சுவிசேஷம் என்பது பாவிகளுக்குக் கிடைக்கும் பாவமன்னிப்பின் நற்செய்தியாகும். இதைக் கேட்பவர்கள் எவ்வளவு பெரிய பாவம் செய்திருக்கிறார்கள் என்றோ, அவர்களின் குற்றம் எத்தகையது என்றோ இது கணக்குப் பார்ப்பதில்லை. மாறாக, எல்லோருக்கும் போதுமான ஒரு முழுமையான பாவமன்னிப்பை இது வெளிப்படுத்துகிறது. "பாவிகளில் மிகப் பெரிய பாவியை இரட்சிக்கவே கிறிஸ்து இயேசு உலகத்திற்கு வந்தார் என்ற வார்த்தை உண்மையானது; எல்லோரும் ஏற்றுக்கொள்ளத் தகுதியானது" என்று வேதம் கூறுகிறது. எனவே, உலகத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு பாவியும் இந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் எனக் கட்டளையிடப்படுகிறார்கள். நம் சொந்த முயற்சியால் நமக்கென ஒரு அடித்தளத்தை எப்படிப் போடுவது என்று சுவிசேஷம் போதிப்பதில்லை; மாறாக, தேவனே சீயோனில் அமைத்துள்ள உறுதியான அடித்தளத்தைத்தான் அது நமக்கு அறிவிக்கிறது. "நம்முடைய பழைய வாழ்க்கையைப் பார்த்து, நம்மைப் படைத்த கிருபையுள்ள தேவன் நம்மைக் கடிந்துகொள்வாரோ" என்ற எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல், அனைவரும் தங்கள் நம்பிக்கையை இந்த அடித்தளத்தின் மீது கட்டியெழுப்பும்படி சமமாக அழைக்கப்படுகிறார்கள்; கட்டளையிடப்படுகிறார்கள்.

தங்களை விசுவாசிகள் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் பலரே இந்த நற்செய்தியைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். தங்களிடம் உள்ள குறைகளை கிறிஸ்துவின் நன்மையைக் கொண்டு ஈடுசெய்யும் ஒரு திட்டமாகவே இதைப் பார்க்கிறார்கள். ஆனால், இது வேதம் எச்சரிக்கும் "வேறொரு சுவிசேஷம்" (தவறான போதனை) ஆகும். கிறிஸ்துவின் உண்மையான சுவிசேஷமோ, நீதியிலிருந்து தூரமாக இருப்பவர்களுக்கும், ஆன்மீக ரீதியாக ஏழைகளாய், குருடராய், எதுவுமற்றவர்களாய் இருப்பவர்களுக்குமே அறிவிக்கப்படுகிறது. இரட்சிப்பை விலைக்கு வாங்க இவர்களிடம் பணம் இல்லை; தேவனுடைய அன்பைப் பெற இவர்களிடம் எந்தத் தகுதியும் இல்லை. "நீதிமான்களை அல்ல, பாவிகளையே மனம் திரும்ப அழைக்க வந்தேன்" என்று கிறிஸ்துவே கூறியிருக்கிறார். நாம் பாவிகள் இல்லையென்றால், சுவிசேஷத்திற்கும் நமக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. மாறாக, நாம் பாவிகளாய் இருந்தால், "நம்மிடம் உள்ள ஏதோ ஒரு நல்ல குணம் தேவனுடைய கிருபையைப் பெற நமக்குத் தனிப்பட்ட உரிமையைத் தருகிறது" என்று வீணாக நினைக்கக் கூடாது. அதேபோல், "நம் பாவங்கள் மன்னிக்கவே முடியாத அளவுக்கு மிகப் பெரியவை" என்றும் கற்பனை செய்யக் கூடாது. இப்படி நினைத்து நமக்கு நாமே கேட்டினைத் தேடிக்கொள்ளும் வகையில் தேவனுடைய ஆலோசனையைத் தள்ளிவிடாதிருப்போமாக. தேவனுடைய நீதி என்பது நம்முடைய கீழ்ப்படிதலையோ அல்லது நற்செயல்களையோ சற்றும் சார்ந்தது அல்ல. சிலுவையில் அறையப்பட்ட கள்ளன், இயேசுவின் மீது வைத்த விசுவாசத்தினால் (நம்பிக்கையினால்) மட்டுமே இரட்சிக்கப்பட்டான்; வேறு எந்த வழியிலும் யாரும் பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் செல்ல முடியாது.

ஆகவே, தேவனுடைய கிருபையைப் பெறுவதற்கான தகுதி ஏதேனும் இப்போது நம்மிடம் இருக்கிறது என்றோ, அல்லது இனிமேல் நம் முயற்சியால் அதைச் சம்பாதித்துக்கொள்ள முடியும் என்றோ நினைக்க வேண்டாம். "இதோ, இப்பொழுதே தகுந்த காலம்; இப்பொழுதே இரட்சிப்பின் நாள்." எனவே, "தேவனே! பாவியாகிய என் மேல் இரக்கமாயிரும்" என்ற ஆயக்காரனின் ஜெபத்தோடு தேவனிடம் செல்வோம். கிறிஸ்து சிலுவையில் செய்த பாவநிவர்த்தியின் மூலமாகவே இந்த இரக்கத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள ஆவலோடு காத்திருப்போம்.

பரிசுத்த வேதம் இதைப் பற்றி மிகவும் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் போதித்தாலும், சுவிசேஷத்தைக் கேட்கும் பெரும்பாலானோருக்கு இது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத தடையாகவும் முட்டாள்தனமாகவுமே தோன்றுகிறது. சமுதாயத்தால் ஒதுக்கப்பட்ட பாவிகளோடு தங்களையும் ஒரே மட்டத்தில் வைப்பது அவர்களின் சுய கௌரவத்திற்கு இழுக்காகத் தெரிகிறது. ‘நிச்சயமாகவே தேவன் மற்றவர்களை விட நமக்கு ஏதோ ஒரு வித்தியாசத்தைக் காட்டுவார்’ என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்கள் வேதத்தின் உண்மையை அறியாமலும், பாவத்தின் கொடிய விஷத்தன்மையையும் தேவனுடைய மாபெரும் கிருபையையும் உணராமலும் ஏமாற்றப்படுகிறார்கள்.

தேவன் மனிதர்களோடு செய்துகொள்ளும் ஒரு ஒப்பந்தமாகவே (பேரமாகவே) அவர்கள் சுவிசேஷத்தைக் கருதுகிறார்கள்; அதாவது, சில நிபந்தனைகளை நிறைவேற்றினால் தேவன் தங்களை ஏற்றுக்கொள்வார் என்று நினைக்கிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் சுவிசேஷம் என்பது, மனித குலம் அனைத்திற்கும் சமமாக அறிவிக்கப்படும் சமாதானச் செய்தியாகும்! பாவத்திற்கான முழுப் பரிகாரமும் சிலுவையிலே செய்து முடிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று அது முழங்குகிறது. ஆதாமின் வம்சத்தில் பிறந்த ஒவ்வொரு பாவியும், கிறிஸ்துவின் மூலமாக தேவனைத் தன் நண்பராகவும் தந்தையாகவும் உடனடியாக அணுகும்படி அது அன்போடு அழைக்கிறது. அன்று வனாந்தரத்தில் பாம்பினால் கடிக்கப்பட்ட அனைவரும் குணமடைய, மோசே வெண்கலப் பாம்பை உயர்த்திக் காட்டியது ஒன்றே வழியாக இருந்தது. பாம்பு கடித்த உடனேயே இருந்தாலும் சரி, அல்லது அதன் விஷம் இரத்தத்தில் கலந்து உடல் முழுவதும் பரவியிருந்தாலும் சரி, அந்த வெண்கலப் பாம்பை ஏறிட்டுப் பார்த்தவுடனேயே பாதிக்கப்பட்டவன் குணமடைந்தான். இதைப் போலவே, கிறிஸ்துவும் எந்தப் பாரபட்சமும் இல்லாமல் மனித குலம் முழுவதையும் பார்த்து: “பூமியின் எல்லையெங்கும் உள்ளவர்களே, என்னை நோக்கிப் பாருங்கள்; அப்பொழுது இரட்சிக்கப்படுவீர்கள்; நானே தேவன், வேறொருவரும் இல்லை; நீதியுள்ள தேவனும் இரட்சகருமாயிருக்கிற என்னைத் தவிர வேறொரு தேவன் இல்லை” (ஏசாயா 45:21, 22) என்று கூறுகிறார்.

சுவிசேஷம் அறிவிக்கப்படுவதைப் பற்றி முன்னறிவிக்கும்போது, கர்த்தர் தம் தீர்க்கதரிசியின் மூலமாக இவ்வாறு கூறினார்: “மனிதனுடைய பெருமையான கண்கள் தாழ்த்தப்படும், மனிதர்களின் ஆணவமும் அடங்கும்; அந்நாளில் கர்த்தர் ஒருவரே உயர்ந்திருப்பார்” (ஏசாயா 2:11).

சுவிசேஷம் என்பது எந்த விதிவிலக்கும் இல்லாமல் எல்லாப் பாவிகளுக்கும் வழங்கப்படும் மன்னிப்பின் அறிவிப்பாகும்; குற்றவாளிகள் அனைவரும் இயேசுவின் இரத்தத்திற்குள் அடைக்கலம் தேடிக்கொள்ளக் கொடுக்கப்படும் எல்லையற்ற அழைப்பாகும். ஆனாலும், இதை விசுவாசிக்கிறவர்களுக்கு மட்டுமே இது இரட்சிப்பைத் தரும் தேவ வல்லமையாக இருக்கிறது. விசுவாசத்தினால் நம் இதயங்கள் சுத்தமாக்கப்படவில்லை என்றால், கிறிஸ்துவின் நீதியினால் நாம் நீதிமான்களாக்கப்பட்டுவிட்டோம் என்று பேசுவது வீணாகவே இருக்கும்.

பாவத்திற்கு அடிமைகளாய் இருந்துகொண்டே, கிறிஸ்துவின் மேல் விசுவாசம் வைத்திருப்பதாக நாம் வாயளவில் சொல்லலாம்; பாவ சுபாவத்தின்படி வாழ்ந்துகொண்டே, அவருடைய நீதியைச் சார்ந்திருப்பதாகச் சொல்லி நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்ளலாம். ஆனால், திராட்சைச் செடியில் கனி தராத எந்தக் கொடியும் வெட்டப்பட்டு நெருப்பிலே போடப்படும். நாம் தேவனை ஏமாற்ற முடியாது; சத்திய வேதம் நம் கையில் இருந்தும், நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொண்டால், நாம் எந்தச் சாக்குப்போக்கும் சொல்ல முடியாதவர்களாய் இருப்போம்.

நாம் கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்தை உண்மையாகவே விசுவாசித்தால், அது நம் இதயங்களில் வல்லமையோடு செயல்படும் (1 தெசலோனிக்கேயர் 2:13). மேலும், நாம் தெய்வ பயமற்ற செயல்களையும் உலக ஆசைகளையும் வெறுத்து, தெளிந்த புத்தியோடும் நீதியோடும் தேவபக்தியோடும் இந்த உலகத்தில் வாழ அது நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கும். நாம் விசுவாசிக்கும் சத்தியம் இத்தகைய மாற்றத்தை நம்மில் உருவாக்கவில்லை என்றால், நாம் நிலைத்திருப்பது தேவனுடைய உண்மையான கிருபையே அல்ல. இத்தகைய பரிசுத்த வாழ்க்கையை உருவாக்காத எந்தப் போதனையும் வெறும் மாயையே; அதிலிருந்து நாம் பெறும் ஆறுதல், நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்வதால் தேடிக்கொள்ளும் போலி மகிழ்ச்சியாகும். கிறிஸ்துவுக்குச் சொந்தமானவர்கள் தங்கள் பாவ சுபாவத்தையும், அதன் ஆசை இச்சைகளையும் சிலுவையில் அறைந்திருக்கிறார்கள்.