போராட்டம்

முடிவாக, ஜெபிக்கிற வாசகர்களுக்கு நான் சொல்வது: இந்த ஆக்கத்தை வாசிக்கிற சில வாசகர்களுக்கு ஜெபம் என்றால் என்ன என்பது தெளிவாகத் தெரிந்திருக்கும். தேவனால் தத்தெடுக்கப்பட்ட ஆவியைப் பெற்றிருக்கிறீர்கள். உங்களுக்கு நான் சில வார்த்தைகளை ஆலோசனையாகவும், உங்களை உற்சாகப்படுத்தும் விதமாகவும் கூறுகிறேன்.

ஆசாரிப்புக் கூடாரத்தில் தூபம் காட்டுவதற்கென்று சில விதிமுறைகள் இருக்கின்றன. எல்லாவிதமான தூபத்தையும் அங்கே காட்ட முடியாது. இதை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஜெபத்தைப் பற்றியும், அந்த ஜெபத்தை ஏறெடுக்க வேண்டிய விதத்தைப் பற்றியும் மிகவும் கவனமாயிருங்கள்.

ஜெபிக்கிற சகோதரர்களே, உங்களின் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை சிறப்பாக இல்லையென்றால், அதற்கு நிச்சயமாக உங்களின் ஜெபக்குறைவே காரணம். அப்போஸ்தலன் பின்வருமாறு சொல்வதுபோல உங்களால் சொல்ல முடியாது: "நன்மைசெய்ய விரும்புகிற என்னிடத்தில் தீமையுண்டென்கிற ஒரு பிரமாணத்தைக் காண்கிறேன்" (ரோமர் 7:21). சில சமயங்களில் நீங்கள் முழங்கால்படியிட்டு ஜெபிக்கும்போது உங்களுக்குத் தாவீதின் வார்த்தைகள் புரியும். அதாவது, "வீண்சிந்தனைகளை நான் வெறுக்கிறேன்" (சங்கீதம் 119:113). ஒரு ஏழை விசுவாசியின் பின்வரும் வார்த்தைகளைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்: "தேவனே, என்னை எல்லாச் சத்துருக்களினின்றும் விலக்கிக்காரும். எல்லாரைப் பார்க்கிலும் பொல்லாத மனிதனாகிய என்னிடமிருந்தும் என்னை விலக்கிக்காரும்." ஆனால், சில தேவனுடைய பிள்ளைகள் எப்போதும் ஜெபத்தில் போராடுபவர்களாய் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் முழங்கால்படியிட்டு ஜெபிக்கும்போது, பிசாசு அவர்கள்மீது அதிகமாகக் கோபப்படுகிறான். நம்முடைய ஜெபத்தினால் நமக்கு எவ்விதப் போராட்டமும் ஏற்படவில்லையென்றால், நிச்சயம் அந்த ஜெபத்தைச் சந்தேகிக்க வேண்டும். நம்முடைய ஜெபத்தைப் பற்றிய காரியங்களில் நாம் மிகவும் மோசமான நீதிபதிகளாயிருக்கிறோம். நம்முடைய ஜெபங்கள் நமக்குப் பிரியமானதாய் அல்ல, தேவனுக்குப் பிரியமானதாய் இருக்க வேண்டும். உங்கள் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையின் நலனுக்காக நான் சற்றுக் கடினமாக அறிவுரை தரும்போது என்னைக் கோபித்துக் கொள்ளாதீர்கள். கடைசியாக ஒரு விஷயம், நாம் அனைவரும் இதை உணர வேண்டும்: நாம் அனைவரும் கண்டிப்பாக ஜெபிக்க வேண்டும்; ஜெபத்தை விட்டுவிடக் கூடாது; நாம் கண்டிப்பாக முன்னேறிப் போக வேண்டும்.

நம் நிலைமை

ஜெபத்தை மிகவும் பணிவுடனும் மரியாதையுடனும் செய்ய வேண்டும் என உங்களை அறிவுறுத்துகிறேன். நாம் என்ன நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள். நம்முடைய நிலையிலிருந்து தேவனிடம் நாம் பேசவேண்டுமென்றால் அது எவ்வளவு பெரிய காரியம்! அவருடைய சமூகத்தில் அஜாக்கிரதையுடனோ அல்லது கவனமில்லாமலோ சென்றுவிடாமல், மிகவும் ஜாக்கிரதையுடன் செல்லுங்கள். நான் நிற்கிற இடம் மிகவும் பரிசுத்தமானது; இது வானத்தின் வாசலே அல்லாமல் வேறல்ல. நான் என்ன பேசுகிறேன் என்பதை அறியாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தால், நான் தேவனை அலட்சியப்படுத்துகிறேன். என்னுடைய இருதயத்தில் அக்கிரமம் இருந்தால் தேவன் என்னுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்கமாட்டார் என்று நமக்கு நாமே சொல்லிக்கொள்வோம். சாலொமோன் சொன்ன வார்த்தைகளை ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்: "தேவசமூகத்தில் நீ துணிகரமாய் உன் வாயினால் பேசாமலும் மனம்பதறி ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமலும் இரு. தேவன் வானத்திலிருக்கிறார், நீ பூமியிலிருக்கிறாய்" (பிரசங்கி 5:2). ஆபிரகாம் ஆண்டவரிடம் பேசும்போது, தூளும் சாம்பலுமான அடியேன் பேசுகிறேன் என்றார். யோபு ஆண்டவரிடம் பேசும்போது, 'நான் நீசன்' என்கிறார். நாமும் இந்த மனநிலையில்தான் இருக்க வேண்டும்.

ஜெபிக்கும்போது ஆவியில் நிறைந்து ஜெபிக்க வேண்டும் என அறிவுறுத்துகிறேன். நான் என்ன சொல்ல விரும்புகிறேன் என்றால், நம்முடைய ஜெபங்கள் வெறும் சடங்காச்சாரமாக இல்லாமல், அதில் பரிசுத்த ஆவியானவரின் உதவியைத் தொடர்ச்சியாக நாடவேண்டும் என்பதே. சடங்காச்சாரம் என்று வரும்போது, அங்கே பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு இடமே இருக்காது. இந்த உண்மை தனிஜெபத்திற்கு மிகவும் பொருந்தும். ஒருவேளை நம்முடைய ஜெபங்கள் உணர்ச்சிகளற்று, தொடர்ச்சியாக நம்முடைய வாயிலிருந்து வரும் வார்த்தைகளின் தொகுப்பாகவோ, அல்லது உணராமலே ஆவிக்குரிய உதவிகளைக் கேட்பதாகவோ, அல்லது மிகவும் முக்கியமான வேர்போன்ற காரியங்களை உணராமலோ கேட்பதாகவோ, அல்லது அனுதினமும் சொல்லுகிற மனப்பாட ஜெபமாகவோ இருக்கலாம். நான் இந்தக் காரியங்களை மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் கையாள வேண்டும் என விரும்புகிறேன்.

நமக்கு அனுதினமும் ஒருசில தேவைகள் இருக்கின்றன என எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். ஆனால், அதற்காக அவை எல்லாவற்றையும் ஒரேமாதிரியான வார்த்தைகளைத்தான் பயன்படுத்திக் கேட்க வேண்டும் என்றில்லை. இந்த உலகமும், பிசாசும், நமது இருதயமும் எல்லா நாளும் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கின்றன. ஆனால், நாம் அனுதினமும் ஒரேமாதிரியாக நம்முடைய வேண்டுதல்களை ஏறெடுப்பதால், அங்கே பழக்கத்தினால் வார்த்தைகள் மனப்பாடமாகிவிடுகின்றன. அதனால்தான் இந்தக் காரியங்களில் மிகவும் கவனமாக இருக்கவேண்டும் என்று சொல்லுகிறேன். நம்முடைய ஜெபங்களின் நடையும் வார்த்தைகளும் ஆவியானவரால் வழிநடத்தப்பட்டதாக இருக்கவேண்டும். தனிப்பட்ட ஜெபங்களில் நம்முடைய பொது ஆராதனை ஜெபப் புத்தகத்தைப் பயன்படுத்துவதை நான் நன்மையாகக் கருதமாட்டேன். எந்தவித புத்தகத்தையும் படிக்காமல் நம்மால் மருத்துவரிடம் நம்முடைய பிரச்சனையை விளக்கக்கூடுமானால், நிச்சயமாக நம்முடைய ஆத்துமாவின் நிலைமையையும் ஆண்டவரிடம் எடுத்துச் சொல்லமுடியும். ஒரு மனிதன் உடைந்த காலோடு இருக்கும்போது அவன் ஊன்றுகோலைப் பயன்படுத்தினால் அது ஒரு பொருட்டல்ல. ஆனால், அதே மனிதன் தொடர்ச்சியாக ஊன்றுகோலைப் பயன்படுத்த விரும்பினால் அது நல்ல காரியமல்ல. அந்த மனிதன் சீக்கிரமே வலிமையடைந்து, அவனது ஊன்றுகோலைத் தூக்கி எறிவதையே நான் பார்க்க விரும்புகிறேன்.

பயிற்சி

ஜெபிப்பதை உங்களுடைய வாழ்க்கையின் தொடர்ச்சியான வேலையாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள் என்று அறிவுறுத்துகிறேன். தொடர்ச்சியாக ஜெபிப்பதால் வரும் சில நன்மைகளை நான் விளக்கப் போகிறேன். நம்முடைய தேவன் ஒழுங்கின் தேவனாய் இருக்கிறார். யூதர்களின் தேவாலயத்தில் காலையிலும் மாலையிலும் பலியிடும் செயல் காரணமில்லாமல் வைக்கப்படவில்லை. ஒழுக்கமின்மை என்பது பாவத்தின் கனியாகும். ஒரு நாளின் இருபத்து நான்கு மணிநேரத்தில் ஜெபத்திற்கான நேரங்களை ஒதுக்குவது உங்களின் ஆத்துமாவுக்கு மிகுந்த பயனைத் தரும். எப்படி சாப்பிடுவதற்கென்றும் வேலை செய்வதற்கென்றும் நேரத்தை ஒதுக்கியுள்ளீர்களோ, அதுபோல ஜெபிப்பதற்கென்றும் நேரத்தை ஒதுக்கிக்கொள்ளுங்கள். அதற்காக எந்த நேரங்களை ஒதுக்கவேண்டும் என்பது உங்களின் சொந்த விருப்பம். முக்கியமாக, இந்த உலகத்திடம் பேச ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பாகக் காலையில் தேவனிடம் பேசிவிடுங்கள். அதேபோல் அனைத்து வேலைகளையும் செய்து முடித்தபிறகு உறங்குவதற்கு முன் தேவனிடம் பேசுங்கள். நான் சொல்லுகிற இந்தக் காரியத்தை உங்கள் மனதில் ஆழமாகப் பதித்துக்கொள்ளுங்கள். அனுதினமும் ஜெபிப்பது என்பது மிகவும் சிறப்பான செயலாகும். ஜெபிப்பதை ஓரமாகத் தள்ளிவைத்து விடாதீர்கள். அலட்சியமாகவோ அல்லது ஏனோதானோவென்றோ ஜெபத்தைச் செய்யாதீர்கள். நீங்கள் உலக வேலைகளைச் செய்தாலும், செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை; ஆனால் ஜெபத்தை அனுதினமும் செய்யுங்கள்.

ஜெபிப்பதை விடாமுயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும் என அறிவுறுத்துகிறேன். தனிஜெபத்தைச் சரியாகச் செய்யப் பழகிக்கொள்ளுங்கள். அந்தப் பழக்கத்திலிருந்து ஒருபோதும் பின்வாங்காதீர்கள். சில சமயங்களில், 'நாம்தான் குடும்ப ஜெபம் செய்யப்போகிறோமே, தனிஜெபம் செய்யவில்லையென்றால் என்ன ஆகப்போகிறது?' என உங்கள் இருதயம் சொல்லும். சில சமயங்களில், 'உடல் சரியில்லை, சோர்வாக இருக்கிறது' என உங்கள் சரீரம் சொல்லும். சில சமயங்களில், 'இன்று மிகவும் முக்கியமான ஒரு வேலை இருக்கிறது, அதனால் ஜெபத்தைச் சுருக்கமாகச் செய்' என உங்கள் மனது சொல்லும். இவ்விதமான அனைத்து எண்ணங்களும் சாத்தானிடமிருந்தே வருகின்றன. இவையனைத்தும் உங்கள் ஆத்துமாவைப் புறக்கணிக்கும் செயல்கள். உங்கள் ஜெபங்கள் எப்போதும் நீண்ட நேரத்திற்கு இருக்கவேண்டும் என நான் சொல்லவில்லை. ஆனால், நீங்கள் ஜெபம் செய்யாமல் பின்வாங்குவதற்கு எந்தவிதக் காரணத்தையும் முன்வைக்காதீர்கள். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் சொல்லுகிறார்: 'இடைவிடாமல் ஜெபம்பண்ணுங்கள்.' அவர், மக்கள் எப்போதும் முழங்கால்படியிட்டு ஜெபித்துக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்ற அர்த்தத்தில் சொல்லவில்லை. அவர் சொல்ல வருவது, நம்முடைய ஜெபங்கள் நித்தமும் செலுத்தப்படும் சர்வாங்க தகனபலியைப்போலத் தொடர்ச்சியாக அனுதினமும் செய்யப்படவேண்டும் என்பதே. எப்படி விதைப்பும் அறுப்பும், குளிர்காலமும் கோடைகாலமும் தொடர்ந்து வருகிறதோ, அதேபோல் ஜெபமும் தொடர்ச்சியாகச் செய்யப்பட வேண்டும். பலிபீடத்தில் இருக்கும் அக்கினி, பலியைத் தகனிக்க எப்போதும் அவியாமல் எரிந்துகொண்டிருந்ததுபோல, ஜெபமும் இருக்கவேண்டும். காலையிலும் இரவிலும் ஜெபம் செய்தல் என்ற இரண்டு எல்லைகளுக்கு நடுவாக, நாள்முழுவதும் செய்யும் ஜெபம் சங்கிலியால் இணைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள். நெகேமியா அர்தசஷ்டா ராஜாவுக்கு முன்பாகச் செய்ததுபோல, நீங்கள் அலுவலகத்தில் இருந்தாலோ அல்லது தெருமுனையில் இருந்தாலோ அமைதியாக ஜெபத்தை ஏறெடுக்கலாம். தேவனோடு செலவிடும் நேரம் பிரயோஜனமற்றது என்று ஒருபோதும் எண்ணிவிடாதீர்கள். ஓய்வுநாளுக்கென்று ஞாயிறு தினத்தில் விடுமுறை அளிப்பதால் எந்த ஒரு தேசமும் ஏழ்மையாய்ப் போனதில்லை. தனிஜெபத்தைத் தொடர்ந்து செய்வதினால் முடிவில் எந்த ஒரு கிறிஸ்தவனும் இழப்பைச் சந்திக்கமாட்டான்.

மனப்போக்கு

ஜெபிக்கும்போது முக்கியமாக ஊக்கமாக ஜெபிக்கவேண்டும் என்று அறிவுரையாகச் சொல்லுகிறேன். ஊக்கமாக ஜெபிக்கிறேன் என்பதைக் காண்பிப்பதற்குக் கத்தியோ அல்லது மிக அதிகமாகச் சத்தம்போட்டோ ஜெபிக்கவேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. ஆனால், ஜெபத்தை உண்மையுடனும், ஆர்வத்துடனும், அக்கறையுடனும், விருப்பத்துடனும் செய்யவேண்டும். உண்மையாகவே ஒரு காரியத்தில் அக்கறை இருக்கும்போது அதன்மீது எப்படிக் கவனம் செலுத்துவோமோ, அதுபோல் ஜெபத்தைச் செய்ய வேண்டும். ஊக்கமுள்ள ஜெபம் அநேக காரியங்களைச் சாதிக்கும். ஜெபிப்பதை வேதம் அநேக ஒப்புமைகளைப் பயன்படுத்தி விளக்குகிறது. தட்டுதல், மல்யுத்தம் செய்தல், கடினமாக உழைத்தல், முயற்சி செய்தல் போன்றவை வேதத்தில் ஜெபத்திற்கு ஒப்புமையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.

வேதாகம உதாரணங்கள் நமக்குப் பல பாடங்களைக் கற்பிக்கின்றன. உதாரணமாக, யாக்கோபைப் பாருங்கள். அவர் பெனியேலில் இருந்தபோது, “நீர் என்னை ஆசீர்வதித்தாலொழிய உம்மைப் போகவிடேன்” (ஆதியாகமம் 32:26) என்று பொழுது விடியுமளவும் அந்தத் தேவதூதனுடன் போராடுகிறார். தானியேல், மற்றொரு உதாரணம்; அவர் எப்படிக் கெஞ்சுகிறார் என்று பாருங்கள்: “ஆண்டவரே கேளும், ஆண்டவரே மன்னியும், ஆண்டவரே கவனியும்; என் தேவனே, உம்முடைய நிமித்தமாக அதைத் தாமதியாமல் செய்யும்” (தானியேல் 9:19). நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து மற்றொரு உதாரணம். அவரைப்பற்றி எபிரெயர் 5:7-ல் பின்வருமாறு எழுதப்பட்டிருக்கிறது: “அவர் மாம்சத்திலிருந்த நாட்களில் தம்மை மரணத்தினின்று இரட்சிக்க வல்லமையுள்ளவரை நோக்கி, பலத்த சத்தத்தோடும் கண்ணீரோடும் விண்ணப்பம்பண்ணி, வேண்டுதல்செய்து...” ஐயோ, நம்முடைய அநேக விண்ணப்பங்கள் இப்படி இல்லையே! இப்படிப்பட்ட ஜெபங்களை நம்முடைய ஜெபங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கையில், நாம் எவ்வளவு மந்தமாக, உணர்ச்சியற்று இருக்கிறோம்! 'நீ எதற்காக ஜெபிக்கிறாயோ அதை உன் மனது உண்மையிலே விரும்பவில்லை' என தேவன் நம்மைப் பார்த்துச் சொன்னால், அந்த வார்த்தை எவ்வளவு உண்மையாயிருக்கும்!

நாம் இந்தத் தவறிலிருந்து திருந்துவோமாக. 'மோட்சப் பயணம்' (Pilgrim's Progress) புத்தகத்தில் 'இரக்கம்' (Mercy) என்ற பெண்மணி குறுகிய வாசலை ஓங்கித் தட்டியதுபோல, நாமும் கர்த்தரின் கிருபைக்காகக் கெஞ்சுவோமாக. 'நீர் திறக்கவில்லையென்றால் நான் அழிந்துபோவேன்' என்று சொன்ன இரக்கத்தைப் போல நாமும் சொல்வோமாக. குளிர்ந்த நிலையில் நெருப்பில்லாமல் ஏறெடுக்கப்படும் பலியை நினைவில்கொள்ளுங்கள்; அந்தப் பலி தகனிக்கப்படாது. டெமோஸ்தீனஸ் (Demosthenes) என்ற சிறந்த பேச்சாளரின் கதையை எப்போதும் ஞாபகத்தில் கொள்ளுங்கள். ஒருநாள் ஒரு மனிதன் அவரிடத்தில் வந்து தன்னுடைய நிலைமையைச் சொல்லும்போது, டெமோஸ்தீனஸ் எந்தவித அக்கறையும் இல்லாமல் அதைக் கேட்டார். அதே மனிதன் அந்த நிலைமையைக் கண்ணீரோடும் கவலையோடும் சொன்னபோது, “நீ சொல்வதெல்லாம் உண்மை, இப்போது உன்னை நம்புகிறேன்” என்று டெமோஸ்தீனஸ் சொன்னார்.

ஜெபிக்கும்போது விசுவாசத்துடன் ஜெபிக்கும்படி உங்களை அறிவுறுத்துகிறேன். நாம் ஏறெடுக்கும் ஜெபங்கள் கர்த்தருடைய சமூகத்தில் கேட்கப்படும் என்று விசுவாசிக்க வேண்டும். நாம் கர்த்தருடைய சித்தத்திற்கு உட்பட்டு விண்ணப்பம் செய்யும்போது, அந்த விண்ணப்பங்கள் பதிலைப் பெறுகின்றன. இயேசு கிறிஸ்து இந்தக் கட்டளையை வெளிப்படையாகக் கொடுத்திருக்கிறார்: “நீங்கள் ஜெபம்பண்ணும்போது எவைகளைக் கேட்டுக்கொள்வீர்களோ, அவைகளைப் பெற்றுக்கொள்வோம் என்று விசுவாசியுங்கள்; அப்பொழுது அவைகள் உங்களுக்கு உண்டாகும்” (மாற்கு 11:24). அம்பு தன்னுடைய இலக்கை நோக்கிச் செல்வதற்கு, அதில் பறவையின் இறகைப் பொருத்துவதுபோல், ஜெபம் அதன் இலக்கை அடைவதற்கு விசுவாசம் அவசியமாகிறது. விசுவாசமில்லாத ஜெபம், அடைய வேண்டிய இலக்கை அடையாது.

ஜெபிக்கும்போது வாக்குத்தத்தங்களைச் சொல்லி ஜெபிக்கும் பழக்கத்தைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஜெபிக்க முழங்கால்படியிடும்போது நாம் சில வாக்குத்தத்தங்களைத் தயார் செய்துகொண்டு செல்ல வேண்டும். 'ஆண்டவரே, நீர் எங்களுக்கு வாக்களித்திருக்கிறீர்; நீர் சொல்லியபடியே எங்களுக்குச் செய்யும்' - இதுதான் யாக்கோபு, மோசே, தாவீது போன்றவர்களின் பழக்கமாய் இருந்தது. சங்கீதம் 119-ஆம் அதிகாரம் முழுவதிலும் இது போன்ற வேண்டுதல்கள் இருக்கின்றன. ‘உமது வார்த்தையின்படி செய்தருளும்’ என்று தாவீது கேட்டிருக்கிறார். இதற்குமேலாக, நம்முடைய வேண்டுதல்கள் பதிலைப் பெற்றுத் தரும்படியாக நாம் விசுவாசிக்கப் பழகிக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு வணிகன் தன்னுடைய கப்பலைக் கடலில் அனுப்பிவிட்டு, அந்தக் கப்பல் திரும்பப் பொருட்களுடன் வரும்வரை திருப்தி அடையாதிருக்கிறது போல, நாமும் நம்முடைய ஜெபங்கள் பதிலைப் பெற்றுத்தரும்படி எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டும். ஆனால், இன்றைய கிறிஸ்தவர்களின் வாழ்க்கையில் இந்தக் காரியம் இல்லாமல் இருக்கிறது. பேதுரு சிறையில் இருந்தபோது எருசலேம் சபையில் மக்கள் இடைவிடாமல் ஜெபித்தார்கள். ஆனால், அந்த ஜெபத்திற்குப் பதில் கிடைத்தபோது, அதை நம்புவது அவர்களுக்கு அரிதாயிருந்தது (அப்போஸ்தலர் 12:15). இது ராபர்ட் டிரெயில் (Robert Traill) என்பவரின் ஒரு சிறந்த கூற்று: "மனிதன் ஜெபத்தில் எதையாவது பெற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்று கவனமற்று ஜெபிக்கும்போது, அந்த ஜெபம் போய்ச்சேரவேண்டிய இடத்தைப் போய்ச்சேராது."

விண்ணப்பித்தல்

ஜெபிக்கும்போது உறுதியுடன் ஜெபிக்கும்படி அறிவுறுத்துகிறேன். சிலரின் ஜெபங்கள் ஏனோதானோவென்று இருக்கும். ஆனால், சிலரின் ஜெபங்களில் ஒரு சிறப்பான உறுதி காணப்படும்; அந்த ஜெபம் மிகவும் விரும்பத்தக்கதாய் இருக்கும். நான் குறிப்பிடுகிற இந்த உறுதி எதுவென்றால், இஸ்ரவேல் மக்களை அழிக்காமல் இருக்கும்படி மோசே ஏறெடுத்த ஜெபத்தில் காணப்பட்ட உறுதியாகும்: “மோசே தன் தேவனாகிய கர்த்தரை நோக்கி: கர்த்தாவே, தேவரீர் மகாபலத்தினாலும் வல்லமையுள்ள கையினாலும் எகிப்து தேசத்திலிருந்து புறப்படப்பண்ணின உம்முடைய ஜனத்திற்கு விரோதமாக உம்முடைய கோபம் பற்றியெரிவதென்ன?” (யாத்திராகமம் 32:11). இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் ஆயியின் மக்களுக்கு முன்பாக முறியடிக்கப்பட்டபோது, யோசுவா ஏறெடுத்த ஜெபத்தில் அந்த உறுதி காணப்பட்டது: “உமது மகத்தான நாமத்திற்கு என்ன செய்வீர்?” (யோசுவா 7:9). இந்த உறுதி மார்ட்டின் லூத்தரிடமும் இருந்தது. அவருடைய ஜெபத்தைக் கேட்ட ஒரு மனிதர் பின்வருமாறு சொல்லுகிறார்: “அவர் ஜெபிக்கும்போது அவரிடம் சிறப்பான ஆவியும் சிறப்பான உறுதியும் காணப்பட்டது. கடவுள் நிச்சயமாகத் தருவார் என்ற எதிர்பார்ப்பில், ஒரு அன்பான தகப்பனிடமோ அல்லது நண்பனிடமோ கெஞ்சுவதைப்போல அவருடைய ஜெபம் இருந்தது.” 17-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த சிறந்த ஸ்காட்டிஷ் போதகர் ராபர்ட் புரூஸ் (Robert Bruce) என்பவரிடமும் இந்த உறுதி காணப்பட்டது. அவருடைய ஜெபங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகையில், “பரலோகத்தை நோக்கிக் குறிவைத்துச் சுடப்பட்ட துப்பாக்கிக் குண்டைப்போல் இருந்தது” என்று சொல்லுகிறார்கள். இந்த ஒரு காரியத்தில் நம்முடைய நிலைமையைக் குறித்து நான் மிகவும் பயப்படுகிறேன். ஒரு விசுவாசிக்கு இருக்கிற முழுமையான உரிமைகளை நாம் முழுமையாகச் சிந்தித்துப் பார்ப்பதில்லை. உண்மையாக நாம் தேவனிடம் உறுதியுடன் பேசுகிறதில்லை. 'தேவனே, நாங்கள் உம்முடைய பிள்ளைகள் அல்லவா? நாங்கள் பரிசுத்தமாக வாழ்ந்தால் அது உமக்கு மகிமையைத் தராதா? சுவிசேஷம் பரவி மக்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டால் அது உமக்குக் கனத்தைக் கொண்டுவந்து சேர்க்காதா?' என்று நாம் அடிக்கடி மன்றாடுவதில்லை.

அடுத்ததாக, நாம் ஜெபிக்கும்போது விரிவாகவும் முழுமையாகவும் ஜெபிக்கும்படி அறிவுறுத்துகிறேன். மனுஷர் காணவேண்டுமென்று நீண்ட ஜெபம் செய்கிற பரிசேயர்களைக் குறித்து நமது ஆண்டவராகிய இயேசுகிறிஸ்து விடுத்த எச்சரிக்கையை நான் மறந்துபோகவில்லை. அதுபோல வீண் வார்த்தைகளைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி விண்ணப்பங்களை ஏறெடுக்க வேண்டாம் என்று நான் அறிவுறுத்துகிறேன். ஆனால், இன்னொரு பக்கம் அவரே முழு இரவும் பிதாவிடம் தொடர்ச்சியாக ஜெபத்தில் தரித்திருந்து நமக்கு மாதிரியை வைத்துவிட்டுப் போயிருக்கிறார். நாம் இந்த நாட்களில் அப்படி ஜெபிக்கிறதில்லை. நம்முடைய ஜெபங்கள் இந்தக் காலகட்டத்தில் மிகவும் குறுகியதாக இருக்கின்றன. தங்களுடைய தினசரி நேரத்தில் மக்கள் ஜெபத்திற்கு எவ்வளவு நேரத்தைத் தருகிறார்கள் என்று கேட்டால், மக்களிடமிருந்து திருப்திகரமான பதில் கிடைப்பதில்லை. அநேக மக்களின் தனிஜெபங்கள் மிகவும் வலிமையற்றதாகவும் குறுகியதாகவும் இருப்பதைப் பார்த்துப் பயப்படுகிறேன். அவர்கள் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் உயிருடன்தான் இருக்கிறார்கள் என்பதை நிரூபிப்பதற்கு அந்த ஜெபங்கள் போதுமானவையாக இல்லை. அவர்கள் தேவனிடம் கேட்பது மிகவும் குறைவாகத்தான் இருக்கிறது. அவர்கள் தேவனிடம் அறிக்கையிடுவது குறைவு; தேவனுக்கு நன்றி செலுத்துவதும் குறைவாகத்தான் இருக்கிறது. ஐயோ! இது முற்றிலும் தவறு. விசுவாசிகள் தங்களால் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் முன்னேறிச் செல்ல முடியவில்லை என்று சொல்வது பொதுவாகக் காணப்படுகிறது. தாங்கள் விரும்புகிற அளவிற்குத் தங்களால் கிருபையில் வளர முடியவில்லை என்று எங்களிடம் சொல்லுகிறார்கள். ஏனென்றால், அவர்கள் உண்மையாகத் தேவனிடம் அதிகமான கிருபைகளைக் கேட்பதில்லை. அவர்கள் தேவனிடம் கேட்பதும் குறைவு; தேவனிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டதும் குறைவு. இவர்களின் இந்த நிலைமைக்குக் காரணம் அவர்களின் பலவீனமான, வளர்ச்சியற்ற, அவசர அவசரமான சிறிய குறுகிய ஜெபமே. தேவன் சொல்கிறார்: "உன் வாயை விரிவாய்த் திற, நான் அதை நிரப்புவேன்" (சங்கீதம் 81:10). ஆனால், நாம் எலிசாவைச் சந்தித்த இஸ்ரவேலின் ராஜாவைப்போல, ஐந்து அல்லது ஆறு முறை அம்பு எய்வதற்குப் பதிலாக, மூன்று முறை மட்டுமே அம்பு எய்துவிட்டு அமைதியாக இருக்கிறோம்.

குறிப்பான காரியங்களுக்காக ஜெபிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உங்களுக்குக் காண்பிக்க விரும்புகிறேன். ஜெபிக்கத் தேவையான விண்ணப்பங்களைத் தயார் செய்துவிட்டு ஜெபிக்கும்படியாக நான் அறிவுறுத்துகிறேன். நாம் எப்போதும் பொதுவான காரியங்களைச் சொல்லியே ஜெபிக்கக் கூடாது. நமது சரியான தேவைகளைக் கிருபையின் அரியாசனத்திற்கு முன்பு விளக்கமாகச் சொல்ல வேண்டும். நாம் பாவிகள் என்று அறிக்கையிட்டால் மட்டும் போதாது; நமது மனசாட்சி சொல்லுகிற நம்முடைய அனைத்துப் பாவங்களையும் தேவன் முன்பாக அறிக்கையிட வேண்டும். 'எங்களைப் பரிசுத்தப்படுத்தும்' என்று சொல்லிமட்டும் ஜெபித்தால் போதாது; எந்தெந்தக் கிருபைகளில் நாம் குறைவாக இருக்கிறோம் என்பதை அறிந்து அதற்காக ஜெபிக்க வேண்டும். நாம் பிரச்சனையில் இருக்கிறோம் என்று தேவனிடம் சொன்னால் மட்டும் போதாது; நம்முடைய பிரச்சனையை முறையாக விளக்க வேண்டும். தனது சகோதரனாகிய ஏசாவுக்கு யாக்கோபு பயந்தபோது, அவர் செய்த ஜெபம் இப்படித்தான் இருந்தது; அவர் எதற்காகப் பயப்படுகிறார் என்று சரியாகத் தேவனிடம் விளக்கினார் (ஆதியாகமம் 32:11). தன்னுடைய எஜமானாகிய ஆபிரகாமின் மகனுக்குப் பெண் தேடச் சென்றபோது எலியேசர் செய்த காரியமும் இதுதான்; தன்னுடைய தேவை எது என்பதை மிகவும் துல்லியமாகத் தேவனிடம் விளக்கினார் (ஆதியாகமம் 24:12). அப்போஸ்தலனாகிய பவுலின் சரீரத்திலே ஒரு முள் கொடுக்கப்பட்டபோது அவர் செய்ததும் இதுதான்; அவர் அந்த முள் நீங்கும்படியாகக் கர்த்தரிடத்தில் வேண்டிக்கொண்டார் (2 கொரிந்தியர் 12:8).

இதுதான் உண்மையான விசுவாசமும் நம்பிக்கையும். தேவனுக்கு எந்த ஒரு காரியமும் எளிது என்று நாம் விசுவாசிக்க வேண்டும். ஒரு நோய்வாய்ப்பட்ட மனிதன் தன்னுடைய நோயின் தன்மையைச் சரியான முறையில் மருத்துவரிடம் விளக்காதபோது, அவனைப் பற்றிய நம்முடைய எண்ணம் எப்படி இருக்கும்? தன்னுடைய கணவனிடம் 'நான் கவலையாக இருக்கிறேன்' என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு, ஏன் கவலையாக இருக்கிறேன் என்பதை விளக்காத மனைவியைப் பற்றி நம்முடைய எண்ணம் என்னவாக இருக்கும்? 'நான் பிரச்சனையில் இருக்கிறேன்' என்று தகப்பனிடம் சொல்லிவிட்டு, என்ன பிரச்சனை என்பதை விளக்காத குழந்தையைப் பற்றிய நம்முடைய எண்ணம் எப்படி இருக்கும்? கிறிஸ்துவே நம்முடைய மணவாளன்; நம்முடைய இருதயத்தின் மருத்துவர்; தம்முடைய பிள்ளைகளுக்கு உண்மையான தகப்பன். நாம் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் நம்முடைய நிலைமையை அவரிடம் காட்டவேண்டும். நாம் எந்த ரகசியத்தையும் அவரிடமிருந்து மறைக்கக் கூடாது. நம்முடைய முழு இருதயத்தோடும் எல்லாவற்றையும் அவரிடம் சொல்லவேண்டும்.

மற்றவர்களுக்காகவும் ஜெபிக்கும்படி நான் உங்களை அறிவுறுத்துகிறேன். சுபாவமாகவே நாம் மிகவும் சுயநலவாதிகளாய் இருக்கிறோம். நாம் இரட்சிக்கப்பட்டு மனந்திரும்பியபோதிலும்கூட, நம்முடைய சுயநலம் நம்மைவிட்டுப் பிரிய மறுக்கிறது. நம்முடைய சொந்த ஆத்துமாவைப் பற்றியும், நம்முடைய சொந்த முன்னேற்றத்தைப் பற்றியும் மட்டுமே சிந்திக்கிற மனநிலையில் இருக்கிறோம். மற்றவர்களை மறந்து போய்விடுகிறோம். இந்த மனநிலையிலிருந்து விடுபட்டு மற்றவர்களுக்காக ஜெபிக்க வேண்டும். ஒரு பொதுவான நோக்கிலிருந்து சிந்திக்கப் பழகவேண்டும். நம்முடைய விண்ணப்பங்கள் மத்தியில், மற்றவர்களின் பெயர்களும் நம்முடைய ஜெபத்தில் இடம்பெற வேண்டும். நம்முடைய இருதயத்திலே முழு உலகத்தையும், புறஜாதி மக்களையும், யூதர்களையும், மற்ற சபையாரையும், மெய்யான கிறிஸ்தவர்களின் சரீரமான திருச்சபையையும், நாம் வாழ்கிற இந்த தேசத்தையும், நாம் சார்ந்திருக்கிற உள்ளூர் சபையையும், நாம் தங்கியிருக்கிற வீட்டில் உள்ளவர்களையும், நமது தொடர்பில் உள்ள நண்பர்களையும், சொந்தக்காரர்களையும் சுமந்து பழகவேண்டும். ஒவ்வொருவருக்காகவும் நம்முடைய விண்ணப்பங்களை ஏறெடுக்க வேண்டும். இது மிகவும் உயர்வான ஆவிக்குரிய சேவையாகும். யார் எனக்காக ஜெபத்தை ஏறெடுக்கிறார்களோ, அவர்களே என்மீது மெய்யான அன்பு வைத்திருப்பவர்கள் ஆவார்கள். இது நம்முடைய ஆத்துமாவின் நலனைப் பெரிதும் பாதுகாக்கும். இப்படி ஜெபிப்பதின் மூலமாக நம்முடைய இரக்ககுணம் மிகவும் விரிவடைகிறது. அது நம்முடைய இருதயத்தை விசாலமாக்குகிறது. இதுதான் சபைக்கும் நலனைக் கொண்டுவரும். சுவிசேஷத்தின் அனைத்துச் சக்கரங்களும் ஜெபிப்பதின் மூலமாகவே நகர்கின்றன. இப்படி ஜெபிப்பவர்களே, மக்களுக்காகச் சீனாய் மலையில் கர்த்தரிடம் பேசின மோசேயைப்போலவும், அருமையான யுத்தங்களை நடப்பித்த யோசுவாவைப்போலவும், கர்த்தருக்கென்று பெரிதான காரியங்களைச் செய்தவர்களாய் இருக்கிறார்கள். இதுதான் கிறிஸ்துவைப் போலாகுதல். அவர் தம்முடைய மக்களுக்காகப் பிதாவின் முன்பு பிரதான ஆசாரியராக நிற்கிறார். கிறிஸ்துவைப் போல மற்றவர்களின் நலனைப் பார்ப்பது எவ்வளவு சிறப்பான காரியம்! இவர்களே பிரசங்கிமார்களுக்கு மெய்யான உதவிகளைச் செய்வார்கள். ஒருவேளை நான் ஒரு கிறிஸ்தவ கூட்டத்தை உருவாக்கினால், அதில் இப்படி ஜெபிக்கிற மக்கள் இருந்தால் அது எவ்வளவு சிறப்பாக இருக்கும்!

நன்றி செலுத்துதல்

ஜெபிக்கும்போது தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தும்படி உங்களை அறிவுறுத்துகிறேன். தேவனிடம் தேவைகளைக் கேட்பது எப்படி ஜெபத்தின் ஒரு பகுதியோ, அதுபோல நன்றி செலுத்துவதும் ஜெபத்தின் ஒரு பகுதி என்பது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். வேதத்தைக் கவனிக்கும்போது, அதில் ஜெபமும் நன்றி செலுத்துதலும் இணைந்தே காணப்படுகின்றன. தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தாமல் ஏறெடுக்கிற ஜெபத்தை நான் மெய்யான ஜெபமாகக் கருதமாட்டேன். அதையே அப்போஸ்தலனாகிய பவுலும் சொல்லுகிறார்: "நீங்கள் ஒன்றுக்குங் கவலைப்படாமல், எல்லாவற்றையுங்குறித்து உங்கள் விண்ணப்பங்களை ஸ்தோத்திரத்தோடேகூடிய ஜெபத்தினாலும் வேண்டுதலினாலும் தேவனுக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள்" (பிலிப்பியர் 4:6). "இடைவிடாமல் ஜெபம்பண்ணுங்கள்; ஸ்தோத்திரத்தோடே ஜெபத்தில் விழித்திருங்கள்" (கொலோசெயர் 4:2). தேவனின் இரக்கத்தினாலே நாம் இன்னும் நரகத்திற்குச் செல்லாமல் இருக்கிறோம். அவருடைய இரக்கத்தினாலே இன்று நமக்குப் பரலோகத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கை இருக்கிறது. அவருடைய இரக்கத்தினாலே நாம் தேவனைப்பற்றி அறிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒரு தேசத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். அவருடைய இரக்கத்தினாலே நாம் பரிசுத்த ஆவியானவரால் அழைக்கப்பட்டு, நம்முடைய பாவங்களுக்குத் தக்க தண்டனையை இன்னும் பெறாமல் இருக்கிறோம். அவருடைய இரக்கத்தினாலே நாம் இன்றுவரை உயிர்வாழ்ந்து, அவருடைய நாமத்தை மகிமைப்படுத்தும்படியான வாய்ப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. இது அவருடைய இலவசமான கிருபையினாலே கிடைத்தது.

என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கிற அவருடைய அன்பினாலே இதெல்லாம் நமக்குக் கிடைத்தது. முழுமையாகத் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தாதவர்கள் சிறப்பான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை வாழ முடியாது. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தாமல் ஒரு நிருபத்தைக்கூட எழுத ஆரம்பிக்கவில்லை. கடந்த நூற்றாண்டில் ஜார்ஜ் வைட்ஃபீல்ட் (George Whitefield) மற்றும் நம் காலத்தில் எட்வர்ட் பிக்கர்ஸ்டெத் (Edward Bickersteth) போன்ற மனிதர்களின் ஜெபங்களில், தேவனுக்கு நன்றி செலுத்துதல் பெரும்பகுதியாய் இருந்திருக்கிறது. இதை வாசிக்கிறவர்களே, இவர்களைப்போல நீங்களும் தற்போதைய காலத்தில் எரிந்து பிரகாசிக்கிற ஒளியாய் இருக்க வேண்டுமா? அப்படியென்றால், மனதாரத் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும். இனி நமது ஜெபங்கள் தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தும் ஜெபங்களாய் இருக்கட்டும்.

விழித்திருங்கள்

ஜெபிக்கும்போது மிக விழிப்புடனும் கவனத்துடனும் ஜெபிக்கும்படி அறிவுறுத்துகிறேன். கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் மிக அதிகக் கவனம் செலுத்த வேண்டிய ஒரு காரியம் ஜெபம். ஏனென்றால், அங்கேதான் உண்மையான கிறிஸ்தவம் ஆரம்பமாகிறது. இங்கேதான் கிறிஸ்தவனின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் இருக்கின்றன. ஜெபத்தில் என்னென்ன காரியங்களை விண்ணப்பங்களாக ஏறெடுக்கிறீர்கள் என்று சொல்லுங்கள், நான் உடனே உங்கள் ஆத்துமாவின் நிலைமையைச் சொல்லுகிறேன். ஜெபமே ஆத்துமாவின் உயிர்நாடியாய் இருக்கிறது. இங்கேதான் ஆத்துமாவின் நலன் சோதிக்கப்படுகிறது. ஜெபமே நம்முடைய ஆவிக்குரிய நிலையை அளவிடும் கருவியாகும். இந்தக் கருவியைக் கொண்டு நம்முடைய ஆவிக்குரிய நிலைமை நன்றாக இருக்கிறதா என்பதை நம்முடைய இருதயத்தில் உணரமுடியும். இனி நம்முடைய முழு கவனத்தையும் தனிப்பட்ட ஜெபத்தின்மீது வைப்போமாக. உண்மையான கிறிஸ்தவனுக்கு இதுவே முதுகெலும்பாய் இருக்கிறது. பிரசங்கங்கள், புத்தகங்கள், கைப்பிரதிகள், கிறிஸ்தவ மக்களின் நட்பு ஆகிய இவை அனைத்தும் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை வாழ மிகவும் உதவி செய்கிறவை. ஆனால், இவை தனிஜெபத்தை ஒதுக்கி வைப்பதால் வரும் இழப்பைச் சரிசெய்யாது. உங்களைத் தனிஜெபம் செய்ய முடியாமல் தடுக்கிற மக்கள் மத்தியிலிருந்தும், சூழ்நிலைகள் மத்தியிலிருந்தும், இடங்களிலிருந்தும் விலகிக்கொள்ளுங்கள்.

உங்களை ஆவிக்குரிய நிலைமையில் வளரச்செய்கிற, தேவனிடம் பேசுவதற்கு எப்போதும் தடங்கலில்லாத வேலையையும், நண்பர்கள் கூட்டத்தையும் கவனமாகத் தேடிக் கண்டுபிடித்துக்கொள்ளுங்கள். இந்தக் காரியங்களில் மிகவும் உறுதியுடன் இருங்கள். நீங்கள் உங்கள் ஜெபங்களைப் பாதுகாத்துக்கொண்டால், உங்கள் ஆத்துமாவுக்கு எந்தத் தீங்கும் வராது.

நான் மிகுந்த பணிவுடன் இந்தக் காரியங்களை உங்களிடம் பகிர்ந்துகொள்கிறேன். சற்று இதை நிதானமாகச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். ஜெபத்தைப் பற்றிய இந்தக் காரியங்கள் என்னுடைய சொந்த ஆவிக்குரிய நலனுக்கு மிகவும் பிரயோஜனமாய் இருந்தன. மேலே விளக்கிய அனைத்தும் தேவனுடைய சத்தியங்கள்தான் என முழுநிச்சயமாய் நம்புகிறேன். நானும், நான் மிகவும் நேசிக்கிற நீங்களும் இந்தச் சத்தியங்களை அதிக அதிகமாய் உணரும்படியாய் வேண்டுகிறேன்.

நாம் வாழ்கிற இந்தக் காலம் ஜெபிக்கிற காலமாய் இருக்க வேண்டும். இந்த நாட்களில் வாழ்கிற கிறிஸ்தவர்கள் ஜெபிக்கிற கிறிஸ்தவர்களாய் இருக்கவேண்டும். மேலும், இன்றைய திருச்சபைகள் ஜெபிக்கிற திருச்சபைகளாய் இருக்கவேண்டும். இந்த ஆக்கத்தை எழுதி அனுப்புகிற வேளையில், என்னுடைய இருதயத்தின் விருப்பமும் ஜெபமும் என்னவென்றால், மக்களிடத்தில் ஜெபிக்கிற ஆவி விருத்தியடைய வேண்டும் என்பதே. இன்றுவரை ஜெபிக்காத மக்கள் இன்றே கர்த்தரை நோக்கி ஜெபித்திட வேண்டும்; ஜெபிக்கிற கிறிஸ்தவர்கள் கவனத்துடன் ஜெபிக்க வேண்டும்.