கிறிஸ்தவர்கள் என்று அழைக்கப்படும் அனைவரையும் தேவனிடம் அன்புகூரும்படி நான் ஆர்வமுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன். “கர்த்தருடைய பரிசுத்தவான்களே, நீங்களெல்லாரும் அவரில் அன்புகூருங்கள்” (சங்கீதம் 31:23). இன்று தேவனிடம் அன்புகூருபவர்கள் வெகு சிலரே. பலர் அவருக்குப் போலியான முத்தங்களையே கொடுக்கிறார்கள்; சிலர் மட்டுமே அவரிடம் உண்மையாய் அன்புகூருகிறார்கள். பெரும்பாலானோர் நினைப்பது போல தேவனிடம் அன்புகூருவது அவ்வளவு எளிதான காரியமல்ல. அன்பு செலுத்துவது மனிதனுக்கு இயற்கையான குணம்; ஆனால், தேவன் மீது அன்பு செலுத்தும் கிருபையோ மனிதனுக்கு இயற்கையானதல்ல.

மனிதர்கள் சுபாவத்திலேயே தேவனைப் பகைக்கிறவர்களாக இருக்கிறார்கள் (ரோமர் 1:30). துன்மார்க்கர்கள் தேவனை விட்டு ஓடவே விரும்புகிறார்கள்; அவருடைய கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படியவோ, அவருடைய ஆளுகைக்குள் வரவோ அவர்கள் விரும்புவதில்லை. அவர்கள் தேவனுக்குப் பயப்படுகிறார்களே தவிர, அவரிடம் அன்புகூருவதில்லை. மனிதர்களிலோ அல்லது தேவதூதர்களிலோ உள்ள எந்த வல்லமையாலும் ஒரு மனிதனின் இருதயத்தை தேவனிடம் அன்புகூரும்படி மாற்ற முடியாது. வெளிப்புற ஆராதனை முறைகளோ, தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புகளோ தாமாகவே இதைச் செய்துவிட முடியாது. தேவ ஆவியானவருடைய சர்வவல்லமையுள்ள, வெல்ல முடியாத வல்லமையால் மட்டுமே ஒரு ஆத்துமாவில் இந்த அன்பை ஊற்ற முடியும்.

இது மிகவும் கடினமான ஒன்றாக இருப்பதால், இந்தத் தெய்வீக அன்பைப் பெற்றுக்கொள்ள நாம் அதிக ஊக்கமான ஜெபத்தோடும் முயற்சியோடும் செயல்பட வேண்டும். இந்த அன்பின் மீதான நமது வாஞ்சையைத் தூண்டி எழுப்புவதற்காக, தேவனிடம் அன்புகூருவதற்கான இருபது காரணங்களை இங்கே தருகிறேன்.

தேவனிடம் அன்புகூருவதற்கான 20 காரணங்கள்

1. தேவனிடம் அன்பு இல்லாமல் செய்யப்படும் பக்தி முயற்சிகள் யாவும் வீண். தேவன் நாம் செய்யும் வெறும் கடமைகளைப் பார்ப்பதில்லை; அந்தக் கடமைகளை எவ்வளவு அன்போடு செய்கிறோம் என்பதையே பார்க்கிறார். நாம் எவ்வளவு அதிகமாகச் செய்கிறோம் என்பது முக்கியமல்ல, எவ்வளவு அன்போடு செய்கிறோம் என்பதே முக்கியம். ஒரு வேலைக்காரன் தன் வேலையை மனப்பூர்வமாகவும் அன்போடும் செய்யாவிட்டால் அது ஏற்றுக்கொள்ளப்படாது. அன்பு கலக்காத கடமைகள் நமக்கும் பாரம், தேவனுக்கும் பாரம். அதனால்தான் தாவீது தன் குமாரனாகிய சாலொமோனுக்கு, “உற்சாக மனதோடும் அவருக்கு ஆராதனைசெய்” (1 நாளாகமம் 28:9) என்று அறிவுரை கூறுகிறார். அன்பில்லாமல் செய்யப்படும் கடமைகள் ஆராதனை அல்ல; அவை வெறும் தண்டனையே.

2. தேவன் மீது அன்பு செலுத்துதல் மிகவும் மேன்மையான மற்றும் சிறந்த கிருபையாகும். இது பரலோகத்திலிருந்து பற்றவைக்கப்படும் ஒரு தூய்மையான அக்கினி. இதன் மூலமாகவே நாம் ‘அன்பாகவே இருக்கிற’ தேவனைப் போல் மாறுகிறோம். விசுவாசிப்பதும் கீழ்ப்படிவதும் மட்டுமே நம்மை தேவனைப் போல மாற்றிவிடாது; ஆனால் அன்பின் மூலமாக நாம் அவரைப் போலவே வளருகிறோம் (1 யோவான் 4:16). தேவனில் அதிகம் மகிழ்ந்திருக்கும் கிருபை அன்புதான்; அதுவே அவருக்கு மிகவும் பிரியமானதும் ஆகும். அன்பு நிறைந்திருந்த அந்தச் சீஷன்தான் கிறிஸ்துவின் மார்பில் சாய்ந்திருந்தான். அன்பு மற்ற எல்லாக் கிருபைகளுக்கும் ஒரு செழிப்பையும் பிரகாசத்தையும் கொடுக்கிறது. அன்பின் வெளிச்சம் வீசாவிட்டால் மற்ற கிருபைகள் மங்கிப்போனதைப் போலவே தோன்றும். அன்பினால் கிரியை செய்யாவிட்டால் விசுவாசமும் மெய்யானதல்ல. மனந்திரும்புதலின் கண்ணீர் அன்பெனும் ஊற்றிலிருந்து புறப்படாவிட்டால் அது தூய்மையானதல்ல. நம்முடைய சேவைகள் அனைத்தையும் தேவனுக்கு நறுமணம் வீசும் சுகந்த வாசனையாக மாற்றுவது தேவன் மீது நாம் கொண்டுள்ள அன்புதான்.

3. தேவன் நம்மிடம் அன்பைக் கேட்பது மிகவும் நியாயமான ஒன்று. அவர் நம்மிடம் கேட்பது நமது அன்பை மட்டுமே. அவர் நமது சொத்துக்களையோ அல்லது நமது பிள்ளைகளையோ (கர்ப்பத்தின் கனிகளையோ) கேட்டிருந்தால்கூட நம்மால் மறுக்க முடியுமா? ஆனால் அவர் கேட்பது நமது அன்பை மட்டுமே; இந்த மலரை மட்டுமே அவர் நம்மிடமிருந்து பறிக்க விரும்புகிறார். இது ஒரு கடினமான கோரிக்கையா? இதைவிட எளிதாகச் செலுத்தக்கூடிய கடன் வேறு ஏதேனும் உண்டா? இந்த அன்பைக் கொடுப்பதால் நாம் ஏழையாகிவிடுவதில்லை. அன்பு என்பது ஒரு சுமையல்ல. மணவாட்டி தன் மணவாளனை நேசிப்பது அவளுக்கு ஒரு பாரமா? இல்லையே, அன்பு செலுத்துவது எப்போதும் மகிழ்ச்சியானது.

4. தேவனே நமது அன்பிற்கு முழுமையான தகுதியானவர். படைப்புகளில் சிதறிக்கிடக்கும் மேன்மைகள் அனைத்தும் தேவனிடம் முழுமையாக ஒன்றிணைந்துள்ளன. அவரே ஞானம், அழகு, அன்பு மற்றும் நன்மையின் ஊற்றாக இருக்கிறார். தேவனில் வெறுப்பை ஏற்படுத்தும் காரியம் எதுவுமே இல்லை. உலகப் பொருட்கள் சீக்கிரத்திலேயே நமக்குச் சலிப்பைத் தந்துவிடும்; ஆனால் தேவனில் எப்போதும் புதிய அழகுகள் பிரகாசித்துக்கொண்டே இருக்கும். நாம் அவரை எந்த அளவுக்கு அனுபவிக்கிறோமோ, அந்த அளவுக்கு மகிழ்ச்சியில் திளைக்கிறோம். நமது அன்பைக் குறைக்கக்கூடிய எந்தப் பலவீனமும் அவரிடம் இல்லை. நமது அன்பை வரவேற்பது மட்டுமல்லாமல், அதை உரிமையோடு கட்டளையிடும் அளவுக்கான மேன்மை தேவனில் உள்ளது. பரலோகத்தில் இப்போது இருப்பதைவிட அதிகமான தேவதூதர்கள் இருந்தாலும்கூட, தேவனில் உள்ள எல்லையற்ற பரிபூரணத்திற்கும் நற்குணத்திற்கும் ஈடாக அவர்களால் அன்புகூர முடியாது. ஆகையால், நாம் தேவனிடம் அன்புகூருவதற்கு இதுவே போதுமான காரணம்; அவரைவிடச் சிறந்த ஒருவரிடம் நாம் நமது அன்பைச் செலவிட முடியாது.

5. தேவன் மீதான அன்பு ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையை எளிதாக்குகிறது. அது நமது உள்ளத்திற்குப் புத்துணர்ச்சி அளித்து (எண்ணெயிட்டு), தேவனுடைய சேவையில் நம்மை மேலும் சுறுசுறுப்பாகவும் உற்சாகமாகவும் மாற்றுகிறது. கடமையின் சலிப்பை அன்பு நீக்கிவிடுகிறது. ராகேல் மேல் வைத்திருந்த அன்பினால் யாக்கோபுக்கு ஏழு வருட உழைப்பு வெறும் கொஞ்ச நாளாகத் தோன்றியது. அன்பு கடமையை இன்பமாக மாற்றுகிறது. தேவதூதர்கள் தேவனுடைய சேவையில் ஏன் அவ்வளவு வேகமாகச் சிறகடித்துப் பறக்கிறார்கள்? அவர்கள் அவரை நேசிப்பதால்தான்! அன்பு ஒருபோதும் சோர்வடையாது. தேவனை நேசிப்பவன், அவரைப் பற்றிப் பேசுவதிலோ அவருக்குச் சேவை செய்வதிலோ ஒருபோதும் சோர்வடைய மாட்டான்.

6. தேவன் நமது அன்பை விரும்புகிறார். நாம் நமது பரிசுத்த அழகை இழந்து பாவத்தால் கறைபட்டுப் போனோம்; ஆனாலும் பரலோகத்தின் ராஜா நம்மைத் தேடி வருகிறார். தேவன் தேடும் அளவுக்கு நமது அன்பில் என்ன இருக்கிறது? நமது அன்பால் தேவனுக்கு என்ன லாபம்? அவருக்கு அது தேவையே இல்லை; அவர் தமக்குத்தாமே எல்லையற்ற ஆசீர்வாதமுடையவர். நாம் நமது அன்பை அவருக்கு மறுத்தாலும், அவருக்கு மகிழ்ச்சியுடன் அன்பைச் செலுத்தும் எண்ணற்ற உன்னதமான படைப்புகள் அவரிடம் உள்ளன. தேவனுக்கு நமது அன்பு தேவையில்லை என்றாலும், அவர் அதை ஆவலோடு தேடுகிறார்.

7. தேவன் முதலில் நம்மை நேசித்ததால் அவர் நமது அன்பிற்குப் பாத்திரவானாக இருக்கிறார். அவர் நம்மை எவ்வளவு அதிகமாய் நேசித்தார்! தேவனுடைய அன்பின் அக்கினியால் நமது உணர்வுகள் பற்றவைக்கப்பட வேண்டும். நம்மில் அன்புகூருவதற்குத் தகுதியான நன்மை எதுவும் இல்லாதபோதே தேவன் நம்மை நேசித்தது எவ்வளவு பெரிய அற்புதம்! “உன் இரத்தத்தில் கிடக்கிறதை நான் கண்டு: உன் இரத்தத்திலே கிடக்கிற நீ பிழைத்திரு என்று உன்னோடே சொன்னேன்” (எசேக்கியேல் 16:6). நாம் பாவத்தில் அருவருப்பாகக் கிடந்த நேரமே தேவன் நம்மில் அன்புகூர்ந்த நேரமாகும். தேவனுடைய கோபத்தைத் தூண்டும் குணங்களே நம்மில் இருந்தன தவிர, அவரது அன்பைப் பெறுவதற்கான தகுதி எதுவும் நம்மில் இல்லை. நமக்காகக் கிறிஸ்துவையே அளித்தது அறிவுக்கெட்டாத எவ்வளவு பெரிய அன்பு! பாவிகளுக்காகக் கிறிஸ்து மரிக்க முன்வந்தது எவ்வளவு பெரிய காரியம்!

“சிலுவை என்பது ஒரு பிரசங்க மேடை; அதில் கிறிஸ்து பிரசங்கித்த பாடம் அன்பு.” — அகஸ்டின்

மரித்துக்கொண்டிருக்கும் இரட்சகரின் ஜீவனுள்ள அன்பு எவ்வளவு ஆச்சரியமானது! கிறிஸ்து சிலுவையில் முழுவதுமாக இரத்தக் காயங்களுடன் தொங்குவதை நான் என் கண்களால் பார்ப்பது போல் உணருகிறேன். அவர் நம்மிடம் பேசும் குரல் என் காதுகளில் ஒலிக்கிறது: “உங்கள் கைகளை இங்கே நீட்டுங்கள்; என் விலாவில் போடுங்கள்; என் இரத்தஞ்சிந்தும் இருதயத்தை உணர்ந்து பாருங்கள். நான் உங்களை எவ்வளவு நேசிக்கிறேன் என்று பாருங்கள். இன்னுமா நீங்கள் என் மீது அன்பு செலுத்த மாட்டீர்கள்? என்னைவிட உலகத்தை அதிகமாக நேசிப்பீர்களா? உங்களுக்காகத் தேவனுடைய கோபத்தை உலகம் தணித்ததா? நான் இவையெல்லாவற்றையும் உங்களுக்காகச் செய்திருக்கவில்லையா? அப்படியிருந்தும் நீங்கள் என்னை நேசிக்க மாட்டீர்களா?”

8. தேவனிடம் அன்புகூருவதே சிறந்த ‘சுய நேசம்’ ஆகும். ஒரு மனிதனின் ஆத்துமா இரட்சிக்கப்படுவதே அவன் தன்மீது காட்டும் அன்பின் உச்சக்கட்டமாகும். தேவனிடம் அன்புகூருவதன் மூலம், நாம் நமது சொந்த இரட்சிப்பையே உறுதிப்படுத்துகிறோம். “அன்பில் நிலைத்திருக்கிறவன் தேவனில் நிலைத்திருக்கிறான், தேவனும் அவனில் நிலைத்திருக்கிறார்” (1 யோவான் 4:16). தன் இருதயத்தில் தேவன் வாசம் செய்யப் பெற்றவன், பரலோகத்தில் தேவனோடு நித்தியமாய் வாசம் செய்வது உறுதி. எனவே, தேவனை நேசிப்பதே உண்மையான சுய நேசம்; தேவனை நேசிக்காதவன் தன் சொந்த ஆத்துமாவையே நேசிக்காதவன் ஆவான்.

9. தேவனிடம் வைக்கும் அன்பு உண்மையான பக்திக்கான சான்று. “உத்தமர்கள் உம்மை நேசிக்கிறார்கள்” (உன்னதப்பாட்டு 1:4). தேவனுடைய பிள்ளைகளில் பலர், தாங்கள் ஒருவேளை மாயக்காரர்களாக இருப்போமோ என்று பயப்படுகிறார்கள். நீங்கள் தேவனை நேசிக்கிறீர்களா? பேதுரு தன் பாவத்தை உணர்ந்து சோர்வடைந்தபோது, இனி கிறிஸ்து தன்னை ஒரு பொருட்டாக மதிப்பாரோ அல்லது அப்போஸ்தலப் பணியில் ஈடுபடுத்துவாரோ என்று தன்னைத் தகுதியற்றவராக நினைத்தார். ஆனால் கிறிஸ்து அவரை எப்படித் தேற்றுகிறார் பாருங்கள்: “பேதுருவே, நீ என்னிடத்தில் அன்பாயிருக்கிறாயா?” (யோவான் 21:15). ‘நீ பயத்தினால் என்னை மறுதலித்திருந்தாலும், உன் முழு இருதயத்தோடு என்னை நேசிக்கிறாய் என்று சொல்ல முடியுமானால், நீ உண்மையானவன், உத்தமனானவன்’ என்று கிறிஸ்து சொல்வதைப் போல இது உள்ளது.

தேவனுக்குப் பயப்படுவதை விட அவரில் அன்புகூருவதே உண்மையான பக்தியின் சிறந்த அடையாளம். இஸ்ரவேலர்கள் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புக்குப் பயந்தார்கள். “அவர் அவர்களை அழிக்கும்போது, அவர்கள் அவரைத் தேடி, திரும்பி அதிகாலமே தேவனை ஜாக்கிரதையாய் விசாரித்தார்கள்” (சங்கீதம் 78:34). ஆனால் அதன் விளைவு என்ன? “அவர்களுடைய இருதயம் அவரிடத்தில் நிலைத்திருக்கவில்லை; ...அவர்கள் தங்கள் வாயினால் அவருக்கு இச்சகம் பேசி, தங்கள் நாவினால் அவரிடத்தில் பொய்சொன்னார்கள்” (வசனங்கள் 36, 37). தேவனுடைய தண்டனைக்குப் பயந்து மட்டுமே உருவாகும் மனந்திரும்புதல் வெறும் வெளிவேஷத்திற்குச் சமம்; அதில் உண்மையான அன்பு கலந்திருக்காது.

10. தேவனிடம் நாம் வைக்கும் அன்பின் மூலம், அவர் நம்மிடம் வைத்துள்ள அன்பை உறுதியாக அறியலாம். “அவர் முந்தி நம்மிடத்தில் அன்புகூர்ந்தபடியால் நாமும் அவரிடத்தில் அன்புகூருகிறோம்” (1 யோவான் 4:19). ‘தேவன் என்னை நேசிக்கிறார் என்று எனக்குத் தெரிந்தால் நான் எவ்வளவோ சந்தோஷப்படுவேன்’ என்று ஆத்துமா ஏங்குகிறது. நீங்கள் தேவனை நேசிக்கிறீர்களா? அப்படியானால் தேவன் உங்களை நேசிக்கிறார் என்பதை நீங்கள் உறுதியாக நம்பலாம். ஒரு பூதக்கண்ணாடி காகிதத்தை எரியச் செய்கிறது என்றால், சூரிய ஒளி முதலில் அதன் மீது பட்டதால்தான் அது எரியச் செய்கிறது. அதுபோலவே, நமது இருதயம் தேவ அன்பினால் எரிகிறது என்றால், தேவனின் அன்பு முதலில் நம் மீது பிரகாசித்ததால்தான் அது சாத்தியமானது. நாம் தேவன் மீது காட்டும் அன்பு, அவர் நம்மீது காட்டிய அன்பின் பிரதிபலிப்பே தவிர வேறொன்றுமில்லை.

11. நீங்கள் தேவனை நேசிக்காவிட்டால், உலகத்தையோ அல்லது பாவத்தையோ நேசிப்பீர்கள். உலகமும் பாவமும் உங்கள் அன்பிற்குத் தகுதியானவையா? உலகத்தின் மீதோ செல்வத்தின் மீதோ உங்கள் அன்பை வைத்தால், அவை உங்களை ஒருபோதும் திருப்திப்படுத்தாது. உலகத்தை நேசிப்பதை விட தேவனை நேசிப்பதே சிறந்தது என்பதற்குப் பின்வரும் எட்டுக் காரியங்கள் சான்றாக அமைகின்றன:

• உலகப் பொருட்கள் திருப்தி தராது: காற்றை வைத்து எப்படி உடலின் பசியைத் தீர்க்க முடியாதோ, அப்படியே மண்ணான உலகப் பொருட்களை வைத்து ஆத்துமாவைத் திருப்திப்படுத்த முடியாது. “அவனுடைய பூரணத்தின் பெருக்கத்திலே அவனுக்கு இடுக்கம் உண்டாகும்” (யோபு 20:22). பூமி முழுவதும் உங்களுடையதானாலும் அது உங்கள் ஆத்துமாவை நிரப்பாது. தேவனோ உங்களுக்கு முழு திருப்தியைத் தருவார்: “நான் விழிக்கும்போது உமது சாயலால் திருப்தியாவேன்” (சங்கீதம் 17:15).
• உலகப் பொருட்கள் மனக்கவலையை நீக்காது: மனச்சாட்சியில் ஒரு முள் குத்தியிருந்தால், உலகம் முழுவதாலும் அதைப் பிடுங்க முடியாது. சவுல் ராஜா மனக்கவலையில் இருந்தபோது, அவனுடைய கிரீடத்திலிருந்த விலையுயர்ந்த கற்களால் அவனுக்கு ஆறுதல் தர முடியவில்லை. ஆனால் நீங்கள் தேவனை நேசித்தால், வேறு எதனாலும் தர முடியாத மெய்யான சமாதானத்தை அவர் உங்களுக்குத் தருவார்.
• உலகம் உங்களைப் பரலோகத்திலிருந்து விலக்கி வைக்கலாம்: “ஐசுவரியமுள்ளவர்கள் தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பிரவேசிப்பது எவ்வளவு அரிதாயிருக்கிறது!” (மாற்கு 10:23). உலகச் செழிப்பு என்பது பலருக்குப் படகைக் கவிழ்க்கும் பெரிய பாய்மரத்தைப் போன்றது. ஆனால் நீங்கள் தேவனை நேசித்தால், பரலோகத்தை இழந்துவிடுவோம் என்ற பயமே தேவையில்லை.
• உலகப் பொருட்கள் உங்களைத் திரும்ப நேசிக்காது: நீங்கள் தங்கத்தையும் வெள்ளியையும் நேசிக்கிறீர்கள்; ஆனால் தங்கம் உங்களைத் திரும்ப நேசிக்காது. படைப்புகளின் மேல் அன்பைச் செலுத்திவிட்டு, பதிலுக்கு எந்த அன்பையும் நீங்கள் பெறுவதில்லை. ஆனால் தேவனை நேசித்தால் அவர் உங்களை நேசிப்பார் (யோவான் 14:23). நாம் கொடுக்கும் ஒரு துளி அன்புக்கு, அவர் அன்பின் சமுத்திரத்தையே பதிலாகத் தருவார்.
• உலகத்தை நேசிக்கும்போது, உங்களை விடத் தாழ்ந்த ஒன்றை நேசிக்கிறீர்கள்: மனித ஆத்துமா என்பது பரலோகத்தின் பிரகாசமான ஒரு பொறி. உலகத்தை நேசிப்பது என்பது பன்றியின் கழுத்தில் முத்துமாலையை அணிவிப்பதற்குச் சமம். “அவைகளைப்பார்க்கிலும் நீங்கள் விசேஷித்தவர்கள் அல்லவா?” (மத்தேயு 6:26). ஆனால் நீங்கள் தேவனை நேசிக்கும்போது, எல்லாவற்றிலும் மேன்மையானவர் மீது உங்கள் அன்பை வைக்கிறீர்கள்.
• உலகத்தை நேசித்தால், பதிலுக்கு வெறுப்பையே பெறலாம்: “நீங்கள் உலகத்தாராய் இராதபடியினாலே... உலகம் உங்களைப் பகைக்கிறது” (யோவான் 15:19). நாம் உலகப் படைப்புகளை நேசிக்கும்போது, முட்செடியைப் போல அவை நம்மைப் பதிலுக்குக் குத்துகின்றன (நியாயாதிபதிகள் 9:15). ஆனால் தேவனை நேசித்தால், அவர் அன்புக்குப் பதிலாக ஒருபோதும் வெறுப்பைக் காட்ட மாட்டார். “என்னில் அன்புகூருகிறவர்களிடத்தில் நான் அன்புகூருகிறேன்” (நீதிமொழிகள் 8:17).
• உலகத்தின் மீது அளவுக்கதிகமான அன்பு வைக்க முடியும்; ஆனால் தேவன் மீது அப்படி வைக்க முடியாது: தேவனிடம் நாம் காட்டும் அன்பு எவ்வளவு பலவீனமாக இருக்கிறது! (எசேக்கியேல் 16:30). உலகை அளவுக்கு அதிகமாக நேசித்து நாம் பாவம் செய்ய முடியும்; ஆனால் நாம் எவ்வளவு அதிகமாய் தேவனை நேசித்தாலும் அது அவரது எல்லையற்ற மேன்மைக்கு ஈடாகாது.
• உலகப் பொருட்கள் அழிந்துவிடும்; ஆனால் தேவன் நித்தியமானவர்: உலகச் செல்வம் பறந்து போகும், உறவுகள் பிரிந்து போகும். ஆனால் தேவன் என்றென்றும் மாறாத நித்திய கன்மலையாயிருக்கிறார் (சங்கீதம் 73:26).

12. தேவனோடு நமக்குள்ள உறவு நம்மிடம் அன்பைக் கோருகிறது. “உன் சிருஷ்டிகரே உன் நாயகர்” (ஏசாயா 54:5). ஒரு மனைவி தன் கணவனை நேசிக்க வேண்டாமா? தேவன் இரக்கம் நிறைந்தவர். மணவாளன் மணவாட்டியின் மேல் மகிழ்ச்சியாயிருப்பது போல, தேவன் நம்மேல் மகிழ்ச்சியாயிருக்கிறார் (ஏசாயா 62:5). எனவே நாம் தேவனை நேசிக்க வேண்டும்; இல்லையென்றால் நாம் இன்னும் அவரோடு உடன்படிக்கையின் உறவில் இணையவில்லை என்ற சந்தேகத்திற்கே அது வழிவகுக்கும்.

13. அன்பு என்பது என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும் கிருபையாகும். மற்ற கிருபைகள் விடைபெறும்போதும் அன்பு நம்மோடு நித்தியமாய்த் தங்கியிருக்கும். பரலோகத்தில் பாவம் இருக்காது என்பதால் அங்கே மனந்திரும்புதல் தேவையில்லை. அங்கு உபத்திரவம் இருக்காது என்பதால் பொறுமை தேவையில்லை. விசுவாசம் என்பது காணப்படாதவைகளை நோக்குவதால் (எபிரெயர் 11:1), பரலோகத்தில் தேவனை முகமுகமாய்த் தரிசிக்கும்போது விசுவாசமும் தேவையில்லை. இவ்வாறு மற்ற கிருபைகள் தங்களின் பணியை முடித்துக்கொள்ளும்போது, அன்பு மட்டும் நித்தியமாய்த் தொடர்கிறது. “அன்பு ஒருக்காலும் ஒழியாது” (1 கொரிந்தியர் 13:8). விசுவாசம் என்பது இந்தப் பூமிக்குரிய வாழ்க்கையில் நாம் ஊன்றி நடப்பதற்கு உதவும் கோல் (2 கொரிந்தியர் 5:7). ஆனால் பரலோகத்தின் வாசலில் இந்தக் கோலை நாம் விட்டுவிட வேண்டும்; அன்பு மட்டுமே பரலோகத்திற்குள் நுழையும்.

14. தேவன் மீதான அன்பு, பாவத்தை இருதயத்தில் வளர விடாது. சில செடிகள் ஒன்றன் அருகே ஒன்று இருக்கும்போது வளராது; அதுபோலவே தேவன் மீதான அன்பு பாவத்தை வாடச் செய்கிறது. விசுவாசியின் இருதயத்தில் பழைய பாவ சுபாவம் இன்னும் உயிரோடு இருந்தாலும், தேவ அன்பு அங்கே இருக்கும்போது அது நோயாளியைப் போலப் பலவீனமாகவே கிடக்கும். அன்பெனும் மலர் பாவமெனும் களையைக் கொன்றுவிடுகிறது. பாவத்தை அழிக்கக்கூடிய ஒரே மருந்து இந்த அன்பெனும் கிருபையே!

15. தேவன் மீதான அன்பு, கிருபையில் வளர்வதற்கான சிறந்த வழியாகும். “நம்முடைய கர்த்தரும் இரட்சகருமாகிய இயேசுகிறிஸ்துவின் கிருபையிலும் அவரை அறிகிற அறிவிலும் வளருங்கள்” (2 பேதுரு 3:18). நாம் கிருபையில் வளர்வது தேவனுக்கு மிகவும் பிரியமானது. தேவன் மீதான அன்பை விட வேறெதுவும் நம் கிருபையை அதிகரிக்கச் செய்ய முடியாது. வேருக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுவது மரத்தை வளரச் செய்வது போல, அன்பு மற்ற எல்லாக் கிருபைகளையும் வளரச் செய்கிறது. அதனால்தான் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், “கர்த்தர் உங்கள் இருதயங்களை தேவ அன்பிலேயும்... நடத்துவாராக” (2 தெசலோனிக்கேயர் 3:5) என்று ஜெபிக்கிறார்.

16. நாம் தேவனை நேசித்தால் கிடைக்கும் பலன் மாபெரும் பலனாகும். “தேவன் தம்மில் அன்புகூருகிறவர்களுக்கு ஆயத்தம்பண்ணினவைகளைக் கண் காணவுமில்லை, காது கேட்கவுமில்லை, அவைகள் மனுஷனுடைய இருதயத்தில் தோன்றவுமில்லை” (1 கொரிந்தியர் 2:9). தம்மை நேசிப்பவர்களுக்காகத் தேவன் ஆயத்தம்பண்ணியிருக்கும் மேன்மைகளை மனித இருதயத்தால் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியாது! தம்மை நேசிப்பவர்களுக்கு அவர் ஜீவகிரீடத்தை வாக்குத்தத்தம் செய்துள்ளார் (யாக்கோபு 1:12).

17. தேவன் மீதான அன்பு, தவறான உபதேசங்களுக்கு எதிரான கவசமாகும். அன்பு நிறைந்த இருதயம் இல்லாததால்தான், மனிதர்களின் மூளையில் தவறான உபதேசங்கள் நிரம்பியிருக்கின்றன. அவர்கள் ஏன் கொடிய வஞ்சகத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படுகிறார்கள்? ஏனென்றால், “சத்தியத்தின்மேலுள்ள அன்பை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளாமற்போனபடியால்” (2 தெசலோனிக்கேயர் 2:10, 11). தேவனை நாம் எந்த அளவுக்கு அதிகமாக நேசிக்கிறோமோ, அந்த அளவுக்கு நம்மைத் தேவனை விட்டுப் பிரிக்கும் தவறான உபதேசங்களை நாம் வெறுப்போம்.

18. நாம் தேவனை நேசித்தால், உலகிலுள்ள அனைத்தும் நமது நன்மைக்காகவே செயல்படும். இனி எந்தெந்த அக்கினிப் பரீட்சைகளை நாம் சந்திப்போம் என்று நமக்குத் தெரியாது; ஆனால் தேவனை நேசிப்பவர்களுக்குச் சகலமும் நன்மைக்கேதுவாகவே நடக்கும் (ரோமர் 8:28). அவர்களுக்கு எதிராகச் செயல்படும் காரியங்கள்கூட முடிவில் அவர்களுக்குச் சாதகமாகவே மாறும்; அவர்களின் சிலுவையே அவர்களுக்குக் கிரீடத்தைப் பெற்றுத்தரும் வழியாக மாறும்.

19. தேவன் மீது அன்பு இல்லாததே பின்மாற்றத்திற்கு (Apostasy) முக்கியக் காரணம். வேரில்லாத விதை சீக்கிரம் உலர்ந்து போனது. அதுபோல, தேவ அன்பு இருதயத்தில் வேரூன்றாதவன் சோதனைக் காலத்தில் விழுந்துபோவான். தேவனை உண்மையாய் நேசிப்பவன், ரூத் நகோமியை உறுதியாய்ப் பற்றிக்கொண்டது போல அவரைப் பற்றிக்கொள்வான் (ரூத் 1:16, 17). ஆனால் அன்பு இல்லாதவனோ, ஒர்பாளைப் போல வெளிப்புறமாய் முத்தமிட்டுவிட்டு உலகத்தை நோக்கிப் போய்விடுவான். தேவனிடம் அன்பு இல்லாதவனை நீங்கள் ஒரு பின்மாற்றக்காரனாகவே கருதலாம்.

20. தேவனுக்கு நாம் திரும்பக் கொடுக்கக்கூடிய ஒரே காரியம் அன்பு மட்டுமே. தேவன் நம் மீது கோபமாக இருந்தால், நாம் அவர் மீது எதிர்த்துக் கோபப்பட முடியாது. அவர் நம்மைக் கடிந்துகொண்டால், நாம் அவரைத் திரும்பக் கடிந்துகொள்ளக் கூடாது. ஆனால் தேவன் நம்மை நேசித்தால், நாமும் அவரைத் தயங்காமல் நேசிக்கலாம்! நாம் அவருக்கு வார்த்தைக்கு வார்த்தை பதில் பேசக் கூடாது; ஆனால் அவரது அன்புக்கு நம் அன்பை மட்டுமே பதிலாக அளிக்க வேண்டும்.

நாம் தேவனிடம் அன்புகூர என்ன செய்ய வேண்டும்?

இவ்வாறாக, தேவனிடம் நமது அன்பைத் தூண்டி எழுப்புவதற்கான இருபது காரணங்களை நாம் பார்த்தோம். இனி, இந்த அன்பைப் பெற்றுக்கொள்ள நாம் செய்ய வேண்டிய மூன்று முக்கியக் காரியங்களைக் காண்போம்:

1. தேவனைப் பற்றிக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்: நாம் அவரைப் பற்றி எந்த அளவுக்கு அதிகம் அறிந்துகொள்கிறோமோ, அந்த அளவுக்கு அவரை அதிகம் நேசிப்போம். அவருடைய நிகரற்ற மேன்மைகளையும், பரிசுத்தத்தையும், அளவிட முடியாத நற்குணத்தையும் வேதத்தின் வழியாக உற்றுநோக்குங்கள். தேவதூதர்கள் நம்மை விடத் தேவனை நன்கு அறிவார்கள்; அவருடைய மகிமையின் பிரகாசத்தை அவர்கள் நேரில் காண்கிறார்கள். அதனால்தான் அவர்கள் அவர் மீது அவ்வளவு ஆழமான அன்பைக் கொண்டுள்ளார்கள்.
2. ‘தேவன் என் தேவன்’ என்ற உரிமையைப் பெற முயற்சி செய்யுங்கள்: “தேவனே, நீரே என் தேவன்” (சங்கீதம் 63:1). ‘என்’ என்ற அந்த உரிமையான வார்த்தை அன்பை ஈர்க்கும் ஒரு காந்தமாகும்; ஏனென்றால் ஒரு மனிதன் தனக்குச் சொந்தமானதையே அதிகம் நேசிக்கிறான். நாம் எந்த அளவுக்கு விசுவாசிக்கிறோமோ, அந்த அளவுக்கு நேசிப்போம். விசுவாசமே வேர், அதிலிருந்து பூக்கும் மலரே அன்பு. “அன்பினால் கிரியைசெய்கிற விசுவாசமே...” (கலாத்தியர் 5:6).
3. தேவனை நேசிக்கும் இருதயத்தைத் தரும்படி அவரிடம் ஊக்கமாகக் கேளுங்கள்: இது தேவனுக்கு மிகவும் பிரியமான ஒரு விண்ணப்பம்; நிச்சயமாக தேவன் இதை மறுக்க மாட்டார். சாலொமோன் ராஜா ஞானத்தைக் கேட்டபோது, “விவேகமுள்ள இருதயத்தை அடியேனுக்குத் தந்தருளும்” (1 இராஜாக்கள் 3:9) என்று கேட்டார்; “இந்த வார்த்தை ஆண்டவர் பார்வைக்கு நலமாயிருந்தது” (வசனம் 10). அதுபோலவே, “ஆண்டவரே, உம்மை நேசிக்கும் இருதயத்தை எனக்குத் தாரும். உம்மில் இன்னும் அதிகமாக என்னால் அன்புகூர முடியவில்லையே என்பதுதான் என் துக்கம். பரலோகத்திலிருந்து இந்த அன்பின் அக்கினியை என் இருதயமாகிய பலிபீடத்தில் பற்றவையும்!” என்று நீங்கள் தேவனை நோக்கிக் கூப்பிடும்போது, நிச்சயமாக இந்த ஜெபம் தேவனுக்குப் பிரியமாக இருக்கும். உங்கள் அன்பின் தீபம் பிரகாசமாக எரியும்படி அவர் தமது பரிசுத்த ஆவியானவரை உங்கள் மீது ஊற்றுவார்.