தேவனுடைய வார்த்தை முழுவதும், கல்வாரிச் சிலுவையில் சிந்தப்பட்ட இரத்தத்தின் மூலமாகக் கிடைக்கும் மீட்பின் செய்தியானது மிகத் தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. தொடர்ந்து வாசிக்க...

 “உங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி என்னிடத்தில் வர உங்களுக்கு மனதில்லை.” (யோவான் 5:40)

தேவனுடைய வார்த்தை முழுவதும், கல்வாரிச் சிலுவையில் சிந்தப்பட்ட இரத்தத்தின் மூலமாகக் கிடைக்கும் மீட்பின் செய்தியானது மிகத் தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. நமது இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்து நமக்காகப் பதிலாளியாக ஏற்றுக்கொண்ட அந்த மரணத்தின் மூலமாகவேயன்றி, பாவத்திலிருந்து இரட்சிப்புப் பெற வேறு எந்த வழியும் இல்லை. மனிதர்கள் ஒருவேளை உன்னத தேவன் ஒருவர் இருக்கிறார் என்றோ, வேதாகமம் தேவ ஆவியால் அருளப்பட்டது என்றோ, நித்திய பரலோகமும் நரக அக்கினியும் இருக்கின்றன என்றோ கூட விசுவாசிக்கலாம்; ஆனால், கிறிஸ்து இல்லாமல் அவர்கள் தங்கள் பாவங்களிலேயே மடிந்து, நம்பிக்கையற்றும் தேவனற்றும் அழிந்துபோவார்கள். ஏனெனில், “இரத்தஞ்சிந்துதலில்லாமல் மன்னிப்பு இல்லை” என்று வேத வசனம் மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறது (எபிரெயர் 9:22).

கிறிஸ்துவே “வழி”; அவர் இல்லாத மனிதர்கள் பாவ வனாந்திரத்தில் வழிதவறித் திக்கற்று அலைகிறார்கள். கிறிஸ்துவே “வெளிச்சம்”; அவர் இல்லாத மனிதர்கள் காரிருளில் வாழ்கிறார்கள். கிறிஸ்துவே “சத்தியம்”; அவர் இல்லாத மனிதர்கள் பொய்யான வாழ்வை வாழ்கிறார்கள். கிறிஸ்துவே “திராட்சச்செடி”; அவர் இல்லாத மனிதர்கள் அக்கினியில் சுட்டெரிக்கப்படப்போகும் உலர்ந்த கொடிகளைப் போன்றவர்கள். கிறிஸ்துவே “கன்மலை”; அவர் இல்லாத மனிதர்கள் நியாயத்தீர்ப்பு என்னும் பெருவெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்படுவார்கள். கிறிஸ்துவே “ஜீவ அப்பம்” மற்றும் “ஜீவத் தண்ணீர்”; அவர் இல்லாத மனிதர்கள் நித்திய நித்தியமாகப் பசியோடும் தாகத்தோடும் தவிப்பார்கள்.

இந்த உன்னத சத்தியங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையில் இவ்வளவு தெளிவாக எழுதப்பட்டு, ஒவ்வொரு நாளும் பிரசங்க பீடங்களிலிருந்தும், வானொலி மற்றும் அச்சு ஊடகங்கள் வழியாகவும் உண்மையாகப் பிரசங்கிக்கப்படுகின்றன. இருப்பினும், இது நம்மை ஒரு முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்கத் தூண்டுகிறது: மனிதர்கள் ஏன் கிறிஸ்துவிடம் வருவதில்லை? கிறிஸ்துவிடம் வருவது இளைப்பாறுதலையும், மெய்யான மகிழ்ச்சியையும், பாவத்திலிருந்து இரட்சிப்பையும் தருகிறது என்றிருக்க, மனிதர்கள் ஏன் தொடர்ந்து நிம்மதியற்றும், சமாதானமின்றியும், பாவத்திலேயே வாழ விரும்புகிறார்கள்? இந்தக் கேள்விக்கான பதிலைக் கண்டறிய, நாம் வேதவசனங்களைத்தான் ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும்.

I. பாவிகளின் ஆவிக்குரிய குருட்டாட்டம்

மனிதர்கள் ஆவிக்குரிய ரீதியில் குருடர்களாக இருப்பதாலும், சுவிசேஷம் அவர்களுக்கு மறைக்கப்பட்டிருப்பதாலுமே அவர்கள் கிறிஸ்துவிடம் வருவதில்லை. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “எங்கள் சுவிசேஷம் மறைபொருளாயிருந்தால், கெட்டுப்போகிறவர்களுக்கே அது மறைபொருளாயிருக்கும். தேவனுடைய சாயலாயிருக்கிற கிறிஸ்துவின் மகிமையான சுவிசேஷத்தின் ஒளி, அவிசுவாசிகளாகிய அவர்களுக்குப் பிரகாசமாயிராதபடிக்கு, இப்பிரபஞ்சத்தின் தேவனானவன் (சாத்தான்) அவர்களுடைய மனதைக் குருடாக்கினான்” (2 கொரிந்தியர் 4:3, 4).

பார்வையற்ற ஒரு மனிதனால் புகழ்பெற்ற ஸ்மோக்கி மலைகளின் (Smoky Mountains) அழகான இயற்கைக் காட்சிகளை ரசிக்க முடியாது. செவிடனಾದ ஒருவனால் இசைக்குழுவின் மகிமையான இசையை ரசிக்க முடியாது; அதுபோலவே, ஆவிக்குரிய கண்கள் இல்லாத, மனக்கண் குருடாக்கப்பட்ட பாவியானவன் தேவனுடைய ஆவிக்குரிய காரியங்களை ஏற்றுக்கொண்டு அவற்றில் களிகூர முடியாது. முழு மனுக்குலமும் பாவத்தினால் தொலைந்துபோன, அழிந்துபோகும் நிலையிலேயே இருக்கிறது. தேவன் அவர்களைத் தெரிந்துகொண்டபடியாலும், பரிசுத்த ஆவியானவர் அவர்களை அழைத்தபடியாலும், கிறிஸ்து அவர்களை மீட்டெடுத்தபடியாலும், ஒவ்வொரு கோத்திரத்திலும், பாஷையிலும், ஜாதியிலுமிருந்து சிலர் மீட்கப்படுவார்கள். ஆனாலும், மீதமுள்ளவர்கள் என்றென்றைக்கும் அழிந்துபோவார்கள். அவர்களுடைய கண்கள் குருடாக்கப்பட்டிருப்பதால் அவர்களால் சத்தியத்தை ஒருபோதும் காண முடியாது; தகாதவைகளைச் செய்யும்படி அவர்கள் கேடான சிந்தைக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் (ரோமர் 1:28).

சிருஷ்டி அனைத்திற்கும் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிக்கும் வரை திருச்சபையானது தன் பிரயாசத்தை ஒருபோதும் நிறுத்தக்கூடாது! நாம் நற்செய்திப் பணிகளுக்கும், சுவிசேஷ ஊழியத்திற்கும், சாட்சியாக வாழ்வதற்கும் நம்மை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுத்து, அதன்மூலம் நம்முடைய இரட்சகரின் பிரதான கட்டளையை நிறைவேற்ற வேண்டும். ஆனால், தேவனுடைய ஆவியானவர் அவர்களின் குருடாக்கப்பட்ட மனங்களில் ஒரு தெய்வீகக் கிரியையை நடப்பித்து, தேவனுடைய சத்தியத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி அவர்களின் கண்களைத் திறக்காதவரை, தொலைந்துபோன மனிதர்களைத் தீர்மானங்கள் எடுக்கவும், விசுவாசத்தை அறிக்கையிடவும் தூண்டும்படி நாம் பயன்படுத்தும் தந்திரங்கள், வழிமுறைகள், கெஞ்சல்கள் மற்றும் மன்றாட்டுகள் யாவும் வீணானவையே. பரிசுத்த ஆவியானவரால் மட்டுமே மனிதர்களைக் “கிறிஸ்துவிடம் வழிநடத்த” முடியும். பிதாவானவர் மட்டுமே “மனிதர்களைக் குமாரனிடம் இழுத்துக்கொள்ள” முடியும். பாவிகள் தங்கள் சுயவிருப்பத்தின்பேரில் கிறிஸ்துவிடம் வரமாட்டார்கள், வரவும் முடியாது; ஏனெனில் அவர்கள் குருடாக்கப்பட்டுள்ளனர். மேலும், தங்களின் பரிதாப நிலையையும், கிறிஸ்து தங்களுக்குத் தேவை என்பதையும் அவர்களால் காண முடியாது.

ஜென்ம சுபாவமுள்ள மனிதர்களால் தாங்கள் துன்மார்க்கர்கள் என்பதையோ, “தேவன் நாள்தோறும் துன்மார்க்கன்மேல் சினங்கொள்ளுகிறவர்” (சங்கீதம் 7:11) என்பதையோ உணர முடிவதில்லை. இரட்சிப்பு கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தில் மட்டுமே இருக்கிறது என்பதை அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை; மாறாக, சிலுவையைப் பற்றிய உபதேசம் அவர்களுக்குப் பைத்தியமாகவே தோன்றுகிறது. இந்த மகிமையான சத்தியங்கள் அனைத்தும் வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பதன் மூலம் பரிசுத்த ஆவியானவராலேயே வெளிப்படுத்தப்பட முடியும். நாம் பிரசங்கிக்கத்தான் வேண்டும்; ஆம், ஆனால் ஆவியானவர் மனிதர்களை உணர்த்திக் கண்டித்து, மனந்திரும்பப் பண்ணுவதற்காக நாம் காத்திருக்க வேண்டும்.

இன்றைய நாட்களில் தேவனுடைய வார்த்தை முழுவதையும் உண்மையுடன் பிரசங்கிப்பதில் கவனம் செலுத்தப்படுவதில்லை; மாறாக, “இரட்சிக்கப்படாதவர்களைச் சபையில் சேர்த்தல்” மற்றும் மனிதர்களைக் “கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி” வற்புறுத்துதல் ஆகியவற்றின் மீதே அதிக கவனம் செலுத்தப்படுகிறது. இந்த வார்த்தைகள் வேதாகமத்தில் ஒருபோதும் காணப்படாதவை. துன்மார்க்கர்களைக் “கிறிஸ்துவுக்காகத் தீர்மானம் எடுக்கும்படியும்”, “இயேசுவை ஏற்றுக்கொள்ளும்படியும்” கெஞ்சிக்கொண்டு தேவனுடைய பிரசங்கிகள் அலைந்ததாக வேதாகமத்தில் நாம் எங்கும் காண முடியாது. மாறாக, அவர்கள் பாவத்தைக் கண்டித்தார்கள்; வார்த்தையைப் பிரசங்கித்தார்கள்; ஆவியானவரின் உணர்த்துதல் என்னும் குத்துதலால் பாவிகளின் இருதயம் உடைக்கப்பட்டு, “இரட்சிக்கப்படுவதற்கு நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று அவர்கள் கதறும் வரை, சத்தியத்தின் அக்கினியில் அவர்களை நிறுத்தினார்கள்.

இந்தச் சத்தியங்களைக் குறித்த அறிவு நம்மை விதிவசவாதத்திற்கோ (Fatalism) அல்லது சுவிசேஷத்திற்கு எதிரான மனநிலைக்கோ வழிநடத்துவதில்லை; மாறாக, வேதாகமத்தின் “அனைத்து” உபதேசங்களுக்கும் சரியான முக்கியத்துவம் கொடுக்க நம்மை வழிநடத்தும். மேலும், ஆவியினால் பிறவாமல், வெறுமனே கிறிஸ்துவுக்காக ஒரு தீர்மானத்தை மட்டும் எடுத்துச் சபையில் சேர்ந்துகொள்ளும் பெருந்திரளான இரட்சிக்கப்படாத உறுப்பினர்களைச் சேர்க்கப் பயன்படுத்தப்படும் வேதத்திற்குப் புறம்பான நம்முடைய வழிமுறைகளைத் திருத்திக்கொள்ளவும் இது உதவும். எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பதற்கும், மனிதர்களிடம் புகழைப் பெறுவதற்குமான இந்தப் பைத்தியக்காரத்தனமான ஓட்டத்தில், அமெரிக்காவின் தென்பகுதியில் உள்ள ஒரு சபை, கடந்த ஆண்டு “இயேசுவுக்காக அதிக ஆத்துமாக்களை ஆதாயம் செய்த” நபருக்கு ஒரு தங்கக் கடிகாரத்தைப் பரிசாக வழங்கியது! மற்றொரு மாநிலத்தில் உள்ள ஒரு முன்னணி சபை, ஒரு நபர் சபையில் இணையும் ஒவ்வொரு முறையும் போதகருக்குப் பத்து டாலர் நோட்டை வழங்குகிறது! சமீபத்தில், ஒரு முன்னணி சுவிசேஷகர் காலை ஆராதனையில், இரவுக் கூட்டத்தின் அழைப்பின்போது மற்றவர்களும் முன்வருவதற்கு ஒரு தூண்டுதலாக இருக்கவும் (get the ball rolling), பாவிகள் இயேசுவுக்காக முன்வர அவர்களை உற்சாகப்படுத்துவதற்காகவும், ஐந்து தன்னார்வலர்களைச் சபையின் வரிசைகளுக்கு நடுவே நடந்து வரும்படி கேட்டுக்கொண்டார். வேதத்திற்குப் புறம்பான இந்த நாடகத்தன்மை வாய்ந்த செயல்களின் விளைவாக, கிறிஸ்து இல்லாமல் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை வாழ முயற்சிக்கும் பாவிகளாலும், உலகத்தின் கேளிக்கைகள் மீது எந்த வெறுப்பும் இல்லாமல் அவற்றை விட்டுவிலக முயற்சிப்பவர்களாலும், “குருடருக்கு வழிகாட்டும் குருடர்களாலும்” நம்முடைய சபைகள் நிரம்பியிருக்கின்றன.

ஓ, என் பிரசங்கிமாராகிய சகோதரர்களே, நாம் தேவனுக்கு முன்பாக நேர்மையானவர்களாக இருப்போம்! விசுவாசம் இல்லாமல் அறிக்கையிடவும், மறுபடியும் பிறக்காமல் தீர்மானங்கள் எடுக்கவும் மனிதர்களைத் தந்திரமாகப் பேசி சம்மதிக்க வைப்பது தேவனுக்கும் அந்தப் பாவிக்கும் செய்யும் பெரும் பாவமாகும். இயேசு கூறினார்: “என்னை அனுப்பின பிதா ஒருவனை இழுத்துக்கொள்ளாவிட்டால் அவன் என்னிடத்தில் வரமாட்டான்”, மேலும் “பிதா எனக்குக் கொடுக்கிற யாவும் என்னிடத்தில் வரும்” (யோவான் 6:44, 37).

II. பாவிகள் ஆவிக்குரிய நிலையில் மரித்தவர்கள்

மனிதர்கள் கிறிஸ்துவினிடம் தாமாகவே வருவதில்லை; ஏனெனில், அவர்கள் தங்கள் அக்கிரமங்களினாலும் பாவங்களினாலும் மரித்தவர்களாயிருக்கிறார்கள். அவர்கள் தேவனுடைய ஆவியானவராலேயே உயிர்ப்பிக்கப்பட வேண்டும். மனிதனின் இருதயத்தில் எந்த நன்மையும் வாசமாயிருப்பதில்லை. அவனுடைய ஆத்துமாவில் ஆவிக்குரிய ஜீவன் இல்லை. தேவனைத் தேடும் வாஞ்சையோ தாகமோ மனிதனின் சிந்தையில் இல்லை. கிறிஸ்துவுக்கு வெளியே இருக்கும் மனிதர்கள் மரித்தவர்களுக்கே சமம். ஒரு பிரேதம் சரீரப் பிரகாரமாக எப்படிச் செயலற்று இருக்கிறதோ, அதேபோல அவர்கள் ஆவிக்குரிய பிரகாரமாக மரித்தவர்களாகவும் முற்றிலும் உதவியற்றவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்.

ஒரு பாவி தன் பாவங்களிலிருந்து எழுந்திருந்து ஜீவத்தண்ணீராகிய கிறிஸ்துவினிடம் வருவான் என்று எதிர்பார்ப்பது, சவப்பெட்டிக்குள் இருக்கும் ஒரு பிணம் எழுந்து, சமையலறைக்குச் சென்று தனக்குத்தானே தண்ணீர் குடிக்கும் என்று எதிர்பார்ப்பதற்குச் சமமாகும்! பரிசுத்த ஆவியானவரின் உயிர்ப்பிக்கும் மற்றும் மறுபடியும் ஜெநிப்பிக்கும் கிரியை இல்லாமல் இது ஒருபோதும் நடக்காது. ஒரு மனிதன் பாவத்திலிருந்து இரட்சிக்கப்பட வேண்டுமானால், அவன் முதலாவது தேவனுடைய ஆவியானவரால் வல்லமையாய் உயிர்ப்பிக்கப்பட வேண்டும். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் எபேசியருக்கு எழுதும்போது, அவர்கள் ஆவியானவரால் “உயிர்ப்பிக்கப்பட்டார்கள்” (எபேசியர் 2:1) என்ற சத்தியத்தின் பக்கம் அவர்களின் கவனத்தைத் திருப்புகிறார். தேவன், ஆவியானவரின் இந்த வல்லமையான கிரியையை எல்லா மனிதர்களின் இருதயங்களிலும் செய்வதில்லை; மாறாக, அவர் யாரை இரட்சிக்கத் தீர்மானித்தாரோ அவர்களின் இருதயங்களில் மட்டுமே இதைச் செய்கிறார்.

ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை, “இரட்சிப்பு கர்த்தருடையது” (யோனா 2:9). அவர் ஒரு திட்டத்தோடேயே மனிதர்களை இரட்சிக்கிறார்; தேவனிடத்தில் எந்தச் செயலும் தற்செயலாக நடப்பதில்லை. “தேவன் தம்முடைய பங்கைச் செய்துவிட்டார், இப்போது நீங்கள் உங்கள் பங்கைச் செய்ய வேண்டும்” என்ற பேச்சு, சுத்த கிருபையினாலான இரட்சிப்பை முற்றிலுமாக அழித்துவிடுகிறது. அது இரட்சிப்பை மனிதனுடைய கிரியைகளைச் சார்ந்ததாக மாற்றிவிடுகிறது; அப்படியானால் அது கிருபையல்ல, அது கிரியைகளினாலும் செயல்களினாலுமே உண்டானது என்றாகிவிடும். ஏதேன் தோட்டத்தில் மனிதன் தன் முடிவை எடுத்துவிட்டான்; அவன் தேவனுக்குக் கீழ்ப்படியாமலிருக்கவும், சாத்தானுக்கு ஊழியம் செய்யவும் தெரிந்துகொண்டான். அந்த முடிவு இன்றும் மறுபடியும் பிறக்காத மனிதர்களின் இருதயங்களை ஆளுகை செய்கிறது. இப்போது தேவன் வானத்தின் கீழிருக்கிற சகல ஜாதிகளிலுமிருந்து தம்முடைய ஜனங்களை அழைத்துவருகிறார்; தமது குமாரனின் இரத்தத்தினாலே அவர்களை மீட்டுக்கொள்கிறார். மனிதர்களின் நித்திய முடிவு, அவர்களை நாம் வற்புறுத்தித் திருச்சபை உறுப்பினர்களாக மாற்றுவதில் அடங்கியிருக்கிறது என்று அவர் நம்மிடம் கூறவில்லை. மாறாக, சர்வ சிருஷ்டிக்கும் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிக்கவும், ஒரு மனிதனை மறுபடியும் பிறப்பிக்கும் கிரியையை அதற்குரியவரான பரிசுத்த ஆவியானவரின் கரங்களில் ஒப்புவிக்கவுமே அவர் நமக்குக் கட்டளையிட்டார்.

“அப்படியானால், கிறிஸ்து என்னப்படுகிற இயேசுவை நான் என்ன செய்யவேண்டும்?” (மத்தேயு 27:22) என்ற பிலாத்துவின் வார்த்தைகளைக் குறித்து, தேசத்திலுள்ள ஒவ்வொரு பிரசங்கியாரும் ஒரு பிரசங்கமாவது செய்திருப்பார்கள். ஒரு பாவியின் ஆத்தும இரட்சிப்பு என்பது, அவன் இயேசுவுக்குச் சார்பாகவோ அல்லது எதிராகவோ எடுக்கும் முடிவிலேயே முழுமையாகத் தங்கியிருக்கிறது என்பதை நிரூபிக்க அவர்கள் இந்த வசனத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஆனால், பிலாத்துவின் இந்த வார்த்தைகளுக்கு இயேசு அளித்த பதிலைக் குறித்துப் பிரசங்கிக்கும் அளவுக்கு நேர்மையான பிரசங்கிமார்கள் மிகச் சிலரே. இயேசு பிலாத்துவை நோக்கி, “மேலிருந்து உனக்குக் கொடுக்கப்படாதிருந்தால், என்மேல் உனக்கு ஒரு அதிகாரமுமிராது” (யோவான் 19:11) என்றார். இதோ, பாவியே தெரிந்துகொள்! தமது சித்தப்படியே, தமக்குச் சித்தமான நேரத்தில், தமக்குச் சித்தமானவர்களுக்குச் செய்கிற ஒரு தேவனின் கரங்களில் நீ இருக்கிறாய். அவர் தம்முடைய செயல்களுக்காக எந்த மனிதனுக்கும் பதில் சொல்லக் கடமைப்பட்டவர் அல்ல. அவர் மோசேயை நோக்கி, “என்னுடைய தயவையெல்லாம் நான் உனக்கு முன்பாகக் கடந்துபோகப்பண்ணி... எவன்மேல் கிருபையாயிருக்கச் சித்தமாயிருப்பேனோ அவன்மேல் கிருபையாயிருப்பேன்; எவன்மேல் இரக்கமாயிருக்கச் சித்தமாயிருப்பேனோ அவன்மேல் இரக்கமாயிருப்பேன்” (யாத்திராகமம் 33:19) என்றார்.

பவுலுக்குப் பிறகு வந்த மிகப் பெரிய பிரசங்கிமார்களில் ஒருவரான சார்லஸ் ஸ்பர்ஜன் இவ்வாறு கூறினார்:

“தேவனுடைய தெரிந்துகொள்ளுதல் (Election), வல்லமையான அழைப்பு (Effectual call), மற்றும் குறிப்பிட்டவர்களுக்கான மீட்பு (Particular redemption) ஆகிய உபதேசங்களைப் பிரசங்கிப்பது, ஒரு மனிதனைக் கடும் கோபமடையச் செய்து, வெறுப்பினால் வீட்டிற்குச் சென்று தூங்கவிடாமல் செய்யும்; அல்லது தான் கேட்ட காரியங்களின் மகத்துவத்தை உணர்ந்து அவனைத் தாழ்மையின் சிந்தைக்கே கொண்டு வரும். இரண்டு விதத்திலும், அது அவனைத் தற்காலிகமாக அல்லாமல், நிரந்தரமான முறையில் உணர்வடையச் செய்து, ஆழமாகத் தூண்டிவிடுகிறது. இந்த உபதேசங்கள் அவனைத் துரத்துகின்றன; அவன் முள்ளில் உதைக்கிறான், ஆனால் பல நேரங்களில் அந்த வார்த்தை வல்லமையாக அவனுடைய ஆத்துமாவிற்குள் புகுந்துவிடுகிறது. ஒரு பிரசங்கத்தைக் கேட்டு மகிழ்ச்சியடைபவர்களை விட, அதைக் கேட்டுக் கோபமடைபவர்களே அதிக நன்மையை அடைந்திருக்கிறார்கள் என்பதை நான் அறிவேன். ஏனெனில், அவர்கள் கோபமடைவதன் மூலம் அந்தச் சத்தியத்தை மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்துப் பார்க்கிறார்கள்; முடிவில் அது அவர்கள் இருதயங்களுக்குள் ஆழமாகப் பதிந்துவிடுகிறது.”

III. தேவனுடைய இரட்சிப்பின் நிபந்தனைகளை எதிர்க்கும் பாவிகள்

தேவன் இரட்சிப்பிற்கென்று வைத்துள்ள நிபந்தனைகளின் காரணமாகவே மனிதர்கள் கிறிஸ்துவிடம் வருவதில்லை. தேவன் வைக்கும் நிபந்தனைகள் எப்போதுமே மனந்திரும்புதலும் விசுவாசமுமாகவே இருந்திருக்கின்றன; இப்போதும் அப்படியே இருக்கின்றன; என்றென்றைக்கும் அவ்வாறே இருக்கும். பாவத்தை விட்டு விலகும் மனந்திரும்புதலும், கிறிஸ்து சிந்திய இரத்தத்தின் மீதான விசுவாசமும் மிகவும் அவசியமானவை; இவற்றை ஒருபோதும் நம்முடைய பிரசங்கங்களில் தவிர்த்துவிடக் கூடாது. இரட்சிக்கப்படாத மனிதர்கள் தங்கள் பாவங்களை நேசிக்கிறார்கள்; ஆனால் தேவனுடைய பிரமாணத்தையும் அவருடைய நீதியையும் வெறுக்கிறார்கள். நரக அக்கினியிலிருந்து தப்புவிக்கும் ஓர் இரட்சிப்பை, தன் பாவங்களை விட்டுவிடாமலேயே பெற்றுக்கொள்ள முடியுமென்றால், அதை ஏற்றுக்கொள்ளவே ஒரு சாதாரண மனிதன் விரும்புவான். உங்களுக்கும் உங்கள் தேவனுக்கும் இடையே பிரிவினையை உண்டாக்கியது பாவமே. அந்தப் பாவத்தையே தேவன் வெறுக்கிறார்; ஆனால் மனிதனோ அதையே நேசிக்கிறான். மனிதர்கள் இயேசுவை நிராகரித்ததற்காக நரகத்திற்குச் செல்வதில்லை; மாறாக, தங்கள் பாவங்களுக்கான தண்டனையை அடைவதற்காகவே நரகத்திற்குச் செல்கிறார்கள்.

இன்றைய நாட்களில், வேதத்திற்குப் புறம்பான சில கருத்துக்கள் எங்கும் பரவி வருகின்றன. “இப்போது பிரச்சனை பாவத்தைக் குறித்தல்ல, தேவகுமாரனைக் குறித்ததே” என்றும், “ஒரு மனிதனை நரகத்திற்கு அனுப்பும் ஒரே பாவம் இயேசுவை நிராகரிப்பது மட்டுமே” என்றும் பாவிகளிடம் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், இந்த இரண்டு கூற்றுகளிலும் துளியளவும் உண்மையில்லை. இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தையோ அல்லது சிலுவையில் அவர் அடைந்த மரணத்தின் செய்தியையோ ஒருமுறை கூட கேள்விப்படாத கோடிக்கணக்கான மக்கள் இன்று நரகத்தில் இருக்கிறார்கள்; இன்னும் இலட்சக்கணக்கானோர் அங்கு சென்றுகொண்டும் இருக்கிறார்கள். தாங்கள் ஒருபோதும் கேள்விப்படாத ஒருவரை நிராகரித்ததற்காக இந்த மக்கள் நரகத்திற்குச் செல்லவில்லை; மாறாக, தங்கள் பாவங்களுக்கான தண்டனையை அடைவதற்காகவே அவர்கள் நரகத்திற்குச் சென்றார்கள்; இப்போதும் தினந்தோறும் ஆயிரக்கணக்கில் அங்கு சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள். தேவன் மனிதர்களை நரகத்திற்கு அனுப்புவது பாவத்திற்காக அவர்களைத் தண்டிப்பதற்காகவே. இன்றும், “பாவத்தின் சம்பளம் மரணம்” என்பது சத்தியமே. “பாவஞ்செய்கிற ஆத்துமாவே சாகும்” என்று வேதவசனம் இன்றும் திட்டவட்டமாக அறிவிக்கிறது. இயேசுவை நிராகரிப்பது மட்டுமே ஒரு மனிதனை நரகத்திற்கு அனுப்பும் ஒரே பாவம் என்றால், சுவிசேஷத்தைக் கேள்விப்படாத புறஜாதியார் ஒருபோதும் கெட்டுப்போக மாட்டார்கள் என்றும், அவர்களைப் பரலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் தேவனுக்கு ஏற்படும் என்றும் ஆகிவிடுமே!

பிரசங்கிமார்களே, நாம் மீண்டும் வேதாகமத்திற்கே திரும்புவோம்! மனிதர்கள் அரைகுறை சத்தியங்களை ஏற்றுக்கொள்ளப் போவதில்லை; அவர்களுக்கு முழுமையான சத்தியம் மட்டுமே தேவை; சத்தியத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் அவர்களுக்குத் தேவையில்லை.

யோவான் ஸ்நானகன் பாவத்திற்கு எதிராகச் சத்தமிட்டுக் கண்டித்து உணர்த்தினான். இந்தத் தலைமுறைக்குத் தேவையானது யோவான் ஸ்நானகனைப் போன்ற மனிதர்களே; அத்தகையவர்களைத் தேவன் நமக்குத் தந்தருள வேண்டுமென்று நான் ஜெபிக்கிறேன். மனிதர்கள் தேவனை வெறுக்கிறார்கள்; அவருடைய பரிசுத்த பிரமாணங்களை வெறுக்கிறார்கள்; அவருடைய கட்டளைகளை வெறுக்கிறார்கள்; ஆனால் பாவத்தையோ நேசிக்கிறார்கள். அவர்கள் கிறிஸ்துவின் நிபந்தனைகளை வெறுப்பதாலும், அவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிய மறுப்பதாலும் அவரிடம் வர மாட்டார்கள்.

தேவனுடைய ஆவியானவர் அவர்களுடைய இருதயங்களைத் திறந்து காட்டி, அவர்களுடைய சுயநீதி என்னும் அழுக்கான கந்தைகளை உரிந்தெறிந்து, அவர்களுடைய பொய்யான அஸ்திபாரங்கள் அனைத்தையும் தகர்த்தெறியும் வரை, அவர்கள் தங்கள் மாம்சப் போராட்டத்தின் ஆயுதங்களையும், கலகத்தின் ஆயுதங்களையும் கீழே வைக்க மாட்டார்கள். பாவிகளை அவர்களுடைய பொய்யான அடைக்கலத்திலிருந்து வெளியே கொண்டுவந்து, வேதாகமத்தின் தேவனை உயர்த்தும் பிரசங்கிமார்களைத் தேவன் இன்று நமக்குத் தந்தருளுவாராக!