொல்வது தவறல்லவா?

பதில்: இந்த வேதப்பகுதிகளை நாம் படிக்கும்போது, இந்தக் கட்டளைகள் இஸ்ரவேலர்களுக்கு மட்டுமே வழங்கப்பட்டவை என்பதை நாம் மீண்டும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். யூத பாரம்பரியத்தில் சுத்திகரிப்புச் சடங்கு மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இங்கே 'தீட்டு' என்று கூறுவது, பாவத்தையோ அல்லது ஒருவரின் தாழ்வு நிலையையோ குறிப்பதில்லை. பெண்களின் மாதவிடாய் காலங்களில் அவர்களைத் தனிமைப்படுத்துவது, அவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் தண்டனையல்ல. மாறாக, இது தேவனுடைய மக்களுக்கான பரிசுத்த தரத்தை நிலைநிறுத்துவதற்கான ஒரு ஏற்பாடு என்பதை நான் தெளிவுபடுத்துகிறேன்.

உதிரப்போக்கு நாட்களில் தேவனுடைய மக்கள் அவர் நிமித்தம் தங்களைப் பிரித்து வைத்துக்கொண்டு, தேசத்தின் நலனுக்காக மீண்டும் நல்ல முறையில் குழந்தைப்பேறு அடையும் திறனுடனும், ஆர்வத்துடனும், உற்சாகத்துடனும் திரும்பி வருவதற்கான ஒரு ஏற்பாடாகவும் இது அமைந்திருந்தது. தேவன் இஸ்ரவேல் மக்களைத் தம்முடைய தனித்துவமான ஜனமாகத் தெரிந்துகொண்டது மட்டுமன்றி, பிற தேசங்களிலிருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்ட மக்களாக வாழும்படியும் அழைத்திருந்தார் என்பதை நினைவில் வையுங்கள். மேலும், தேவன் அவர்கள் நடுவில் தம்முடைய வாசஸ்தலமாகிய “ஆசரிப்புக்கூடாரத்தையும்” அமைத்திருந்தார் (லேவியராகமம் 15:31).

அந்தப் பெண்ணியவாதி குறிப்பிடத் தவறிய மற்றொரு முக்கியமான காரியம் என்னவென்றால், இந்தச் சுத்திகரிப்பு முறைமைகள் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் ஒரே மாதிரியாகவே இருந்தன என்பதே ஆகும். இது பெண்களுக்கு மட்டுமானதல்ல. எனவே, இது எவ்விதப் பாலினப் பாகுபாட்டையும் குறிக்கவில்லை. இது பெண்களின் மாதவிடாய் சுழற்சியின்போது மட்டுமன்றி, யாரிடமிருந்தும் எவ்விதமான பிரமியம் அல்லது தீட்டு வெளியேறும்போதும் தனிமைப்படுத்துதலும் சரீர சுத்திகரிப்பும் தேவைப்படுவதாகவே இருந்தது. லேவியராகமம் 15-ஆம் அதிகாரத்தில் நான்கு வகையான தீட்டு வெளியேற்றங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது:

1. ஆணின் பிரமியம் வெளியேறுதல் (ஒரு வியாதியாகத் தொடர்ந்து வெளியேறுதல்) (வசனங்கள் 1-15)

2. ஆணின் இந்திரியம் வெளியேறுதல் (வசனங்கள் 16-18)

3. பெண்ணின் மாதவிடாயினால் உண்டாகும் உதிரப்போக்கு (வசனங்கள் 19-24)

4. பெண்ணுக்குப் பல நாட்களாகத் தொடர்ந்து ஏற்படும் உதிரப்போக்கு (வசனங்கள் 25-30)

இங்கே சொல்லப்பட்ட காரியங்கள் இருபாலருக்கும் ஏற்படுவதைக் காண்கிறோம். இதில் இரண்டு ஆண்கள் சம்பந்தப்பட்டதாகவும், இரண்டு பெண்கள் சம்பந்தப்பட்டதாகவும் உள்ளன. மேலும், ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் சுத்திகரிப்பின் விதிகள் ஒரே மாதிரியானவையாகவே இருந்தன. எனவே, இந்த வசனங்களின் வாயிலாக தேவன் பாலினப் பாகுபாடு உடையவர் என்று தீர்மானிக்க முடியாது. மாறாக, இது தேவனால் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட இஸ்ரவேல் தேசம் தனித்துவமாக விளங்கும்படி அவரால் கொடுக்கப்பட்ட உயரிய தரநிலைக் கட்டளைகளாகும்.

இதுபோன்ற உடல் ரீதியான வெளியேற்றங்கள் முடிவடைந்தவுடன் அதற்கான சுத்திகரிப்பு முறைமை சொல்லப்பட்டுள்ளது. அது முடிந்த பிறகு, அவர்கள் பலிகளைச் செலுத்தி, தேவனுக்கென்று தங்களை மறுபிரதிஷ்டை செய்வதற்கான ஓர் ஏற்பாடாக இது இருக்கிறது. மேலும், ஒரு பெண்ணின் மாதாந்திர மாதவிடாயின்போது, ஏழு நாட்கள் தனிமைப்படுத்துவது அவர்களுக்குப் போதுமான ஓய்வையும் புத்துணர்ச்சியையும் பெற வழிவகுக்கிறது. இது நவீன காலப் பெண்களுக்குக் கூட அரிதாகக் கிடைக்கிற ஒன்றாகும்.

கேள்வி: லேவியராகமம் 18:19: பெண்களின் மாதவிடாய்க் காலத்தில் அவர்களைப் பார்ப்பது கூட தவறு என்று இந்த வசனம் சொல்கிறதே?

பதில்: லேவியராகமம் 18:19 வசனம் உண்மையிலேயே என்ன சொல்கிறது என்று பார்ப்போம்: “ஸ்திரீயானவள் சூதகத்தால் விலக்கத்திலிருக்கையில், அவளை நிர்வாணமாக்க அவளோடே சேராதே.”

முதலாவதாக, இந்த வசனத்தை மேலோட்டமாக வாசித்தாலே, இது ஒரு பெண்ணைத் தவறான வகையில் சித்தரிக்கவில்லை என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம். இது மாதவிடாய்க் காலத்தில் ஒரு பெண்ணுடன் உடலுறவு கொள்வதைத் தடைசெய்வதைப் பற்றியதாகும். இங்குள்ள தடை என்பது, பெண்களைப் பார்க்கவே கூடாது என்பதல்ல; மாறாக, மாதவிடாய்க் காலத்தில் அவளுடன் உடலுறவு கொள்ளாமல் இருப்பதும், அதன் பொருட்டு அவளை நிர்வாணமாக்காமல் இருப்பதுமே ஆகும். நேர்மையாகச் சிந்திப்போமானால், இத்தகைய தடையானது யாருக்குச் சாதகமாக இருக்கிறது, ஆணுக்கா அல்லது பெண்ணுக்கா? நிச்சயமாகவே இது பெண்ணுக்கே சாதகமானதாகும்.

ஒரு பெண் மாதவிடாய்க் காலத்தில், மனரீதியாகவும் உடல்ரீதியாகவும் மிகவும் பலவீனமாக இருப்பாள். இந்த நேரத்தில் உடலுறவு என்பது அவளுக்கு மிகவும் கடினமான ஒன்றாகும். ஒரு பெண்ணின் கண்ணோட்டத்தில் இருந்து பார்த்தால் மட்டுமே இதனுடைய வலியைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். எனவே, இந்த நேரத்தில் கொடுக்கப்பட்ட உடலுறவுத் தடை என்பது, பெண்களைக் குறித்த காரியத்தில் தேவனுடைய கனிவான இருதயத்தையே வெளிப்படுத்துவதைக் காண முடிகிறது. இதன் மூலம், தேவன் பாலினப் பாகுபாடு காட்டுகிறவர் அல்ல என்பது தெளிவான உண்மையாகும்.

லேவியராகமம் 19:20: ஒரு பெண் அடிமையாயிருந்து, ஒருவனுக்கு நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கும்போது, அவள் வேறொருவனுடன் உடலுறவு கொண்டால், அவள் “கசையினால்” அடிக்கப்பட வேண்டும் என்று இந்த வசனம் கூறுகிறது. கசையடி என்பது மிகவும் கடுமையான தண்டனை அல்லவா? இத்தகைய நிகழ்வுக்குக் காரணமான அந்தப் பெண் அடிக்கப்பட வேண்டும் என்று இது கூறுகிறது; ஆனால், அவளுடன் இருந்த அந்த ஆணைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்லப்படவில்லையே, இது என்ன மாதிரியான சமத்துவம்?

இந்தக் கேள்விக்கும் குற்றச்சாட்டிற்கும் முழுமையான விளக்கம் பெற, இந்தப் பகுதி முழுவதையும் வாசிப்போம்:

லேவியராகமம் 19:20-22: "ஒருவனுக்கு அடிமையானவள் ஒரு புருஷனுக்கு நியமிக்கப்பட்டவளாயிருந்து, முற்றிலும் மீட்கப்படாமலும் தன்னிச்சையாய் விடப்படாமலுமிருக்க, அவளோடே ஒருவன் சம்யோகமாய்ச் சயனம்பண்ணினால், அவர்கள் கொலைசெய்யப்படாமல், அடிக்கப்படவேண்டும்; அவள் சுயாதீனமுள்ளவள் அல்ல. அவன் தன் குற்றநிவாரணபலியாய் ஆசரிப்புக் கூடாரவாசலிலே கர்த்தருடைய சந்நிதியில் ஒரு ஆட்டுக்கடாவைக் கொண்டுவரக்கடவன். அதினாலே ஆசாரியன் அவன் செய்த பாவத்தினிமித்தம் அவனுக்காகக் கர்த்தருடைய சந்நிதியில் பாவநிவிர்த்திசெய்யக்கடவன்; அப்பொழுது அவன் செய்த பாவம் அவனுக்கு மன்னிக்கப்படும்."

இந்த 20-ஆம் வசனம் மூலமொழிக்கு (எபிரெயம்) நேராக மொழிபெயர்க்கப்படவில்லை. உண்மையில், அங்கே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள வார்த்தைக்கு ‘அடிக்கப்படுதல்’ என்பது பொருள் கிடையாது. இந்த வார்த்தை முழு பழைய ஏற்பாட்டிலும் ஒரேயொரு முறை மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதிலிருந்தே “பகார்” (Baqar) என்ற வினைச்சொல் தோன்றியது. “விசாரணை செய், தீர விசாரி, தீவிரமாய் தேடு” என்பதே இதன் பொருளாகும். எனவே, ‘அடிக்கப்படுதல்’ என்பதற்குப் பதிலாக, அவளுடைய “விவகாரம் குறித்து விசாரணை செய்யப்பட வேண்டும்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

இவ்வசனத்தில் வருகிற, “ஒரு புருஷனுக்கு நியமிக்கப்பட்டவளாயிருந்து, முற்றிலும் மீட்கப்படாமலும் தன்னிச்சையாய் விடப்படாமலுமிருக்க” என்ற வாசகத்தில் இடம்பெறும் “மீட்கப்படாமலும்” என்னும் தமிழ் வார்த்தைக்கான எபிரெயச் சொல், “படா” (Padah) என்பதாகும். இதற்கு ‘மீட்பு’ என்ற பொருள் இருந்தாலும், பெரும்பாலும் “காப்பாற்றப்படுதல், விடுவிக்கப்படுதல்” என்ற பொருளிலேயே பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.

ஆகவே, “முற்றிலும் மீட்கப்படாமலும்” என்பதற்குப் பதிலாக, “முற்றிலும் காப்பாற்றப்படாமலும்” என்று வர வேண்டும். அதாவது, அந்த அடிமைப் பெண் தவறான முறையில் உடலுறவு கொள்ள நிர்ப்பந்திக்கப்படும்போது, ஒருவராலும் காப்பாற்றப்படாமல் கைவிடப்பட்டால், அவளுடைய வழக்கு விசாரிக்கப்பட வேண்டும். எனவே, லேவியராகமம் 19:20-க்கான மாற்று எளிய மொழிபெயர்ப்பு இவ்வாறாக இருக்க வேண்டும்:

“ஓர் அடிமையாகிய பெண்ணுடன் ஒருவன் சம்யோகமாய்ச் சயனம்பண்ணும்போது, அப்பெண்ணுடன் தவறாக நடந்துகொண்ட நபரால் அவள் நிந்திக்கப்பட்டும், அவளைக் காப்பாற்ற எவரும் உதவி செய்யாமலும், அவளுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய சுதந்திரம் வழங்கப்படாமலும் இருந்தால், அவளுடைய வழக்கு விசாரிக்கப்பட வேண்டும்; அவள் அடிமை ஸ்தானத்திலிருந்து விடுதலை பெறாதவளாகையால் அவன் கொல்லப்படமாட்டான்.”

ஆகவே, இங்கு வழங்கப்பட்ட கட்டளையில் அந்தப் பெண்ணைத் தண்டிப்பதற்கான எந்தவித அறிவுரையும் இல்லை. அவளே இங்கு பாதிக்கப்பட்டவள். இந்த வசனத்தின் தொடக்கத்தில், ஒரு ஆண் ஓர் அடிமைப் பெண்ணைக் கற்பழித்தான் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. உரிய விசாரணைக்குப் பிறகு, அவள் விடுதலையாகாதவள் ஆகையால் அவன் (குற்றவாளி) கொல்லப்படமாட்டான் என்பதே முடிவு. அவள் விடுதலை பெற்ற ஒரு சுதந்திரப் பெண்ணாக இருந்திருந்தால், அவன் மரண தண்டனை அடைய வேண்டியிருந்திருக்கும்!

எனவே, பாவத்திற்குப் பரிகாரம் செய்யும் பொறுப்பு, பெண்ணிடம் கேட்கப்படாமல் ஆணின் மீதே சுமத்தப்பட்டிருக்கிறது. இங்கே ஓர் அடிமைப் பெண்ணின் மீது தேவன் கொண்டிருக்கிற கரிசனையுள்ள இதயத்தைப் பாருங்கள்! அந்தக் காலத்தில் நிலவிய அடிமைத்தனத்தில், இப்படியான ஒன்று நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாத ஒன்றாகும்.

லேவியராகமம் 21:9-ஆம் வசனம், ஆசாரியனின் மகள் வேசித்தனஞ்செய்து தன்னைத் தீட்டுப்படுத்தினால் அவள் தீயினால் சுட்டெரிக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறுகிறது. ஆனால், ஒழுக்கக்கேடாய் நடக்கிற ஆசாரியர்களின் மகன்களைப் பற்றி எதுவும் சொல்லப்படவில்லையே? இது குறித்து தோராவில் எங்கும் பதிலளிக்கப்படவில்லை. இங்கே ஆண்களுக்கு அவர்கள் விரும்பியபடி செய்ய அதிகாரம் உள்ளது போலவும், ஆனால் ஒரு பெண் தவறு செய்துவிட்டால், அவள் கடுமையான தண்டனையை அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது போலவும் தோன்றுகிறதே; இது பாரபட்சம் அல்லவா? என்ற கேள்வி எழலாம்.

லேவியராகமம் 21 மற்றும் 22-ஆம் அதிகாரங்கள், ஆசாரியனுக்கும் அவனுடைய வீட்டாருக்கும் இருக்க வேண்டிய பரிசுத்த ஸ்தானத்திற்கான நியமங்களாகும். பரிசுத்த வேதாகமத்தின் தேவன், தம்முடைய ஆசாரியர்களிடத்திலும் குறிப்பாக இஸ்ரவேல் மக்களிடமும் எதிர்பார்க்கிற பரிசுத்தத்தின் தரநிலையை இது காட்டுகிறது. மேலும், தேவன் பரிசுத்தத்திற்கு அளிக்கும் முக்கியத்துவத்தையும் இது வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆரோனின் குமாரர்கள் பரிசுத்தராக இருக்க வேண்டும் என்ற நியமத்திற்கான கட்டளைகளை லேவியராகமம் 21-ஆம் அதிகாரம் விவரிக்கிறது. 1 முதல் 8 வரையிலான வசனங்களில் ஆசாரியர்களின் மகன்கள் எவ்விதமாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்கான அம்சங்கள் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. 9-ஆம் வசனம், ஆசாரியனின் மகள் நடந்துகொள்ள வேண்டிய முறைமையைப் பற்றி விவரிக்கிறது.

ஆசாரியனின் மகள் வேசித்தனஞ்செய்தால் அவளுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்படும்; அதுவும் அவள் தீயினால் சுட்டெரிக்கப்பட வேண்டும் என்பது உண்மைதான். இது பாவங்களுக்கான தண்டனைகளில் மிகவும் கடுமையான ஒன்றாகும். இத்தகைய கொடிய தண்டனை முன்கூட்டியே அறிவிக்கப்பட்டதற்கான காரணங்களில் ஒன்று, அவர்கள் கட்டளையை மீறுவதைத் தடுப்பதே ஆகும். அந்தத் தண்டனையின் கடுமைக்குப் பயந்து அவர்கள் பாவம் செய்யாமல் விலகியிருப்பார்கள் என்பதே இதன் நோக்கமாகும். மேலும், இப்பகுதியில் ஆசாரியனின் மகன்களைப் பற்றி நேரடியாகக் குறிப்பிடப்படவில்லை என்பதும் உண்மைதான். அதற்காக, அவர்கள் தண்டனையிலிருந்து தப்பித்துவிடுவார்கள் என்று கூறுவது வேதாகமத்தின் தேவனைப் பற்றிய அறியாமையாகும்.

பாலியல் மீறுதல்களைப் பற்றி வேதாகமம் விவாதிக்கும் அனைத்துப் பகுதிகளிலும், தேவன் ஆண், பெண் இருபாலருக்குமே தண்டனையை அறிவித்திருக்கிறார். எந்தவொரு சாதாரண இஸ்ரவேலனுக்கும் இச்சட்டங்கள் பொருந்துமெனில், பலிகளுடன் தேவனிடம் நெருங்கி வரும் ஆசாரியர்களாகிய ஆரோனின் மகன்களுக்கு இது எவ்வளவு அதிகமாகப் பொருந்தும்! தேவனுக்கு அருகாமையில் இருப்பவர்களை அவர் தண்டிக்க மாட்டார் என்று சிந்திப்பது முட்டாள்தனமானது. இந்தக் குறிப்பிட்ட பகுதியில் ஆண்களின் தண்டனையைப் பற்றிக் குறிப்பிடாததால், அவர்கள் தண்டனையிலிருந்து தப்பிவிடுவார்கள் என்று ஒருபோதும் அர்த்தமாகாது.

நாம் கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான காரியம் என்னவெனில், இத்தகைய குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளாக்கப்பட்டு, எந்தவொரு ஆசாரியனின் மகளும் எரிக்கப்பட்டதாக வேதாகமத்தில் எங்கும் பதிவு செய்யப்படவில்லை. ஆனால், கீழ்ப்படியாத ஆசாரியனின் மகன்களுக்கு என்ன நேரிட்டது என்பதற்கான இரண்டு பதிவுகள் வேதாகமத்தில் தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. லேவியராகமம் 10-ஆம் அதிகாரத்தில், ஆரோனின் மூத்த மகன்களான நாதாபும் அபியூவும் ஆசரிப்புக் கூடாரத்துக்குள் அந்நிய அக்கினியைக் கொண்டுவந்ததற்காகத் தேவனால் உடனடியாகக் கொல்லப்பட்டார்கள். பிரதான ஆசாரியனாகிய ஏலியின் மகன்களான ஓப்னியும் பினெகாசும் (1 சாமுவேல் 4) தங்களுடைய ஒழுக்கக்கேடான வாழ்க்கைக்காகப் போரில் கொல்லப்பட்டதையும் தேவனின் தண்டனையாகவே நாம் காண்கிறோம்.

பாவம் எப்பொழுதும் தேவனுக்கு முன்பாக மிகவும் அருவருப்பானதும் கடுமையானதுமான ஒரு காரியமாயிருக்கிறது. தேவன் பரிசுத்தரும் நீதியுள்ளவருமாயிருக்கிறார். பாலினம், தேசியம், சமூக அந்தஸ்து மற்றும் வயது ஆகியவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல், பாவம் செய்கிற எவரையும் தேவன் தண்டிப்பார். ஆணோ பெண்ணோ, யார் எந்தப் பாவத்தைச் செய்தாலும் தேவன் அதைக் கண்டும் காணாமல் விட்டுவிட மாட்டார்; அவர்களை நிச்சயமாகவே தண்டிப்பார். இந்தச் சத்தியம் வேதாகமம் முழுவதிலும் தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

அடுத்த அதிகாரத்தில் (லேவியராகமம் 22) சொல்லப்பட்டுள்ளதையும் நாம் கூடுதலாகக் கவனித்துப் பார்ப்போம். பலி செலுத்தப்பட்ட பரிசுத்தமான உணவுகளை, ஆசாரியனின் பிள்ளைகள் என்ற முறையில் அவருடைய மகன்களும் மகள்களும் உண்பதற்கு தேவன் சமமாகவே அனுமதித்திருக்கிறார். எனவே, தேவன் பெண் பிள்ளைகளுடைய காரியத்தில் எவ்விதப் பாகுபாடும் காட்டுவதில்லை என்பது உறுதியாகிறது. வேதத்தில் நாம் ஆராய்ந்து பார்த்தாலும், தேவன் அவ்வாறு பாரபட்சம் காட்டியதாக எங்கும் பார்க்க முடியாது.

லேவியராகமம் 27:3-7 இந்த வசனங்களில் தேவன் மனிதர்களுக்கு நியமித்த மதிப்பைப் பார்க்கிறோம். இதில் ஆண்களைக் காட்டிலும் பெண்களைக் குறைவாக மதிப்பிடுகிறதைக் காண்கிறோமே? இது பெண்களைச் சமமாகப் பாவிக்காத காரியம் அல்லவா? ஏன் இந்தப் பாகுபாடு?

லேவியராகமம் 27-ஆம் அதிகாரத்தில் பொருத்தனை செய்தவர்கள் தேவனுக்குச் செலுத்தவேண்டிய மதிப்புக் காணிக்கை பற்றிச் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

முதலாவதும் முக்கியமுமாகக் கவனிக்க வேண்டிய காரியம் என்னவெனில், இந்த மதிப்புக் காணிக்கை தேவனுடைய கட்டளைப்படி செலுத்த வேண்டிய கட்டாயமான ஒன்றல்ல. இது தேவனுக்குப் பொருத்தனை பண்ணிய தனிப்பட்ட நபர் ஒருவர் மனப்பூர்வமாகச் செலுத்த வேண்டிய பணத்தைப் பற்றியது. அதாவது இது கர்த்தருக்குப் பொருத்தனை பண்ணியவர்களின் நேர்மையைப் பற்றிய காரியமாகும்.

இரண்டாவதாக, தேவனுக்குப் பொருத்தனை செய்த ஒரு நபர், அதிலிருந்து வெளியே வர வேண்டும் என்று நினைத்தால், ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையைச் செலுத்திவிட்டு அதிலிருந்து வெளியே வந்துவிடலாம்.

மூன்றாவதாக, தேவனுக்காகச் செய்யப்படுகிற பொருத்தனை என்பது வெற்று வார்த்தைகளைக் காட்டிலும் திட்டவட்டமான செயல் வடிவத்தைக் கொண்டது. இது பெயரளவுக்குப் பொருத்தனை செய்வதிலிருந்து மக்களைத் தடுக்கிறது. பொருத்தனை செய்வது பாவம் அல்ல, ஒரு முறை பொருத்தனை செய்துவிட்டு அதை நிறைவேற்றாமல் இருப்பதே பாவம். ஆகவே ஒருவன் செய்த பொருத்தனையைக் கட்டாயம் நிறைவேற்றியே ஆக வேண்டும் (உபாகமம் 23:21-23 மற்றும் எண்ணாகமம் 30:2). ஆனால் சில சூழ்நிலைகள் கருதி இதற்கு விதிவிலக்குகளும் உள்ளன. அதாவது நிறைவேற்ற முடியாவிட்டால் அதற்கான மாற்று ஏற்பாடுகளும் உண்டு. அதுவும் நம்முடைய சொந்த இஷ்டத்திற்குச் செய்ய முடியாது, தேவன் பரிந்துரைத்திருக்கிற காரியங்களையே செய்ய வேண்டும். இதிலிருந்து தேவன் விடாப்பிடியானவர் அல்ல என்றும், பொருத்தனை செய்தவரின் மீது இரக்க குணம் உள்ளவராக இருக்கிறார் என்பதும் தெளிவாகத் தெரியவருகிறது. மேலும், தேவன் நம்முடைய கஷ்டங்களையும் உணர்ச்சிகளையும் புரிந்துகொண்டவராக இருக்கிறார் என்பதையே இது காட்டுகிறது.

இப்போது மீட்பிற்காகச் செலுத்த வேண்டிய தொகைக்கு வருவோம். ​​இது பெரும்பாலும் அந்த நபரின் உடல் உழைப்பு மதிப்பீட்டின் அடிப்படையில் அளவீடு செய்யப்படுகிறது. 25 வயதுடைய இளைஞன் ஒருவன் 5 வயது சிறுவனைக் காட்டிலும் அதிகமாக வேலை செய்ய முடியும். எனவே, தனிநபர்களின் மதிப்பு என்பது ஒரு தொழிலாளியின் ஊதியத்திற்குச் சமமாகவோ (வேதாகம காலத்தில் ஒரு மாதத்திற்கு ஒரு சேக்கல் பணம் ஊதியமாக வழங்கப்பட்டது) அல்லது ஆசரிப்புக் கூடாரத்தில் அந்த நபர் செய்கிற வேலையின் மதிப்பிற்கு ஒப்பீட்டு அளவாகவோ குறிக்கப்படுகிறது. பலி செலுத்தப்பட வேண்டிய மிருகங்களைக் கையாளுதல் என்பது ஒரு கடினமான வேலை, அவ்வாறே ஆசரிப்புக் கூடாரத்தைத் தூக்கிச் சுமப்பதும் கடினமான வேலையாகும். இத்தகைய வேலைகளை இளைஞர்களே அதிகமாகச் செய்ய இயலும். எனவேதான் இளைஞர்களுக்கு அதிக மதிப்பு கொடுக்கப்படுகிறது. கடின உழைப்பைப் பொறுத்தவரை ஒரு இளைஞனால் இயல்பாகவே வயதான ஆண்களைக் காட்டிலும், ஒரு சிறுவனைக் காட்டிலும் அல்லது ஒரு பெண்ணைக் காட்டிலும் அதிக வேலைகளைச் செய்ய முடியும். எனவே அவர்கள் எல்லாரைக் காட்டிலும் இளைஞன் அதிக மதிப்புடையவனாக இருக்கிறான்.

எனவே, ஒவ்வொரு பிரிவினருக்கும் மதிப்பிடப்பட்ட பணத்தின் மதிப்பு என்பது, தேவன் மனித வாழ்க்கைக்கு அளிக்கும் மதிப்பையோ அல்லது பாலினத்தைச் சார்ந்த மதிப்பையோ பிரதிபலிக்கிறதில்லை. ஒவ்வொரு பிரிவினருக்கும் பொதுவாக அவர்கள் செய்யும் வேலைக்கான ஊதியம் வழங்கப்படும் முறையானது இன்றும் நடைமுறையில் இருக்கிறதைக் காணலாம். கட்டுமானப் பணி போன்ற பிற கடினமான வேலைகளில் அதிக உடல் உழைப்பு தேவைப்படுகிறது. எனவே இத்தகைய வேலைகளுக்கு அதிகமான உடல் உழைப்பைக் காண்பித்து, அதிகமாக வேலை செய்கிறவர்களுக்குச் சிறுவர்களைக் காட்டிலும், பெண்களைக் காட்டிலும் அதிகமான ஊதியம் வழங்கப்படுகிறதை நாம் அறிந்திருக்கிறோம். எங்கே பெண்கள் அதிகமாக வேலை செய்து உற்பத்தியைப் பெருக்குகிறார்களோ அங்கே பெண்களுக்கு அதிகமான ஊதியம் கொடுக்கப்படுகிறது. எனவே, இது பாலினப் பாகுபாட்டினால் நிர்ணயிக்கப்படுவது அல்ல. எந்தத் துறையில் எவ்விதமான செயல்திறனுடன் வேலை செய்கிறார்களோ அதைப் பொறுத்தே இந்தக் கட்டணம் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

ஆகவே, இதன் அடிப்படையில் நாம் ஒரு முடிவுக்கு வருவோம். மனித வாழ்க்கையின் பண மதிப்பு என்பது ஒரு தொழிலாளியின் கூலியின் மதிப்பீடாகவே இருக்கிறதே தவிர, மனித வாழ்க்கையைக் குறித்து தேவன் தரும் மதிப்பல்ல. தர்க்கரீதியாகப் பார்த்தால், இந்த மதிப்பீடு பெண்களுக்குச் சாதகமாகவே உள்ளது; ஏனெனில், பெண்களை மீட்பதற்கான தொகை ஆண்களைக் காட்டிலும் குறைவாகவே உள்ளது. மேலும் அவர்களது மீட்பு எளிதாக இருக்கிறது. இது ஒரு நபரின் மதிப்பு அல்ல, ஒருவர் செய்த பொருத்தனையைக் கைவிட்டு வெளியேறுவதற்காகச் செலுத்த வேண்டிய பணமதிப்பே ஆகும். இந்தச் சட்டமும் மக்களின் நலனுக்காக மட்டுமே கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதனால் மக்கள் எளிதாகப் பொருத்தனைக்கு உட்பட்டு, அதை நிறைவேற்ற முடியாமல் பாவத்திற்கு ஆட்பட்டு விடமாட்டார்கள். ஆசரிப்புக்கூடாரத்தில் ஊழியம் செய்ய முடியாத சூழல் ஏற்படும்போது, அதற்கென்று பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட நபரை மீட்பதற்கான ஏற்பாடுகளை அனுமதிப்பதில் தேவனுடைய இரக்கத்தையே இது காட்டுகிறது. மேலும், ஏழைகள் தேவனுக்குச் செய்த வாக்கை நிறைவேற்றுவதற்கும் விசேஷித்த ஏற்பாடுகளை அவர் வழங்கியிருக்கிறார். ஏழைகளைக் குறித்து லேவியராகமம் 27:8-ம் வசனத்திலும், மிருக ஜீவன்களைக் குறித்து லேவியராகமம் 27:9-ம் வசனத்திலும் இவ்விதமாகப் படிக்கிறோம்: “ஒருவன் பொருத்தனை பண்ணினது கர்த்தருக்குப் பலியிடப்படத்தக்க மிருக ஜீவனானால் அவன் கர்த்தருக்குக் கொடுக்கிற அப்படிப்பட்டதெல்லாம் பரிசுத்தமாயிருப்பதாக”.

எனவே, இது உண்மையில் ஏழைகளுக்கும் பெண்களுக்கும் ஓர் அற்புதமான நிவாரணமாகும். குறைந்த பணத்தைச் செலுத்துவது என்பது மதிப்பைக் குறைப்பது அல்ல, அது ஒரு சிறப்புச் சலுகையாகும்.

எண்ணாகமம் 1:2: "இன்றைய காலகட்டம் வரை தலைவிரித்தாடுகிற பாலினப் பாகுபாட்டிற்கு அடிப்படையாக இருப்பதே இந்த வசனம். போரிடுவதற்குத் தகுதியான அனைத்து ஆண்களையெல்லாம் கணக்கிடுமாறு மோசே இந்த வசனத்தின் வாயிலாகக் கூறியிருக்கிறார். பொதுவான மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின்போது கூட பெண்கள் கணக்கில் கொள்ளப்படவில்லை. அன்று இருந்ததைப் போலவே இன்றைய காலத்திலும் பெண்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். பெண்களாகிய நாங்கள் போரிடுவதற்குத் தகுதியற்ற அல்லது இயலாத பெலவீனர்களாகவே கருதப்படுகிறோம்." (தோரா எழுதப்பட்ட காலத்தில், இஸ்ரவேலர் அல்லாத அந்நிய கலாச்சாரங்களில் பெண்கள் மிகவும் சக்திவாய்ந்தவர்களாகவும், பிறர் பெண்களைக் கண்டு அஞ்சுகிற நிலையிலும் இருந்தார்கள். மட்டுமின்றி, அவர்கள் சமுதாயத்தில் மதிப்பு மிக்கவர்களாகவும் இருந்தார்கள் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள். இந்த ஆணாதிக்க மதத்தாலும், அதன் பிரிவுகளாலும் பெண்கள் மனித நிலையைக் காட்டிலும் சற்றுக் குறைவான பிறவிகளாகவும், தாழ்த்தப்பட்ட உயிரிகளாகவும் தரங்குறைந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டனர்).

எண்ணாகமம் 1:2-3: “நீங்கள் இஸ்ரவேல் புத்திரரின் முழுச்சபையாயிருக்கிற அவர்கள் பிதாக்களுடைய வீட்டு வம்சங்களிலுள்ள புருஷர்களாகிய சகல தலைகளையும் பேர் பேராக எண்ணித் தொகையேற்றுங்கள். இஸ்ரவேலிலே இருபது வயதுள்ளவர்கள் முதல் யுத்தத்துக்குப் புறப்படத்தக்கவர்கள் எல்லாரையும் அவர்கள் சேனைகளின்படி நீயும் ஆரோனும் எண்ணிப் பார்ப்பீர்களாக” என்றார்.

எண்ணாகமம் 1-ஆம் அதிகாரத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ளபடி போருக்கான மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பில் பெண்கள் சேர்க்கப்படாமல் விட்டதற்கும், நவீன உலகில் காணப்படுகிற பாலினப் பாகுபாட்டுக்கும் இடையே எளிதாக முடிச்சுப்போடுகிற இந்தப் பெண்ணியவாதியின் குரல் வேடிக்கையானதும் விசித்திரமானதுமாக இருக்கிறது. அவர் இந்த விநோதமான முடிவுக்கு வருவதற்கு என்னென்ன அதிகாரப்பூர்வச் சான்றுகளோ அல்லது வரலாற்றுத் தொடர்புடைய ஆவணங்களோ வைத்திருக்கிறார் என்று தெரியவில்லை.

இரண்டு முக்கியமான காரியங்களை நாம் இங்கே கவனிக்க வேண்டும். 20 வயதுக்குட்பட்ட ஆண்களில் யாரும் இந்த மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பில் சேர்க்கப்படவில்லை. மேலும், இஸ்ரவேலுக்காக யாரெல்லாம் போருக்குச் செல்வதற்குத் தகுதிபெற்றவர்களோ அவர்கள் மட்டுமே மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளனர். எனவே இதில் பெண்கள் மட்டுமின்றி, ஏராளமான ஆண்களும் இந்தக் கணக்கெடுப்பில் சேர்க்கப்படவில்லை என்பது தெளிவான உண்மையாகும்.

பெண்கள் போருக்கான மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பில் சேர்க்கப்படாமல் விடப்பட்டதற்கான மிக முக்கியமான காரணம், ஆண்கள் போருக்குச் செல்லும் போது பெண்கள் தங்கள் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காக வீடுகளில் இருந்தார்கள் என்பதே. அந்தக் காலப் போர்கள் மிகவும் கொடூரமானவை; ஒவ்வொரு போரிலும் விலைமதிப்பற்ற உயிர்களின் இரத்த ஆறு ஓடும். இதனால் போரில் பங்கு பெற்றோரின் விலைமதிப்பற்ற உயிர்கள் எளிதில் பறிபோய்விடும். பெண்கள் போருக்குப் போய்விட்டால் வீட்டில் இருக்கும் குழந்தைகளை என்ன செய்வது? ஆகவே, தேவன் குழந்தைகளின் நலனைக் கருத்தில்கொண்டும், பிள்ளைகள் பராமரிப்பின்றி அனாதைகளாவதைத் தடுக்கும் பொருட்டும் செய்த அற்புதமான ஏற்பாடே இது.

ஒரு மனிதனுக்குச் சமீபத்தில் திருமணம் ஆகியிருந்தால், அவன் போருக்குச் செல்லக்கூடாது அல்லது வேறு எந்தக் கடமையும் அவன் மீது சுமத்தப்படக்கூடாது என்பதை உபாகமம் 24:5-ம் வசனம் திட்டவட்டமாகப் போதிக்கிறது. அவன் ஓராண்டு காலம் வீட்டில் தங்கியிருந்து தன் மனைவிக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை நிறைவேற்ற வேண்டும். எனவே, போருக்குச் செல்ல ஆண்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் போது, ​​குடும்பத்தின் நலனும் இங்கே கருத்தில் கொள்ளப்படுகிறது என்பது கவனிக்கத்தக்கது. இது திருமணம் மற்றும் குடும்பத்திற்கு தேவன் அளிக்கும் முக்கியத்துவத்தையும், குடும்பத்தில் அவரவர் வகிக்கும் பங்கையும் காட்டுகிறது.

(எண்ணாகமம் 30:3-16): இந்தப் பகுதியில், "ஒரு பெண் தன் கணவன் அனுமதிக்காதவரை ஒரு பொருத்தனையைச் செய்ய முடியாது" என்று சொல்லப்பட்டிருப்பது பாலினப் பாகுபாடு அல்லவா?

நாம் மீண்டும் ஒரு முக்கியமான பகுதியைச் சிந்திக்கப் போகிறோம். இதுவே பெரும்பாலான மக்களால் அடிக்கடி தவறாக விளக்கப்படுகிற பகுதியாகும். அந்தப் பெண்ணியவாதி குறிப்பிடுவது போல, இப்பகுதி கர்த்தருக்குப் பொருத்தனை செய்வது பற்றியதுதான். நாம் ஏற்கனவே சிந்தித்தபடி, பொருத்தனை செய்வது ஒரு தீவிரமான விஷயமாகும்; அதை ஒருவரும் எளிதாகக் கருதிவிட முடியாது. எவரொருவர் பொருத்தனை செய்தாலும், அது எந்தக் காரியமாக இருந்தாலும், அதை அவர்கள் நிறைவேற்றியே ஆக வேண்டும். ஒருவேளை ஒரு பெண் தன் தந்தையின் அனுமதியில்லாமலோ அல்லது கணவனின் அனுமதியில்லாமலோ ஒரு பொருத்தனை செய்திருந்து, அதை அவள் நிறைவேற்றாமல் போனால், அவள் அதைச் செலுத்தியே தீர வேண்டும் என்ற கட்டாயத்திலிருந்து விடுபடுகிறாள். தேவன் அவளை மன்னிப்பார்; அது அவளுக்குப் பாவமாகக் கருதப்படமாட்டாது. மேலும், கணவனோ அல்லது தந்தையோ அதற்கு உடன்படவில்லை என்றாலும் அவள் அந்தப் பொருத்தனையிலிருந்து விடுபடுகிறாள். என்னைப் பொறுத்தவரை, இது பெண்களைப் பற்றிய காரியத்தில் பதற்றத்தைக் காட்டிலும் பெரிய ஆறுதலையே தருகிறது. ஒரு குடும்பத்தில், தந்தை (திருமணமாகாத பெண்ணின் விஷயத்தில்) அல்லது கணவன் (திருமணமான பெண்ணின் விஷயத்தில்) தலைவராகப் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்பதே குடும்பத்தைக் குறித்த தெய்வீக வடிவமைப்பாகும்.

எனவே, "ஒரு பெண் பொருத்தனை செய்ய முடியாது" என்ற பெண்ணியவாதியின் அனுமானம் மிகவும் தவறானது. ஆனால், இந்தப் பொருத்தனைகள் குடும்பத்தின் தேவைகளைச் சந்திக்கவும், அதைப் பாதுகாக்கவும் தேவன் நியமித்த நபர்களாகிய தந்தை அல்லது கணவருடன் தொடர்புடையதாய் இருப்பது ஏற்புடையதா என்பதே இங்கு கேள்வியாகும். ஒரு இளம் பெண் தனது திருமணத்திற்கு முன் தன் தந்தையின் அதிகாரத்தின் கீழ் இருக்கிறபடியால், அவள் வீட்டில் உள்ள விதிமுறைகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அவளுடைய தந்தைக்குக் கீழ்ப்படியவும் வேண்டும் (நாம் நம் குழந்தைகளுக்குப் பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்று கற்பிப்பது போலத்தான் இதுவும்). ஆதியாகமம் 1-2 அதிகாரங்களில் நாம் முன்பு சிந்தித்தபடி, படைப்பில் தேவன் மனிதனை (ஆணை) வீட்டின் தலைவராக உருவாக்கியிருக்கிறார். எனவே, குடும்பத் தலைவரின் வழிநடத்துதலுக்கு அடிபணிந்து நடக்க வேண்டிய பொறுப்பு மனைவிக்கு உள்ளது.

தேவனை மையமாகக் கொண்ட ஒரு அன்பான இல்லத்தில், தந்தையாக இருந்தாலும் சரி, கணவனாக இருந்தாலும் சரி, அவர்கள் அப்பெண் செய்த பொருத்தனையைப் புரிந்துகொண்டு, அதை நிறைவேற்றவே அனுமதிப்பார்கள் என நான் நம்புகிறேன். ஒரு அன்பான குடும்பத்தில், ஒரு பெண் சுயாதீனமாக தேவனுக்குப் பொருத்தனை செய்கிற சுதந்திரம் உள்ள சிறந்த சூழ்நிலையே நிலவும் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமுமில்லை. எனினும், இப்பகுதி சுட்டிக்காட்டுகிறபடி, பெண்கள் பொருத்தனை செய்வதை ஏதோவொரு காரணத்திற்காக ஏற்றுக்கொள்ளாத தந்தைகளும் கணவர்களும் இருக்கலாம். இதுபோன்ற சந்தர்ப்பங்களில், தேவன் பொருத்தனை செய்த அந்தப் பெண்களைக் காப்பாற்றவே விரும்புகிறார். அவர்களுடைய பொருத்தனையின்மீது கவனம் வைக்காமல், அவர்களுக்கு மன்னிப்பையும், பொருத்தனையை நிறைவேற்றாத குற்றத்திலிருந்து விடுதலையையும் தருகிறார்.

சில சமயங்களில், பெண்களின் கடினமான சூழ்நிலைகளைத் தேவன் புரிந்துகொள்கிறார். மேலும், அவருடைய இருதயம் பெண்களுக்கு ஆதரவாக இருக்கிறது. அவரது இரக்கமும் கருணையும் பெண்கள்மீது கரிசனை கொண்டுள்ளது. இது, இந்த தேவனைப் பின்பற்றுவதற்கு எனக்கு அதிக நம்பிக்கையைத் தருகிறது. எனவே, ஒரு பெண் பொருத்தனையை நிறைவேற்றாவிட்டால் அவள் அதற்குப் பொறுப்பாளியாவதில்லை; மாறாக, அவள் பொருத்தனையை நிறைவேற்றவில்லை என்னும் குற்றச்சாட்டிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுவிக்கப்படுகிறாள். அப்படியிருக்க, பெண்களுக்கு எதிராகப் பாகுபாடு காட்டப்படுகிறது என்று எப்படிக் கூறமுடியும்?

(எண்ணாகமம் 31:14-18): இந்த வேதப்பகுதியில், மீதியானிய இனத்தைச் சேர்ந்த ஆண்களையும், பெண்களையும், முதியவர்களையும், சிறுபிள்ளைகளையும் கொல்லும்படி மோசே தனது ஆட்களிடம் உத்தரவிடுகிறார். ஆனால், திருமணமாகாத கன்னிப்பெண்களை மட்டும் உங்களுக்காக வைத்துக்கொள்ளுங்கள் என்று கூறுகிறார். அப்பெண்களைக் கற்பழிப்பதற்காகத்தானே உயிரோடு காப்பாற்றச் சொல்கிறார்? இது பெண்களுக்கு எதிரான பாகுபாடு அல்லவா?

மீதியானியர் ஒரு நாடோடிக் கூட்டத்தினர் ஆவர். இவர்கள் மோவாப் மக்களுடன் நெருக்கமான தொடர்புடையவர்கள். பாலியல் மற்றும் ஒழுக்கக்கேடான நடத்தையின் மூலமாக இஸ்ரவேலரைக் கவர்ந்து, அவர்களை விக்கிரக வழிபாட்டிற்குள் தள்ளியவர்கள் இவர்களே. எனவே, இவர்களைப் பழிவாங்கும் பொருட்டு அவர்களைக் கொல்ல வேண்டும் என்று தேவன் கட்டளையிட்டார் (எண்ணாகமம் 25). இஸ்ரவேலர்கள் மோவாபியர்களின் பலிகளில் கலந்துகொண்டு, அவர்கள் மத்தியில் அவர்களுடைய பலியின் உணவைச் சாப்பிட்டு, பாகால் உட்பட மோவாபியர்களின் பல தெய்வங்களை வணங்கினர் (எண் 25:2,3). இதனிமித்தமாக, தேவன் ஒரு கொள்ளைநோயை அனுப்பி இஸ்ரவேல் மக்களில் 24,000 பேரைக் கொன்றார். இந்தக் கொள்ளை நோயானது, இஸ்ரவேலர் மீதியானியர்களுடன் உடலுறவு கொண்டு தங்களைத் தீட்டுப்படுத்தியதன் விளைவாக நேரிட்டது (எண் 25:9). ஆகவே, மீதியானியர்களின் தவறான சூழ்ச்சியின் காரணமாகவும் அவர்களுடைய பாவத்தின் காரணமாகவும் தேவன் அவர்களை நியாயமான முறையில் தண்டித்தார். இஸ்ரவேலர்களுக்கு மேலும் இவர்களால் எவ்விதப் பிரச்சினையும் வராதபடிக்கு, ஒரு தற்காப்பு நடவடிக்கையாக அவர்களை அழித்து நியாயந்தீர்க்கும்படி கட்டளையிட்டார்.

எண்ணாகமம் 31:14-18 ஆகிய வசனங்களைக் கொண்ட இந்த வேதப்பகுதி, திருமணமாகாத கன்னிப்பெண்கள் தவிர மற்ற அனைத்துப் பெண்களும் இஸ்ரவேலர்களை மயக்கிப் பாவம் செய்யத் தூண்டியதன் தண்டனையாகக் கொல்லப்பட வேண்டும் என்று கூறுகிறது. மேலும், கன்னிப்பெண்களை விட்டுவிட வேண்டும் என்றும் கூறுகிறது. ஒருவேளை, இந்த இளம் கன்னிப்பெண்கள் பாகால் வழிபாட்டுடன் தொடர்புடைய ஒழுக்கக்கேடான செயல்களில் வெளிப்படையாக ஈடுபடாமல் இருந்திருக்கலாம். எனவேதான், அவர்கள் திருமணமான பெண்கள் மற்றும் ஆண்களுடன் சேர்க்கப்படவில்லை. இந்த இளம் பெண்கள் இஸ்ரவேலர்களால் சிறைபிடிக்கப்பட வேண்டும் என்றுதான் வேத வசனம் கூறுகிறது. இவர்கள் இஸ்ரவேலர்களால் பாலியல் ரீதியாகத் துன்புறுத்தப்பட்டார்கள் என்பதற்கு எவ்வித ஆதாரமும் இல்லை. எனவே, எந்தவொரு ஆதாரமும் இல்லாமல் இஸ்ரவேலின் ஆண்கள் அவர்களைக் கற்பழித்தார்கள் என்று கூறுவதை ஏற்க முடியாது. அவர்கள் பாலியல் வன்கொடுமை செய்யப்பட்டார்கள் என்று கூறுவது முற்றிலும் தவறான கருத்தாகும். அவர்கள் போரின்போது கைதியாக்கப்பட்டதால், போர் விதிகளின்படி அவர்கள் இஸ்ரவேலர்களுக்கு அடிமைகளாக மாறியிருப்பார்கள் என்று மட்டுமே கூறமுடியும். மேலும், அவர்கள் அடிமைகளாகிவிட்டால், இஸ்ரவேலில் வழக்கத்திலிருக்கும் அடிமைகள் தொடர்பான அனைத்துச் சட்டங்களும் அவர்களுக்கும் பொருந்தும். எனவே, அவர்கள் பாலியல் வன்கொடுமை செய்யப்பட்டனர் என்று எந்த எழுதப்பட்ட ஆதாரமுமில்லாமல் யூகத்தின் அடிப்படையில் கருதுவது தவறானது. இன்றைய காலகட்டத்தில் இளம் பெண்கள் கடத்தப்பட்டால் என்ன நிகழுமோ, அதைக் குறித்த அச்சத்தின் அடிப்படையில் எழுகின்ற கருத்தே இதுவாகும்.

மேலும், எண்ணாகமம் 25:7,8-இல் ஒரு சம்பவம் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஒரு இஸ்ரவேல் ஆணும் ஒரு மீதியானியப் பெண்ணும் பாலுறவில் ஈடுபட்டதால், அவர்கள் இருவரும் பினெகாஸால் கொல்லப்பட்டதைக் காண்கிறோம். இஸ்ரவேலர்களுக்கு தேவன் வழங்கிய நியாயப்பிரமாணம் பாலியல் வன்கொடுமையைக் கண்டிக்கிறது மட்டுமின்றி, சில சந்தர்ப்பங்களில் அதற்கு மரண தண்டனையையும் விதிக்கிறது (உபாகமம் 22:25-27). மேலும், கன்னிப்பெண்களை உயிரோடு வைப்பதற்கான கட்டளையைத் தொடர்ந்து, வீரர்கள் உடனடியாகத் தங்களையும், தாங்கள் சிறைபிடித்துக் கொண்டுவந்தவர்களையும் சுத்திகரிக்க வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்தப்பட்டனர் (எண்ணாகமம் 31:19). பாலியல் வன்கொடுமையோ அல்லது ஒருமித்த மனதுடன் உடலுறவு கொள்வதோ லேவியராகமம் 15:16-18 வசனங்களில் கூறப்பட்டிருக்கும் கட்டளையை மீறும் செயலாகும். எனவே, உடலுறவு குறித்த காரியத்தில் நியாயப்பிரமாணச் சட்டங்களில் இவ்வளவு கெடுபிடிகள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளதால், மீதியானிய இனத்தைச் சேர்ந்த கன்னிப்பெண்களை இஸ்ரவேலர்கள் பலாத்காரம் செய்தார்கள் என்று கூறுவது, வேத வாக்கியங்களின் வெளிச்சத்தில் எந்த வகையிலும் பொருளற்ற வாதமாகும்.

நீங்கள் தொடர்ந்து தோராவைப் படிப்பீர்களாயின், மோசேயைத் தவிர வேறு எந்த யூதரும் ஒரு மீதியானியப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்ய முடியாது என்று தேவன் கூறியிருப்பதைக் காண்பீர்கள். இது முரண்பாடான காரியம் அல்லவா?

இஸ்ரவேலர்கள் எவரும் மீதியானியப் பெண்களை மணக்க முடியாது என்றும், மோசே மட்டுமே திருமணம் செய்து கொள்ளலாம் என்றும் கூறுகிற வேதவசனங்களை இந்தப் பெண்ணியவாதி ஏன் குறிப்பிடவில்லை என்று தெரியவில்லை. ஏனெனில், எந்த இடத்திலும், பிற்காலத்தில் எழுதப்பட்ட வேதவாக்கியங்களிலும் அவ்வாறு எழுதப்படவில்லை. இது அந்தப் பெண்ணியவாதியின் அறியாமையா அல்லது வேண்டுமென்றே கூறப்பட்ட சதியா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. மோசே ஒரு மீதியானியப் பெண்ணை மணந்தார் என்பது உண்மைதான். ஆனால், இது நியாயப்பிரமாணம் வழங்கப்படுவதற்கு முன்னரே நடந்த காரியம்.

சில குறிப்பிட்ட இன மக்களுடன் இஸ்ரவேலர்கள் சம்பந்தம் கலக்கக்கூடாது (திருமணம் செய்யக்கூடாது) என்று தேவன் சொல்வதற்கான காரணம், அவர்கள் வேறு இனத்தைச் சார்ந்தவர்கள் என்பதால் அல்ல; மாறாக, அவர்கள் விக்கிரக ஆராதனை செய்கிற மக்கள் கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதாலேயே ஆகும். கானானியப் பெண்ணான ராகாப், மோவாபியப் பெண்ணான ரூத் ஆகியோர் யூதர்களைத் திருமணம் செய்திருக்கிறார்கள் என்பதற்குச் சான்றாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களுடைய முந்தைய மத வழிபாட்டை விட்டுவிட்டு, மெய்யான தேவனாகிய யெகோவாவைப் பின்பற்றினால், இஸ்ரவேல் வம்சத்தின் ஆண்களைத் திருமணம் செய்ய உரிமை பெற்றிருந்தார்கள். மேலும், இவர்களுடைய பெயர்கள் இயேசுவின் வம்சவரலாற்றுப் பட்டியலிலும் இடம்பெற்றிருப்பதன் மூலமாகத் தேவன் அவர்களைக் கனப்படுத்தியிருக்கிறார்.

"போரில் பிடிபட்ட பெண்கள் பலமுறை கற்பழிக்கப்பட்டு கருவுற வைக்கப்பட்டனர்; ஆயினும் அவர்களைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு, மனைவி என்ற அந்தஸ்துகூட அவர்களுக்குத் தரப்படவில்லை" என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள். இது முற்றிலும் ஒரு தவறான குற்றச்சாட்டு என்றே கூற வேண்டும். இது வேண்டுமென்றே தவறான அனுமானத்தின் அடிப்படையில் வைக்கப்படுகிற குற்றச்சாட்டாகும். பெண்கள் மீண்டும் மீண்டும் கற்பழிக்கப்பட்டுக் கருவுற்றனர் என்று கூறுவதற்கு எந்த ஒரு வரலாற்று மேற்கோளையும் இந்தப் பெண்ணியவாதியால் வழங்க முடியாது. ஏனெனில், அப்படியான ஆதாரங்கள் எதுவும் அறவே இல்லை!

ஆயினும், அவர்களுடைய குற்றச்சாட்டுகளுக்கு நாம் பதிலளிப்போம். போரில் சிறைபிடிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு என்ன நேரிட்டது? அந்தரத்தில் சிலம்பம் சுற்றுவதைப் போலப் பேசாமல், பிற வேதவசனங்களின் துணையோடு, எவ்வித அனுமானத்திற்கும் இடம் கொடாமல் நேர்மையான முறையில் நாம் பதிலளிக்க முயலுவோம். சிறைபிடிக்கப்பட்ட பெண்களை இஸ்ரவேலர்கள் திருமணம் செய்துகொள்ளத் தேவன் அனுமதி அளித்தார். இதுமட்டுமின்றி, அவர்களை மனைவிகள் என்ற முறையில் கண்ணியத்துடன் நடத்தவும் கட்டளை வழங்கியிருந்தார் (உபாகமம் 21:10-14 -ஐ வாசிக்கவும்). அடிமையாகப் பிடித்து வரப்பட்டப் பெண்கள் திருமணம் செய்யப்படாதவர்களாக இருந்தால், அவர்களை வேலைக்காரிகளாக வைத்திருந்தார்கள். ஆயினும், இத்தகையோரையும் தவறாக நடத்துவதற்கு எதிரான விதிகளே வேதத்தில் இருந்தன (யாத்திராகமம் 21:26-27, உபாகமம் 23:15-16). இக்கட்டளைகள் அனைத்தும் பழங்காலப் போர்களின் வழக்கமான நடைமுறைகளிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அந்தக் காலக் கலாச்சாரத்தில், இவ்வாறு போரில் பிடிக்கப்படுகிற பெண்கள் தகாதவிதமாய் நடத்தப்பட்டு, கற்பழிக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்; அல்லது அவர்களை அடிமைகளாக விற்றனர். ஆனால் இதற்கு நேர்மாறாக, இஸ்ரவேலர்கள் ஒரு மாதம் காத்திருந்து, அந்தப் பெண்ணை மணந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற கட்டளை இருந்தது. இது மனிதர்கள் என்ற முறையில் பெண்களுடைய ஆளுமையை மதிக்க அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது.

குற்றச்சாட்டு: உபாகமம் 20:13-15 வசனங்களில், கர்த்தர் ஒரு பட்டணத்தை உங்கள் கைகளில் ஒப்படைக்கும்போது, அங்குள்ள ஆண்களையும் சிறுவர்களையும் கொன்றுவிடுங்கள்; ஆனால் கற்பழிப்பதற்காகப் பெண்களை மட்டும் வைத்துக்கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. இது பெண்களுக்கு எதிரான ஒரு மோசமான காரியம் அல்லவா?

பதில்: உபாகமம் 20:13-15 ஆகிய வசனங்களில் உண்மையிலேயே என்ன எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்று நாம் காண்போம்:

“உன் தேவனாகிய கர்த்தர் அதை உன் கையில் ஒப்புக்கொடுக்கும்போது, அதிலுள்ள புருஷர்கள் எல்லாரையும் பட்டயக்கருக்கினால் வெட்டி, ஸ்திரீகளையும் குழந்தைகளையும் மிருகஜீவன்களையும் மாத்திரம் உயிரோடே வைத்து, பட்டணத்திலுள்ள எல்லாவற்றையும் கொள்ளையிட்டு, உன் தேவனாகிய கர்த்தர் உனக்கு ஒப்புக்கொடுத்த உன் சத்துருக்களின் கொள்ளைப்பொருளை அநுபவிப்பாயாக. இந்த ஜாதிகளைச் சேர்ந்த பட்டணங்களாயிராமல், உனக்கு வெகுதூரத்திலிருக்கிற சகல பட்டணங்களுக்கும் இப்படியே செய்வாயாக”.

எண்ணாகமம் 31-ஆம் அதிகாரத்தில் உள்ளதைப் போலவே, இந்த வேதப்பகுதியிலும் கற்பழிப்பு பற்றியோ அல்லது பாலியல் வன்செயல் பற்றியோ எதுவும் குறிப்பிடப்படவில்லை. எனவே, வேதவசனங்களிலுள்ள உண்மையைப் பார்க்காமல், தன்னை ஒரு பெண்ணியவாதி என்று அழைத்துக்கொள்பவர், தன் கருத்துக்கு ஏற்றவாறு அனுமானங்களை இட்டுக்கட்டுகிறார். உண்மையில், இஸ்ரவேலர்கள் சிறைபிடிக்கப்பட்ட பெண்களைத் திருமணம் செய்துகொள்ளத் தேவன் அனுமதித்தார். மேலும், அவர்கள் தங்கள் மனைவிகளை மரியாதையுடன் நடத்த வேண்டும் என்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆனால், இந்தப் பெண்கள் முதலாவது தங்கள் குடும்பங்களை நினைத்துத் துக்கம் கொண்டாட வேண்டும். ஒருத்தியை மனைவியாக்கிய பிறகு அவளைத் தவறாக நடத்தக் கூடாது (உபாகமம் 21:10-14). திருமணம் செய்யப்படாதவர்களை வேலைக்காரிகளாக ஆக்கியிருந்தார்கள். ஆயினும் நாம் முன்னரே சிந்தித்ததுபோல, அவர்களைத் தவறாக நடத்துவதற்கு எதிரான விதிகளும் இருந்தன.

மேலும், இந்த வேதப்பகுதியிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய காரியம் என்னவெனில், இந்தப் பெண்ணியவாதி கூறுவதுபோலச் சிறுவர்கள் கொல்லப்படவில்லை; ஆண்கள் மட்டுமே கொல்லப்பட்டனர். ஆகவே, இந்த வகையில் சிறுவர்களும் பெண்களும் தேவனுடைய அன்பான கரிசனைக்கு உட்பட்டவர்களாகவே இருக்கிறார்கள்.

பகுதி 1: உபாகமம் 21:10-14

கேள்வி: உபாகமம் 21:11-14: சிறைபிடிக்கப்பட்டவர்களில் ஓர் அழகான பெண்ணைக் கண்டால், அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று அவளுடன் உறவுகொள்ளுங்கள் என்று இந்த வேதப்பகுதி கூறுகிறதே?

வேதவசனம் (உபாகமம் 21:10-14):

“நீ உன் சத்துருக்களுக்கு எதிராக யுத்தத்திற்குப் புறப்பட்டு, உன் தேவனாகிய கர்த்தர் அவர்களை உன் கையில் ஒப்புக்கொடுக்கிறதினால், அவர்களைச் சிறைபிடித்துவந்து, சிறைகளில் ரூபவதியான ஒரு ஸ்திரீயைக்கண்டு, அவளை விவாகம்பண்ண விரும்பி, அவளை உன் வீட்டிற்குள் அழைத்துக்கொண்டுபோவாயானால், அவள் தன் தலையைச் சிரைத்து, தன் நகங்களைக் களைந்து, தன் சிறையிருப்பின் வஸ்திரத்தையும் நீக்கி, உன் வீட்டிலிருந்து, ஒரு மாதமட்டும் தன் தகப்பனையும் தாயையும் நினைத்துத் துக்கங்கொண்டாடக்கடவள்; அதன்பின்பு நீ அவளோடே சேர்ந்து, அவளுக்குப் புருஷனாயிரு, அவள் உனக்கு மனைவியாயிருப்பாள். அவள்மேல் உனக்குப் பிரியமில்லாமற்போனால், நீ அவளைப் பணத்திற்கு விற்காமல், அவளைத் தன் இஷ்டப்படி போகவிடலாம்; நீ அவளைத் தாழ்மைப்படுத்தினபடியினால் அவளாலே ஆதாயம் பெறும்படி தேடவேண்டாம்”.

விளக்கம்: ஒருவன் சிறைப்பிடிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணை விரும்பினால், அவன் அவளைக் கட்டாயப்படுத்தி வன்கொடுமை செய்ய அனுமதியில்லை. மாறாக, அவன் விரும்பினால் அவளை முறைப்படி மனைவியாக்கிக் கொள்ளலாம். சிறைபிடிக்கப்பட்ட முகாமிலிருந்து அவளை அவன் வீட்டிற்கு அழைத்து வர வேண்டும்; பிறகு அவள் சிறைபிடிக்கப்பட்டவள் என்று அடையாளம் காட்டும் அவளுடைய வெளிப்புற அடையாளங்களையும் முத்திரைகளையும் அகற்ற வேண்டும். மேலும், அவளுடைய பெற்றோரை நினைத்துத் துக்கங்கொண்டாடுவதற்குப் போதுமான கால அவகாசம் (ஒரு முழு மாதம்) அவளுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும். அதன் பிறகுதான் அந்த மனிதன் அவளை மனைவியாக ஏற்றுக்கொண்டு அவளுடன் இல்லற வாழ்வில் ஈடுபட வேண்டும்.

இது பண்டைய போர்க்கால வழக்கங்களிலிருந்து மிகவும் முன்னேறிய ஒரு நெறிமுறையாகும். அன்றைய காலகட்டத்தில், போரில் அடிமைகளாகப் பிடிக்கப்பட்ட பெண்கள் அந்த இடத்திலேயே பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாக்கிக் கொல்லப்பட்டனர் அல்லது அடிமைகளாக விற்கப்பட்டனர். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்கள் எவ்விதச் சுதந்திரமும் இல்லாமல் எஜமானர்களின் முழுக் கட்டுப்பாட்டின்கீழ் இருந்தனர். இத்தகைய கொடூரமான சூழ்நிலையிலும்கூட, அடிமைப் பெண்களுக்கு மரியாதையும் மதிப்பும் அளித்து, அவர்களுக்கு மனைவியின் ஸ்தானத்தை வழங்கி, உயர்ந்த தராதரங்களை வேதாகமத்தின் தேவன் அமைத்துக் கொடுக்கிறார்.

ஒரு மாத காலத்திற்குப் பிறகும், அந்த ஆண் அவளை மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பவில்லை என்றால் (ஆரம்ப காலத்தில் வெறும் மோகம் மட்டுமே சிலருக்கு இருந்திருக்கலாம்), அந்தப் பெண் விடுவிக்கப்பட வேண்டும். அவள் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டவளாக இருந்தாலும்கூட, அவள் முழுமையான விடுதலையை அடைவாள். இது அந்த காலகட்டத்தில் மற்ற நாடுகளில் பரவலாகப் பின்பற்றப்பட்டு வந்த கலாச்சார நடைமுறைகளிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டதும், மேன்மையானதுமான ஒன்றாகும். அந்தப் பெண்ணைப் பணத்திற்காக எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் தவறாக நடத்தவோ அல்லது விற்கவோ முடியாது என வேதம் மிகத் தெளிவாகப் பாதுகாக்கிறது.

பகுதி 2: உபாகமம் 22:5

கேள்வி: உபாகமம் 22:5 வசனத்தில் ஆண்களின் ஆடைகளை அணியும் பெண்கள் “கர்த்தருக்கு அருவருப்பானவர்கள்” என்று கூறப்பட்டுள்ளதே?

விளக்கம்: விமர்சகர்கள் (அல்லது பெண்ணியவாதிகள்) இங்கே மீண்டும் பாதி வசனத்தை மட்டுமே மேற்கோள் காட்டி, தேவன் ஒரு பாலினப் பாகுபாடு காட்டுகிறவர் என்பது போன்ற தோற்றத்தை உண்டுபண்ண முயற்சிக்கிறார்கள்.

முழு வசனமும் பின்வருமாறு:

உபாகமம் 22:5: “புருஷரின் உடைகளை ஸ்திரீகள் தரிக்கலாகாது, ஸ்திரீகளின் உடைகளைப் புருஷர் தரிக்கலாகாது; அப்படிச் செய்கிறவர்கள் எல்லாரும் உன் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு அருவருப்பானவர்கள்”.

ஆணின் ஆடையை அணியும் பெண் மட்டுமல்ல, ஒரு பெண்ணின் ஆடையை அணியும் ஆணும் கர்த்தருக்கு முன்பாக அருவருப்பானவனாகவே கருதப்படுகிறான் என்பதை நினைவில்கொள்ள வேண்டும். இங்கே எந்தவிதப் பாலினப் பாகுபாடும் காட்டப்படவில்லை என்பதை நாம் தெளிவாகக் கவனிக்க வேண்டும்.

இப்போது, ​​இந்த வசனத்தின் உண்மையான பொருளைக் காண்போம்.

இந்த வசனத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள இரண்டு முக்கியமான எபிரெய வார்த்தைகளைக் கவனிக்க வேண்டும். ஒன்று கெலி (Keli), மற்றொன்று சிம்லா (Simlah). இவை தமிழ் வேதாகமத்தில் வெவ்வேறு வழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. பழைய ஏற்பாட்டில் பொதுவாக ஆடைகளைக் குறிக்க 'சிம்லா' என்ற வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இது ஒரு “வெளியே அணியும் ஆடை” அல்லது “அங்கியைக்” குறிக்கிறது. எனவே, எந்தவொரு ஆடையையும் குறிக்க இவ்வார்த்தையைப் பயன்படுத்துவது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது.

ஆனால் 'கெலி' என்ற சொல்லானது: கவசம், பை, வண்டி, தளவாடங்கள், கருவி, நகை, சாக்கு, பொருள், பாத்திரம், ஆயுதம், சாமான்கள், படகு, இருக்கை போன்ற பல்வேறு பொருட்களைக் குறிக்கப் பழைய ஏற்பாட்டில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இவ்வார்த்தை பழைய ஏற்பாட்டில் 319 தடவைகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. மேலும், இந்தச் சொல் மனிதர்கள் வைத்திருக்கும் அல்லது அணியும் எந்தவொரு பொருளையும் குறிப்பதற்காகவும் பயன்படுத்தப்படலாம்.

பொதுவாக, பெண்கள் ஆண்களின் போர் ஆயுதங்கள்/அணிகலன்களையும், ஆண்கள் பெண்களின் பிரத்தியேக அணிகலன்களையும் அணிவதையே இது சுட்டிக்காட்டுகிறது என்று பெரும்பாலான வேத பண்டிதர்கள் கூறுகிறார்கள். முக்கியமாக, இது புறஜாதிகளின் உருவ வழிபாட்டு வழக்கத்தைக் குறிக்கிறது என்று பல அறிஞர்கள் கருத்து தெரிவிக்கின்றனர். ஆண்களின் உடையைப் பெண்களும், பெண்களின் உடையை ஆண்களும் அணிவது என்பது இஸ்ரவேலர் அல்லாத பிற மதங்களின் சில சடங்குகளைக் கடைப்பிடிப்பதைக் காண்பிக்கிறது. எனவேதான், இது தடைசெய்யப்பட்ட ஒன்றாக வேதம் கூறுகிறது.

வேதாகம காலங்களில் ஆண்களும் பெண்களும் ஏறத்தாழ ஒரே மாதிரியான ஆடைகளையே அணிந்திருந்தனர்; எனவே, இது சாதாரணமாக வீட்டிற்குள் பயன்படுத்தப்படும் ஆடைகளை மட்டுமே குறிக்கிறது என்று சொல்வது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது. பழைய ஏற்பாட்டுக் காலங்களில், ஆண்களும் பெண்களும் மேலோட்டமாக ஒரே மாதிரியான ஆடைகளை அணிந்தனர். நீண்ட அங்கி போன்ற ஆடைகளும், அதற்கு மேலாகப் போர்த்திக்கொள்ளும் ஆடைகளும் இருபாலருக்கும் பொதுவானதாகவே இருந்தன. இருப்பினும், அவர்கள் அதை அணிந்திருந்த விதம் அல்லது அதனுடைய வடிவமைப்பு பாலினங்களுக்கு இடையே தெளிவான வேறுபாட்டைக் காண்பிக்கக்கூடியதாக இருந்தது. தேவனுடைய மக்கள் அந்த வேறுபாடுகளை மதித்து நடக்கும்படியே இந்தக் கட்டளை அறிவுறுத்துகிறது.

எனவே, இது பாலினங்களுக்கு இடையே உள்ள இயற்கையான வேறுபாடுகளை வேண்டுமென்றே நீர்த்துப்போகச் செய்யும் வகையிலான ஆடைகளை அணிவதற்கு எதிரான கட்டளையாகும். இது அன்றாடம் வீடுகளில் அணியும் சாதாரண ஆடைகளைக் குறிப்பதாக இருக்க முடியாது; மாறாக, சில குறிப்பிட்ட, அசாதாரணமான ஆடைகள், ஆயுதங்கள் அல்லது நகைகளை ஓர் ஆண் அணிந்து தன்னை ஒரு பெண்ணைப் போலவே தோற்றமளிக்கச் செய்வதைக் குறிக்கிறது. இது பண்டைய உலகில் இஸ்ரவேலர் அல்லாத புறஜாதிகளிடையே வழக்கத்திலிருந்த ஒன்றாகும். மேலும், இது ஓரினச்சேர்க்கை மற்றும் வேசித்தனத்துடனும் தொடர்புடையதாக இருந்தது.

வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், இஸ்ரவேலர்கள் அந்நிய தேசங்களின் அருவருப்பான வழிபாட்டு முறைகளைப் பின்பற்றுவதைத் தடுக்கும் விதிமுறைகளில் இதுவும் ஒன்றாகும். இத்தகைய சமயப் பின்னணியில் இதைப் பார்க்கும்போது, ஆண்களின் ஆடையைப் பெண்களும், பெண்களின் ஆடையை ஆண்களும் அணிவதற்கான தடை என்பது, வெறுமனே ஆடை சம்பந்தப்பட்டது மட்டுமல்ல; அது புறமத வழிபாட்டு முறைகளைப் பின்பற்றுவதைத் தடுப்பதற்கானதாகும். இஸ்ரவேலர்கள் பிற மதத்தினருடன் இணைந்து விக்கிரக வழிபாட்டின் அருவருப்பான பழக்கங்களுக்குள் சென்றுவிடக் கூடாது என்பதே இச்சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டதன் பிரதான நோக்கமாகும் என நாம் தைரியமாகக் கூறலாம்.

பகுதி 3: உபாகமம் 22:13-22

கேள்வி: உபாகமம் 22:13-22: பெண்களே, உங்கள் கன்னித்தன்மையின் அடையாளங்களைக் கண்டிப்பாகக் காப்பாற்றிக்கொள்ளுங்கள். இல்லையெனில், உங்கள் ஊரைச் சேர்ந்த மனிதர்கள் உங்களைக் கல்லெறிந்து கொல்வார்கள். ஆனால், இது ஆண்களுக்குப் பொருந்தாது. ஒரு ஆண் தன் மனைவியைக் கைவிட நினைத்தால், அவள் கன்னித்தன்மையின் அடையாளங்களை இழந்துவிட்டாள் என்று கூறி அவளை விலக்கிவிடலாம். திருமணமான ஒரு பெண், தான் கன்னித்தன்மையுடன் இருக்கிறேன் என்பதை நிரூபிக்க எந்த வழியும் அவளுக்கு இல்லை என்பதாலும், அதை உறுதிப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பு அவளுடைய கணவனுக்கே இருப்பதாலும், இது பெண்களுக்கு எதிரான சட்டமாகத் தோன்றுகிறதே?

விளக்கம்: இந்த வேதப்பகுதியிலிருந்து நாம் முதலாவதாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய காரியம் என்னவெனில், இது புதிதாகத் திருமணமான ஒரு மனிதன், தனது மனைவி கன்னித்தன்மையுடன் இருக்கிறாளா இல்லையா என்பது எழுப்பும் சந்தேகத்துடன் தொடர்புடையது. இங்கே வேறு எந்தக் காரணத்திற்காகவும் அவன் அவளை வேண்டாமென்று தள்ளிவிடவில்லை. அவள் தனது கன்னித்தன்மையை இழந்துவிட்டாள் என்ற காரணத்திற்காக மட்டுமே அவள்மீது குற்றம் சாட்டுகிறான். திருமணத்திற்கு முன்னரே அவள் தன்னுடைய தூய்மையைக் காத்துக்கொள்ளவில்லை என்ற காரணத்தினாலேயே அவன் அவள்மீது குற்றம் சாட்டி அவளை வெறுக்கிறான்.

பண்டைய கலாச்சாரங்களில் கன்னித்தன்மை மிகவும் உயர்வாக மதிக்கப்பட்டது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியம். ஒரு பெண் தனது கன்னித்தன்மையைப் பற்றிக் கணவனிடம் பொய் சொன்னால், அவன் தான் ஏமாற்றப்பட்டதாக உணருகிறான்.

இத்தகைய சிக்கலைத் தீர்ப்பதற்கு வேதம் கூறும் தீர்வு என்ன?

பழங்கால யூத வழக்கப்படி, ஒரு பெண் தனது கணவருடன் முதலாவது முறையாக உடலுறவு கொள்ளும்போது ஒரு வெள்ளைத் துணியை விரித்து அதன்மேல் நெருக்கமாக இருப்பாள். அவள் கன்னித்தன்மையுடன் இருந்தால், உடலுறவின்போது ஏற்படும் சிறிய காயம் காரணமாகச் சில துளி இரத்தம் அந்தத் துணியில் படும். இது அந்த இளம் பெண்ணின் கன்னித்தன்மைக்குச் சான்றாக அமையும். இந்த இரத்தக்கறை படிந்த துணி, திருமணமான பெண்ணின் பெற்றோரிடம் பத்திரமாக ஒப்படைக்கப்படும். இதை அவர்கள் தங்களது மகளின் கன்னித்தன்மைக்குச் சான்றாக வைத்துக்கொள்வார்கள்.

கணவனுக்கும் மனைவிக்கும் இடையே கன்னித்தன்மை குறித்த பிரச்சினை உருவானால், அந்தப் பெண்ணின் பெற்றோர் தங்கள் மகள் குற்றமற்றவள் என்பதை நிரூபிக்க, தங்கள் வசம் இருக்கும் அந்தத் துணியை நகரத்தின் மூப்பர்களிடம் ஆதாரமாகக் கொண்டு வருவார்கள். ஒருவேளை அந்த ஆண் தவறான குற்றச்சாட்டைத் தன் மனைவியின்மீது சுமத்தியது கண்டறியப்பட்டால், அவன் அந்தப் பெண்ணின் தந்தைக்குப் பெரும் அபராதம் செலுத்த வேண்டும். மேலும், எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும், எக்காலத்திலும் தனது மனைவியை விவாகரத்து செய்யும் உரிமையை அவன் முற்றிலுமாக இழக்க நேரிடும்.

ஆனால், அதேசமயம் அந்தப் பெண் திருமணத்திற்கு முன்பே கன்னித்தன்மையை இழந்தவள் என்பது நிரூபிக்கப்பட்டால், அவள் குற்றவாளி எனத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டு, கல்லெறிந்து கொல்லப்படுவாள். இது அவளுக்கு வழங்கப்படுகிற நியாயமான தண்டனையாகவே கருதப்பட்டது. இத்தண்டனை அவள் திருமணத்திற்கு முன்னரே பாலியல் முறைகேட்டில் ஈடுபட்டதற்காக மட்டுமல்ல (திருமணத்திற்கு முந்தைய பாலுறவில் ஈடுபடுகிறவள் வேசி எனப்படுவாள்), தன்னுடைய கணவனைத் திட்டமிட்டு ஏமாற்றியதற்காகவும் ஆகும்.

எனவே, இச்சட்டம் உண்மையிலேயே தூய்மையான கன்னியாக இருக்கும் பெண்ணுக்கு எந்த விதத்திலும் பாதகமானதல்ல. ஆதாரத்தின் அடிப்படையில் அவள் இயல்பாகவே குற்றமற்றவளாகிவிடுவாள்; அவளுக்கு எந்தவிதத் தண்டனையும் கிடையாது. தன் மனைவியின்மீது வீண்பழி சுமத்தும் ஆணே இங்கு கடுமையாகத் தண்டிக்கப்படுகிறான். ஒருவேளை அவள்மீது சாட்டப்பட்ட குற்றம் ஆதாரபூர்வமாக உறுதிசெய்யப்பட்டால் மட்டுமே அவள் தன் குற்றத்துக்கான தண்டனையைப் பெறுவாள்.