1. சீர்திருத்த இறையியல் தேவனுடைய மகிமையைப் போற்றுகிறது. திரித்துவ தேவனின் மகிமையே சீர்திருத்த இறையியலின் இதயமும் ஆத்துமாவுமாக விளங்குகிறது. (சங்கீதம் 96:3; யோவான் 17:1). இதனாலேயே இது "தேவனையே மையமாகக் கொண்ட" இறையியல் என்று அடிக்கடி அழைக்கப்படுகிறது. பி. பி. வார்ஃபீல்ட் (B. B. Warfield) கூறுகையில், “சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு கால்வினிஸ்ட் (Calvinist) என்பவன் தேவனைத் தரிசிப்பவன்... இயற்கையில் தேவனை, வரலாற்றில் தேவனை, கிருபையில் தேவனை அவன் காண்கிறான். எங்கும் அவருடைய வல்லமையான பாதச்சுவடுகளைப் பார்க்கிறான், எங்கும் அவருடைய வல்லமையான கரத்தின் கிரியைகளையும், அவருடைய மகத்துவமான இருதயத்தின் துடிப்பையும் உணருகிறான்” என்றார். 'தேவனை மகிமைப்படுத்துவதும், அவரை என்றென்றைக்கும் மகிழ்ந்து அனுபவிப்பதுமே' மனிதப் படைப்பின் பிரதான நோக்கம் என்று வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் சிறிய வினாவிடை (Westminster Shorter Catechism) கூறுவதைப் போல, இதுவே சீர்திருத்த கிறிஸ்தவத்தின் உன்னத வாஞ்சையாகும்.

2. சீர்திருத்த இறையியல் தர்க்கத்தைப் பயன்படுத்தினாலும், அது வேதாகமத்தின் மீதே உறுதியாக நிற்கிறது. கருத்துகளைத் தெளிவாகவும் கோர்வையாகவும் தொடர்புகொள்ள நாம் தர்க்கத்தைப் (Logic) பயன்படுத்த வேண்டும். இல்லையென்றால், நாம் பேசும் வெற்றுப் புதிர்கள் மக்களின் மனதிற்கு வெளிச்சத்தைக் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக அவர்களை இருளில் தள்ளிவிடும். இருப்பினும், மனித ஞானம் நம்மை ஒருபோதும் தேவனிடத்திற்கு வழிநடத்த முடியாது (1 கொரிந்தியர் 1:21). தேவன் நம்மை விட மிகவும் பெரியவர், அவருடைய வழிகள் நம்முடைய வழிகளை விட மிகவும் உயர்ந்தவைகள்; ஆகையால், அவர் தமது வார்த்தையின் மூலமாகத் தம்மை வெளிப்படுத்தினால் மட்டுமே நாம் அவரை உண்மையாக அறிய முடியும் (ஏசாயா 55:6-11). எனவே, சீர்திருத்த இறையியல் தனது அனைத்து உபதேசங்களையும் எழுதப்பட்ட தேவ வார்த்தையாகிய சத்திய வேதாகமத்தை ஆராய்ந்து வியாக்கியானம் செய்வதன் மூலமே கட்டியெழுப்புகிறது (ஏசாயா 8:20). ஜான் ஓவன் (John Owen) கூறுகையில், “இறையியல் கற்கும் ஒரு மாணவன், வேதாகமத்தின் முழுமையான அதிகாரத்தை தன் வாழ்க்கையின் மூலம் வெளிப்படுத்த வேண்டும்; மேலும், எல்லாக் காரியங்களிலும் வேதாகமத்தின் அதிகாரத்திற்குத் தன் சொந்த விருப்பத்தையும், சுயபுத்தியையும் பயபக்தியோடு கீழ்ப்படுத்த வேண்டும்” என்றார்.

3. வேதவசனங்கள் முழுவதையும் புரிந்துகொள்ளவும், நடைமுறைப்படுத்தவும் சீர்திருத்த இறையியல் உதவுகிறது. சீர்திருத்த வேதவியாக்கியானம் மற்றும் விளக்கவுரையில் (Exegesis and hermeneutics), சந்தர்ப்பமும் சூழலுமே (Context) முதன்மையானதாகும். ஒரு குறிப்பிட்ட தலைப்பைக் குறித்து முழு வேதாகமமும் என்ன போதிக்கிறது என்பதை அறிவதே மிகப்பெரிய சூழலாகும். வேதவாக்கியங்களெல்லாம் தேவ ஆவியினால் அருளப்பட்டிருப்பதால் (2 தீமோத்தேயு 3:16), வேதாகமம் தனது ஒவ்வொரு உபதேசத்திலும் நெறிமுறைகளிலும் ஒரு சீரான, ஒன்றுபட்ட செய்தியையே வழங்குகிறது. வேத சத்தியங்களை ஒரு முறையான அமைப்பில் வழங்கி, 'வேதத்தை வேதத்தாலேயே விளக்குதல்' (The analogy of Scripture) என்ற முறைப்படி நாம் வேதவசனங்களை விளங்கிக்கொள்ள சீர்திருத்த இறையியல் நமக்கு உதவுகிறது. "வேதத்தை வியாக்கியானம் செய்வதற்கான தவறாத விதி வேதமேயாகும்: எனவே, ஒரு குறிப்பிட்ட வேதவசனத்தின் உண்மையான மற்றும் முழுமையான அர்த்தத்தைக் குறித்து ஏதேனும் சந்தேகம் எழும்போது (அர்த்தம் பலவாக இல்லாமல் ஒன்றாகவே இருக்கும்), அது மிகவும் தெளிவாகப் பேசக்கூடிய மற்ற வேதப்பகுதிகளை ஆராய்ந்து அறிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்" என்று வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் விசுவாச அறிக்கை கூறுகிறது.

4. சீர்திருத்த இறையியல் வரலாற்றுப் பின்னணியையும், விசுவாச அறிக்கைகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது. பாரம்பரியம் என்பது திருச்சபைக்குச் சாபமாகவோ அல்லது ஆசீர்வாதமாகவோ இருக்கலாம். பாரம்பரியத்தை நாம் தெய்வீக அதிகாரத்திற்கு இணையாக உயர்த்தும்போது அது சபையைப் பாதிக்கிறது (மத்தேயு 15:6-9); ஆனால், நமது முற்பிதாக்கள் தீர்க்கதரிசிகள் மற்றும் அப்போஸ்தலர்களின் வார்த்தைகளில் இருந்து கற்றுக்கொண்டதை ஒவ்வொரு சந்ததியினரும் பெற்று, ஆராய்ந்து, அடுத்த சந்ததியினருக்குக் கடத்தும்போது அது சபைக்கு ஆசீர்வாதமாக மாறுகிறது (2 தீமோத்தேயு 2:2). புதிய கண்டுபிடிப்புகள் (Innovations) தொழில்நுட்பத்திற்கு மிகவும் உதவலாம், ஆனால் கிறிஸ்தவ உபதேசங்களில் "பரிசுத்தவான்களுக்கு ஒருவிசை ஒப்புவிக்கப்பட்ட விசுவாசத்திற்காக" (யூதா 3) நாம் போராட, "பூர்வ பாதைகளையே" (எரேமியா 6:16) தேட வேண்டும். பெல்ஜிக் விசுவாச அறிக்கை (Belgic Confession), ஹைடல்பர்க் வினாவிடை (Heidelberg Catechism), டோர்ட் நியமங்கள் (Canons of Dort), வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் விசுவாச அறிக்கை மற்றும் வினாவிடைகள், மற்றும் இரண்டாம் லண்டன் பாப்டிஸ்ட் விசுவாச அறிக்கை போன்ற பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான கிறிஸ்தவ உபதேசப் பிரமாணங்களைக் கொண்டு சீர்திருத்த இறையியல் நமது விசுவாசத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது.

5. சீர்திருத்த இறையியல் ஆதி திருச்சபையின் மரபுவழி விசுவாசத்தைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. சீர்திருத்த இறையியல் நமது ஆதி கிறிஸ்தவ பாரம்பரியத்திலிருந்து ஒருபோதும் விலகிச் செல்லவில்லை; மாறாக, உலகளாவிய கிறிஸ்தவத்தின் விசுவாச அறிக்கைகளுக்கு முதுகெலும்பாக விளங்கும் தேவன் மற்றும் கிறிஸ்துவைக் குறித்த அகில உலக, சத்திய உபதேசங்களை அது உறுதிப்படுத்துகிறது. சீர்திருத்தவாதிகள் (Reformers) ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபையிலிருந்து நீக்கப்பட்டபோதிலும், அவர்கள் நைசியா, கான்ஸ்டான்டினோபிள், எபேசு மற்றும் சால்சிடோன் போன்ற ஆதி திருச்சபை மாநாடுகள் நிலைநிறுத்திய திரித்துவ விசுவாசத்தைக் கைவிடவில்லை. தேவன் ஒரே தெய்வீகத்தன்மையில் மூன்று ஆள்தத்துவங்களாக இருக்கிறார் என்பதையும் (மத்தேயு 3:16-17; 28:19), குமாரனாகிய தேவன் தமது முழுமையான தெய்வீகத் தன்மையை இழக்காமலேயே மெய்யான மனிதத் தன்மையையும் ஏற்றுக்கொண்டார்—அதாவது, மனுவுருவான ஒரே நபரான கிறிஸ்துவில் இரண்டு தன்மைகள் உள்ளன (யோவான் 1:1, 14) என்ற உபதேசங்களையும் அவர்கள் உறுதியாக விசுவாசித்தார்கள். தேவன் மற்றும் கிறிஸ்துவைக் குறித்த உபதேசங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையில் தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளதால், சீர்திருத்த இறையியலாளர்கள் பழமையான மற்றும் புதிய கள்ள உபதேசங்களுக்கு (தப்பறைகளுக்கு) எதிராக இந்தச் சத்திய உபதேசங்களை வைராக்கியத்துடன் பாதுகாக்கும் பாதுகாவலர்களாக விளங்குகிறார்கள்.   6. சீர்திருத்த இறையியல் இயேசு கிறிஸ்துவையே நமது ஒரே மத்தியஸ்தராக உயர்த்திப் போற்றுகிறது. விசுவாசிகளுக்குக் கிறிஸ்துவே எல்லாமும், எல்லாமுமாய் இருக்கிறார் (கொலோசெயர் 3:11). "என் கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவை அறிகிற அறிவின் மேன்மைக்காக எல்லாவற்றையும் நஷ்டமென்று எண்ணுகிறேன்" (பிலிப்பியர் 3:8) என்று பரிசுத்த வேதாகமம் நமக்குப் போதிக்கிறது. சீர்திருத்த இறையியல் தேவனை மையமாகக் கொண்டது என்பதை நாம் முன்பே கவனித்தோம்; ஆனால், அது நமது ஒரே மத்தியஸ்தரான இயேசு கிறிஸ்துவின் மூலமாக நம்மிடம் வரும் திரித்துவ தேவனை மையமாகக் கொண்டது என்பதை இங்கே தெளிவுபடுத்துகிறோம். பியூரிட்டன் பரிசுத்தவான்கள் நற்செய்தியை இதுவரை சொல்லப்பட்டதிலேயே மிகச் சிறந்த உன்னத அன்பின் காவியமாகச் சித்தரிக்கின்றனர். அதாவது, பிதாவானவர் தமது பரிபூரணமான குமாரனை, வீழ்ந்துபோன பாவியாகிய திருச்சபை என்னும் மணவாட்டிக்குப் பரலோகத்தில் நிச்சயித்த திருமணமாக இதைக் காண்கிறார்கள். தம்முடைய மக்களின் தீர்க்கதரிசியாகவும், பிரதான ஆசாரியராகவும், ராஜாவாகவும் அவர் வகிக்கும் மத்தியஸ்தர் பொறுப்பை அவர்கள் மிகத் தெளிவாகவும், மகிமையாகவும் விவரித்துள்ளனர். கிறிஸ்துவை அறிகிற அறிவு என்பது அளவிட முடியாத மகிமையைக் கொண்ட ஒரு பொருளாகும்; அது "கிறிஸ்துவின் அளவற்ற ஐசுவரியம்" (எபேசியர் 3:8) ஆகும். "ஒரு ஆத்துமா தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொள்ளக்கூடிய மிக உன்னதமான பாடம் இயேசு கிறிஸ்துவைப்பற்றிப் படிப்பதேயாகும்... கிறிஸ்துவுக்குள் மனிதர்களுக்காக தேவனுடைய இருதயம் திறக்கப்பட்டுள்ளது" என்று ஜான் ஃபிளாவெல் (John Flavel) கூறுகிறார்.

7. சீர்திருத்த இறையியல் ஒரு விரிவான உலகக் கண்ணோட்டத்தை முன்வைக்கிறது—இது வெறும் ஐந்து அம்சங்களை விட மேலானது. "சீர்திருத்த இறையியல் என்றால் என்ன?" என்று மக்கள் கேட்கும்போது, "கால்வினிசத்தின் ஐந்து அம்சங்கள்" என்ற அடிப்படையிலேயே அவர்களுக்குப் பெரும்பாலும் பதில் கிடைக்கிறது. அதாவது, மனிதனின் முழுமையான வீழ்ச்சி, நிபந்தனையற்ற தெய்வீகத் தெரிந்துகொள்ளுதல், தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களுக்காகக் கிறிஸ்துவின் மரணம், அவர்களை இரட்சிப்பதில் தேவனுடைய இறையாண்மை, மற்றும் நித்திய ஜீவனையும் மகிமையையும் அடைவதற்காகக் கிருபையிலே அவர்கள் இறுதிவரை நிலைநிற்கும் தன்மை ஆகிய உபதேசங்களே அவை. அல்லது, "சோலா" (Sola - லத்தீன் மொழியில் 'மாத்திரம்') எனப்படும் ஐந்து கொள்கைகளை அவர்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம்: வேதாகமம் மட்டுமே, கிருபையினால் மட்டுமே, விசுவாசத்தினால் மட்டுமே, கிறிஸ்துவுக்குள் மட்டுமே, தேவனுடைய மகிமைக்காக மட்டுமே நாம் இரட்சிக்கப்படுகிறோம் என்பதே அக்கொள்கைகள்.

இருப்பினும், சீர்திருத்த வினாவிடைப் போதனைகளையோ அல்லது முறைப்படுத்தப்பட்ட இறையியலையோ (Systematic theology) ஆராய்ந்து பார்த்தால், சீர்திருத்த இறையியலில் இரட்சிப்பின் உபதேசத்தைத் தாண்டி இன்னும் அநேக காரியங்கள் இருப்பது விளங்கும். தேவனுடைய நித்திய இருப்பு, சிருஷ்டிப்பின் கிரியைகள், அவருடைய பராமரிப்பு மற்றும் ஆளுகை; மனிதகுலத்தின் தோற்றம், நமது சுபாவம், பாவத்தில் நமது வீழ்ச்சி மற்றும் அதன் விளைவுகள்; கிறிஸ்துவின் மகிமையான ஆளுமை, அவரது இரு சுபாவங்கள், அவருடைய பணிகள், மனுவுருவாதல், பாடுகள், மரணம் மற்றும் அதைத் தொடர்ந்த மகிமை; பரிசுத்த ஆவியானவர், மற்றும் சிருஷ்டிப்பிலும் இரட்சிப்பிலும் அவருடைய கிரியை; திருச்சபை, அதன் அமைப்பு, ஊழியம் மற்றும் நியமங்கள்; ஒரு கிறிஸ்தவன் கிருபையை அனுபவித்தல், தேவனுடைய பிரமாணத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து அவன் செய்யும் நன்றியுணர்வுள்ள சேவை, மற்றும் ஜெப ஊழியம்; இறுதியாக, தேவன் தம்முடைய பரிசுத்த சித்தத்தையெல்லாம் நிறைவேற்றும்போது வரவிருக்கும் மகிமையான காரியங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் இது உள்ளடக்கியுள்ளது. தேவன் நாம் அறியும்படி வெளிப்படுத்தியுள்ள அளவிற்கு (உபாகமம் 29:29), சீர்திருத்த இறையியல் என்பது "தேவனுடைய ஆலோசனைகள் எல்லாவற்றையும்" (அப்போஸ்தலர் 20:27) அறிவிக்கும் ஒரு பிரகடனமாகும்.   8. சீர்திருத்த இறையியல் நடைமுறைக்கு ஏற்ற மெய்யான தேவபக்தியை உருவாக்குகிறது. தேவனை மையப்படுத்திய உபதேசம், தேவனை மையப்படுத்திய ஒரு வாழ்க்கையை வாழும்படி நம்மை அழைக்கிறது. தேவனுடைய வார்த்தையானது, கிறிஸ்து இயேசுவைப் பற்றும் விசுவாசத்தினால் இரட்சிப்புக்கேற்ற ஞானத்தை ஊட்டுவதையே நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது (2 தீமோத்தேயு 3:15). அந்த ஞானத்தின் ஆரம்பம் கர்த்தருக்குப் பயப்படுதலே ஆகும் (நீதிமொழிகள் 9:10). இறையியலை ஆவிக்குரிய ஜீவனில்லாமல், வெறும் அறிவுப்பூர்வமாக மட்டுமே அணுக முடியும் என்றாலும், சீர்திருத்த இறையியல் வரலாற்று ரீதியாக அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் கொண்டிருந்த அதே நோக்கத்தையே கொண்டுள்ளது: "சுத்தமான இருதயத்திலும், நல்மனச்சாட்சியிலும், மாயமற்ற விசுவாசத்திலும் பிறக்கும் அன்பே" அந்த நோக்கமாகும் (1 தீமோத்தேயு 1:5).

சீர்திருத்த இறையியலாளர்கள் 'பக்தி' (Piety) என்ற வார்த்தையை 'மெய்யான மார்க்கம்' (True religion) என்பதற்கு இணையான ஒரு சொல்லாகவே பயன்படுத்துகிறார்கள். சீர்திருத்தப் பிதாவான ஜான் கால்வின் இவ்வாறு கூறுகிறார்: "மெய்யான மார்க்கமோ அல்லது பக்தியோ இல்லாத இடத்தில் தேவன் அறியப்படுகிறார் என்று சொல்ல முடியாது... தேவன் அருளும் நன்மைகளை அறிந்துகொள்வதால் உண்டாகும் அன்போடு கலந்த பயபக்தியையே நான் 'பக்தி' என்று அழைக்கிறேன்." சீர்திருத்த இறையியல் என்பது மிகவும் உயர்ந்த கல்வி நிலையில் போதிக்கப்படக்கூடியதாக இருந்தாலும், சிறுபிள்ளைகள் தங்கள் வீடுகளிலும், பெரியவர்கள் தங்கள் தொழில்களிலும் பயிற்சி செய்யும் அளவிற்கே தேவனைப் பற்றிய அறிவை இது எளிமையாக விளக்குகிறது (கொலோசெயர் 3:20–25). கிஸ்பெர்டஸ் வோஷியஸ் (Gisbertus Voetius) என்ற புகழ்பெற்ற சீர்திருத்த இறையியல் பேராசிரியர், அனாதை பிள்ளைகளுக்கு வேத உபதேசங்களைக் கற்பிக்கத் தன் நேரத்தை அர்ப்பணித்தார். ஆங்கிலேய பியூரிட்டன்கள் (Puritans), அடிப்படை கல்வியை மட்டுமே கற்றிருந்தாலும், தேவனுடைய வார்த்தை வாழ்க்கையின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் ஊடுருவும்படி ஒவ்வொரு வீடுகளிலும் குடும்ப ஆராதனைகளைச் செய்ய மக்களை உற்சாகப்படுத்தினர் (உபாகமம் 6:7). பழைய பிரின்ஸ்டன் (Princeton) அறிஞர்கள், "சத்தியம் என்பது நன்மையை உருவாக்குவதற்காகவே" என்று உறுதியாக நம்பினர்.

9. சீர்திருத்த இறையியல் சுவிசேஷப் பணியையும் மிஷனரி ஊழியத்தையும் ஊக்குவிக்கிறது. ஜார்ஜ் விட்ஃபீல்ட் மற்றும் ஜொனாதன் எட்வர்ட்ஸ் போன்ற மாபெரும் சுவிசேஷகர்களால் சீர்திருத்த உபதேசங்கள் மாபெரும் பொக்கிஷமாகக் கருதப்பட்டன. பொது ஆராதனைக்கான வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் வழிகாட்டி (Westminster Directory for the Public Worship of God) கற்றுக்கொடுத்தபடி, "கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷமும் அவருடைய ராஜ்யமும் சகல ஜாதிகளுக்கும் பரவ வேண்டும்" என்று சீர்திருத்த மற்றும் பிரஸ்பிடீரியன் (Presbyterian) சபைகள் மன்றாடி ஜெபித்ததன் விளைவாகவே திருச்சபையின் மிஷனரிப் பணிகள் விரிவடைந்தன.

சீர்திருத்த இறையியல் என்பது மிஷனரிப் பணியில் ஒரு நம்பிக்கையான உலகளாவிய கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டுள்ளது. பிதாவானவர் குமாரனுக்குக் கொடுத்த யாவரையும், அவர் எவர்களுக்காக மரித்தாரோ அந்த ஆடுகள் அனைத்தையும், நற்செய்தியின் மூலமாக அவர் அழைக்கும் சத்தத்தைக் கேட்கும்போது, கிறிஸ்து நிச்சயமாகவே இரட்சிப்பார் என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையை இது தருகிறது (யோவான் 6:37–39; 10:11, 16, 26–29). இந்தச் சீர்திருத்த நம்பிக்கையே, வில்லியம் கேரியைத் தன் மிஷனரி ஊழியத்தில் "தேவனிடமிருந்து பெரிய காரியங்களை எதிர்பார்க்கவும்," "தேவனுக்காகப் பெரிய காரியங்களை முயற்சிக்கவும்" தூண்டியது. மேலும், தேவனை மையப்படுத்திய இந்த சீர்திருத்த கிறிஸ்தவப் பார்வையே, ஒரு சுவிசேஷகனையோ அல்லது மிஷனரியையோ சோர்வின்றி நிலைநிறுத்தக்கூடிய மிக உயர்ந்த நோக்கத்தை அளிக்கிறது: "அவருடைய நாமத்தினிமித்தம் அவர்கள் புறப்பட்டுப் போனார்கள்" (3 யோவான் 7).

10. சீர்திருத்த இறையியல் உண்மையுள்ள பிரசங்கத்தைத் தாங்கிநின்று, இடைவிடாத துதியை உருவாக்குகிறது. சீர்திருத்தவாதிகளும், பியூரிட்டன்களும் தங்கள் பிரசங்கங்களில் இறையியலைக் கூறினார்கள், தங்கள் இறையியலையே பிரசங்கித்தார்கள். அப்போஸ்தலனாகிய பவுலை அவர்கள் சிறந்த முன்மாதிரியாகக் கொண்டனர்: "விசுவாசித்தேன், ஆகையால் பேசினேன்" (2 கொரிந்தியர் 4:13). இது அவர்கள் கையாண்ட ஒரு முறை மட்டுமல்ல, மாறாக தேவனுடைய வார்த்தையின் சத்தியங்கள் மூலம் ஜீவனுள்ள தேவனை அவர்கள் சந்தித்ததன் கனியாகும். பவுலைப்போலவே, தேவசமூகத்தில் நின்றுகொண்டு தேவனுடைய வார்த்தையைப் பிரசங்கித்தார்கள் (2 கொரிந்தியர் 2:17; 2 தீமோத்தேயு 4:1–2). மேலும் பவுலைப்போலவே, அவர்களுடைய இறையியல் ஜூவாலிக்கும் துதிப்பாடலாகக் கரைபுரண்டோடியது (எபேசியர் 1:3–14). ஆகவே, சீர்திருத்த இறையியலின் மாபெரும் பிரகடனம் இதுவே: "சகலமும் அவராலும் அவர் மூலமாயும் அவருக்காகவும் இருக்கிறது; அவருக்கே என்றென்றைக்கும் மகிமை உண்டாவதாக" (ரோமர் 11:36).

வில்ஹெல்மஸ் ஆ பிரேக்கல் (Wilhelmus à Brakel) கூறுகையில், "சேவிக்கப்படுவதற்குரிய சகல மகிமையையும், பாத்திரவானான தகுதியையும் தேவன் தமக்குள் கொண்டிருக்கிறார்" என்றார். ஆகையால், மெய்யான பக்தி என்பது "தேவனுக்காக எப்பொழுதும், எல்லாவற்றிலும், ஒருவர் தம்முடைய முழு இருதயத்தோடும், தம்மால் இயன்ற அனைத்தோடும் வாழ்வதாகும்." ஏனெனில், "அவர் தேவனாயிருக்கிறார்; அவருடைய சுபாவத்தின்படி இது அவருக்குச் செலுத்தப்பட வேண்டிய தகுதியான காணிக்கையாகும்."