"உலகத்திலும் உலகத்திலுள்ளவைகளிலும் அன்புகூராதிருங்கள்... உலகமும் அதின் இச்சையும் ஒழிந்துபோகிறது" (1 யோவான் 2:15, 17).

"நீங்கள் இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு ஒத்த வேஷந்தரியாதிருங்கள்" (ரோமர் 12:2).

"நீங்கள் அவர்கள் நடுவிலிருந்து புறப்பட்டுப் பிரிந்துபோங்கள்" (2 கொரிந்தியர் 6:17).

கிறிஸ்தவனானவன் "உலகம், மாம்சம், பிசாசு" என்னும் மாபெரும், வல்லமையுள்ள மற்றும் தந்திரமான மூன்று சத்துருக்களால் இடைவிடாமல் தொல்லைக்குள்ளாகிறான். நாம் இரட்சிக்கப்பட வேண்டுமானால், இந்தக் கொடிய சத்துருக்களை நாம் ஜெயிப்பது அவசியமாகும். எனினும், நாம் எதற்கு "ஒத்த வேஷந்தரியக் கூடாது" என்று வேதாகமம் நம்மை எச்சரிக்கிறதோ, அந்த மூன்று சத்துருக்களில் ஒன்றான "உலகம்" என்பதைக் குறித்து மாத்திரம் நாம் இப்பொழுது சிந்திப்போம்.

இதற்குத் தெளிவான ஒரு வரையறையைத் தருவது எளிதல்ல; இருப்பினும், மற்றொரு ஆசிரியரின் கூற்றுப்படியே நாமும் இதனை "ஒரு சமுதாயமாகவும், ஒரு அமைப்பாகவும்" விவரிக்கலாம்.

ஒரு சமுதாயமாக: இது "பக்தியில்லாதவர்களின் உலகத்தையும்" (2 பேதுரு 2:5), "இம்மையில் மாத்திரம் தங்கள் பங்கைப் பெற்றிருக்கிற உலக மனுஷர்களையும்" (சங்கீதம் 17:14) கொண்டதாகும். இது மறுபடியும் பிறவாத (மீட்கப்படாத) மனிதகுலத்தை மட்டுமே உள்ளடக்கியது; கர்த்தரோ தம்முடைய ஜனங்கள் அனைவரையும் "இப்பொழுதிருக்கிற பொல்லாத பிரபஞ்சத்திலிருந்து" (கலாத்தியர் 1:4) விடுவித்துள்ளார். கிறிஸ்தவன் இன்னும் இந்த உலகத்தில்தான் வாழ்கிறான் என்றாலும், அவன் இனி உலகத்திற்குரியவன் அல்ல.

ஒரு அமைப்பாக: இது சாத்தானின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டது. அவன் இந்த உலகத்தின் "அதிபதி" (யோவான் 12:31) ஆவான்; அவனே இதன் கொள்கைகளையும் அரசியலையும் ஒழுங்குபடுத்தி வழிநடத்துகிறான். அவன் இதன் "தேவனாகவும்" (2 கொரிந்தியர் 4:4) செயல்பட்டு இதன் மதங்களைக் கட்டுப்படுத்துகிறான். எபேசியர் 2:2 கூறுவது போல, மறுபடியும் பிறவாத மனிதர்கள் "இப்பிரபஞ்சத்தின் வழக்கத்திற்கேற்றபடியும், கீழ்ப்படியாமையின் பிள்ளைகளிடத்தில் இப்பொழுது கிரியைசெய்கிற ஆகாயத்து அதிகாரப் பிரபுவாகிய ஆவிக்கேற்றபடியும்" நடக்கிறார்கள்.

ஒழுக்க ரீதியில் பார்க்கும்போது, இந்த உலகம் என்பது சாத்தானின் ராஜ்யத்திற்கு (மத்தேயு 12:26) அல்லது மறுபடியும் பிறவாத மனிதகுலத்திற்குச் சமமானதாகும். இது பிசாசின் ஆதிக்கத்தின் கீழ் செயல்படும் வீழ்ச்சியடைந்த மனித சுபாவமே ஆகும்.

"உலகத்தின் ஆவியானது தேவபக்திக்கு விரோதமானதும், மாம்சீகப் பேராசை, பெருமை, பொருளாசை, சுயதிருப்தி மற்றும் சிற்றின்ப இச்சைகள், விருப்பங்கள் ஆகியவற்றால் ஆளப்படுவதுமாகும். இதன் கருத்துகள் பொய்யானவை, நோக்கங்கள் சுயநலமானவை, இன்பங்கள் பாவம் நிறைந்தவை, இதன் செல்வாக்கு முற்றிலுமாகச் சீரழிவைத் தரக்கூடியது, இதன் கௌரவங்கள் வெறும் பகட்டான போலியான பொருள்" (பளபளப்பாகத் தெரிந்தாலும் பயனற்ற ஒன்று) ஆகும். உலகம் என்பது தேவனுக்கு விரோதமான கலகக் களமாகும்; இது தேவனைவிட்டுத் தூர விலகி, அவருக்கு எதிர்த்து நிற்கிறது. மீட்கப்படாத மனிதர்கள் "வரப்போகிற உலகத்தைக்" குறித்துச் சற்றும் சிந்திக்காமல் (அதை உதாசீனப்படுத்திவிட்டு), இந்த உலகத்தின் வழிகளையும் காரியங்களையும் மட்டுமே சிந்தித்துத் திரிகிறார்கள். அவர்கள் பரலோகத்தை விட பூமியைக் குறித்தும், நித்தியத்தை விட இக்காலத்தைக் குறித்தும், தேவனைப் பிரியப்படுத்துவதை விடச் சரீரத்தைக் குறித்துமே எப்போதும் அதிகமாகச் சிந்திக்கிறார்கள். மதரீதியான உலகமும் சரி, பக்தியற்ற லௌகீக உலகமும் சரி, இரண்டுமே தங்கள் வழிகள், பழக்கவழக்கங்கள், மரபுகள், ரசனைகள், நடைமுறைகள் மற்றும் இலக்குகள் ஆகியவற்றில் சாத்தானின் கட்டுப்பாட்டின் கீழேயே இருக்கின்றன; இக்காரியங்களின் வழியாக அவை நமது ஆத்துமாக்களுக்கு மாபெரும் மற்றும் தந்திரமான சத்துருவாய் இருக்கின்றன. உண்மையான கிறிஸ்தவனும், கர்த்தரைப் பிரியப்படுத்தத் தீர்மானித்தவனுமான எவனும் இக்காரியங்களை வெறுத்து ஒதுக்குவதில் தீவிரமாய் இருப்பான்; மேலும் தேவனுடைய தர அளவாகிய பரிசுத்த வேதாகமத்தின்படி தனது வாழ்க்கையை ஒழுங்குபடுத்திக்கொள்ள ஊக்கமாய் நாடுவான்.

இந்த உலகம் நம்மைச் சூழ்ந்துள்ளது. ஒவ்வொரு நாளும், நாள் முழுவதும் எத்திசையிலும் இது நம் கண்முன்னே காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது. உதாரணத்திற்கு, பெண்கள் உடுத்தும் மிகவும் அநாகரிகமான மற்றும் இச்சையைத் தூண்டக்கூடிய உடையலங்கார முறையைக் குறிப்பிடலாம்; பரிசுத்த வேதாகமம் எதைக் கண்டிப்பாகத் தடைசெய்துள்ளதோ (பார்க்க: உபாகமம் 22:5; 1 தீமோத்தேயு 2:9), அதையே அவர்கள் தங்களுக்கு வெட்கமுண்டாகத்தக்கதாக அணிகிறார்கள். பிரியமான சிநேகிதனே, நீங்கள் உண்மையாகவே கர்த்தரிடத்தில் அன்புகூறினால், தடைசெய்யப்பட்ட இத்தகைய பழக்கங்களில் நீங்கள் குற்றவாளியாகக் காணப்படாதபடி எச்சரிக்கையாய் இருங்கள். "நீங்கள் இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு ஒத்த வேஷந்தரியாதிருங்கள்" (ரோமர் 12:2)—அதாவது, அதன் பொல்லாத வழிகள், பழக்கவழக்கங்கள் அல்லது நாகரிகப் போக்குகளுக்கு (ஃபேஷன்களுக்கு) ஒத்த வேஷந்தரியாதிருங்கள் என்ற தேவனுடைய கண்டிப்பான கட்டளையை நினைவில் கொள்ளுங்கள். விசுவாசிகள் உலகத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும்; நாம் உலகத்திற்கு ஒத்த வேஷந்தரியாமல், மாறாக "அவருடைய [கிறிஸ்துவினுடைய] மரணத்திற்கு ஒப்பாக" (பிலிப்பியர் 3:10) மாற வேண்டும். இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு ஒத்த வேஷந்தரிப்பதற்குப் பதிலாக, நாம் உலகத்திலிருந்து மென்மேலும் பிரிக்கப்பட்டவர்களாய் வாழ வேண்டும் (2 கொரிந்தியர் 6:16-18). அதன் அவபக்தியான வழிகள் நமக்கு அருவருப்பானவையாய் இருக்க வேண்டும்; குறிப்பாக, நமது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட இரட்சகரை "வெறுக்கிற" (யோவான் 15:25), "அவரை வெளியரங்கமான அவமானத்துக்குள்ளாக்குகிற" (எபிரெயர் 6:6), மறுபடியும் பிறவாத பெயரளவிலான மத உலகத்தின் வழிகள் நமக்கு முற்றிலும் அருவருப்பானவையாய் இருக்க வேண்டும்.

இந்த உலகம் தேவனுடைய சித்தத்தையோ அல்லது அவருடைய மகிமையையோ குறித்து எள்ளளவும் சிந்திக்காமலும் கவலைப்படாமலும் தனது சொந்த இச்சைகளைத் திருப்திப்படுத்தவே முற்படுகிறது. எனவே, நாம் அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து, இந்த உலகத்திலிருந்து பிரிந்து வாழும் பாதையில் நடக்க வேண்டும். தேவனுடைய ஜனங்கள்—ஆம், அவருடைய ஜனங்கள் அனைவரும்—தங்களுடைய பாசத்தையும் ஆர்வத்தையும் காணப்படக்கூடியதும், அழியக்கூடியதும், ஒழிந்துபோகக்கூடியதுமான இந்த உலக ஒழுங்கின் காரியங்களிலிருந்து முழுமையாக விடுவித்து, "மேலானவைகளையே நாட வேண்டும்" (கொலோசெயர் 3:2) என்பதே தேவனுடைய நோக்கமாகும்.

ஆனால் தற்கால நிலையைப் பார்க்கும்போது, கிறிஸ்தவனுக்கும் உலகத்திற்கும் இடையே எந்தவொரு பிரிவினைக் கோட்டையும் கண்டுகொள்வது மிகவும் கடினமாக உள்ளது. அநேகர் நடந்துகொள்ளும் விதத்தைப் பார்க்கும்போது, "விசுவாசிக்கிறவனையும்" "விசுவாசியாதவனையும்" பிரித்தறிவது முற்றிலும் கூடாத காரியமல்ல என்றாலும், மிகவும் கடினமான காரியமாகிவிட்டது. கர்த்தருடைய ஜனங்கள் இப்பூமியைத் தங்கள் சொந்த வீடாகக் கருதி இங்கேயே நிரந்தரமாய்த் தங்கிவிட வேண்டும் என்று ஒருபோதும் திட்டமிடப்படவில்லை; ஏனெனில் அவர்களுடைய "குடியிருப்பு பரலோகத்திலிருக்கிறது" (பிலிப்பியர் 3:20). தேவன் ஆபிரகாமை அவனுடைய சொந்த ஜனங்களை விட்டுப் பிரித்தார்; 'நீதிமானாகிய லோத்துவையும்' அவனுடைய குடும்பத்தாரையும் சமபூமியின் குடிகளிடமிருந்து பிரித்து எடுத்தார். அவ்வாறே தேவன் இஸ்ரவேலரை விசேஷித்த பிரமாணங்களினாலும் பழக்கவழக்கங்களினாலும் தனித்துவமாகப் பிரித்து வைத்து, மற்ற ஜாதிகளிடமிருந்து அவர்களைக் கவனமாகப் பிரித்தெடுத்தார். இக்காலத்திலேயும் தம்முடைய சபையானது அவிசுவாசிகளுடன் "ஐக்கியம் கொள்ளக் கூடாது" என்றும், அவர்களுடன் "அந்நிய நுகத்தில் பிணைக்கப்படக் கூடாது" (2 கொரிந்தியர் 6:14) என்றும் அவர் கட்டளையிடுகிறார்.

இந்தச் சத்தியங்களின் வெளிச்சத்தில் நம்முடைய நிலை என்ன? இந்தக் காரியத்தில் நாம் ஒரு திட்டவட்டமான நிலைப்பாட்டை எடுத்திருக்கிறோமா? இல்லையென்றால், ஏன் எடுக்கவில்லை? நாம் சொல்லும் சாக்குப்போக்குகளில் எதையாவது கர்த்தர் ஏற்றுக்கொள்வாரா? "நாமும் அவருடைய நிந்தையைச் சுமந்து [அதைத் தவிர்க்கத் தேடாமல்], பாளயத்துக்குப் புறம்பே அவரிடத்திற்குப் புறப்பட்டுப் போகக்கடவோம்" (எபிரெயர் 13:13) என்று அவர் கூறியபோது, நாம் அணிவகுத்து முன்னேறிச் செல்வதற்கான கட்டளையை நமக்குத் தந்துவிட்டார். இந்தப் பொல்லாத உலகத்தின் காரியங்களை நம் வாழ்க்கையோடு கலந்துகொண்டு, பாவம் செய்யாமல் இருந்துவிடலாம் என்று நாம் நினைக்கிறோமா? அது ஒருக்காலும் முடியாது! பாவம் என்பது சாதாரண காரியமல்ல, அது மிகவும் பாரதூரமானது. அதை நீக்கிப்போட தேவனுடைய குமாரனே பாடுபட்டு மரித்தார்; அப்படியிருந்தும், கிறிஸ்தவர்கள் என்று தங்களைக் காட்டிக்கொள்ளும் திரளான மக்கள், இந்த உலகத்தின் களியாட்டங்களிலும், அதன் சிற்றின்பங்கள், செல்வங்கள் மற்றும் தற்காலிக ஆதாயங்களைப் பிடித்துக்கொள்ளும் வெறித்தனமான ஓட்டத்திலும் முன்னின்று தீவிரமாய்ப் பங்கெடுக்கிறார்கள்! இவ்வளவு பயபக்திக்குரிய கனமான ஒரு காரியத்தில், நாம் பாசாங்கு செய்யவும், இதை அற்பமாகக் கருதி விளையாடவும் துணியலாமா? இவைகளை நாம் உண்மையாகவே விசுவாசிக்கிறோம் என்றால், இவற்றை விசுவாசிக்கிறவர்களைப் போலவே வாழ்ந்து செயல்படுவோம்; நாம் வாயினால் அறிக்கை செய்கிறபடியே உண்மையாய் இருப்போம். இவைகளை நாம் விசுவாசியாவிட்டால், சாந்தமும் மனத்தாழ்மையுமான இயேசுவைப் பின்பற்றுகிறவர்கள் என்றும், அவருடைய சரீரத்தின் அவயவங்கள் என்றும் சொல்லிக்கொள்ளும் பரிதாபமான நடிப்பை விட்டுவிடுவோம். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதென்றால், மாய்மாலக்காரர்களாய் இருப்பதை விட்டுவிட்டு, நம்முடைய கிறிஸ்தவ அறிக்கையை உண்மையோடும் தீவிரத்தோடும் கைக்கொள்வோம். தேவனைத் தேடுகிறவன், இவ்வுலகத்தின் எதிர்கால வாய்ப்புகள், இன்பங்கள், ஆதாயங்கள் அனைத்தையும் முற்றிலுமாய் விட்டுக்கொடுக்கவும், தன்னை முழுமையாக தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கவும் ஆயத்தமாய் இருக்க வேண்டும். நம் இருதயத்தின் பாசங்கள் அனைத்தையும் அவருக்கே கொடுக்க நாம் மனமுள்ளவர்களாய் இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், "உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும் அன்புகூருவாயாக" (மத்தேயு 22:37) என்பதே அவருடைய கட்டளை. ஒரு கிறிஸ்தவன் தன்னைப் பிரித்துக்கொள்ள வேண்டிய இந்த உலகமோ "பொல்லாங்கனுக்குள் கிடக்கிறது" (1 யோவான் 5:19).

இது ஒரு துக்கமான உண்மை என்றாலும், "கிறிஸ்தவர்களில்" இரண்டு வகையினர் உள்ளனர்: மனம் திரும்பியவர்கள் மற்றும் மனம் திரும்பாதவர்கள்; அதாவது, "கிறிஸ்துவை மெய்யாகவே உடையவர்கள் மற்றும் வாயளவில் மாத்திரம் அறிக்கை செய்கிறவர்கள்" (Possessors and Professors). வாயளவில் மாத்திரம் அறிக்கை செய்கிறவர்கள், உலக சிநேகம், உலகக் கவலைகள், உலக வியாபாரங்கள், உலகப் பணம், உலக இன்பங்கள், உலகத்தோடு ஒத்துப்போக வேண்டும் என்ற ஆசை, அந்தோ! உலகத்தைப் போலவே மாற வேண்டும் என்ற வாஞ்சை ஆகியவற்றால் மேற்கொள்ளப்படுகிறார்கள்.

நிச்சயமாகவே, தங்களுடைய இத்தனை உலகப்பற்றுதல்களுக்கு மத்தியிலும், அவர்கள் மதப்பற்றுள்ளவர்களாய் இருக்கவும், தேவபக்தியுள்ளவர்கள்போல் வேஷம் போடவும் வேண்டியிருக்கிறது. "அவர்கள் கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின் எந்தவொரு அடிப்படை உபதேசத்திற்கும் எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதில்லை; வேண்டுமென்றே தீமையைத் தெரிந்துகொண்டு தேவனுக்கு எதிராக வெளிப்படையாகக் கலகம் செய்வதுமில்லை. இல்லை, தங்கள் உலகப்பற்றுதல் அனைத்தோடும் கூட, முடிவில் எப்படியாவது பரலோகத்திற்குச் சென்றுவிடலாம் என்றே அவர்கள் நம்புகிறார்கள். தங்களுக்கு ஏதோவொரு மார்க்கம் இருப்பது தகுதியானது என்று நினைக்கிறார்கள்; தாங்கள் மதப்பற்றுள்ளவர்களாகத் தெரிந்தால் போதும் என்பதால், அது எப்படிப்பட்டது என்பதைக் குறித்து அவர்கள் பெரிதாகக் கவலைப்படுவதில்லை. ஆனால், தங்கள் இருதயத்தின் விக்கிரகங்களை விட்டுவிட அவர்களால் முடிவதுமில்லை, அப்படி விட்டுவிட அவர்கள் எண்ணுவதுமில்லை. அவர்களுடைய உலக இச்சைகளுக்கும் இலட்சியங்களுக்கும் குறுக்கே வராத வரைக்கும், மார்க்கம் என்பது அவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்றாகவே இருக்கிறது... தங்கள் மார்க்கத்தையும் வைத்துக்கொண்டு, அதேசமயம் உலகத்தையும் அனுபவிக்க முடிந்தால் அதுவே அவர்களுக்குப் போதுமானது."

"அவர்கள் நடுவிலிருந்து புறப்பட்டுப் பிரிந்துபோங்கள்" என்று நம்முடைய கர்த்தர் பவுலின் மூலமாகக் கட்டளையிட்டபோது, ஒரு கிறிஸ்தவன் தேவனுடைய வார்த்தைக்கு உட்பட்டதும் சட்டப்பூர்வமானதுமான தனது உலகத்திற்குரிய அழைப்பையோ, கைத்தொழிலையோ, உத்தியோகத்தையோ, வியாபாரத்தையோ முற்றிலும் விட்டுவிட வேண்டும் என்று அர்த்தப்படுத்தவில்லை; ஏனென்றால், "அப்படியானால் நீங்கள் இவ்வுலகத்தைவிட்டு நீங்கவேண்டியதாகுமே" (1 கொரிந்தியர் 5:10). உதாரணமாக, எவரும் வங்கி அதிகாரியாகவோ, விவசாயியாகவோ, அல்லது வழக்கறிஞராகவோ இருக்கக் கூடாது என்று அவர் தடை விதிக்கவில்லை. தேவனுடைய பிள்ளைகள் சோம்பேறிகளாய் இராமல், "தன் கைகளினால் நலமான வேலைசெய்து" (எபேசியர் 4:28) சுறுசுறுப்பாய் இருக்க வேண்டும் என்றே தேவன் எதிர்பார்க்கிறார். "ஒருவன் வேலைசெய்ய மனதில்லாதிருந்தால் அவன் சாப்பிடவும் கூடாது" (2 தெசலோனிக்கேயர் 3:10). நியாயமான எந்தவொரு வேலையையும் நாம் விட்டுவிடத் தேவையில்லை; மாறாக, "செய்யும்படி நம் கைக்கு நேரிடுகிறது எதுவோ, அதை நம் பெலத்தோடே செய்து" (பிரசங்கி 9:10), நம்முடைய தொழிலில் நமது கிறிஸ்தவ சாட்சியைக் காத்துக்கொண்டு, "கர்த்தருக்குப் பயப்படுகிற பயத்தோடும்", "தேவனுடைய மகிமைக்கென்றும்" அதை நடப்பிக்கக் கவனமாயிருக்க வேண்டும். அதுபோலவே, இரட்சிக்கப்படாத மக்களோடு எவ்விதத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ளாமல் ஒதுங்கி நின்று, அவர்களுடைய சமுதாயத்தை முற்றிலுமாய் நாம் புறக்கணிக்கவும் வேண்டியதில்லை. நம்முடைய கர்த்தரும் அவருடைய சீஷர்களும் அப்படிச் செய்யவில்லை; அவர்கள் கலியாண விருந்துக்குச் சென்றார்கள், பரிசேயனுடைய வீட்டில் பந்தியிருக்கவும் செய்தார்கள்.

கிறிஸ்தவர்கள் தங்களுடைய உடை, பழக்கவழக்கம், நடத்தை அல்லது குரல் தொனியில் (பேசும் விதத்தில்) விசித்திரமானவர்களாகவோ, இயல்புக்கு மாறானவர்களாகவோ, விந்தையானவர்களாகவோ இருக்கக் கூடாது. இப்படிப்பட்ட காரியங்கள் மற்றவர்களின் கவனத்தை ஈர்க்கலாம்; ஆனால் அவை மிகவும் ஆட்சேபனைக்குரியவை, செயற்கையானவை; எனவே அவற்றைக் கவனமாகத் தவிர்க்க வேண்டும். உதாரணமாக, பொதுமக்களின் பார்வைக்கு ஒரு வேடிக்கைப் பொருளாகவும், மற்றவர்கள் விமர்சிக்கும்படியாகவும் அமையும் நிறத்திலோ அல்லது பாணியிலோ ஆடைகளை அணிவது தவறானது; அது கர்த்தருக்குக் கனவீனத்தைக் கொண்டுவரும். நம்முடைய கர்த்தரும், அவருடைய அப்போஸ்தலர்களும், அவர்களோடு இருந்தவர்களும் தங்கள் இடத்திற்கும் வாழ்க்கை நிலைக்கும் ஏற்றபடியே உடுத்தினார்கள், நடந்துகொண்டார்கள் என்பதில் நீங்கள் நிச்சயமாய் இருக்கலாம். பரிசேயர்கள்தான் "தங்கள் காப்புநாடாக்களை அகலமாக்கி, தங்கள் வஸ்திரங்களின் தொங்கல்களைப் பெரிதாக்கினார்கள்." ஏன்? "மனுஷர் காணவேண்டுமென்று" (மத்தேயு 23:5) அப்படிச் செய்தார்கள். மெய்யான பரிசுத்தம் (பரிசுத்தவான் தன்மை, தூய்மை, மாசற்ற தன்மை) என்பது வேறு; வெளிவேஷமான பக்தி (பக்தி வேஷம், மாய்மாலமான மதப்பற்று) என்பது வேறு.

கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம், இவ்வுலகத்தின் அலுவல்களினால் விழுங்கப்பட்டு, அவற்றில் மூழ்கிப் போகாதபடி மிகவும் எச்சரிக்கையாயிருக்க வேண்டும். நாம் வங்கி அதிகாரியாகவோ, விவசாயியாகவோ அல்லது வழக்கறிஞராகவோ—எந்தத் தொழிலைச் செய்பவர்களாய் இருந்தாலும், நமது கடமையைச் செய்யவும், அதை நேர்த்தியாய்ச் செய்யவும் பிரயாசப்படுவோம் என்பது நிச்சயம். "நீங்கள் எதைச் செய்தாலும், அதை மனுஷருக்கென்று செய்யாமல், கர்த்தருக்கென்றே மனப்பூர்வமாய்ச் செய்யுங்கள்" (கொலோசெயர் 3:23). ஆயினும், நமது வேலையானது நமக்கும் கிறிஸ்துவுக்கும் இடையே குறுக்கிட அனுமதிக்காதபடி நாம் மிகுந்த கவனத்தோடு இருக்க வேண்டும். இவ்வுலகத்திற்குரிய நமது தற்காலிக அலுவல்கள், நமது வேத வாசிப்பு, ஜெபம் மற்றும் தியானத்திற்கு இடையூறாக அமைந்து, நமது ஞாயிற்றுக்கிழமைகளையும் ஆக்கிரமித்து, கர்த்தருக்கென்று நாம் செலவிட வேண்டிய நேரத்தை நமக்கு இல்லாமல் செய்கிறது என்பதை நாம் காண்போமானால், நமது ஆத்துமா செழிக்காமல் போவதை விட, இவ்வுலகில் குறைந்த செல்வமும் செழிப்பும் உடையவர்களாய் இருப்பதையே நாம் தெரிந்துகொள்வோம். இதற்கு உண்மையான சுயவெறுப்பு (தன்னல மறுப்பு) தேவைப்படலாம்; ஆனால், உலகத்திலிருந்து நம்மைப் பிரித்து வாழும் மெய்யான பிரதிஷ்டையின் பாதை இதுவேயாகும். அனுமதிக்கப்பட்ட நியாயமான காரியங்களிலும்கூட, நாம் "எல்லாவற்றிலேயும் இச்சையடக்கமுள்ளவர்களாய்" (நிதானமுள்ளவர்களாய்) இருக்க வேண்டும் (1 கொரிந்தியர் 9:25). கர்த்தருக்குரிய காரியங்களுக்குப் போதுமான நேரம் ஒதுக்க முடியாதபடி, நமது நேரத்தையும் கவனத்தையும் அளவுக்கு அதிகமாக ஈர்த்துக்கொள்ளும் எந்தவொரு காரியத்தையும் நாம் முற்றிலுமாய் விலக்கித் தள்ள வேண்டும். நாம் "முதலாவது தேவனுடைய ராஜ்யத்தைத் தேட" (மத்தேயு 6:33) அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.

மேலும், "நாட்கள் பொல்லாதவைகளானதால் காலத்தைப் பிரயோஜனப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்" (எபேசியர் 5:16) என்றும் நமக்குக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. இதன் பொருள் என்னவென்றால், நமக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்புகளை நாம் தவறவிடாமல் கைப்பற்றி (விலைகொடுத்து வாங்கி), அவற்றை நித்தியத்திற்கென்று முதலீடு செய்ய வேண்டும் என்பதாகும். நமக்குக் கிடைக்கும் ஓய்வு நேரத்தின் ஒவ்வொரு நொடியும் சோம்பலிலோ அல்லது வருங்காலத்திற்குப் பிரயோஜனமற்ற வழிகளிலோ வீணடிக்கப்படாமல், மிகச் சிறந்த முறையில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். "வாசிப்பதில் ஜாக்கிரதையாயிரு" (1 தீமோத்தேயு 4:13) என்பது தேவனுடைய ஆணையாகும். இக்கட்டளையை நாம் அலட்சியப்படுத்தாமல், இதற்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும். நாம் தேவனுடைய வார்த்தையில் மிகுந்த பழக்கமுள்ளவர்களாய் மாறுவதுடன், அதை நமது "இருதயத்தில் வைத்து வைக்கவும்" வேண்டும் (சங்கீதம் 119:11). இதற்காக, பரிசுத்த வேதாகமத்தை வாசிப்பதற்கும் தியானிப்பதற்கும் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தை நாம் பிரத்தியேகமாய் ஒதுக்கி வைக்க வேண்டும். அதுமட்டுமல்லாமல், தேவன் தமது மந்தையைப் போஷிக்கும் போதகர்களாக வரமளித்து ஏற்படுத்தியுள்ள அங்கீகரிக்கப்பட்ட தேவ மனிதர்களால் எழுதப்பட்ட நல்ல வேதாகம விளக்க நூல்களையும் நாம் கருத்தோடும் கவனத்தோடும் வாசிக்க வேண்டும். "நேரமில்லை" என்று நாம் சாக்குப்போக்குச் சொல்வோமானால், நேரத்தை உருவாக்கிக்கொள்ளப் பழகுவோம்; ஏனெனில், நாம் உண்மையிலேயே செய்ய விரும்பும் காரியங்களுக்கு எப்படியாவது நேரத்தைக் கண்டுபிடித்துக்கொள்கிறோமே! பவுல் தீமோத்தேயுவுக்கு எழுதும்போது, "...நீ வரும்போது புஸ்தகங்களையும், விசேஷமாய் தோல்சுருள்களையும் கொண்டுவா" (2 தீமோத்தேயு 4:13) என்று கேட்டுக்கொண்டார்.

நிச்சயமாகவே, உலகத்தை விட்டுப் "பிரிந்து வருவது" என்பது அத்தனை எளிதான காரியமல்ல. இதற்கு இடைவிடாத போராட்டமும், கடும் முயற்சியும், ஓயாத ஆவிக்குரிய யுத்தமும், சுயவெறுப்பும் தேவை. உலகத்தின் வழிகளை விட்டுத் திட்டவட்டமாக வெளியேறி, எவ்விதச் சந்தேகத்திற்கும் இடமின்றிப் பிரித்தெடுக்கப்பட்டவர்களாய் வாழ உண்மையான மனவுறுதி அவசியம். ஆனால், நமது இருதயம் செம்மையாயிருக்குமானால், மற்ற எல்லாக் காரியங்களும் ஏற்ற காலத்தில் சரியாகிவிடும். நமது ஆத்துமாவின் நித்திய நன்மையோடு தொடர்புடைய காரியங்களாகிய தேவன், கிறிஸ்து, பரலோகம், நரகம், மரணம், வரப்போகும் நியாயத்தீர்ப்பு மற்றும் நித்தியம் ஆகியவை மாபெரும் நிஜங்களாய் இருக்கிறபடியால், அவற்றை அவ்வாறே ஒவ்வொரு நாளும் நமது மனதிற்கு முன்பாக நாம் நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும். நம் கண்களால் காண்கிற காரியங்களைப் போலவே, காணக்கூடாத காரியங்களும் மெய்யானவை என்றும், அவை இவற்றை விடப் பதினாயிரம் மடங்கு அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை என்றும் நமக்கு நாமே நினைவூட்டிக்கொள்வோம். இந்த விசுவாசத்தை ஆயுதமாகத் தரித்துக்கொள்ளும்போது, "வரப்போகும் உலகத்தின்" மெய்யான தன்மையோடு ஒப்பிடுகையில், இவ்வுலகத்தை வெறும் நிழலாகவே நாம் கருதுவோம். இவ்வுலகத்தின் புகழ்ச்சியையோ இகழ்ச்சியையோ, அதன் பகையையோ வெகுமதிகளையோ நாம் துச்சமாய்க் கருதுவோம். மோசே "எகிப்திலுள்ள பொக்கிஷங்களிலும் கிறிஸ்துவினிமித்தம் வரும் நிந்தையை அதிக பாக்கியமென்று எண்ணினான்"; ஆகவே, "அதரிசனமானவரைத் தரிசிக்கிறதுபோல உறுதியாயிருந்து, எகிப்தைவிட்டுப் போனான்" (எபிரெயர் 11:26, 27).

பிரியமானவர்களே, "காலம் குறுகினதாயிருக்கிறது"; "எல்லாவற்றின் முடிவும் சமீபமாயிற்று"; அந்தி சாயும் வேளையின் நிழல்கள் நீண்டுகொண்டே போகின்றன, சூரியனும் ஏறக்குறைய அஸ்தமித்துவிட்டது. "ஒருவனும் கிரியை செய்யக்கூடாத இராக்காலம் வருகிறது" (யோவான் 9:4). சீக்கிரத்தில் நியாயாசனம் வைக்கப்பட்டு, "புஸ்தகங்கள் திறக்கப்படும்." அந்த மகா நியாயத்தீர்ப்பு நாளைச் சந்திக்க நீங்கள் ஆயத்தமாயிருக்கிறீர்களா? "இன்று" எனப்படும் காலம் இருக்கும்போதே நாம் நித்திரையை விட்டு விழித்து, "உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்து வருவோமாக." இன்னும் கொஞ்சக் காலத்தில், இப்போது நாம் காண்கிற இவையெல்லாம் ஒழிந்துபோகும்; இனிப் "புசிப்பதும் குடிப்பதும், விருந்து கொண்டாடுவதும் கேளிக்கைகளில் திளைப்பதும், வியாபாரம் செய்து ஆதாயம் தேடுவதும்" (யாக்கோபு 4:13) இருக்கப்போவதில்லை. நம் இருதயம் இவைகளின் மீதே ஊன்றியிருந்து, இவற்றையே நாம் தீவிர வாஞ்சையோடு தேடி ஓடியிருந்தால், இவையனைத்தும் என்றென்றைக்குமாய் ஒழிந்துபோகும் நாளில் நாம் என்ன செய்வோம்? உலக சிந்தைக்குச் சற்றும் இடமில்லாத, முற்றிலும் பரிசுத்தமான பரலோகத்தில் நம்மால் மகிழ்ச்சியாய் இருக்க முடியும் என்று நாம் எவ்வாறு நினைத்துப் பார்க்க முடியும்!

ஓ பிரியமானவர்களே! இதற்கு முன்பு எப்போதும் சிந்தித்திராத அளவுக்கு, இக்காரியங்களைக் குறித்து மிகவும் தீவிரமாகச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். இன்னும் காலம் இருக்கும்போதே விழித்துக்கொள்ளுங்கள்; "பூமியிலுள்ளவைகளையல்ல, மேலானவைகளையே நாடுங்கள்" (கொலோசெயர் 3:2). உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்து வாழும் உங்கள் பிரதிஷ்டையில் உறுதியாய் நிலைத்திருந்து, மிகத் தெளிவான தீர்மானமுள்ள கிறிஸ்தவர்களாய் வாழுங்கள். அளவுக்கு அதிகமாகப் பரிசுத்தமுள்ள வாழ்க்கையும், அளவுக்கு அதிகமாகப் பிரித்தெடுக்கப்பட்ட வாழ்க்கையும் வாழ்ந்துவிட்டோமே என்று நீங்கள் ஒருநாளும் மனம் வருந்தமாட்டீர்கள்!