"சோர்ந்துபோகாமல் எப்பொழுதும் ஜெபம்பண்ணவேண்டும்" (லூக்கா 18:1)

"நான் பிரதானமாய்ச் சொல்லுகிற புத்தியென்னவெனில், எல்லா மனுஷருக்காகவும் விண்ணப்பங்களையும் ஜெபங்களையும் வேண்டுதல்களையும் ஸ்தோத்திரங்களையும் பண்ணவேண்டும்" (1 திமோத்தேயு 2:1)

"நீங்கள் ஜெபம் செய்கிறீர்களா?" - இந்தக் கேள்வியை நான் உங்களிடம் கேட்கக் காரணம், ஒரு மனிதனின் இரட்சிப்பிற்கு ஜெபமே மிக அத்தியாவசியமான தேவையாக இருக்கிறது. இந்த வினா மூன்று சொற்களில் அடங்கியிருந்தாலும், இதற்கு உங்களால் மட்டுமே பதிலளிக்க முடியும். நீங்கள் பொது ஆராதனைகளில் கலந்துகொள்கிறீர்களா என்பது உங்கள் போதகருக்குத் தெரியும்; உங்கள் இல்லத்தில் குடும்ப ஜெபம் நடைபெறுகிறதா என்பது உங்கள் குடும்பத்தாருக்குத் தெரியும். ஆனால், நீங்கள் தனிப்பட்ட முறையில் இறைவனுடன் உறவாடுகிறீர்களா என்பது உங்களுக்கும் தேவனுக்கும் மட்டுமே தெரிந்த ரகசியம்.

இந்தக் கேள்வியைத் "தனிப்பட்ட விஷயம்" என்று கூறித் தவிர்த்துவிடாதீர்கள். உங்கள் இருதயம் தேவன் முன்பாக உண்மையாக இருக்கும்போது, நீங்கள் எதைக் குறித்தும் அஞ்சத் தேவையில்லை. "நாங்கள் ஜெபிக்கிறவர்கள்தானே" என்று அலட்சியமாகவும் எண்ண வேண்டாம். நான் ஏன் இவ்வளவு அழுத்தம் கொடுத்து இதைக் கேட்கிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, ஒரு சில நிமிடங்கள் பொறுமையுடன் இதைக் கவனியுங்கள்.

இரட்சிப்பிற்கு அவசியமான ஒன்று

இதை நான் ஒரு ஆலோசனையாகச் சொல்லவில்லை, மாறாக ஒரு கட்டாயத் தேவை என்றே கூறுகிறேன். நான் அறிவற்றவர்களிடமோ அல்லது அவிசுவாசிகளிடமோ பேசவில்லை; தங்களைக் கிறிஸ்தவர்கள் என்று அழைத்துக்கொள்ளும் மக்களிடமே பேசுகிறேன். "எவனிடத்தில் அதிகங் கொடுக்கப்படுகிறதோ அவனிடத்தில் அதிகங் கேட்கப்படும்" என்ற மறைநூலின்படி நான் சொல்வது என்னவென்றால்: ஜெபிக்காத எந்த ஒரு ஆணும் பெண்ணும் இரட்சிக்கப்படுவார்கள் என்று எதிர்பார்ப்பதற்கில்லை.

இரட்சிப்பு என்பது கிருபையினால் மட்டுமே கிடைக்கிறது என்பதையும், அது எப்பேர்ப்பட்ட பாவிக்கும் இலவசமாகக் கிடைக்கிறது என்பதையும் நான் ஆணித்தரமாக நம்புகிறேன். இன்றும் மரணப்படுக்கையில் இருப்பவரைப் பார்த்து, "கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை விசுவாசி, அப்பொழுது நீயும் உன் வீட்டாரும் இரட்சிக்கப்படுவீர்கள்" (அப் 16:31) என்று சொல்லத் தயங்கமாட்டேன்.

ஆயினும், ஒருவர் இந்தச் சத்தியத்தைக் கேட்டும், இறைவனிடம் வேண்டாமலேயே இரட்சிக்கப்பட்டதாக வேதத்தில் எங்கும் ஆதாரமில்லை. மனிதர்கள் தங்கள் இருதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து, "கர்த்தராகிய இயேசுவே, எனக்கு இரங்கும்" என்று கேட்காமல் பாவமன்னிப்பைப் பெற்றுக்கொண்டதாகச் சரித்திரம் இல்லை. ஒருவர் தன் ஜெபத்தினாலேயே இரட்சிப்பைப் பெற்றுக்கொள்வதில்லை என்பது உண்மைதான்; ஆனால், ஜெபிக்காமல் இரட்சிப்பைப் பெற்றுக்கொண்ட ஒருவரையும் நான் கண்டதில்லை.

வேதத்தை வாசிக்க இயலாத அறிவு முதிர்ச்சியற்றவர்களோ அல்லது பார்வையற்றவர்களோ கூட கிறிஸ்துவைத் தங்கள் இருதயத்தில் கொண்டிருக்க முடியும். சுவிசேஷப் பிரசங்கத்தைக் கேட்க முடியாதச் சூழலில் (செவிடராகவோ அல்லது தனிமைப்படுத்தப்பட்ட இடத்திலோ) இருப்பவர்கள்கூட இரட்சிக்கப்பட வாய்ப்புண்டு. ஆனால், ஜெபத்தைப் பொறுத்தவரை விதிவிலக்கே இல்லை. ஒரு மனிதன் இறைவனோடு தொடர்பு கொள்வதற்கு ஜெபம் அத்தியாவசியமான பாலமாகும்.

தனிப்பட்ட பொறுப்பு

கல்வி கற்பதற்கோ அல்லது உடல் ஆரோக்கியத்தைப் பேணுவதற்கோ உலகத்தாரோ, அரசர்களோ, ஏழைகளோ என அனைவருக்கும் பொதுவான விதிகள் உண்டு. ஒருவருக்குப் பதிலாக மற்றொருவர் உண்ணவோ, உறங்கவோ அல்லது கல்வி கற்கவோ முடியாது. இவை ஒவ்வொன்றும் தனிப்பட்ட நபரின் கடமைகள்.

அதேபோலவே, உங்கள் ஆத்துமாவின் நலனுக்கும் சில காரியங்கள் அத்தியாவசியமாக உள்ளன. உங்கள் ஆத்துமா உயிர் வாழ ஒவ்வொருவரும் தனிப்பட்ட முறையில் மனந்திரும்ப வேண்டும்; ஒவ்வொருவரும் தனிப்பட்ட முறையில் கிறிஸ்துவிடம் வர வேண்டும்; ஒவ்வொருவரும் தனிப்பட்ட முறையில் தேவனிடம் ஜெபிக்க வேண்டும். உங்களுக்காக உங்கள் போதகரோ, பெற்றோரோ அல்லது நண்பர்களோ ஜெபிக்கலாமே தவிர, உங்கள் சார்பாக அவர்கள் தேவனோடு உறவாட முடியாது.

ஜெபிக்காமல் இருப்பது என்பது: * தேவனோடு தொடர்பற்று இருப்பது.

• கிறிஸ்துவின் கிருபையைத் தவிர்ப்பது.

• பரலோக நம்பிக்கையை இழப்பது.

• நரகத்தின் பாதையில் பயணிக்கத் துணிவது.

இப்போது சொல்லுங்கள், "நீங்கள் ஜெபம் செய்கிறீர்களா?" என்று நான் கேட்பதில் வியப்பு ஏதேனும் உண்டா?

ஜெபிப்பவர்கள்

மீண்டும் உங்களைக் கேட்கிறேன்: நீங்கள் ஜெபம் செய்கிறீர்களா? ஏனெனில், ஜெபிக்கும் பழக்கமே ஒரு மெய்யான கிறிஸ்தவனின் உறுதியான அடையாளமாகத் திகழ்கிறது.

இவ்வுலகில் வாழும் தேவனுடைய பிள்ளைகள் ஒவ்வொருவரும் ஜெபத்திற்கு மிகுந்த மதிப்பளிக்கிறார்கள். அவர்கள் எப்போது நித்திய ஜீவனைப் பெற்று, கிறிஸ்தவ சத்தியத்தை அறியத் தொடங்குகிறார்களோ, அந்தத் தருணத்திலேயே அவர்கள் ஜெபிக்கவும் தொடங்குகிறார்கள். ஒரு குழந்தை இவ்வுலகில் பிறக்கும்போது, அது உயிரோடு இருக்கிறது என்பதற்கான முதல் அறிகுறி அதன் சுவாசமே. அதுபோலவே, மறுபடியும் பிறந்தவர்களின் முதல் செயல் ஜெபமாக இருக்கிறது.

கர்த்தரால் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஒவ்வொருவரிடமும் காணப்படும் பொதுவான அம்சம் ஜெபம். "அவர்கள் இரவும் பகலும் தம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறார்கள்" (லூக்கா 18:7) என்று வேதம் கூறுகிறது. பரிசுத்த ஆவியானவர் அவர்களைப் புதிய சிருஷ்டியாக மாற்றி, தத்தெடுக்கப்பட்ட புத்திரர் என்ற உணர்வைத் தந்து, அவர்களை 'அப்பா, பிதாவே' என்று அழைக்கச் செய்கிறார் (ரோமர் 8:15). கர்த்தராகிய இயேசு அவர்களை உயிர்ப்பித்து, அவர்களுக்குப் பேச்சையும் நாவையும் தந்து, "இனி நீ ஊமையாயிருக்க மாட்டாய்" என்கிறார். தேவனுக்கு ஊமையான பிள்ளைகள் எவரும் இல்லை. பிறந்த குழந்தை அழுவதைப் போல, ஜெபிப்பது என்பது புதிய சிருஷ்டியின் இயல்பான ஒரு பகுதியாகும். அவர்கள் தங்களுக்குத் தேவையான கிருபையின் அவசியத்தைக் காண்கிறார்கள்; தங்கள் வறுமையையும் பலவீனத்தையும் உணர்கிறார்கள். இதைவிட ஞானமான காரியம் வேறெதுவும் இருக்க முடியாது; அவர்கள் ஜெபிக்கத்தான் வேண்டும்.

வேதத்தில் உள்ள பரிசுத்தவான்களின் வாழ்க்கையை நான் உற்று நோக்குகிறேன். ஆதியாகமம் முதல் வெளிப்படுத்துதல் வரை உள்ள முழு வரலாற்றிலும், ஜெபிக்காத ஒரு பக்தனைக்கூட நான் கண்டதில்லை. இரட்சிக்கப்பட்டவர்களைக் குறித்து, "அவர்கள் கர்த்தரை நோக்கிக் கூப்பிட்டார்கள்" (1 பேதுரு 1:17) அல்லது "இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தைத் தொழுதுகொண்டார்கள்" (1 கொரிந்தியர் 1:2) என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அழிந்து போகிறவர்களைக் குறித்து, "அவர்கள் கர்த்தரை நோக்கித் தொழுதுகொள்கிறதில்லை" (சங்கீதம் 14:4) என்று வேதம் எச்சரிக்கிறது.

வரலாற்றில் மேன்மையான வாழ்க்கை வாழ்ந்த அநேக கிறிஸ்தவர்களின் வரலாறுகளை நான் வாசித்திருக்கிறேன். அவர்களில் செல்வந்தர்கள், ஏழைகள், கற்றவர்கள், கல்லாதவர்கள் எனப் பலதரப்பட்ட மக்கள் இருந்தனர். எப்பிஸ்கோப்பியர்கள், கல்வினிச அல்லது ஆர்மினியப் போதனையைப் பின்பற்றுபவர்கள் எனப் பல பிரிவினராக அவர்கள் இருந்தாலும், அவர்கள் அனைவரிடமும் காணப்பட்ட ஒரு பொதுவான பண்பு: அவர்கள் அனைவரும் ஜெபிக்கிற மக்களாய் இருந்தார்கள்.

இக்காலத்து மிஷனரி அறிக்கைகளை நான் வாசிக்கும்போது, உலகெங்கும் அநேகர் சுவிசேஷத்தை ஏற்றுக்கொள்வதைக் கண்டு மகிழ்கிறேன். ஆப்பிரிக்கா, நியூசிலாந்து, இந்தியா, சீனா என எங்கும் மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன. மனந்திரும்பும் ஒவ்வொருவரும் மற்றவர்களிடமிருந்து பல காரியங்களில் வேறுபடலாம். ஆனால், எல்லா மிஷனரி இயக்கங்களின் மூலமாகவும் நான் அறிந்துகொண்ட வியக்கத்தக்க உண்மை என்னவென்றால்: "மனந்திரும்பிய மக்கள் ஜெபிக்கிறார்கள்" என்பதே!

ஜெபிக்காமல் இருப்பது

ஒருவர் உண்மையின்றி அல்லது நேர்மையின்றி ஜெபிக்கக்கூடும் என்பதை நான் மறுக்கவில்லை. ஒரு மனிதனின் ஜெபத்தை மட்டுமே வைத்து அவன் ஆத்தும நிலையைத் தீர்மானிக்க முடியாது. ஏனெனில், கிறிஸ்தவத்தின் பிற அம்சங்களில் இருப்பது போலவே ஜெபத்திலும் மாய்மாலமும் வேஷமும் இருக்கக்கூடும். ஆனால் நான் சொல்ல விரும்புவது இதுதான்: ஜெபிக்காமல் இருப்பது, ஒருவன் இன்னும் உண்மையான கிறிஸ்தவனாக மாறவில்லை என்பதற்கான தெளிவான அடையாளம்.

அப்படிப்பட்டவர்கள் தங்கள் பாவத்தை இன்னும் உணரவில்லை; அவர்கள் தேவனை நேசிக்கவில்லை; கிறிஸ்துவுக்குத் தாங்கள் கடன்பட்டிருப்பதை அவர்கள் அறியவில்லை. அவர்கள் பரிசுத்தமடைதலின் பாதையில் ஓடவில்லை; பரலோகத்தை விரும்பவில்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர்கள் இன்னும் மறுபிறப்பையோ, புது சிருஷ்டியின் மாற்றத்தையோ அடையவில்லை. அவர்கள் தெரிந்துகொள்ளுதல், கிருபை, விசுவாசம், வேதம் என உயரிய காரியங்களைக் குறித்துப் பேசி மனிதர்களை ஏமாற்றலாம்; ஆனால் அவர்கள் ஜெபிக்கவில்லை என்றால், இவை அனைத்துமே வீண்தான்.

உண்மையான சான்று

பரிசுத்த ஆவியானவர் ஒரு மனிதனுக்குள் கிரியை செய்கிறார் என்பதற்கு, அவன் இருதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து ஏறெடுக்கும் ஜெபமே போதுமான சாட்சியாகும். ஒருவன் மிகச் சிறப்பாகப் பிரசங்கிக்கலாம், நூல்கள் எழுதலாம், அழகாகப் பேசலாம், நற்செயல்களில் ஈடுபடலாம். ஆனால், இவை அனைத்தையும் செய்துகொண்டே ஒருவன் யூதாசைப் போலவும் இருக்க முடியும். ஒருவனுக்குள் மெய்யான தாகம் வரும்போது, அவன் தனி அறைக்குச் சென்று தன் ஆத்துமாவைத் தேவனுக்கு முன்பாக ஊற்றி ஜெபிக்கிறான்.

தேவன் ஒருவன் மனந்திரும்பியதற்கான அடையாளமாக ஜெபத்தையே குறிப்பிடுகிறார். அனனியாவைத் தமஸ்குவில் உள்ள சவுலிடம் அனுப்பும்போது, அவன் மனந்திரும்பியதற்குத் தேவன் சொன்ன ஒரே அடையாளம்: "இதோ, அவன் ஜெபம்பண்ணுகிறான்" (அப்போஸ்தலர் 9:11).

ஒருவன் ஜெபிக்க முற்படும்போது அநேகச் சிந்தனைகளும், போராட்டங்களும், பயங்களும் அவன் மனதை அலைக்கழிக்கக்கூடும் என்பதை நான் அறிவேன். ஆனால், இந்தத் தடைகளையும் மீறித் தேவனைத் தேடாதவர்கள், இறுதியில் தேவனை அறியாதவர்களோடே சேர்க்கப்படுவார்கள். அநேக நேரங்களில் மனிதர்களின் ஜெபங்கள் அதிகாலையில் பெய்யும் பனித்துளி சூரியன் உதித்தவுடன் மறைவது போலத் தோன்றி மறைகின்றன. ஆனால், நொறுங்குண்ட இருதயத்திலிருந்து வெளிப்படும் மெய்யான ஜெபத்தின் மதிப்பு எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது.

பரிசுத்த ஆவியானவர் ஒரு பாவியை மெதுவாகவே கிறிஸ்துவிடம் வழிநடத்துகிறார் என்பதை நான் அறிவேன். ஆனால், கண்கள் காண்பதை வைத்தே என்னால் தீர்மானிக்க முடியும். ஒருவன் விசுவாசிக்கத் தொடங்காதவரை அவனை நான் நீதிமான் என்று சொல்லமாட்டேன். அதுபோலவே, ஒருவன் ஜெபிக்கத் தொடங்காதவரை அவனை நான் விசுவாசி என்று அழைக்கமாட்டேன். 'ஊமையான விசுவாசம்' என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாது. விசுவாசத்தின் முதல் செயல் இறைவனுடன் பேசுவதுதான். சரீரத்திற்கு உயிர் எப்படி அவசியமோ, ஆத்துமாவிற்கு விசுவாசம் அப்படி அவசியம். சரீரத்திற்கு மூச்சு எப்படி தேவையோ, விசுவாசத்திற்கு ஜெபம் அப்படித் தேவை. சுவாசிக்காமல் ஒரு மனிதன் உயிர் வாழ முடியாது என்பதைப் போலவே, ஜெபிக்காமல் ஒருவன் விசுவாசி என்று சொல்லிக்கொள்வதையும் என்னால் ஏற்க முடியாது.

எனவே, ஒரு ஊழியக்காரன் ஜெபத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்துப் பேசும்போது ஆச்சரியப்படாதீர்கள். நீங்கள் ஜெபிக்க வேண்டும் என்பதே எங்கள் நோக்கம். கிறிஸ்தவக் கோட்பாடுகள் குறித்த உங்கள் அறிவு சரியாக இருக்கலாம்; சீர்திருத்தக் கொள்கைகளின் மீது உங்களுக்குப் பற்று இருக்கலாம். ஆனால், இவை அனைத்தும் வெறும் அறிவு சார்ந்ததாகவோ அல்லது சபை சார்ந்ததாகவோ மட்டும் இருந்துவிடக்கூடும். நீங்கள் உண்மையாகவே கிருபையின் சிங்காசனத்திற்கு முன்பாகச் செல்கிறீர்களா என்பதும், மனிதர்களிடம் பேசுவது போலத் தேவனோடும் பேசுகிறீர்களா என்பதுமே எங்களுக்கு முக்கியமானது.

நீங்கள் ஒரு மெய்யான விசுவாசியா என்பதை அறிய விரும்புகிறீர்களா? அப்படியானால் என் கேள்வி மிக முக்கியமானது: நீங்கள் ஜெபம் செய்கிறீர்களா?

நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?

சிலர் ஒருபோதும் ஜெபிப்பதில்லை

"நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?" என்று நான் உங்களிடம் கேட்கிறேன். ஏனெனில், இன்றைய கிறிஸ்தவத்தில் தனிப்பட்ட ஜெபத்தைப் போலப் புறக்கணிக்கப்படும் கடமை வேறொன்றும் இல்லை.

கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை வாழ்வதற்குச் சாதகமான ஒரு காலப்பகுதியில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். முன்னெப்போதையும் விட இப்போது பல இடங்களில் திருச்சபைகளும் ஆராதனைத் தலங்களும் உள்ளன. முன்பைக் காட்டிலும் இப்போது அதிகமான மக்கள் ஆராதனைகளில் கலந்துகொள்கிறார்கள். மக்கள் இவ்வளவு பொதுவான ஜெபக் கூட்டங்களை நடத்தினாலும், அநேகர் தனிஜெபம் செய்வதில்லை என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். தேவனுக்கும் நமது ஆத்துமாவுக்கும் இடையில் நடக்கும் உரையாடல்களை மனிதக் கண்கள் காண்பதில்லை; இதன் காரணமாகவே பலர் தனிஜெபத்தை உதாசீனப்படுத்துகிறார்கள்.

ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் ஒருபோதும் ஜெபத்தின் வார்த்தைகளை உச்சரிப்பதில்லை என்று நான் கருதுகிறேன். அவர்கள் உண்கிறார்கள், குடிக்கிறார்கள், உறங்குகிறார்கள், வேலைக்குச் செல்கிறார்கள், மீண்டும் இல்லம் திரும்புகிறார்கள். கர்த்தர் கொடுத்த காற்றைச் சுவாசித்து, அவருடைய உலகத்திலே உலவி, அவருடைய கிருபையினால் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள். ஒருநாள் மரிக்கப்போகும் சரீரத்தைப் பெற்றிருக்கும் அவர்களுக்கு முன்பாக நியாயத்தீர்ப்பும் நித்தியமும் காத்திருக்கிறது. அப்படியிருந்தும் அவர்கள் தேவனிடம் ஜெபிப்பதில்லை. அழிந்துபோகும் மிருகங்களைப் போலவும், ஆத்துமா இல்லாத உயிரினங்களைப் போலவும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களுக்குச் சுவாசத்தையும் ஜீவனையும் அனைத்தையும் அருளிய தேவனிடம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாத இவர்களுக்கு, இறுதியில் தேவனுடைய வாயிலிருந்து நித்திய தண்டனை வரப்போகிறது. இது எவ்வளவு கொடூரமானது! இது மறைவாக நடக்கும் ஒன்றல்ல, அனைவரும் அறியும் விதமாகவே நிகழப்போகிறது.

வெறும் சடங்காச்சார ஜெபங்கள்

ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் ஜெபங்கள் வெறும் உதட்டு வார்த்தைகளாகவும், மனப்பாடம் செய்தவற்றைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதாகவும் மட்டுமே இருக்கின்றன. அந்த வார்த்தைகளின் பொருளைக் கூட உணராமல் அவர்கள் ஜெபிக்கிறார்கள். சிலர் சிறுவயதில் பள்ளியில் கற்ற ஜெபத்தை அவசர அவசரமாகச் சொல்கிறார்கள்; சிலர் தாங்கள் பின்பற்றும் விசுவாச அறிக்கையிலிருந்து ஜெபிக்கிறார்கள், ஆனால் அதன் ஆழத்தை உணருவதில்லை. இன்னும் சிலர் கர்த்தர் கற்பித்த ஜெபத்தைச் சொல்கிறார்கள், ஆனால் அதில் உள்ள ஆசீர்வாதங்களை உணர்ந்தோ, முழு மனதோடோ அவர்கள் அதைச் செய்வதில்லை.

இறையியலை நன்கு அறிந்தவர்கள் கூடத் தங்கள் ஜெபங்களைக் குறித்து அஜாக்கிரதையாக இருக்கிறார்கள். படுக்கையில் சாய்ந்தபடி முணுமுணுப்பது அல்லது வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்போது கவனமில்லாமல் ஜெபிப்பது என அலட்சியமாக இருக்கிறார்கள். இப்படி ஜெபித்துவிட்டு, தேவன் தங்கள் ஜெபத்தைக் கேட்டுவிட்டார் என்று அவர்கள் தவறாக எண்ணிக் கொள்கிறார்கள். இருதயத்திலிருந்து வராத வார்த்தைகள் ஆத்துமாவிற்கு எந்தப் பயனும் தராது. அது விக்கிரகங்களுக்கு முன்பாக எழுப்பப்படும் பொருளற்ற சத்தத்தைப் போன்றது. உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து எழாமல், வெறும் உதடுகளிலிருந்து வரும் வார்த்தைகள் ஜெபமே அல்ல.

தமஸ்கு வீதியில் கர்த்தர் சவுலைச் சந்திப்பதற்கு முன்பாக, சவுல் பல நீண்ட ஜெபங்களைச் செய்திருப்பார் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால், அவர் இயேசுவைச் சந்தித்த பிறகு நொறுங்குண்ட இருதயத்தோடு ஜெபித்தபோதுதான், "அவன் இப்பொழுது ஜெபம் பண்ணுகிறான்" (அப்போஸ்தலர் 9:11) என்று கர்த்தர் சாட்சி பகர்ந்தார். இது உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கலாம், ஆனால் நான் உண்மையைத்தான் சொல்கிறேன்.

மனிதன் ஏன் ஜெபிப்பதில்லை?

ஜெபிப்பது என்பது மனிதனின் இயல்பான குணம் அல்ல. "மாம்ச சிந்தை தேவனுக்கு விரோதமான பகை" (ரோமர் 8:7). மனித இருதயம் தேவனை விட்டுத் தூரமாகச் செல்வதையே விரும்புகிறது. கர்த்தருக்கு முன்பாக மனிதர்களுக்கு ஒருவித பய உணர்வு மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது.

தன் பாவத்தை உணராமலும், தன் ஆவிக்குரிய நிலையை அறியாமலும், காணப்படாதவைகளின் மேல் விசுவாசம் இல்லாமலும் ஒருவன் ஜெபிப்பதில் என்ன பயன்? மக்கள் இவற்றை அறிவால் அறிந்திருந்தாலும், உள்ளத்தால் உணரவில்லை. அநேகர் அகலமான பாதையில் பயணிக்கிறார்கள்; இதனால்தான் மிகச் சிலரே உண்மையாக ஜெபிக்கிறார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்.

ஜெபிப்பதை நாகரிகமற்ற செயலாகக் கருதுபவர்களைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். பலர் ஜெபிக்க வெட்கப்படுகிறார்கள். மற்றவர்கள் முன்னிலையில் ஜெபிக்கப் பயந்து, புறஜாதி மக்களுடன் இருக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டால் ஜெபிக்காமலே உறங்கச் செல்கிறார்கள். அவர்கள் நாகரிகமாக உடை உடுத்தி, சமூகத்தில் நல்ல நிலையில் இருந்தாலும், ஜெபிக்க மறுக்கிறார்கள். சமுதாயத்தில் மக்கள் ஜெபிக்கத் தயங்குவதை நான் கண்கூடாகக் காண்பதால், வெகு சிலரே உண்மையாக ஜெபிக்கிறார்கள் என்பதை மறுக்க முடியாது.

அநேக மக்களின் வாழ்க்கையைப் பாருங்கள். அவர்கள் இரவும் பகலும் பாவத்தோடு உறவாடிக் கொண்டிருக்கும்போது, அவர்கள் உலகத்திற்கு எதிராக ஜெபிக்கிறார்கள் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? தேவனுக்காகச் சேவை செய்யச் சிறிதும் விருப்பமில்லாதவர்கள், அதற்கான கிருபையைத் தேவனிடம் கேட்பார்கள் என்று எதிர்பார்ப்பது இயலாத காரியம். ஜெபமும் பாவமும் ஒரே இருதயத்தில் குடியிருக்க முடியாது. ஜெபம் பாவத்தை ஒழிக்கும் அல்லது பாவம் ஜெபத்தை ஒழிக்கும்.

மரணத் தருவாயில் ஜெபம்

பலருடைய மரணத் தருவாயைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். மரணத்தை நெருங்கும்போதுதான் தாங்கள் தேவனுக்கு எவ்வளவு அந்நியர்களாக இருக்கிறோம் என்பதைப் பலர் உணருகிறார்கள். அவர்கள் சுவிசேஷத்தை அறியாததற்காக மட்டுமல்ல, கர்த்தரிடம் பேசுவதற்கான வல்லமை அற்றவர்களாக இருப்பதைக் கண்டும் வருந்துகிறார்கள். அந்த இக்கட்டான நேரத்தில் தேவனிடம் செல்ல அவர்கள் எடுக்கும் முயற்சிகள் தடுமாற்றம் நிறைந்ததாக இருக்கின்றன. அவர்கள் இதற்கு முன்பு கர்த்தரிடம் பேசியதே இல்லை.

ஒரு போதகர் மரணப்படுக்கையில் இருந்த ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தபோது, அவள் தனக்காக ஜெபிக்கும்படி கேட்டாள். போதகர், "உங்களுக்காக நான் என்ன ஜெபிக்க வேண்டும்?" என்று கேட்டபோது, அவளுடைய ஆத்துமாவிற்குத் தேவையான ஒரு வார்த்தையைக்கூட அவளால் சொல்ல முடியவில்லை. அவள் ஒரு சடங்காச்சாரமான ஜெபத்தை மட்டுமே எதிர்பார்த்தாள். மரணப்படுக்கை பல இரகசியங்களை வெளிப்படுத்தும். வியாதியிலும் மரணத்தின் விளிம்பிலும் உள்ள மக்களிடம் நான் கண்ட இந்தக் காட்சிகள், "சிலரே ஜெபிக்கிறார்கள்" என்ற என் எண்ணத்தை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

உங்கள் இருதயத்தை என்னால் பார்க்க முடியாது; உங்கள் தனிப்பட்ட ஆவிக்குரிய நிலையை நான் அறியேன். ஆனால், வேதத்தையும் உலகத்தையும் உற்று நோக்கும்போது, இதைவிட முக்கியமான கேள்வியை என்னால் கேட்டுவிட முடியாது: "நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?"

தேவன் ஆயத்தமாயிருக்கிறார்

'நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?' என்று கேட்கிறேன். ஏனெனில், ஜெபம் என்பது கிறிஸ்தவ ஜீவியத்தில் மிகுந்த ஊக்கமளிக்கும் ஒரு செயலாகும்.

மனிதன் ஜெபிக்க முயற்சி செய்தால் மட்டும் போதும், அதை எளிமையாக்குவதற்குத் தேவையான எல்லாம் தேவனிடம் இருக்கிறது. எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும் தீர்வு அளிக்கப்படும். கோணலானவைகள் செவ்வையாக்கப்படும்; கரடுமுரடானவைகள் சமமாக்கப்படும். எனவே, ஒரு மனிதன் ஜெபிக்காமல் இருப்பதற்கு எந்தச் சாக்குப்போக்கும் சொல்ல முடியாது.

எந்த மனிதனாக இருந்தாலும், அவன் எவ்வளவு பெரிய பாவங்களைச் செய்திருந்தாலும், உதவியற்ற நிலையில் இருந்தாலும், தேவனைப் பிதாவாக அழைக்கக்கூடிய வழி ஒன்று இருக்கிறது. இயேசு கிறிஸ்து நமக்காகச் சிலுவையில் செய்த தியாக பலியின் மூலமாக அதற்கொரு தீர்வை ஏற்படுத்தியிருக்கிறார். இனி தேவனுடைய பரிசுத்தமும் நீதியும் பாவிகளைப் பயமுறுத்தி, அவர்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளப்போவதில்லை. ஆனால், இக்காரியங்கள் இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாகத் தேவனிடம் சேருகிறவர்களுக்கும், கர்த்தருடைய கிருபையைத் தேடுகிறவர்களுக்கும், அவருடைய வார்த்தையைக் கேட்கிறவர்களுக்கும் மட்டுமே பொருந்தும். இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் ஏறெடுக்கப்படும் ஜெபம் ஒருபோதும் ஏமாற்றமடைந்ததில்லை. அந்த நாமத்தினாலே மனிதன் தைரியமாகத் தேவனிடத்தில் கிட்டிச்சேர்ந்து, நம்பிக்கையோடு தேவனிடம் கேட்க முடியும். தேவனும் அந்த ஜெபத்தைக் கேட்பதற்கு ஆயத்தமாக இருக்கிறார். இந்தக் காரியங்களைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இது உங்களை உற்சாகப்படுத்தவில்லையா?

எப்போதுமே ஒரு வழக்கறிஞர் உங்களுக்காகப் பரிந்து பேசுகிறவராக, அவர் மூலமாய்த் தேவனிடம் சேருகிறவர்களுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார். அந்த வழக்கறிஞர் இயேசு கிறிஸ்துவே. அவர் நமது ஜெபத்தைத் தம்முடைய சர்வ வல்லமையுள்ள பரிந்துபேசுதலின் மூலமாகத் தேவனிடம் சேர்க்கிறார். நமது ஜெபம் இயேசுவின் வல்லமையோடு கலக்கும்போது, அது மிகவும் இனிமையாகக் கர்த்தருடைய சமூகம் நோக்கிச் செல்கிறது. அந்த ஜெபம் நம்மிலிருந்து பிறக்கும்போது எத்துணை பலவீனமானதாக இருந்தாலும், நம்முடைய பிரதான ஆசாரியனும் மூத்த சகோதரனுமாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் கரங்களில் அது மிகவும் பலமுள்ளதாகவும் வல்லமையுள்ளதாகவும் மாறுகிறது. ஒரு வங்கிக் காசோலை கையொப்பம் இல்லாமல் இருந்தால், அது வெறும் வெற்றுக்காகிதமே. ஒரு எழுதுகோலின் முனைப்பகுதியே அதற்கு மதிப்பை அளிக்கிறது. ஆதாமின் சந்ததியாகிய ஒரு ஏழைக்குழந்தை ஏறெடுக்கும் ஜெபம் மிகவும் பலவீனமானதுதான். ஆனால், இயேசுவின் கையினால் அதற்கு ஒப்புதல் கொடுக்கப்படும்போது அது மிகவும் பலமுள்ளதாய் மாறுகிறது. உரோம சாம்ராஜ்யத்தில், உரோமக் குடியுரிமை பெற்ற ஜனங்களுக்கு உதவி செய்வதற்கு என்று ஒரு அதிகாரி நியமிக்கப்பட்டிருப்பார். அவரின் வாசற்படி எப்போதும் திறந்திருக்கும். அதேபோல, இரக்கத்திற்காகவும் கிருபைக்காகவும் தன்னிடம் கெஞ்சுகின்ற அனைத்து மக்களின் ஜெபத்தையும் கேட்பதற்கு இயேசு கிறிஸ்துவின் காதுகளும் திறந்தே இருக்கின்றன. அதுவே இயேசுவின் பணி. அவர்களின் ஜெபத்தைக் கேட்பதே இயேசுவுக்குச் சந்தோஷமான காரியம். இந்தக் காரியங்களைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இது உங்களுக்கு உற்சாகம் அளிக்கவில்லையா?

ஜெபத்தில் நமது பலவீனங்களுக்கு உதவப் பரிசுத்த ஆவியானவர் எப்போதும் தயாராக இருக்கிறார். நாம் தேவனிடம் பேசுவதற்குச் செய்கிற முயற்சிகளில் உதவுவதே பரிசுத்த ஆவியானவரின் முதன்மையான பணியாய் இருக்கிறது. 'எனக்கு ஒன்றும் சொல்லத் தெரியவில்லையே' என்று கவலைப்படத் தேவையில்லை. நாம் ஆவியானவரிடம் உதவியைக் கேட்கும்போது அவர் உதவத் தயாராயிருக்கிறார். கர்த்தருடைய மக்கள் ஏறெடுக்கிற ஜெபமானது ஆவியானவரின் வார்த்தைகளே. அவர்களுக்குள் வாசம்பண்ணுகிற பரிசுத்த ஆவியானவர், அவர்களுக்குக் கிருபையின் ஆவியைக் கொடுத்து ஜெபிக்கும்படிச் செய்கிறார். நிச்சயமாகக் கர்த்தருடைய பிள்ளைகளின் ஜெபங்கள் கேட்கப்படும் என நம்பலாம். இது வெறுமனே உதடுகளில் முணுமுணுப்பவர்களுக்கு அல்ல; பரிசுத்த ஆவியின் உதவியோடு மன்றாடுபவர்களுக்கு மட்டுமே பொருந்தும். இந்தக் காரியங்களைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இவை உங்களுக்கு உற்சாகம் அளிக்கவில்லையா?

வாக்குத்தத்தங்கள் ஜெபிக்கிறவர்களுக்கு மிகவும் பெரியதும் விலையேறப்பெற்றதுமான வாக்குத்தத்தங்கள் உள்ளன. இயேசுகிறிஸ்து பின்வரும் வசனங்களின் மூலமாக அதைச் சொல்லுகிறார்: “கேளுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்; தேடுங்கள், அப்பொழுது கண்டடைவீர்கள்; தட்டுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்குத் திறக்கப்படும். ஏனெனில், கேட்கிறவன் எவனும் பெற்றுக்கொள்ளுகிறான்; தேடுகிறவன் கண்டடைகிறான்; தட்டுகிறவனுக்குத் திறக்கப்படும்” (மத்தேயு 7:7, 8). மேலும், "நீங்கள் விசுவாசமுள்ளவர்களாய் ஜெபத்திலே எவைகளைக் கேட்பீர்களோ, அவைகளையெல்லாம் பெறுவீர்கள்" (மத்தேயு 21:22). "நீங்கள் என் நாமத்தினாலே எதைக் கேட்பீர்களோ, குமாரனில் பிதா மகிமைப்படும்படியாக அதைச் செய்வேன். என் நாமத்தினாலே நீங்கள் எதைக் கேட்டாலும் அதை நான் செய்வேன்" (யோவான் 14:13, 14). நடு இரவில் சென்று தன்னுடைய நண்பனிடம் உணவு வருந்திக் கேட்ட உவமையிலிருந்தும், கைவிடப்பட்ட விதவையின் உவமையிலிருந்தும் இயேசு எதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்? (லூக்கா 11:5; 18:1). இந்தப் பகுதிகளைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். இது உங்களை ஜெபிப்பதற்கு உற்சாகப்படுத்தவில்லையா?

உதாரணங்கள் ஜெபத்தின் வல்லமையை விளக்கும் அருமையான உதாரணங்கள் வேதத்தில் இருக்கின்றன. ஜெபத்தால் செய்ய முடியாத அளவுக்கு எதுவும் பெரியதாகவோ கடினமானதாகவோ இல்லை. ஜெபம் நெருப்புக்கு எதிராகவும், காற்றுக்கு எதிராகவும், பூமிக்கு எதிராகவும், நீருக்கு எதிராகவும் ஜெயங்களைப் பெற்றிருக்கிறது. ஜெபம் செங்கடலைப் பிரித்தது. ஜெபம் கன்மலையிலிருந்து நீரையும், வானத்திலிருந்து அப்பத்தையும் கொண்டுவந்தது. ஜெபம் சூரியனை ஒரே நிலையிலே நிற்கவைத்தது. ஜெபத்தால் வானத்திலிருந்து அக்கினி இறங்கிவந்து எலியாவின் பலியைப் பட்சித்தது. ஜெபம் அகித்தோப்பேலின் ஆலோசனையைப் பைத்தியமாக்கிவிட்டது. ஜெபம் சனகெரிப் ராஜாவின் இராணுவத்தைத் தூக்கியெறிந்தது. ஸ்காட்லாந்து ராணியான மேரி ஜெபத்தைப் பற்றிச் சொன்ன வார்த்தைகள் மிகவும் மேன்மையானவை. அவள் சொன்னது: "பத்தாயிரம் போர்வீரர்கள் கொண்ட படையைப் பார்க்கிலும், ஜான் நாக்ஸின் (John Knox) ஜெபத்திற்கு நான் பயப்படுகிறேன்." ஜெபம் வியாதி நிறைந்தவர்களுக்குச் சுகம் கொடுத்தது; மரித்தவர்களை உயிரோடு எழுப்பியது. ஜெபம் அநேக ஆத்துமாக்களுக்கு மனந்திரும்புதலைக் கொண்டுவந்துள்ளது. அகஸ்டீனின் தாயாருக்கு ஒரு முதிர்ந்த கிறிஸ்தவர் சொன்னது: "அநேகக் கண்ணீர் வேண்டுதல்களுக்குச் சொந்தக்காரனாகிய உன் மகன் அழிந்துபோகப் போவதில்லை." ஜெபமும், வேதனைகளும், விசுவாசமும் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யும். தேவனால் தத்தெடுக்கப்பட்டவனுக்கு எந்த ஒரு காரியமும் சாத்தியமற்றது இல்லை. "இந்த ஜனங்களை அழிக்கப்போகிறேன்" என்று தேவன் சொன்னபோது, மோசே இஸ்ரவேல் ஜனங்களுக்காகத் தேவனிடம் மன்றாடினார் (யாத்திராகமம் 32:10). எவ்வளவு தூரம் ஆபிரகாம் சோதோமின் இரக்கத்திற்காக மன்றாடினாரோ, அவ்வளவு தூரம் தேவனும் இரக்கம் காட்டினார். ஆபிரகாம் ஜெபத்தை நிறுத்தும் வரைக்கும் தேவன் இரக்கத்தைக் குறைக்கவே இல்லை. சற்று இதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். இது உங்களை உற்சாகப்படுத்தவில்லையா?

ஆவிக்குரிய காரியங்களில் வெற்றிகளைப் பெறுவதற்கும், முன்னோக்கிச் செல்வதற்கும் நான் மேலே விளக்கிய ஜெபத்தைத் தவிர வேறு எந்தக் காரியத்தால் நமக்கு உதவிசெய்ய முடியும்? தேவனின் இரக்கத்தைப் பெறவும், நம்முடைய வழிகளில் தடைபோடுகிற பாவத்தை மேற்கொள்வதற்குப் பெலத்தைப் பெறவும் ஜெபத்தைத் தவிர வேறு எந்தக் காரியம் நமக்கு உதவும்? ஒருவேளை நரகத்தில் இருக்கும் பிசாசுகளுக்கு அப்படியொரு வழி இருந்திருந்தால், அவர்கள் எத்தனை ஆவலுடனும் சந்தோஷத்துடனும் அதைச் செய்திருப்பார்கள்!

ஆனால், இத்தனை மகிமையான ஜெபத்தை அசட்டை செய்கிற மனிதன் முடிவில் எங்கே போகப்போகிறான் தெரியுமா? ஜெபமே செய்யாமல் மரணத்தைச் சந்திக்கிற மனிதனுக்குக் கிடைக்கக்கூடிய பங்கு என்ன தெரியுமா? நிச்சயமாக, இதை வாசிக்கிற நீங்கள் அந்தக் கூட்டத்தில் இருக்கக்கூடாது என விரும்புகிறேன். மறுபடியும் கேட்கிறேன், நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?

மிகப்பெரிய வித்தியாசம்

"நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?" என்று நான் கேட்கிறேன். ஏனெனில், ஜெபத்தில் விடாமுயற்சியுடன் இருப்பதே சிறப்பான பரிசுத்த வாழ்க்கையின் இரகசியமாகும்.

உண்மையாகவே, கிறிஸ்தவர்களிடையே மிகப்பெரிய வித்தியாசம் காணப்படுகிறது. கர்த்தருடைய இராணுவத்தில் முன்வரிசையில் நிற்பவர்களுக்கும் பின்னால் நிற்பவர்களுக்கும் இடையில் ஒரு பெரும் வேறுபாடு இருக்கிறது. அவர்கள் அனைவரும் ஒரே இராணுவத்தில்தான் போர் புரிகிறார்கள்; ஆனால், ஒருசிலர் மிகவும் துணிவுடன் நல்ல போர் புரிகிறவர்களாயிருக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் கர்த்தருடைய பணியைத்தான் செய்கிறார்கள்; ஆனால், ஒருசிலர் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் சிறப்பாகச் செய்கிறார்கள். தேவன் கொடுத்த வெளிச்சம் அனைவரிடமும் இருக்கிறது; ஆனால், ஒருசிலர் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் அதிகமாய்ப் பிரகாசிக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் ஒரே ஓட்டத்தைத்தான் ஓடுகிறார்கள்; ஆனால், ஒருசிலர் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் வேகமாக ஓடுகிறார்கள். அவர்கள் எல்லாரும் ஒரே தேவனையும் இரட்சகரையும்தான் நேசிக்கிறார்கள். ஆனால், ஒருசிலரின் நேசம் மட்டும் மற்றவர்களின் நேசத்தைப் பார்க்கிலும் எப்படி அதிகமாயிருக்கிறது? நம் மத்தியில் காரியம் இப்படி இல்லையா என நான் ஒவ்வொரு உண்மையான கிறிஸ்தவனைப் பார்த்தும் கேட்கிறேன்.

ஒருசில கர்த்தருடைய பிள்ளைகள் மனந்திரும்புதலின்போது எப்படி இருந்தார்களோ அப்படியேதான் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மறுபிறப்பை அடைந்திருந்தாலும், இன்னும் ஆவிக்குரிய குழந்தைகளாகவே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் பழைய கிறிஸ்தவ அனுபவங்களையே சொல்லிக்கொண்டிருப்பார்கள். பத்து வருடத்திற்கு முன்பாக மனந்திரும்பியபோது எப்படி இருந்தார்களோ அப்படியேதான் இன்றும் இருப்பார்கள். அவர்களின் ஆவிக்குரிய தாகமும், கிறிஸ்தவத்தில் கொண்ட ஆர்வமும் ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டத்திற்குள்ளேயே இருக்கும். நிச்சயமாக அவர்கள் மோட்சப் பிரயாணிகள்தான்; ஆனால், பழைய கிபியோனியர்களைப் போலக் காணப்படுகிறார்கள். அவர்களுடைய அப்பம் உலர்ந்து பூசணம் பிடித்திருக்கிறது; பாதரட்சைகள் பழசாய்ப் போயிருக்கின்றன; ஆடைகள் கிழிந்திருக்கின்றன. நான் மிகுந்த துக்கத்துடனும் துயரத்துடனும் இதைக் கூறுகிறேன். நான் சொல்வது உண்மையில்லையா என ஒவ்வொரு உண்மையான கிறிஸ்தவனையும் பார்த்துக் கேட்கிறேன்.

எப்போதும் முன்னேறிச் செல்கிற கர்த்தருடைய பிள்ளைகளும் சிலர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மழைக்குப் பிறகு முளைக்கிற புல்லுக்கு ஒப்பாக இருக்கிறார்கள். இஸ்ரவேல் மக்கள் விருத்தியடைந்ததுபோல அவர்கள் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் விருத்தியடைவார்கள். அவர்கள் கிதியோனைப் போலத் தொடர்ந்து முன்னேறுவார்கள். அவர்கள் ஒருசில நேரம் விழுந்துபோகலாம், ஆனால் எப்போதும் இயேசுவைப் பின்பற்றுவதை நிறுத்தமாட்டார்கள். அவர்கள் எப்போதும் கிருபையின்மேல் கிருபையையும், விசுவாசத்தின்மேல் விசுவாசத்தையும், பலத்தின்மேல் பலத்தையும் சேர்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் நீங்கள் அவர்களைச் சந்திக்கும்போதும் அவர்களுடைய இருதயம் விஸ்தாரமாக வளர்ந்திருப்பதைக் காணலாம். அவர்களின் ஆவிக்குரிய நிலைமை உயர்ந்தும் பலப்பட்டும் இருக்கும். ஒவ்வொரு ஆண்டும் அவர்கள் வளர்ச்சியடைந்து கிறிஸ்தவத்தில் அநேக காரியங்களை உணர்ந்துகொள்வார்கள். தங்கள் விசுவாசத்தை வார்த்தைகளின் மூலம் மட்டுமல்ல, செயல்களின் மூலமாகவும் காட்டுவார்கள். அவர்கள் நன்மை செய்வது மட்டுமல்ல, தாங்கள் செய்கிற நற்செயல்களைச் சொல்லிக் காட்டவோ அல்லது அதில் திருப்தியடைந்து தேங்கிவிடவோ மாட்டார்கள். அவர்கள் பெரிய காரியங்களுக்கு முயற்சி செய்து, பெரிய காரியங்களைச் சாதிப்பார்கள். ஒருவேளை அவர்கள் தோற்றுப் போனால் மறுபடியும் முயற்சி செய்வார்கள். விழுந்துபோனால் மறுபடியும் எழுந்திருப்பார்கள். ஆனால் இவை எல்லாவற்றிலும் அவர்கள் தங்களை அப்பிரயோஜனமான ஊழியக்காரர்கள் என்றும், ஏழ்மையானவர்கள் என்றும் நினைத்துக்கொள்வார்கள். அவர்களிடம் ஆடம்பரத்தைப் பார்க்க முடியாது. அவர்களே எல்லார் கண்களுக்கு முன்பாகவும் கிறிஸ்தவத்தை அழகானதாகவும் அன்பான மார்க்கமாகவும் காட்டுகிறவர்கள். மனந்திரும்பாத மனிதர்களும் அவர்களின் வாழ்க்கையைப் பாராட்டுவார்கள். சுயநலம் கொண்ட உலக மனிதர்கள்கூட அவர்கள்மீது நல்ல கருத்துகளைக் கூறுவார்கள். அவர்களோடு இருப்பதும், அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்பதும் எவ்வளவு சிறப்பானது! அவர்களை நீங்கள் சந்திக்கும்போது, மோசே கர்த்தருடைய சமூகத்திலிருந்து வெளிவந்தபோது எப்படிக் காணப்பட்டாரோ, அப்படிக் காணப்படுவார்கள். நீங்கள் அவர்களோடு இணையும்போது அவர்கள் கூட இருப்பதால் அனலூட்டப்படுவீர்கள். நெருப்பிற்கு அருகில் இருப்பதுபோல உங்கள் ஆத்துமாவும் அனலடையும். அத்தகைய மனிதர்கள் ஒருசிலரே என்பது எனக்குத் தெரியும். ஏன் இப்படிப்பட்ட மக்கள் பலபேர் இல்லை? என்பதே நான் உங்களைப் பார்த்துக் கேட்கும் கேள்வி.

வேறுபாட்டின் காரணம்

நான் மேலே விளக்கிய வேறுபாட்டை நீங்கள் எப்படி எடுத்துக்கொள்ளப் போகிறீர்கள்? என்ன காரணத்தினால் ஒருசில விசுவாசிகள் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் பிரகாசமுள்ளவர்களாகவும் பரிசுத்தமுள்ளவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்? 20 பேரில் 19 பேர், "இது அவர்களின் தனிப்பட்ட ஜெபப் பழக்கத்தினால் ஏற்பட்ட வித்தியாசம்" என்றே நிச்சயம் சொல்வார்கள். குறைவாக ஜெபிப்பவர்களால் சிறப்பான பரிசுத்த வாழ்க்கையை வாழமுடியாது. சிறப்பான பரிசுத்த வாழ்க்கையை வாழுகிறவர்கள் நிச்சயமாக அதிகமாக ஜெபிக்கிறவர்களாகவே இருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன்.

இந்தச் செய்தியைக் கேட்கிற ஒருசிலருக்கு, இக்காரியங்கள் ஒரு எச்சரிக்கையின் ஒலியாக இருக்கும் என்று நிச்சயமாகச் சொல்லுகிறேன். நேர்த்தியான பரிசுத்த வாழ்க்கை ஒரு வரம் என்றும், அதை ஒருசிலர் மட்டுமே வாழமுடியும் என்றும் அநேகர் தவறான எண்ணம் கொண்டிருப்பதாக எனக்குத் தெரிகிறது. புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கும் வாழ்க்கை வரலாற்றைப் பார்த்துத் தூரத்தில் நின்று இரசிக்கிறார்கள். தங்களுக்கு அருகில் வாழ்கிற பரிசுத்தமான மனிதர்களை அழகானவர்களாக நினைக்கிறார்கள். இந்த வாழ்க்கை ஒவ்வொரு விசுவாசிக்கும் எட்டக்கூடியதாகவே இருந்தாலும், 'ஒருசிலர் மட்டுமே பெற்றுக்கொள்ள முடியும்' என்கிற அவர்களின் தவறான எண்ணமே அதைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியாமல் செய்கிறது. இது மிகப்பெரிய ஆபத்தை உருவாக்கும் தவறான எண்ணமாகும்.

மிகச்சிறந்த கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை என்பது விசுவாசத்தோடே கிருபையின் சாதனங்களைப் பயன்படுத்துவதில்தான் தங்கியிருக்கிறது என்று நம்புகிறேன். நாம் அசாதாரண முறையில் ஆவிக்குரிய தாலந்துகளைப் பெற்றுக்கொள்ளுகிறோம் என்று நான் சொல்ல வரவில்லை. ஒரு மனிதன் தேவனிடம் மனந்திரும்பிய பிறகு, தேவன் அவனுக்குக் கொடுத்திருக்கும் கிருபையின் சாதனங்களை முழு முயற்சியோடு பயன்படுத்தும்போதே அத்தகைய பரிசுத்தமான வாழ்க்கையை வாழ முடியும் என்று நான் சொல்லுகிறேன். இயேசுகிறிஸ்துவின் திருச்சபையில் மிகவும் சிறப்பாகச் செயல்படும் விசுவாசிகள், கர்த்தர் கொடுத்த வழிமுறையான தனிஜெபத்தைச் சிறப்பான முறையில் பயன்படுத்துவதாலேயே வளர்ந்திருக்கிறார்கள் என்று முழு நிச்சயத்துடன் அறிக்கையிடுகிறேன்.

ஜெபம் வல்லமையுள்ளது

வேதத்துக்கு உள்ளும் புறம்பும் மிகவும் பிரகாசமான சிறந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்த தேவனுடைய ஊழியக்காரர்களின் வாழ்க்கையைப் பாருங்கள். மோசேயைப் பற்றியும் பவுலைப் பற்றியும் என்ன எழுதியிருக்கிறது என்று பாருங்கள். சீர்திருத்தவாதிகளான லூத்தரை (Luther) பற்றியும் பிராட்போர்டை (Bradford) பற்றியும் வரலாற்றில் என்ன பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது என்று பாருங்கள். வைட்ஃபீல்ட் (Whitefield), செசில் (Cecil), வென் (Venn), பிக்கர்ஸ்டெத் (Bickersteth) மற்றும் மெக்செய்ன் (M’Cheyne) போன்றோரின் தனிப்பட்ட தெய்வீக வாழ்க்கையில் எது தொடர்புபட்டிருக்கிறது என்று கவனியுங்கள். தனிஜெபம் செய்யாமல் வெற்றியடைந்த ஏதேனும் பரிசுத்தவான்களையோ அல்லது இரத்த சாட்சிகளையோ என்னிடம் காண்பியுங்கள் பார்க்கலாம். அது முடியாது; ஏனெனில் அவர்கள் ஜெபிக்கிற மனிதர்களாய் இருந்திருக்கிறார்கள். ஜெபத்தைச் சார்ந்திருங்கள்; ஏனென்றால் ஜெபமே சக்தி வாய்ந்தது.

ஜெபமே பரிசுத்த ஆவியின் தொடர்ச்சியான வழிநடத்துதலைப் பெற்றுத் தருகிறது. இவரே ஒரு மனிதனின் இருதயத்தில் கிருபையின் கிரியையைத் தொடங்குகிறார். அவர் மட்டுமே ஒரு மனிதனை முன்னேற்றப் பாதையில் வழிநடத்தி வாழ்க்கையை ஆசீர்வாதமாக மாற்றுகிறார். நாம் ஜெபிப்பதை ஆவியானவர் விரும்புகிறார். யாரெல்லாம் அதிகமாக அவரின் உதவியைக் கேட்கிறார்களோ, அவர்கள் அதிகமாக ஆவியானவரின் உதவியைப் பெற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

பிசாசுக்கு எதிராகப் போராடவும், நமக்குள் தொடர்ச்சியாக இருக்கும் பாவங்களை மேற்கொள்வதற்கும் ஜெபமே ஒரு உறுதியான தீர்வாய் இருக்கிறது. இருதயத்திலிருந்து ஏறெடுக்கும் ஜெபத்திற்கு முன்பாகப் பாவம் உறுதியாக நிற்க முடியாது. தேவனுக்கு முன்பாக உதவியை நாடி நிற்கிறவர்களிடம் பாவம் மேலும் தன் ஆளுமையைத் தொடராது. நம்முடைய பரலோக மருத்துவர் நம்முடைய அனுதின பிரச்சனைகளைத் தீர்க்கிறவராய் இருக்கிறபடியால், நம்முடைய மெய்யான நிலையை அவரிடம் விரிவாகத் தெரியப்படுத்த வேண்டும்.

நீங்கள் கிருபையில் வளர்ச்சியடைந்து தெய்வீகமானவர்களாக மாற விரும்புகிறீர்களா? உண்மையாக நீங்கள் அப்படி இருக்க விரும்பினால், "நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?" என்பதே உங்கள் முன் இருக்கும் மிக முக்கியமான கேள்வி.

பின்மாற்றம் உண்மையாகவே நிகழ்கிறது

நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா? என்று கேட்கிறேன். ஏனெனில் ஜெபத்தை புறக்கணிப்பதே கிறிஸ்தவத்தில் பின்வாங்கிபோவதற்கு மிகப் பெரிய காரணமாக இருக்கிறது.

நல்ல போராட்டம் செய்து பின்பு பின்வாங்கி போகுதல் என்ற ஒரு காரியம் கிறிஸ்தவத்தில் இருக்கிறது. மக்கள் கலாத்தியர்கள் போல சிறிது காலம் நன்றாக வாழ்ந்துவிட்டு பிறகு தவறான உபதேசத்திற்கு தங்களை உட்படுத்தி கொள்ளலாம். அவர்களின் உணர்ச்சிகள் அனலாக இருக்கும் போது பேதுருவைப் போல சத்தமாக கிறிஸ்துவை அறிக்கை செய்வார்கள். ஆனால், சோதனை நேரம் வரும்போது மறுதலித்து விடுவார்கள். மக்கள் சில வேளைகளில் பவுடன் இருந்த மாற்குவைப்போல, வைராக்கியத்தில் குறைந்து காணப்படுவார்கள். சிலவேளைகளில் மக்கள் தேமாவைப் போல, அப்போஸ்தலர்களைப் பின்பற்றி உலக ஆதாயத்தை சார்ந்து கொள்ளுகிறார்கள்.

பின்வாங்கி போகுதல் என்பது மிகவும் பரிதாபமான காரியம். மனிதனுக்கு நேரிடுகிற அனைத்து கஷ்டத்தை பார்க்கிலும் இது மிகவும் அதிக கஷ்டத்தைத் தரக்கூடியது. ஒரு உடைந்த கப்பல், சிறகொடிந்த கழுகு, முழுவதும் களைகள் நிரம்பிய தோட்டம், ஸ்வரங்கள் இல்லாத வீணை, இடிக்கப்பட்ட சபைக்கட்டிடம் போன்ற காட்சிகள் நமக்கு சோகத்தை தரக்கூடியவை. ஆனால் அதைக்காட்டிலும் பின்வாங்கி போகுதலே மிகவும் வேதனையானது. காயப்பட்ட மனசாட்சியின் குற்ற உணர்வுகள், கர்த்தருடைய எச்சரிப்பின் அம்பினால் துளைக்கப்பட்ட இருதயம், உள்ளான குற்ற உணர்வினால் உடைந்த ஆவி என இவை அனைத்தும் நரகத்தின் ருசியை தரவல்ல காரியங்கள். இவை இந்த பூமியில் நரகமாயிருக்கிறது. உண்மையாகவே ஞானியாகிய சாலோமோன் சொன்னது சரியான விஷயமே. "பின்வாங்கும் இருதயமுள்ளவன் தன் வழிகளிலே திருப்தியடைவான்'' (நீதி 14:14).

பின்மாற்றத்தின் காரணம்

 அநேகர் பின்வாங்கி போவதற்கு என்ன காரணமாயிருக்கிறது? பொதுவான விதியாக தனிஜெபத்தை செய்யாமலிருப்பதே முதலாவது முக்கிய காரணமாயிருக்கிறது என நம்புகிறேன். சந்தேகமில்லாமல் பின்வாங்கிபோகுதலைப் பற்றிய இந்த இரகசிய உண்மை இறுதி நாள்வரை தெரியாது. ஆனால் கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரனாக என்னுடைய மனசாட்சியில் இருந்து நான் இந்த கருத்துகளை சொல்லுகிறேன். நான் மறுபடியும் தெளிவாக சொல்லுகிற என்னுடைய கருத்து என்னவெனில் பின்வாங்கி போகுதல் பொதுவாக ஆரம்பமாவது தனிஜெபத்தை செய்யாமல் இருப்பதாலேயே.

ஜெபம் செய்யாமல் வேதம் வாசிப்பது, ஜெபம் செய்யாமல் பிரசங்கம் கேட்பது, ஜெபம் செய்யாமல் திருமண ஒப்பந்தம் செய்வது, ஜெபம் செய்யாமல் பயணங்களை மேற்கொள்வது, ஜெபம் செய்யாமல் வசிப்பிடங்களை தேர்வுசெய்வது, ஜெபம் செய்யாமல் நண்பர்கள் உருவாக்கப்படுவது, அனுதின ஜெபத்தை அவசர அவசரமாகவும், முழு இருதயம் இல்லாமலும் செய்வது என இவையனைத்தும் கிறிஸ்தவர்கள் என்று அழைத்துகொள்ளுகிற அநேக மக்களை ஆவிக்குரிய இயலாமைக்கு வழிநடத்தும் படிகட்டுகளாகவும், தேவன் அவர்களுக்கு நியமித்திருக்கும் பயங்கரமான அழிவிற்கு வழிநடத்தும் காரியங்களாய் இருக்கின்றன.

இயேசு கிறிஸ்துவின் சபையில் காணப்பட்ட பின்வாங்கிபோன லோத்து, நிலையற்ற சிம்சோன், மனைவியை வணங்கும் சாலமோன், முரண்பாடான ஆசா, வளைந்துகொடுக்கும் யோசபாத், உலக காரியத்தின் மேல் அக்கறை காட்டின மார்த்தாள் போன்றோரிடம் ஜெபம் செய்யாமல் காரியங்களை செய்கிற நிலை இருந்தது. இந்த வரலாறுகளிலிருந்து தெரிகிற ஒரு உண்மை: அவர்கள் அனைவரும் தனி ஜெபத்தை குறித்த அக்கறை இல்லாமல் இருந்ததே அவர்களின் இந்த நிலைமைக்கு காரணமாயிருந்தது.

முதலில் மறைந்திருக்கும்

மக்கள் வெளிப்படையான பாவத்தில் வீழ்ச்சியுறுவதற்கு நீண்ட நாட்களுக்கு முன்பே அவர்கள் உள்ளான தோல்வியை அடைந்திருக்கிறார்கள் என முழு நிச்சயமாய் நம்பலாம். அவர்கள் உலகத்தின் கண்களுக்கு முன்பாக பின்வாங்கிப் போன நிலைமையை அடைவதற்கு முன்பே அவர்கள் முழங்காலில் நின்று ஜெபிப்பதில் பின்வாங்கி போயிருக்கிறார்கள். அவர்கள் “இரவும் பகலும் விழித்திருந்து ஜெபம் பண்ணுங்கள்” என்கிற ஆண்டவரின் கட்டளையை கைகொள்ளாமல், பேதுருவை போல தங்கள் பெலனையெல்லாம் இழந்துவிட்டு சோதனை நேரத்தில் பேதுருவை போல இயேசுவை மறுதலித்து விடுவார்கள்.

உலகம் அப்படிபட்ட மக்களின் வீழ்ந்துபோன நிலைமையை பார்த்து சத்தமாக சிரிக்கும். ஆனால் அந்த உலக மக்களுக்கு உண்மையான காரணம் எதுவும் தெரியாது. அனுதினமும் காலையில் கர்த்தருடன் தொடர்பு கொள்ளாத மனிதன் ஆவிக்குரிய நிலையில் மிகவும் பெலவீனமாக இருக்கிறான். உலக மனிதர்கள் அவனை பயப்படுத்தும்போது தேவனை விட்டுவிட்டு பேய்களுக்கு தூபம் காட்ட சென்று விடுவான்.

நீங்கள் உண்மையிலேயே ஒரு கிறிஸ்தவனாக இருந்தால், ஒருநாளும் பின்வாங்கமாட்டீர்கள் என நிச்சயமாய் நம்புகிறேன். நீங்கள் பின்வாங்கும் கிறிஸ்தவராக இருக்க விரும்பவில்லை என்றால், நான் உங்களிடம் கேட்கும் கேள்வியை நினைவில் கொள்ளுங்கள்: நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?

பின்மாற்றம் உண்மையிலேயே நிகழ்கிறது

நான் உங்களைப் பார்த்துக் கேட்கிறேன்: "நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?" ஏனெனில், ஜெபத்தைப் புறக்கணிப்பதே கிறிஸ்தவ வாழ்வில் ஒரு விசுவாசி பின்வாங்கிப் போவதற்கு மிகப் பெரிய காரணமாக இருக்கிறது.

விசுவாசத்தின் நல்ல போராட்டத்தைப் போராடிவிட்டு, பின்பு பின்வாங்கிப் போகுதல் என்ற ஒரு காரியம் கிறிஸ்தவத்தில் உண்டு. கலாத்தியர்களைப் போல, மக்கள் சிறிது காலம் நன்றாக வாழ்ந்துவிட்டு, பிறகு தவறான உபதேசங்களுக்குத் தங்களை உட்படுத்திக் கொள்ளலாம். உணர்ச்சிகள் மேலோங்கியிருக்கும்போது, பேதுருவைப் போலச் சத்தமாகக் கிறிஸ்துவை அறிக்கை செய்வார்கள்; ஆனால், சோதனை நேரம் வரும்போது அவரை மறுதலித்து விடுவார்கள். சில வேளைகளில், பவுலோடு இருந்த மாற்குவைப் போல வைராக்கியம் குறைந்து காணப்படுவார்கள். மற்றும் சில வேளைகளில், தேமாவைப் போல அப்போஸ்தலர்களைப் பின்பற்றுவதை விட்டுவிட்டு உலக ஆதாயத்தைச் சார்ந்து கொள்வார்கள்.

பின்வாங்கிப் போகுதல் என்பது மிகவும் பரிதாபமான ஒரு காரியம். மனிதனுக்கு நேரிடுகிற மற்ற அனைத்துக் கஷ்டங்களைப் பார்க்கிலும், இது மிகவும் அதிக வேதனையைத் தரக்கூடியது. உடைந்த கப்பல், சிறகொடிந்த கழுகு, முழுவதும் களைகள் மண்டிய தோட்டம், நரம்பறுந்த வீணை, இடிக்கப்பட்ட சபைக்கட்டிடம் போன்ற காட்சிகள் நமக்குச் சோகத்தைத் தரக்கூடியவை. ஆனால், அதைக் காட்டிலும் ஒரு விசுவாசி பின்வாங்கிப் போகுதலே மிகவும் வேதனையானது. காயப்பட்ட மனசாட்சியின் குற்றவுணர்வுகள், கர்த்தருடைய எச்சரிப்பின் அம்பினால் துளைக்கப்பட்ட இருதயம், உள்ளான குற்றவுணர்வினால் உடைந்த ஆவி—இவையனைத்தும் நரகத்தின் வேதனையை ருசிக்கச் செய்யவல்ல காரியங்கள். சொல்லப்போனால், இது இந்தப் பூமியிலேயே நரகத்தை அனுபவிப்பதற்குச் சமம். உண்மையிலேயே ஞானியாகிய சாலொமோன் சொன்னது முற்றிலும் சரியே: "பின்வாங்கும் இருதயமுள்ளவன் தன் வழிகளிலே திருப்தியடைவான்" (நீதிமொழிகள் 14:14).

பின்மாற்றத்திற்கான காரணங்கள்

அநேகர் பின்வாங்கிப் போவதற்கு என்ன காரணம்? பொதுவான விதியாக, தனிஜெபத்தை ஏறெடுக்காமலிருப்பதே முதலாவது முக்கிய காரணம் என நான் நம்புகிறேன். சந்தேகமில்லாமல், பின்மாற்றத்தைப் பற்றிய இந்த இரகசிய உண்மை இறுதிநாள் வரை உலகத்திற்குத் தெரியாது. ஆனால், கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரனாக என்னுடைய மனசாட்சியிலிருந்து நான் இந்தக் கருத்தைச் சொல்கிறேன். நான் மறுபடியும் தெளிவாகச் சொல்ல விரும்பும் காரியம் என்னவெனில், 'பின்மாற்றம்' என்பது பொதுவாகத் தனிஜெபத்தை விட்டுவிடுவதிலிருந்தே ஆரம்பமாகிறது.

ஜெபமில்லாமல் வேதம் வாசிப்பது, ஜெபமில்லாமல் பிரசங்கம் கேட்பது, ஜெபமில்லாமல் திருமண ஒப்பந்தம் செய்வது, ஜெபமில்லாமல் பயணங்களை மேற்கொள்வது, ஜெபமில்லாமல் வசிப்பிடங்களைத் தேர்வுசெய்வது, ஜெபமில்லாமல் நண்பர்களை உருவாக்கிக் கொள்வது, மற்றும் அனுதின ஜெபத்தை அவசர அவசரமாக முழு இருதயமில்லாமல் செய்வது—இவையனைத்தும் தங்களைக் கிறிஸ்தவர்கள் என்று அழைத்துக்கொள்ளும் அநேகரை ஆவிக்குரிய இயலாமைக்கு வழிநடத்தும் படிக்கட்டுகளாகும். மேலும், தேவன் அவர்களுக்கு நியமித்திருக்கும் பயங்கரமான அழிவிற்கும் இவை வழிவகுக்கின்றன.

இயேசு கிறிஸ்துவின் சபையில் காணப்பட்ட பின்வாங்கிப்போன லோத்து, நிலையற்ற சிம்சோன், மனைவிகளால் வழிவிலகிப்போன சாலொமோன், முரண்பாடான ஆசா, வளைந்துகொடுக்கும் யோசபாத், உலகக் காரியங்களின் மேல் அக்கறைகாட்டின மார்த்தாள் போன்றோரிடம் ஜெபமில்லாமல் காரியங்களைச் செய்கிற நிலைப்பாடே காணப்பட்டது. இந்த வரலாற்றுச் சம்பவங்களிலிருந்து நமக்குத் தெளிவாகும் ஒரு உண்மை என்னவெனில்: அவர்கள் அனைவரும் தனிஜெபத்தைக் குறித்த அக்கறையில்லாமல் இருந்ததே அவர்களின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாயிருந்தது.

முதலில் மறைந்திருக்கும் வீழ்ச்சி

மக்கள் வெளிப்படையான பாவத்தில் வீழ்வதற்கு நீண்ட நாட்களுக்கு முன்பே, அவர்கள் உள்ளான தோல்வியை அடைந்திருக்கிறார்கள் என முழு நிச்சயமாய் நம்பலாம். அவர்கள் உலகத்தின் கண்களுக்கு முன்பாகப் பின்வாங்கிப்போன நிலைமையை அடைவதற்கு முன்பாகவே, முழங்காலில் நின்று ஜெபிப்பதில் பின்வாங்கிப் போயிருக்கிறார்கள். "சோதனைக்குட்படாதபடிக்கு விழித்திருந்து ஜெபம்பண்ணுங்கள்" என்கிற ஆண்டவரின் கட்டளையைக் கைக்கொள்ளாமல், தங்கள் பெலனையெல்லாம் இழந்துவிட்டுச் சோதனை நேரம் வரும்போது பேதுருவைப் போல இயேசுவை மறுதலித்து விடுகிறார்கள்.

உலகம் அப்படிப்பட்டவர்களின் வீழ்ந்துபோன நிலைமையைப் பார்த்துச் சத்தமாகச் சிரிக்கும். ஆனால், உலக மக்களுக்கு அதன் உண்மையான காரணம் ஒருபோதும் தெரியாது. அனுதினமும் காலையில் கர்த்தரோடு தொடர்புகொள்ளாத மனிதன், ஆவிக்குரிய நிலையில் மிகவும் பெலவீனமாகவே இருக்கிறான். உலக மனிதர்கள் அவனைப் பயமுறுத்தும்போது, அவன் தேவனை விட்டுவிட்டுப் பேய்களுக்குத் தூபங்காட்டச் சென்றுவிடுவான்.

நீங்கள் உண்மையிலேயே ஒரு கிறிஸ்தவராக இருந்தால், ஒருநாளும் பின்வாங்க மாட்டீர்கள் என நிச்சயமாய் நம்புகிறேன். நீங்கள் பின்வாங்கும் ஒரு கிறிஸ்தவராக இருக்க விரும்பவில்லை என்றால், நான் உங்களிடம் கேட்கும் இந்தக் கேள்வியை எப்போதும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்: "நீங்கள் ஜெபிக்கிறீர்களா?"

சாக்குப்போக்குகளுக்கு இடமில்லை

ஜெபிக்காத வாசகர்களுக்கு என் இறுதி வார்த்தைகள்:

இந்த ஆக்கத்தை வாசிக்கிற அனைவரும் ஜெபிக்கிற மக்களாக இருப்பீர்கள் என்று நான் நம்பவில்லை. ஒருவேளை நீங்கள் ஜெபிக்காதவர்களாக இருந்தால், தேவனின் சார்பாக இன்று நான் உங்களுக்குச் சொல்லும் அறிவுரையைக் கவனமாகக் கேளுங்கள்.

ஜெபிக்காத வாசகர்களே! நான் மிகுந்த வேதனையுடன் உங்களை எச்சரிக்கிறேன். நீங்கள் பயங்கரமான ஆபத்தில் இருக்கிறீர்கள். ஒருவேளை நீங்கள் இப்போது இருக்கிற நிலையிலேயே மரித்தால், உங்கள் ஆத்துமாவை இழந்துவிடுவீர்கள். நீங்கள் மரணத்திற்குப் பின்பு விழித்தெழும்போது, நித்தியத்திற்கும் பரிதாபமான நிலையில் இருப்பீர்கள். தங்களைக் கிறிஸ்தவர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் அனைவரையும் நான் வன்மையாக எச்சரிக்கிறேன். நீங்கள் ஜெபிக்காமல் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கு எந்தவொரு நல்ல காரணத்தையும் காட்டவே முடியாது.

'எப்படி ஜெபிப்பது என்று தெரியாது' எனச் சொல்வதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. ஏனெனில், ஜெபம் என்பது கிறிஸ்தவத்தில் மிகவும் எளிமையான ஒரு செயல். ஜெபம் செய்வதற்கு நமக்கு புத்தக அறிவோ, பெரிய ஞானமோ அல்லது புதிதாக எதையாவது கற்றுக்கொள்ளவோ வேண்டியதில்லை. நம்முடைய இருதயத்தின் வாஞ்சையைத் தவிர வேறு எதுவும் அவசியமில்லை. ஒரு பலவீனமான குழந்தை தான் பசியோடு இருக்கும்போது அழும். வறுமையில் வாடும் பிச்சைக்காரன் கையேந்திப் பிச்சை கேட்பான். அதுபோல, மிகவும் கல்லாத மனிதன் கூட தேவனிடம் ஏதாவது சொல்ல விரும்பினால், நிச்சயம் அதைத் தன் முழு மனதோடு சொல்ல முடியும்.

'ஜெபிப்பதற்கு ஏற்ற இடமில்லை' என நீங்கள் சொல்லும் சாக்கும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது. யார் தேடினாலும் தனிமையான ஒரு இடத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியும். நமது ஆண்டவர் மலைகளுக்குச் சென்று ஜெபம் செய்தார். பேதுரு வீட்டின் மேல்மாடியில் ஜெபம் செய்தார். ஈசாக்கு வயலிலே ஜெபம் செய்தார். நாத்தான்வேல் அத்திமரத்தின் அடியில் நின்று ஜெபம் செய்தார். யோனா மீனின் வயிற்றில் இருந்து ஜெபம் செய்தார். ஜெபிக்கிறவனுக்கு, எந்தவொரு மறைவான இடமும் ஒரு ஜெபக்கூடமாகவும், பெத்தேலாகவும், தேவனின் பிரசன்னம் இருக்கும் இடமாகவும் மாறும்.

'எனக்கு ஜெபிப்பதற்கு நேரமில்லை' எனச் சொல்வதும் பயனற்றது. நேரத்தை முறையாகச் செலவிடும்போது நமக்கு நிறைய நேரம் கிடைக்கிறது. காலம் மிகவும் குறுகியதுதான்; ஆனால் நமக்கு ஜெபிப்பதற்கு நேரம் இல்லாமல் போகும் அளவிற்கு அது குறுகியதல்ல. தானியேலின் கையில் ஒரு பெரிய சாம்ராஜ்யத்தின் அனைத்து விவகாரங்களையும் கையாளும் பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனாலும் அவர் ஒரு நாளுக்கு மூன்று வேளை ஜெபம் செய்தார். தாவீது ஒரு பெரிய ஜனக்கூட்டத்தின் ராஜாவாக இருந்தபோதும் அவர் சொல்லுகிறார்: "அந்திசந்தி மத்தியான வேளையிலும் நான் தியானம்பண்ணி முறையிடுவேன்" (சங் 55:17). உண்மையாகவே நீங்கள் நேரத்தைக் கண்டுபிடிக்க விரும்பினால், அது நிச்சயம் கிடைக்கும்.

'எனக்கு விசுவாசமும், புது இருதயமும் கிடைக்கும்வரை நான் எப்படி ஜெபிப்பது?' என்று நீங்கள் சொல்வதும் ஏற்கத்தக்க காரணம் அல்ல. இப்படி ஜெபிக்காமல் இருப்பது பாவத்தின்மேல் பாவத்தைச் சேர்ப்பது போலாகும். அது மனந்திரும்பாமல் நரகத்திற்குப் போவது போல மிகவும் கொடுமையானது. இதைக் காட்டிலும் மிகவும் மோசமானது, “எனக்கு இவையெல்லாம் தெரியும், ஆனால் தேவனின் இரக்கத்திற்காக நான் அழுது கெஞ்சமாட்டேன்” என்று சொல்வதாகும். வேதத்தில் ஒருசில வசனங்கள் எந்த நிபந்தனையும் இல்லாமல் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஏசாயா சொல்லுகிறார்: "கர்த்தரைத் தேடத்தக்க சமயத்தில் அவரைத் தேடுங்கள்; அவர் சமீபமாயிருக்கையில் அவரை நோக்கிக் கூப்பிடுங்கள்" (ஏசா 55:6). ஓசியா சொல்லுகிறார்: "உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் திரும்பு; நீ உன் அக்கிரமத்தினால் விழுந்தாய்" (ஓசி 14:1). பேதுரு மாயவித்தைக்காரனாகிய சீமோனிடம் சொல்லுகிறார்: "உன் துர்குணத்தைவிட்டு மனந்திரும்பி, தேவனிடம் வேண்டிக்கொள்" (அப் 8:22). உங்களுக்கு விசுவாசமும் புது இருதயமும் வேண்டுமென்றால், அதற்காகத் தேவனிடம் சென்று அழுகையோடு வேண்டுதல் செய்யுங்கள். ஜெபிப்பதற்காகச் செய்யும் முயற்சியே பல நேரங்களில் மரித்த ஆத்துமாவை உயிரடையச் செய்கிறது.

ஜெபிக்காத வாசகர்களே, நீங்கள் தேவனிடம் எதையுமே கேட்கிறதில்லை. நீங்கள் நரகத்தோடும், மரணத்தோடும் உடன்படிக்கை செய்துகொண்டு விட்டீர்களா? அவியாத அக்கினியிலும், சாகாத புழுவின் மத்தியிலும் சமாதானத்தைக் கண்டுகொண்டீர்களா? உங்களின் எந்தப் பாவங்களும் மன்னிக்கப்படத் தேவையில்லையா? நித்திய அழிவைக் குறித்த எந்தப் பயமும் உங்களுக்குள் இல்லையா? ஏன் உங்களுக்குப் பரலோகத்தின் மீது பசிதாகம் இல்லை? தயவுசெய்து உங்களுடைய இந்த நிலையில் இருந்து இன்றே விழித்துக்கொள்ளுங்கள். இன்றே உங்களுடைய முடிவைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள். இன்றே விழித்திருந்து தேவனை நோக்கி ஜெபியுங்கள். அநேகர், "கர்த்தாவே! கர்த்தாவே! எங்களுக்குத் திறவும்" என்று கதறி அழப்போகிற நாள் வரப்போகிறது. ஆனால் அந்தக் கதறுதல் காலதாமதமானதால் பலனளிக்காமல் போகப்போகிறது. அநேகர் அந்நாட்களில், "பாறைகளே எங்கள் மீது விழுங்கள், மலைகளே எங்களை மறைத்துக்கொள்ளுங்கள்" என்று கதறி அழுவார்கள். நான் மிகுந்த அன்புடன் இன்றே உங்களை எச்சரிக்கிறேன். இது உங்களுடைய ஆத்துமாவின் முடிவாக இருந்துவிட வேண்டாம். இரட்சிப்பு உங்களுக்கு மிக அருகில் இருக்கிறது. இவற்றையெல்லாம் கேட்டுவிட்டு, முடிவில் பரலோகத்தை இழந்துபோய்விடாதீர்கள்.

நீங்கள் இரட்சிப்பை விரும்புகிறீர்களா?

உண்மையாகவே இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என ஆசைக்கொண்டு, அதற்காக என்ன செய்ய வேண்டும், எங்கிருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்று தெரியாதவர்களுக்கு நான் அன்பாகச் சில ஆலோசனைகளைச் சொல்லுகிறேன். சில வாசகர்கள் இந்த மனநிலையில் இருப்பார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். அப்படி யாராவது இருந்தால், அவருக்கு அன்பான அறிவுரை வழங்க விரும்புகிறேன்.

ஒரு பயணத்தை ஆரம்பிக்கும்போது, நிச்சயமாக அதில் ஒரு முதல்படி இருக்கும். அமைதியாக ஓரிடத்தில் இருப்பதிலிருந்து, முன்னோக்கிச் செல்வதில் நிச்சயமாக ஒரு மாற்றம் இருக்கிறது. இஸ்ரவேல் மக்கள் எகிப்திலிருந்து கானான் தேசம் சென்ற பயணம் மிகவும் நீண்ட, இடைவிடாத பயணமாக இருந்தது. அவர்கள் யோர்தானைக் கடப்பதற்கு நாற்பது வருடங்கள் ஆயிற்று. அந்தப் பயணத்தை ஆரம்பித்தவுடன் அவர்கள் ராமசேஸிலிருந்து சுக்கோத்திற்குப் பயணம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. அதுபோலவே, ஆவியானவரின் கிரியையும் ஒரு மனிதன் எப்போது பாவத்திலிருந்தும், உலகத்திலிருந்தும் வெளிவந்து முதல்படி எடுத்து வைக்கிறானோ, அவன் இருதயத்திலிருந்து எப்போது ஜெபத்தை ஏறெடுக்கிறானோ அப்போதுதான் தொடங்க ஆரம்பிக்கும்.

ஒவ்வொரு கட்டிடமும் கட்டப்படுவதற்கு முன்பு, முதலில் அடிக்கல் நாட்டப்பட வேண்டும். பின்பு அதின்மேல் அஸ்திபாரம் போடப்பட வேண்டும். நோவாவின் பேழை கட்டிமுடிக்கப்பட நூற்று இருபது ஆண்டுகள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. ஆனாலும், நோவா அதை உருவாக்க வெட்டிய முதல் மரத்தின் மீது தனது கோடரியை வைத்த நாள் என்று ஒரு நாள் இருந்தது. சாலொமோன் கட்டின தேவாலயம் மிகவும் புகழ்பெற்றது; ஆனால் அந்த மோரியா மலையின் ஆழத்தில் அந்தப் பெரிய கல் நாட்டப்பட்ட நாள் ஒன்று இருந்தது. ஆவியானவரின் செயல்களை ஒரு மனிதனின் இருதயத்தில் எப்போது பார்க்க முடியும் என்றால், அவன் தனது இருதயத்தை ஜெபத்தின் மூலமாகத் தேவனிடம் ஊற்றும்போதுதான்.

என்ன செய்ய வேண்டும்?

உண்மையாக இரட்சிப்பைப் பெற்றுக்கொள்ள விரும்பினால் நான் சொல்வதைச் செய்யுங்கள். இன்றே தனிமையான ஒரு இடத்திற்குச் சென்று, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவிடம் முழுமனதோடும், ஆர்வத்தோடும் உங்களுடைய ஆத்துமா இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என ஜெபம் செய்யுங்கள்.

“நீர் பாவிகளை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறீர் என்று நான் கேள்விப்பட்டதாலும், 'என்னிடம் வருபவர்களை நான் ஒருபோதும் புறம்பே தள்ளுவதில்லை' என்று நீரே சொல்லியிருக்கிறீர் என்பதாலும் நான் உம்மிடம் வருகிறேன்” என்று அவரிடம் சொல்லுங்கள். நான் மிகவும் கீழ்த்தரமான பாவி என்றும், உம்முடைய அழைப்பை ஏற்று விசுவாசத்தினால் உம்மிடம் வருகிறேன் என்றும் அவரிடம் சொல்லுங்கள். இனி நித்தியத்திற்கும் என்னை முழுவதுமாக உம்முடைய கைகளில் அர்ப்பணிக்கிறேன் என்று அவரிடம் சொல்லுங்கள். நீங்கள் ஆதரவற்றவர்களாயும், நம்பிக்கையற்றவர்களாயும் உள்ளீர்கள் என அவரிடம் சொல்லுங்கள். அவர் உங்களை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால் நீங்கள் அழிந்துபோவீர்கள் என்று அவரிடம் சொல்லுங்கள். பாவத்திலிருந்தும், அதின் குற்ற உணர்விலிருந்தும் உங்களை விடுதலை செய்ய வேண்டும் என்று ஜெபியுங்கள். உங்களை மன்னிக்கும்படியாகவும், உங்களுடைய பாவங்களை அவருடைய இரத்தத்தில் கழுவும்படியாகவும் அவரிடம் வேண்டுதல் செய்யுங்கள். உங்களுக்குப் புது இருதயத்தைக் கொடுக்கும்படியாகவும், உங்களுடைய இருதயத்தில் பரிசுத்த ஆவியானவரை அருளும்படியாகவும் அவரிடம் வேண்டுதல் செய்யுங்கள். இதுமுதல் அவருடைய சீஷனாயும், வேலைக்காரனாயும் இருப்பதற்கு வேண்டிய விசுவாசத்தையும், கிருபையையும், நற்கிரியை செய்ய வல்லமையையும் கொடுக்கும்படியாக அவரிடம் வேண்டுதல் செய்யுங்கள். வாசகர்களே, இன்றே அவரிடம் செல்லுங்கள்.

உங்கள் சொந்த நடையில், சொந்த வார்த்தைகளில் அவரிடம் சொல்லுங்கள். நீங்கள் வியாதியில் இருக்கும்போது மருத்துவர் உங்களிடம் வந்தால், அவரிடம் எங்கே வலிக்கிறது என்று கட்டாயம் சொல்லுவீர்கள். அதுபோல, உங்கள் ஆத்துமா நிச்சயம் தன் பாவத்தை உணர்ந்தால், இயேசுவிடம் சொல்வதற்குச் சரியான காரியங்கள் உங்களிடம் இருக்கும். நீங்கள் பாவியாக இருப்பதினால் அவருடைய அழைப்பின் மீது சந்தேகப்படாதிருங்கள். பாவிகளை ஏற்றுக்கொள்வது அவருடைய பணி. அவர் சொல்லியிருக்கிறார்: "நீதிமான்களையல்ல, பாவிகளையே மனந்திரும்புகிறதற்கு அழைக்க வந்தேன்" (லூக் 5:32).

சந்தேகப்படாதீர்கள்

நீங்கள் ஒன்றுக்கும் உதவாதவர்கள் என்று நினைத்து அவரிடம் செல்வதற்குத் தயங்காதீர்கள். எதற்காகவும், யாருக்காகவும் காத்திருக்காதீர்கள். காத்திருத்தல் சாத்தானிடமிருந்து வருகிறது. நீங்கள் எந்த நிலைமையில் இருக்கிறீர்களோ, அதே நிலைமையில் அவரிடம் செல்லுங்கள். உங்கள் நிலைமை எவ்வளவு மோசமாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவு வேகமாக நீங்கள் அவரிடம் வருவது அவசியமாயிருக்கிறது. நீங்கள் சரியாக்கப்பட முடியாதபடிக்கு, அவரிடம் இருந்து விலகி விடாதீர்கள்.

உங்களுடைய ஜெபங்கள் திக்கித் திக்கி இருப்பதற்காகவும், அதில் வார்த்தைகள் வலிமையில்லாமல் இருப்பதற்காகவும், ஜெபத்தில் உங்கள் மொழிநடை எளிமையாக இருப்பதற்காகவும் பயப்படாதீர்கள். இயேசு கிறிஸ்துவால் உங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். ஒரு குழந்தையின் முதல் அழுகையைத் தாயால் எப்படிப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறதோ, அதேபோல இரட்சகரும் பாவிகளின் வேண்டுதல்களைப் புரிந்துகொள்ளுகிறார். உங்களின் பெருமூச்சுகளையும், உங்களின் புலம்பல்களையும் அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

உடனடியாகப் பதில் கிடைக்கவில்லையே என விரக்தியடைய வேண்டாம். நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, இயேசு கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். அவரிடமிருந்து பதில் தாமதப்படும்போது, அது நிச்சயமாக ஏதோ ஒரு நல்ல நோக்கத்திற்காகவே தாமதப்படும். நீங்கள் தொடர்ச்சியாக ஆர்வத்துடன் அவரிடம் வேண்டுதல் செய்யுங்கள். நிச்சயம் பதில் கிடைக்கும். ஒருவேளை தாமதமானால் அதற்காகக் காத்திருங்கள். அவர் பதில் அளிப்பது திண்ணம்.

வாசகர்களே, நீங்கள் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும் என்ற ஆசையிருந்தால் நான் உங்களுக்கு மேலே கொடுத்த அறிவுரைகளை நினைவில் கொள்ளுங்கள். இதை முழுமனதுடனும் நேர்மையாகவும் செய்யுங்கள். நிச்சயம் நீங்கள் இரட்சிப்பைப் பெற்றுக்கொள்வீர்கள்.

போராட்டம்

முடிவாக, ஜெபிக்கிற வாசகர்களுக்கு நான் சொல்வது: இந்த ஆக்கத்தை வாசிக்கிற சில வாசகர்களுக்கு ஜெபம் என்றால் என்ன என்பது தெளிவாகத் தெரிந்திருக்கும். தேவனால் தத்தெடுக்கப்பட்ட ஆவியைப் பெற்றிருக்கிறீர்கள். உங்களுக்கு நான் சில வார்த்தைகளை ஆலோசனையாகவும், உங்களை உற்சாகப்படுத்தும் விதமாகவும் கூறுகிறேன்.

ஆசாரிப்புக் கூடாரத்தில் தூபம் காட்டுவதற்கென்று சில விதிமுறைகள் இருக்கின்றன. எல்லாவிதமான தூபத்தையும் அங்கே காட்ட முடியாது. இதை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஜெபத்தைப் பற்றியும், அந்த ஜெபத்தை ஏறெடுக்க வேண்டிய விதத்தைப் பற்றியும் மிகவும் கவனமாயிருங்கள்.

ஜெபிக்கிற சகோதரர்களே, உங்களின் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை சிறப்பாக இல்லையென்றால், அதற்கு நிச்சயமாக உங்களின் ஜெபக்குறைவே காரணம். அப்போஸ்தலன் பின்வருமாறு சொல்வதுபோல உங்களால் சொல்ல முடியாது: "நன்மைசெய்ய விரும்புகிற என்னிடத்தில் தீமையுண்டென்கிற ஒரு பிரமாணத்தைக் காண்கிறேன்" (ரோமர் 7:21). சில சமயங்களில் நீங்கள் முழங்கால்படியிட்டு ஜெபிக்கும்போது உங்களுக்குத் தாவீதின் வார்த்தைகள் புரியும். அதாவது, "வீண்சிந்தனைகளை நான் வெறுக்கிறேன்" (சங்கீதம் 119:113). ஒரு ஏழை விசுவாசியின் பின்வரும் வார்த்தைகளைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்: "தேவனே, என்னை எல்லாச் சத்துருக்களினின்றும் விலக்கிக்காரும். எல்லாரைப் பார்க்கிலும் பொல்லாத மனிதனாகிய என்னிடமிருந்தும் என்னை விலக்கிக்காரும்." ஆனால், சில தேவனுடைய பிள்ளைகள் எப்போதும் ஜெபத்தில் போராடுபவர்களாய் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் முழங்கால்படியிட்டு ஜெபிக்கும்போது, பிசாசு அவர்கள்மீது அதிகமாகக் கோபப்படுகிறான். நம்முடைய ஜெபத்தினால் நமக்கு எவ்விதப் போராட்டமும் ஏற்படவில்லையென்றால், நிச்சயம் அந்த ஜெபத்தைச் சந்தேகிக்க வேண்டும். நம்முடைய ஜெபத்தைப் பற்றிய காரியங்களில் நாம் மிகவும் மோசமான நீதிபதிகளாயிருக்கிறோம். நம்முடைய ஜெபங்கள் நமக்குப் பிரியமானதாய் அல்ல, தேவனுக்குப் பிரியமானதாய் இருக்க வேண்டும். உங்கள் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையின் நலனுக்காக நான் சற்றுக் கடினமாக அறிவுரை தரும்போது என்னைக் கோபித்துக் கொள்ளாதீர்கள். கடைசியாக ஒரு விஷயம், நாம் அனைவரும் இதை உணர வேண்டும்: நாம் அனைவரும் கண்டிப்பாக ஜெபிக்க வேண்டும்; ஜெபத்தை விட்டுவிடக் கூடாது; நாம் கண்டிப்பாக முன்னேறிப் போக வேண்டும்.

நம் நிலைமை

ஜெபத்தை மிகவும் பணிவுடனும் மரியாதையுடனும் செய்ய வேண்டும் என உங்களை அறிவுறுத்துகிறேன். நாம் என்ன நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள். நம்முடைய நிலையிலிருந்து தேவனிடம் நாம் பேசவேண்டுமென்றால் அது எவ்வளவு பெரிய காரியம்! அவருடைய சமூகத்தில் அஜாக்கிரதையுடனோ அல்லது கவனமில்லாமலோ சென்றுவிடாமல், மிகவும் ஜாக்கிரதையுடன் செல்லுங்கள். நான் நிற்கிற இடம் மிகவும் பரிசுத்தமானது; இது வானத்தின் வாசலே அல்லாமல் வேறல்ல. நான் என்ன பேசுகிறேன் என்பதை அறியாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தால், நான் தேவனை அலட்சியப்படுத்துகிறேன். என்னுடைய இருதயத்தில் அக்கிரமம் இருந்தால் தேவன் என்னுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்கமாட்டார் என்று நமக்கு நாமே சொல்லிக்கொள்வோம். சாலொமோன் சொன்ன வார்த்தைகளை ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்: "தேவசமூகத்தில் நீ துணிகரமாய் உன் வாயினால் பேசாமலும் மனம்பதறி ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமலும் இரு. தேவன் வானத்திலிருக்கிறார், நீ பூமியிலிருக்கிறாய்" (பிரசங்கி 5:2). ஆபிரகாம் ஆண்டவரிடம் பேசும்போது, தூளும் சாம்பலுமான அடியேன் பேசுகிறேன் என்றார். யோபு ஆண்டவரிடம் பேசும்போது, 'நான் நீசன்' என்கிறார். நாமும் இந்த மனநிலையில்தான் இருக்க வேண்டும்.

ஜெபிக்கும்போது ஆவியில் நிறைந்து ஜெபிக்க வேண்டும் என அறிவுறுத்துகிறேன். நான் என்ன சொல்ல விரும்புகிறேன் என்றால், நம்முடைய ஜெபங்கள் வெறும் சடங்காச்சாரமாக இல்லாமல், அதில் பரிசுத்த ஆவியானவரின் உதவியைத் தொடர்ச்சியாக நாடவேண்டும் என்பதே. சடங்காச்சாரம் என்று வரும்போது, அங்கே பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு இடமே இருக்காது. இந்த உண்மை தனிஜெபத்திற்கு மிகவும் பொருந்தும். ஒருவேளை நம்முடைய ஜெபங்கள் உணர்ச்சிகளற்று, தொடர்ச்சியாக நம்முடைய வாயிலிருந்து வரும் வார்த்தைகளின் தொகுப்பாகவோ, அல்லது உணராமலே ஆவிக்குரிய உதவிகளைக் கேட்பதாகவோ, அல்லது மிகவும் முக்கியமான வேர்போன்ற காரியங்களை உணராமலோ கேட்பதாகவோ, அல்லது அனுதினமும் சொல்லுகிற மனப்பாட ஜெபமாகவோ இருக்கலாம். நான் இந்தக் காரியங்களை மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் கையாள வேண்டும் என விரும்புகிறேன்.

நமக்கு அனுதினமும் ஒருசில தேவைகள் இருக்கின்றன என எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். ஆனால், அதற்காக அவை எல்லாவற்றையும் ஒரேமாதிரியான வார்த்தைகளைத்தான் பயன்படுத்திக் கேட்க வேண்டும் என்றில்லை. இந்த உலகமும், பிசாசும், நமது இருதயமும் எல்லா நாளும் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கின்றன. ஆனால், நாம் அனுதினமும் ஒரேமாதிரியாக நம்முடைய வேண்டுதல்களை ஏறெடுப்பதால், அங்கே பழக்கத்தினால் வார்த்தைகள் மனப்பாடமாகிவிடுகின்றன. அதனால்தான் இந்தக் காரியங்களில் மிகவும் கவனமாக இருக்கவேண்டும் என்று சொல்லுகிறேன். நம்முடைய ஜெபங்களின் நடையும் வார்த்தைகளும் ஆவியானவரால் வழிநடத்தப்பட்டதாக இருக்கவேண்டும். தனிப்பட்ட ஜெபங்களில் நம்முடைய பொது ஆராதனை ஜெபப் புத்தகத்தைப் பயன்படுத்துவதை நான் நன்மையாகக் கருதமாட்டேன். எந்தவித புத்தகத்தையும் படிக்காமல் நம்மால் மருத்துவரிடம் நம்முடைய பிரச்சனையை விளக்கக்கூடுமானால், நிச்சயமாக நம்முடைய ஆத்துமாவின் நிலைமையையும் ஆண்டவரிடம் எடுத்துச் சொல்லமுடியும். ஒரு மனிதன் உடைந்த காலோடு இருக்கும்போது அவன் ஊன்றுகோலைப் பயன்படுத்தினால் அது ஒரு பொருட்டல்ல. ஆனால், அதே மனிதன் தொடர்ச்சியாக ஊன்றுகோலைப் பயன்படுத்த விரும்பினால் அது நல்ல காரியமல்ல. அந்த மனிதன் சீக்கிரமே வலிமையடைந்து, அவனது ஊன்றுகோலைத் தூக்கி எறிவதையே நான் பார்க்க விரும்புகிறேன்.

பயிற்சி

ஜெபிப்பதை உங்களுடைய வாழ்க்கையின் தொடர்ச்சியான வேலையாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள் என்று அறிவுறுத்துகிறேன். தொடர்ச்சியாக ஜெபிப்பதால் வரும் சில நன்மைகளை நான் விளக்கப் போகிறேன். நம்முடைய தேவன் ஒழுங்கின் தேவனாய் இருக்கிறார். யூதர்களின் தேவாலயத்தில் காலையிலும் மாலையிலும் பலியிடும் செயல் காரணமில்லாமல் வைக்கப்படவில்லை. ஒழுக்கமின்மை என்பது பாவத்தின் கனியாகும். ஒரு நாளின் இருபத்து நான்கு மணிநேரத்தில் ஜெபத்திற்கான நேரங்களை ஒதுக்குவது உங்களின் ஆத்துமாவுக்கு மிகுந்த பயனைத் தரும். எப்படி சாப்பிடுவதற்கென்றும் வேலை செய்வதற்கென்றும் நேரத்தை ஒதுக்கியுள்ளீர்களோ, அதுபோல ஜெபிப்பதற்கென்றும் நேரத்தை ஒதுக்கிக்கொள்ளுங்கள். அதற்காக எந்த நேரங்களை ஒதுக்கவேண்டும் என்பது உங்களின் சொந்த விருப்பம். முக்கியமாக, இந்த உலகத்திடம் பேச ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பாகக் காலையில் தேவனிடம் பேசிவிடுங்கள். அதேபோல் அனைத்து வேலைகளையும் செய்து முடித்தபிறகு உறங்குவதற்கு முன் தேவனிடம் பேசுங்கள். நான் சொல்லுகிற இந்தக் காரியத்தை உங்கள் மனதில் ஆழமாகப் பதித்துக்கொள்ளுங்கள். அனுதினமும் ஜெபிப்பது என்பது மிகவும் சிறப்பான செயலாகும். ஜெபிப்பதை ஓரமாகத் தள்ளிவைத்து விடாதீர்கள். அலட்சியமாகவோ அல்லது ஏனோதானோவென்றோ ஜெபத்தைச் செய்யாதீர்கள். நீங்கள் உலக வேலைகளைச் செய்தாலும், செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை; ஆனால் ஜெபத்தை அனுதினமும் செய்யுங்கள்.

ஜெபிப்பதை விடாமுயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும் என அறிவுறுத்துகிறேன். தனிஜெபத்தைச் சரியாகச் செய்யப் பழகிக்கொள்ளுங்கள். அந்தப் பழக்கத்திலிருந்து ஒருபோதும் பின்வாங்காதீர்கள். சில சமயங்களில், 'நாம்தான் குடும்ப ஜெபம் செய்யப்போகிறோமே, தனிஜெபம் செய்யவில்லையென்றால் என்ன ஆகப்போகிறது?' என உங்கள் இருதயம் சொல்லும். சில சமயங்களில், 'உடல் சரியில்லை, சோர்வாக இருக்கிறது' என உங்கள் சரீரம் சொல்லும். சில சமயங்களில், 'இன்று மிகவும் முக்கியமான ஒரு வேலை இருக்கிறது, அதனால் ஜெபத்தைச் சுருக்கமாகச் செய்' என உங்கள் மனது சொல்லும். இவ்விதமான அனைத்து எண்ணங்களும் சாத்தானிடமிருந்தே வருகின்றன. இவையனைத்தும் உங்கள் ஆத்துமாவைப் புறக்கணிக்கும் செயல்கள். உங்கள் ஜெபங்கள் எப்போதும் நீண்ட நேரத்திற்கு இருக்கவேண்டும் என நான் சொல்லவில்லை. ஆனால், நீங்கள் ஜெபம் செய்யாமல் பின்வாங்குவதற்கு எந்தவிதக் காரணத்தையும் முன்வைக்காதீர்கள். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் சொல்லுகிறார்: 'இடைவிடாமல் ஜெபம்பண்ணுங்கள்.' அவர், மக்கள் எப்போதும் முழங்கால்படியிட்டு ஜெபித்துக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்ற அர்த்தத்தில் சொல்லவில்லை. அவர் சொல்ல வருவது, நம்முடைய ஜெபங்கள் நித்தமும் செலுத்தப்படும் சர்வாங்க தகனபலியைப்போலத் தொடர்ச்சியாக அனுதினமும் செய்யப்படவேண்டும் என்பதே. எப்படி விதைப்பும் அறுப்பும், குளிர்காலமும் கோடைகாலமும் தொடர்ந்து வருகிறதோ, அதேபோல் ஜெபமும் தொடர்ச்சியாகச் செய்யப்பட வேண்டும். பலிபீடத்தில் இருக்கும் அக்கினி, பலியைத் தகனிக்க எப்போதும் அவியாமல் எரிந்துகொண்டிருந்ததுபோல, ஜெபமும் இருக்கவேண்டும். காலையிலும் இரவிலும் ஜெபம் செய்தல் என்ற இரண்டு எல்லைகளுக்கு நடுவாக, நாள்முழுவதும் செய்யும் ஜெபம் சங்கிலியால் இணைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள். நெகேமியா அர்தசஷ்டா ராஜாவுக்கு முன்பாகச் செய்ததுபோல, நீங்கள் அலுவலகத்தில் இருந்தாலோ அல்லது தெருமுனையில் இருந்தாலோ அமைதியாக ஜெபத்தை ஏறெடுக்கலாம். தேவனோடு செலவிடும் நேரம் பிரயோஜனமற்றது என்று ஒருபோதும் எண்ணிவிடாதீர்கள். ஓய்வுநாளுக்கென்று ஞாயிறு தினத்தில் விடுமுறை அளிப்பதால் எந்த ஒரு தேசமும் ஏழ்மையாய்ப் போனதில்லை. தனிஜெபத்தைத் தொடர்ந்து செய்வதினால் முடிவில் எந்த ஒரு கிறிஸ்தவனும் இழப்பைச் சந்திக்கமாட்டான்.

மனப்போக்கு

ஜெபிக்கும்போது முக்கியமாக ஊக்கமாக ஜெபிக்கவேண்டும் என்று அறிவுரையாகச் சொல்லுகிறேன். ஊக்கமாக ஜெபிக்கிறேன் என்பதைக் காண்பிப்பதற்குக் கத்தியோ அல்லது மிக அதிகமாகச் சத்தம்போட்டோ ஜெபிக்கவேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. ஆனால், ஜெபத்தை உண்மையுடனும், ஆர்வத்துடனும், அக்கறையுடனும், விருப்பத்துடனும் செய்யவேண்டும். உண்மையாகவே ஒரு காரியத்தில் அக்கறை இருக்கும்போது அதன்மீது எப்படிக் கவனம் செலுத்துவோமோ, அதுபோல் ஜெபத்தைச் செய்ய வேண்டும். ஊக்கமுள்ள ஜெபம் அநேக காரியங்களைச் சாதிக்கும். ஜெபிப்பதை வேதம் அநேக ஒப்புமைகளைப் பயன்படுத்தி விளக்குகிறது. தட்டுதல், மல்யுத்தம் செய்தல், கடினமாக உழைத்தல், முயற்சி செய்தல் போன்றவை வேதத்தில் ஜெபத்திற்கு ஒப்புமையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.

வேதாகம உதாரணங்கள் நமக்குப் பல பாடங்களைக் கற்பிக்கின்றன. உதாரணமாக, யாக்கோபைப் பாருங்கள். அவர் பெனியேலில் இருந்தபோது, “நீர் என்னை ஆசீர்வதித்தாலொழிய உம்மைப் போகவிடேன்” (ஆதியாகமம் 32:26) என்று பொழுது விடியுமளவும் அந்தத் தேவதூதனுடன் போராடுகிறார். தானியேல், மற்றொரு உதாரணம்; அவர் எப்படிக் கெஞ்சுகிறார் என்று பாருங்கள்: “ஆண்டவரே கேளும், ஆண்டவரே மன்னியும், ஆண்டவரே கவனியும்; என் தேவனே, உம்முடைய நிமித்தமாக அதைத் தாமதியாமல் செய்யும்” (தானியேல் 9:19). நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து மற்றொரு உதாரணம். அவரைப்பற்றி எபிரெயர் 5:7-ல் பின்வருமாறு எழுதப்பட்டிருக்கிறது: “அவர் மாம்சத்திலிருந்த நாட்களில் தம்மை மரணத்தினின்று இரட்சிக்க வல்லமையுள்ளவரை நோக்கி, பலத்த சத்தத்தோடும் கண்ணீரோடும் விண்ணப்பம்பண்ணி, வேண்டுதல்செய்து...” ஐயோ, நம்முடைய அநேக விண்ணப்பங்கள் இப்படி இல்லையே! இப்படிப்பட்ட ஜெபங்களை நம்முடைய ஜெபங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கையில், நாம் எவ்வளவு மந்தமாக, உணர்ச்சியற்று இருக்கிறோம்! 'நீ எதற்காக ஜெபிக்கிறாயோ அதை உன் மனது உண்மையிலே விரும்பவில்லை' என தேவன் நம்மைப் பார்த்துச் சொன்னால், அந்த வார்த்தை எவ்வளவு உண்மையாயிருக்கும்!

நாம் இந்தத் தவறிலிருந்து திருந்துவோமாக. 'மோட்சப் பயணம்' (Pilgrim's Progress) புத்தகத்தில் 'இரக்கம்' (Mercy) என்ற பெண்மணி குறுகிய வாசலை ஓங்கித் தட்டியதுபோல, நாமும் கர்த்தரின் கிருபைக்காகக் கெஞ்சுவோமாக. 'நீர் திறக்கவில்லையென்றால் நான் அழிந்துபோவேன்' என்று சொன்ன இரக்கத்தைப் போல நாமும் சொல்வோமாக. குளிர்ந்த நிலையில் நெருப்பில்லாமல் ஏறெடுக்கப்படும் பலியை நினைவில்கொள்ளுங்கள்; அந்தப் பலி தகனிக்கப்படாது. டெமோஸ்தீனஸ் (Demosthenes) என்ற சிறந்த பேச்சாளரின் கதையை எப்போதும் ஞாபகத்தில் கொள்ளுங்கள். ஒருநாள் ஒரு மனிதன் அவரிடத்தில் வந்து தன்னுடைய நிலைமையைச் சொல்லும்போது, டெமோஸ்தீனஸ் எந்தவித அக்கறையும் இல்லாமல் அதைக் கேட்டார். அதே மனிதன் அந்த நிலைமையைக் கண்ணீரோடும் கவலையோடும் சொன்னபோது, “நீ சொல்வதெல்லாம் உண்மை, இப்போது உன்னை நம்புகிறேன்” என்று டெமோஸ்தீனஸ் சொன்னார்.

ஜெபிக்கும்போது விசுவாசத்துடன் ஜெபிக்கும்படி உங்களை அறிவுறுத்துகிறேன். நாம் ஏறெடுக்கும் ஜெபங்கள் கர்த்தருடைய சமூகத்தில் கேட்கப்படும் என்று விசுவாசிக்க வேண்டும். நாம் கர்த்தருடைய சித்தத்திற்கு உட்பட்டு விண்ணப்பம் செய்யும்போது, அந்த விண்ணப்பங்கள் பதிலைப் பெறுகின்றன. இயேசு கிறிஸ்து இந்தக் கட்டளையை வெளிப்படையாகக் கொடுத்திருக்கிறார்: “நீங்கள் ஜெபம்பண்ணும்போது எவைகளைக் கேட்டுக்கொள்வீர்களோ, அவைகளைப் பெற்றுக்கொள்வோம் என்று விசுவாசியுங்கள்; அப்பொழுது அவைகள் உங்களுக்கு உண்டாகும்” (மாற்கு 11:24). அம்பு தன்னுடைய இலக்கை நோக்கிச் செல்வதற்கு, அதில் பறவையின் இறகைப் பொருத்துவதுபோல், ஜெபம் அதன் இலக்கை அடைவதற்கு விசுவாசம் அவசியமாகிறது. விசுவாசமில்லாத ஜெபம், அடைய வேண்டிய இலக்கை அடையாது.

ஜெபிக்கும்போது வாக்குத்தத்தங்களைச் சொல்லி ஜெபிக்கும் பழக்கத்தைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஜெபிக்க முழங்கால்படியிடும்போது நாம் சில வாக்குத்தத்தங்களைத் தயார் செய்துகொண்டு செல்ல வேண்டும். 'ஆண்டவரே, நீர் எங்களுக்கு வாக்களித்திருக்கிறீர்; நீர் சொல்லியபடியே எங்களுக்குச் செய்யும்' - இதுதான் யாக்கோபு, மோசே, தாவீது போன்றவர்களின் பழக்கமாய் இருந்தது. சங்கீதம் 119-ஆம் அதிகாரம் முழுவதிலும் இது போன்ற வேண்டுதல்கள் இருக்கின்றன. ‘உமது வார்த்தையின்படி செய்தருளும்’ என்று தாவீது கேட்டிருக்கிறார். இதற்குமேலாக, நம்முடைய வேண்டுதல்கள் பதிலைப் பெற்றுத் தரும்படியாக நாம் விசுவாசிக்கப் பழகிக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு வணிகன் தன்னுடைய கப்பலைக் கடலில் அனுப்பிவிட்டு, அந்தக் கப்பல் திரும்பப் பொருட்களுடன் வரும்வரை திருப்தி அடையாதிருக்கிறது போல, நாமும் நம்முடைய ஜெபங்கள் பதிலைப் பெற்றுத்தரும்படி எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டும். ஆனால், இன்றைய கிறிஸ்தவர்களின் வாழ்க்கையில் இந்தக் காரியம் இல்லாமல் இருக்கிறது. பேதுரு சிறையில் இருந்தபோது எருசலேம் சபையில் மக்கள் இடைவிடாமல் ஜெபித்தார்கள். ஆனால், அந்த ஜெபத்திற்குப் பதில் கிடைத்தபோது, அதை நம்புவது அவர்களுக்கு அரிதாயிருந்தது (அப்போஸ்தலர் 12:15). இது ராபர்ட் டிரெயில் (Robert Traill) என்பவரின் ஒரு சிறந்த கூற்று: "மனிதன் ஜெபத்தில் எதையாவது பெற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்று கவனமற்று ஜெபிக்கும்போது, அந்த ஜெபம் போய்ச்சேரவேண்டிய இடத்தைப் போய்ச்சேராது."

விண்ணப்பித்தல்

ஜெபிக்கும்போது உறுதியுடன் ஜெபிக்கும்படி அறிவுறுத்துகிறேன். சிலரின் ஜெபங்கள் ஏனோதானோவென்று இருக்கும். ஆனால், சிலரின் ஜெபங்களில் ஒரு சிறப்பான உறுதி காணப்படும்; அந்த ஜெபம் மிகவும் விரும்பத்தக்கதாய் இருக்கும். நான் குறிப்பிடுகிற இந்த உறுதி எதுவென்றால், இஸ்ரவேல் மக்களை அழிக்காமல் இருக்கும்படி மோசே ஏறெடுத்த ஜெபத்தில் காணப்பட்ட உறுதியாகும்: “மோசே தன் தேவனாகிய கர்த்தரை நோக்கி: கர்த்தாவே, தேவரீர் மகாபலத்தினாலும் வல்லமையுள்ள கையினாலும் எகிப்து தேசத்திலிருந்து புறப்படப்பண்ணின உம்முடைய ஜனத்திற்கு விரோதமாக உம்முடைய கோபம் பற்றியெரிவதென்ன?” (யாத்திராகமம் 32:11). இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் ஆயியின் மக்களுக்கு முன்பாக முறியடிக்கப்பட்டபோது, யோசுவா ஏறெடுத்த ஜெபத்தில் அந்த உறுதி காணப்பட்டது: “உமது மகத்தான நாமத்திற்கு என்ன செய்வீர்?” (யோசுவா 7:9). இந்த உறுதி மார்ட்டின் லூத்தரிடமும் இருந்தது. அவருடைய ஜெபத்தைக் கேட்ட ஒரு மனிதர் பின்வருமாறு சொல்லுகிறார்: “அவர் ஜெபிக்கும்போது அவரிடம் சிறப்பான ஆவியும் சிறப்பான உறுதியும் காணப்பட்டது. கடவுள் நிச்சயமாகத் தருவார் என்ற எதிர்பார்ப்பில், ஒரு அன்பான தகப்பனிடமோ அல்லது நண்பனிடமோ கெஞ்சுவதைப்போல அவருடைய ஜெபம் இருந்தது.” 17-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த சிறந்த ஸ்காட்டிஷ் போதகர் ராபர்ட் புரூஸ் (Robert Bruce) என்பவரிடமும் இந்த உறுதி காணப்பட்டது. அவருடைய ஜெபங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகையில், “பரலோகத்தை நோக்கிக் குறிவைத்துச் சுடப்பட்ட துப்பாக்கிக் குண்டைப்போல் இருந்தது” என்று சொல்லுகிறார்கள். இந்த ஒரு காரியத்தில் நம்முடைய நிலைமையைக் குறித்து நான் மிகவும் பயப்படுகிறேன். ஒரு விசுவாசிக்கு இருக்கிற முழுமையான உரிமைகளை நாம் முழுமையாகச் சிந்தித்துப் பார்ப்பதில்லை. உண்மையாக நாம் தேவனிடம் உறுதியுடன் பேசுகிறதில்லை. 'தேவனே, நாங்கள் உம்முடைய பிள்ளைகள் அல்லவா? நாங்கள் பரிசுத்தமாக வாழ்ந்தால் அது உமக்கு மகிமையைத் தராதா? சுவிசேஷம் பரவி மக்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டால் அது உமக்குக் கனத்தைக் கொண்டுவந்து சேர்க்காதா?' என்று நாம் அடிக்கடி மன்றாடுவதில்லை.

அடுத்ததாக, நாம் ஜெபிக்கும்போது விரிவாகவும் முழுமையாகவும் ஜெபிக்கும்படி அறிவுறுத்துகிறேன். மனுஷர் காணவேண்டுமென்று நீண்ட ஜெபம் செய்கிற பரிசேயர்களைக் குறித்து நமது ஆண்டவராகிய இயேசுகிறிஸ்து விடுத்த எச்சரிக்கையை நான் மறந்துபோகவில்லை. அதுபோல வீண் வார்த்தைகளைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி விண்ணப்பங்களை ஏறெடுக்க வேண்டாம் என்று நான் அறிவுறுத்துகிறேன். ஆனால், இன்னொரு பக்கம் அவரே முழு இரவும் பிதாவிடம் தொடர்ச்சியாக ஜெபத்தில் தரித்திருந்து நமக்கு மாதிரியை வைத்துவிட்டுப் போயிருக்கிறார். நாம் இந்த நாட்களில் அப்படி ஜெபிக்கிறதில்லை. நம்முடைய ஜெபங்கள் இந்தக் காலகட்டத்தில் மிகவும் குறுகியதாக இருக்கின்றன. தங்களுடைய தினசரி நேரத்தில் மக்கள் ஜெபத்திற்கு எவ்வளவு நேரத்தைத் தருகிறார்கள் என்று கேட்டால், மக்களிடமிருந்து திருப்திகரமான பதில் கிடைப்பதில்லை. அநேக மக்களின் தனிஜெபங்கள் மிகவும் வலிமையற்றதாகவும் குறுகியதாகவும் இருப்பதைப் பார்த்துப் பயப்படுகிறேன். அவர்கள் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் உயிருடன்தான் இருக்கிறார்கள் என்பதை நிரூபிப்பதற்கு அந்த ஜெபங்கள் போதுமானவையாக இல்லை. அவர்கள் தேவனிடம் கேட்பது மிகவும் குறைவாகத்தான் இருக்கிறது. அவர்கள் தேவனிடம் அறிக்கையிடுவது குறைவு; தேவனுக்கு நன்றி செலுத்துவதும் குறைவாகத்தான் இருக்கிறது. ஐயோ! இது முற்றிலும் தவறு. விசுவாசிகள் தங்களால் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் முன்னேறிச் செல்ல முடியவில்லை என்று சொல்வது பொதுவாகக் காணப்படுகிறது. தாங்கள் விரும்புகிற அளவிற்குத் தங்களால் கிருபையில் வளர முடியவில்லை என்று எங்களிடம் சொல்லுகிறார்கள். ஏனென்றால், அவர்கள் உண்மையாகத் தேவனிடம் அதிகமான கிருபைகளைக் கேட்பதில்லை. அவர்கள் தேவனிடம் கேட்பதும் குறைவு; தேவனிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டதும் குறைவு. இவர்களின் இந்த நிலைமைக்குக் காரணம் அவர்களின் பலவீனமான, வளர்ச்சியற்ற, அவசர அவசரமான சிறிய குறுகிய ஜெபமே. தேவன் சொல்கிறார்: "உன் வாயை விரிவாய்த் திற, நான் அதை நிரப்புவேன்" (சங்கீதம் 81:10). ஆனால், நாம் எலிசாவைச் சந்தித்த இஸ்ரவேலின் ராஜாவைப்போல, ஐந்து அல்லது ஆறு முறை அம்பு எய்வதற்குப் பதிலாக, மூன்று முறை மட்டுமே அம்பு எய்துவிட்டு அமைதியாக இருக்கிறோம்.

குறிப்பான காரியங்களுக்காக ஜெபிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உங்களுக்குக் காண்பிக்க விரும்புகிறேன். ஜெபிக்கத் தேவையான விண்ணப்பங்களைத் தயார் செய்துவிட்டு ஜெபிக்கும்படியாக நான் அறிவுறுத்துகிறேன். நாம் எப்போதும் பொதுவான காரியங்களைச் சொல்லியே ஜெபிக்கக் கூடாது. நமது சரியான தேவைகளைக் கிருபையின் அரியாசனத்திற்கு முன்பு விளக்கமாகச் சொல்ல வேண்டும். நாம் பாவிகள் என்று அறிக்கையிட்டால் மட்டும் போதாது; நமது மனசாட்சி சொல்லுகிற நம்முடைய அனைத்துப் பாவங்களையும் தேவன் முன்பாக அறிக்கையிட வேண்டும். 'எங்களைப் பரிசுத்தப்படுத்தும்' என்று சொல்லிமட்டும் ஜெபித்தால் போதாது; எந்தெந்தக் கிருபைகளில் நாம் குறைவாக இருக்கிறோம் என்பதை அறிந்து அதற்காக ஜெபிக்க வேண்டும். நாம் பிரச்சனையில் இருக்கிறோம் என்று தேவனிடம் சொன்னால் மட்டும் போதாது; நம்முடைய பிரச்சனையை முறையாக விளக்க வேண்டும். தனது சகோதரனாகிய ஏசாவுக்கு யாக்கோபு பயந்தபோது, அவர் செய்த ஜெபம் இப்படித்தான் இருந்தது; அவர் எதற்காகப் பயப்படுகிறார் என்று சரியாகத் தேவனிடம் விளக்கினார் (ஆதியாகமம் 32:11). தன்னுடைய எஜமானாகிய ஆபிரகாமின் மகனுக்குப் பெண் தேடச் சென்றபோது எலியேசர் செய்த காரியமும் இதுதான்; தன்னுடைய தேவை எது என்பதை மிகவும் துல்லியமாகத் தேவனிடம் விளக்கினார் (ஆதியாகமம் 24:12). அப்போஸ்தலனாகிய பவுலின் சரீரத்திலே ஒரு முள் கொடுக்கப்பட்டபோது அவர் செய்ததும் இதுதான்; அவர் அந்த முள் நீங்கும்படியாகக் கர்த்தரிடத்தில் வேண்டிக்கொண்டார் (2 கொரிந்தியர் 12:8).

இதுதான் உண்மையான விசுவாசமும் நம்பிக்கையும். தேவனுக்கு எந்த ஒரு காரியமும் எளிது என்று நாம் விசுவாசிக்க வேண்டும். ஒரு நோய்வாய்ப்பட்ட மனிதன் தன்னுடைய நோயின் தன்மையைச் சரியான முறையில் மருத்துவரிடம் விளக்காதபோது, அவனைப் பற்றிய நம்முடைய எண்ணம் எப்படி இருக்கும்? தன்னுடைய கணவனிடம் 'நான் கவலையாக இருக்கிறேன்' என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு, ஏன் கவலையாக இருக்கிறேன் என்பதை விளக்காத மனைவியைப் பற்றி நம்முடைய எண்ணம் என்னவாக இருக்கும்? 'நான் பிரச்சனையில் இருக்கிறேன்' என்று தகப்பனிடம் சொல்லிவிட்டு, என்ன பிரச்சனை என்பதை விளக்காத குழந்தையைப் பற்றிய நம்முடைய எண்ணம் எப்படி இருக்கும்? கிறிஸ்துவே நம்முடைய மணவாளன்; நம்முடைய இருதயத்தின் மருத்துவர்; தம்முடைய பிள்ளைகளுக்கு உண்மையான தகப்பன். நாம் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் நம்முடைய நிலைமையை அவரிடம் காட்டவேண்டும். நாம் எந்த ரகசியத்தையும் அவரிடமிருந்து மறைக்கக் கூடாது. நம்முடைய முழு இருதயத்தோடும் எல்லாவற்றையும் அவரிடம் சொல்லவேண்டும்.

மற்றவர்களுக்காகவும் ஜெபிக்கும்படி நான் உங்களை அறிவுறுத்துகிறேன். சுபாவமாகவே நாம் மிகவும் சுயநலவாதிகளாய் இருக்கிறோம். நாம் இரட்சிக்கப்பட்டு மனந்திரும்பியபோதிலும்கூட, நம்முடைய சுயநலம் நம்மைவிட்டுப் பிரிய மறுக்கிறது. நம்முடைய சொந்த ஆத்துமாவைப் பற்றியும், நம்முடைய சொந்த முன்னேற்றத்தைப் பற்றியும் மட்டுமே சிந்திக்கிற மனநிலையில் இருக்கிறோம். மற்றவர்களை மறந்து போய்விடுகிறோம். இந்த மனநிலையிலிருந்து விடுபட்டு மற்றவர்களுக்காக ஜெபிக்க வேண்டும். ஒரு பொதுவான நோக்கிலிருந்து சிந்திக்கப் பழகவேண்டும். நம்முடைய விண்ணப்பங்கள் மத்தியில், மற்றவர்களின் பெயர்களும் நம்முடைய ஜெபத்தில் இடம்பெற வேண்டும். நம்முடைய இருதயத்திலே முழு உலகத்தையும், புறஜாதி மக்களையும், யூதர்களையும், மற்ற சபையாரையும், மெய்யான கிறிஸ்தவர்களின் சரீரமான திருச்சபையையும், நாம் வாழ்கிற இந்த தேசத்தையும், நாம் சார்ந்திருக்கிற உள்ளூர் சபையையும், நாம் தங்கியிருக்கிற வீட்டில் உள்ளவர்களையும், நமது தொடர்பில் உள்ள நண்பர்களையும், சொந்தக்காரர்களையும் சுமந்து பழகவேண்டும். ஒவ்வொருவருக்காகவும் நம்முடைய விண்ணப்பங்களை ஏறெடுக்க வேண்டும். இது மிகவும் உயர்வான ஆவிக்குரிய சேவையாகும். யார் எனக்காக ஜெபத்தை ஏறெடுக்கிறார்களோ, அவர்களே என்மீது மெய்யான அன்பு வைத்திருப்பவர்கள் ஆவார்கள். இது நம்முடைய ஆத்துமாவின் நலனைப் பெரிதும் பாதுகாக்கும். இப்படி ஜெபிப்பதின் மூலமாக நம்முடைய இரக்ககுணம் மிகவும் விரிவடைகிறது. அது நம்முடைய இருதயத்தை விசாலமாக்குகிறது. இதுதான் சபைக்கும் நலனைக் கொண்டுவரும். சுவிசேஷத்தின் அனைத்துச் சக்கரங்களும் ஜெபிப்பதின் மூலமாகவே நகர்கின்றன. இப்படி ஜெபிப்பவர்களே, மக்களுக்காகச் சீனாய் மலையில் கர்த்தரிடம் பேசின மோசேயைப்போலவும், அருமையான யுத்தங்களை நடப்பித்த யோசுவாவைப்போலவும், கர்த்தருக்கென்று பெரிதான காரியங்களைச் செய்தவர்களாய் இருக்கிறார்கள். இதுதான் கிறிஸ்துவைப் போலாகுதல். அவர் தம்முடைய மக்களுக்காகப் பிதாவின் முன்பு பிரதான ஆசாரியராக நிற்கிறார். கிறிஸ்துவைப் போல மற்றவர்களின் நலனைப் பார்ப்பது எவ்வளவு சிறப்பான காரியம்! இவர்களே பிரசங்கிமார்களுக்கு மெய்யான உதவிகளைச் செய்வார்கள். ஒருவேளை நான் ஒரு கிறிஸ்தவ கூட்டத்தை உருவாக்கினால், அதில் இப்படி ஜெபிக்கிற மக்கள் இருந்தால் அது எவ்வளவு சிறப்பாக இருக்கும்!

நன்றி செலுத்துதல்

ஜெபிக்கும்போது தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தும்படி உங்களை அறிவுறுத்துகிறேன். தேவனிடம் தேவைகளைக் கேட்பது எப்படி ஜெபத்தின் ஒரு பகுதியோ, அதுபோல நன்றி செலுத்துவதும் ஜெபத்தின் ஒரு பகுதி என்பது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். வேதத்தைக் கவனிக்கும்போது, அதில் ஜெபமும் நன்றி செலுத்துதலும் இணைந்தே காணப்படுகின்றன. தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தாமல் ஏறெடுக்கிற ஜெபத்தை நான் மெய்யான ஜெபமாகக் கருதமாட்டேன். அதையே அப்போஸ்தலனாகிய பவுலும் சொல்லுகிறார்: "நீங்கள் ஒன்றுக்குங் கவலைப்படாமல், எல்லாவற்றையுங்குறித்து உங்கள் விண்ணப்பங்களை ஸ்தோத்திரத்தோடேகூடிய ஜெபத்தினாலும் வேண்டுதலினாலும் தேவனுக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள்" (பிலிப்பியர் 4:6). "இடைவிடாமல் ஜெபம்பண்ணுங்கள்; ஸ்தோத்திரத்தோடே ஜெபத்தில் விழித்திருங்கள்" (கொலோசெயர் 4:2). தேவனின் இரக்கத்தினாலே நாம் இன்னும் நரகத்திற்குச் செல்லாமல் இருக்கிறோம். அவருடைய இரக்கத்தினாலே இன்று நமக்குப் பரலோகத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கை இருக்கிறது. அவருடைய இரக்கத்தினாலே நாம் தேவனைப்பற்றி அறிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒரு தேசத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். அவருடைய இரக்கத்தினாலே நாம் பரிசுத்த ஆவியானவரால் அழைக்கப்பட்டு, நம்முடைய பாவங்களுக்குத் தக்க தண்டனையை இன்னும் பெறாமல் இருக்கிறோம். அவருடைய இரக்கத்தினாலே நாம் இன்றுவரை உயிர்வாழ்ந்து, அவருடைய நாமத்தை மகிமைப்படுத்தும்படியான வாய்ப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. இது அவருடைய இலவசமான கிருபையினாலே கிடைத்தது.

என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கிற அவருடைய அன்பினாலே இதெல்லாம் நமக்குக் கிடைத்தது. முழுமையாகத் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தாதவர்கள் சிறப்பான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை வாழ முடியாது. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தாமல் ஒரு நிருபத்தைக்கூட எழுத ஆரம்பிக்கவில்லை. கடந்த நூற்றாண்டில் ஜார்ஜ் வைட்ஃபீல்ட் (George Whitefield) மற்றும் நம் காலத்தில் எட்வர்ட் பிக்கர்ஸ்டெத் (Edward Bickersteth) போன்ற மனிதர்களின் ஜெபங்களில், தேவனுக்கு நன்றி செலுத்துதல் பெரும்பகுதியாய் இருந்திருக்கிறது. இதை வாசிக்கிறவர்களே, இவர்களைப்போல நீங்களும் தற்போதைய காலத்தில் எரிந்து பிரகாசிக்கிற ஒளியாய் இருக்க வேண்டுமா? அப்படியென்றால், மனதாரத் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும். இனி நமது ஜெபங்கள் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தும் ஜெபங்களாய் இருக்கட்டும்.

விழித்திருங்கள்

ஜெபிக்கும்போது மிக விழிப்புடனும் கவனத்துடனும் ஜெபிக்கும்படி அறிவுறுத்துகிறேன். கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் மிக அதிகக் கவனம் செலுத்த வேண்டிய ஒரு காரியம் ஜெபம். ஏனென்றால், அங்கேதான் உண்மையான கிறிஸ்தவம் ஆரம்பமாகிறது. இங்கேதான் கிறிஸ்தவனின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் இருக்கின்றன. ஜெபத்தில் என்னென்ன காரியங்களை விண்ணப்பங்களாக ஏறெடுக்கிறீர்கள் என்று சொல்லுங்கள், நான் உடனே உங்கள் ஆத்துமாவின் நிலைமையைச் சொல்லுகிறேன். ஜெபமே ஆத்துமாவின் உயிர்நாடியாய் இருக்கிறது. இங்கேதான் ஆத்துமாவின் நலன் சோதிக்கப்படுகிறது. ஜெபமே நம்முடைய ஆவிக்குரிய நிலையை அளவிடும் கருவியாகும். இந்தக் கருவியைக் கொண்டு நம்முடைய ஆவிக்குரிய நிலைமை நன்றாக இருக்கிறதா என்பதை நம்முடைய இருதயத்தில் உணரமுடியும். இனி நம்முடைய முழு கவனத்தையும் தனிப்பட்ட ஜெபத்தின்மீது வைப்போமாக. உண்மையான கிறிஸ்தவனுக்கு இதுவே முதுகெலும்பாய் இருக்கிறது. பிரசங்கங்கள், புத்தகங்கள், கைப்பிரதிகள், கிறிஸ்தவ மக்களின் நட்பு ஆகிய இவை அனைத்தும் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை வாழ மிகவும் உதவி செய்கிறவை. ஆனால், இவை தனிஜெபத்தை ஒதுக்கி வைப்பதால் வரும் இழப்பைச் சரிசெய்யாது. உங்களைத் தனிஜெபம் செய்ய முடியாமல் தடுக்கிற மக்கள் மத்தியிலிருந்தும், சூழ்நிலைகள் மத்தியிலிருந்தும், இடங்களிலிருந்தும் விலகிக்கொள்ளுங்கள்.

உங்களை ஆவிக்குரிய நிலைமையில் வளரச்செய்கிற, தேவனிடம் பேசுவதற்கு எப்போதும் தடங்கலில்லாத வேலையையும், நண்பர்கள் கூட்டத்தையும் கவனமாகத் தேடிக் கண்டுபிடித்துக்கொள்ளுங்கள். இந்தக் காரியங்களில் மிகவும் உறுதியுடன் இருங்கள். நீங்கள் உங்கள் ஜெபங்களைப் பாதுகாத்துக்கொண்டால், உங்கள் ஆத்துமாவுக்கு எந்தத் தீங்கும் வராது.

நான் மிகுந்த பணிவுடன் இந்தக் காரியங்களை உங்களிடம் பகிர்ந்துகொள்கிறேன். சற்று இதை நிதானமாகச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். ஜெபத்தைப் பற்றிய இந்தக் காரியங்கள் என்னுடைய சொந்த ஆவிக்குரிய நலனுக்கு மிகவும் பிரயோஜனமாய் இருந்தன. மேலே விளக்கிய அனைத்தும் தேவனுடைய சத்தியங்கள்தான் என முழுநிச்சயமாய் நம்புகிறேன். நானும், நான் மிகவும் நேசிக்கிற நீங்களும் இந்தச் சத்தியங்களை அதிக அதிகமாய் உணரும்படியாய் வேண்டுகிறேன்.

நாம் வாழ்கிற இந்தக் காலம் ஜெபிக்கிற காலமாய் இருக்க வேண்டும். இந்த நாட்களில் வாழ்கிற கிறிஸ்தவர்கள் ஜெபிக்கிற கிறிஸ்தவர்களாய் இருக்கவேண்டும். மேலும், இன்றைய திருச்சபைகள் ஜெபிக்கிற திருச்சபைகளாய் இருக்கவேண்டும். இந்த ஆக்கத்தை எழுதி அனுப்புகிற வேளையில், என்னுடைய இருதயத்தின் விருப்பமும் ஜெபமும் என்னவென்றால், மக்களிடத்தில் ஜெபிக்கிற ஆவி விருத்தியடைய வேண்டும் என்பதே. இன்றுவரை ஜெபிக்காத மக்கள் இன்றே கர்த்தரை நோக்கி ஜெபித்திட வேண்டும்; ஜெபிக்கிற கிறிஸ்தவர்கள் கவனத்துடன் ஜெபிக்க வேண்டும்.