பிரசங்க அறிமுகம் (Sermon Intro)

உலகில் பலரும் தங்கள் “சுயசித்தம்” அல்லது “சுதந்திரச் சித்தம்” (Free Will) குறித்துப் பெருமைப்படுகிறார்கள்; தாங்கள் விரும்பும் எந்த நேரத்திலும் தாங்களாகவே இயேசு கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டு இரட்சிக்கப்பட்டுவிடலாம் என்று நம்புகிறார்கள். ஆனால், “உங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி என்னிடத்தில் வர உங்களுக்கு மனமில்லை” (யோவான் 5:40) என்று கூறுவதன் மூலம் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து மனிதனின் இந்த மாபெரும் மாயையை உடைக்கிறார். இந்த வசனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு சார்லஸ் ஸ்பர்ஜன் முழங்கிய மிக ஆழமான மற்றும் ஆணித்தரமான பிரசங்கம் இது.

மனிதனுடைய சித்தம் சுதந்திரமானது அல்ல; ஆதாமின் வீழ்ச்சியினால் அது பாவத்திற்கும் பிசாசுக்கும் முற்றிலுமாக அடிமையாகிவிட்டது (Total Depravity) என்பதை ஸ்பர்ஜன் இங்கு மிகத் தெளிவாக விவரிக்கிறார். இயற்கையான மனிதன் தேவனைப் பகைக்கிறான்; அவனாகவே ஒருபோதும் கிறிஸ்துவைத் தேடி வரமாட்டான். பரிசுத்த ஆவியானவர் தாமே அவனது கல் இருதயத்தை மாற்றி, அவனைக் கிறிஸ்துவிடம் வரும்படி இழுத்துக்கொண்டால் (Sovereign Grace) ஒழிய, எந்தப் பாவியும் இரட்சிக்கப்பட முடியாது. மனிதனின் தற்பெருமையைத் தரைமட்டமாக்கி, தேவனுடைய இறையாண்மையுள்ள இலவசக் கிருபையை மட்டுமே மேன்மைப்படுத்தும் ஒரு மாபெரும் உபதேசச் செய்தி இது!

“உங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி என்னிடத்தில் வர உங்களுக்கு மனமில்லை.” (யோவான் 5:40)

அர்மீனியர்களின் (Arminians) மாபெரும் பீரங்கிகளில் இதுவும் ஒன்றாகும். இது அவர்களின் மதில்களின் மேல் நிறுத்தப்பட்டு, கால்வினிஸ்டுகள் (Calvinists) என்று அழைக்கப்படும் ஏழைக் கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிராக அடிக்கடி பயங்கரமான சத்தத்தோடு வெடிக்கப்படுகிறது. இன்று காலை இந்தப் பீரங்கியை நான் முடக்கப்போகிறேன்; அல்லது சொல்லப்போனால், அதை எதிரியின் பக்கமாகத் திருப்பப்போகிறேன். ஏனென்றால், அது ஒருபோதும் அவர்களுடையதாக இருந்ததில்லை. அது அவர்களுடைய பட்டறையில் வார்க்கப்பட்டதே அல்ல; மாறாக, அவர்கள் வலியுறுத்துவதற்கு முற்றிலும் எதிரான உபதேசத்தைக் கற்பிப்பதற்காகவே அது உருவாக்கப்பட்டது.

பொதுவாக, இந்த வசனம் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்போது, பின்வரும் பிரிவுகளில் பிரசங்கிக்கப்படுகிறது: முதலாவதாக, மனிதனுக்கு ஒரு சித்தம் (will) இருக்கிறது. இரண்டாவதாக, அது முற்றிலும் சுதந்திரமானது (free). மூன்றாவதாக, மனிதர்கள் கிறிஸ்துவிடம் வரத் தங்களைத் தாங்களே சம்மதிக்க வைக்க வேண்டும், இல்லையென்றால் அவர்கள் இரட்சிக்கப்பட மாட்டார்கள்.

ஆனால், நாம் அப்படிப்பட்ட பிரிவுகளைக் கொண்டிருக்கப் போவதில்லை. இந்த வசனத்தை இன்னும் அமைதியாகக் கவனிக்க முயலுவோம். இதில் “மனம்” அல்லது “மனமில்லை” (will / will not) என்ற வார்த்தைகள் இருப்பதாலேயே, இது சுயசித்தம் (free will) என்னும் உபதேசத்தைக் கற்பிக்கிறது என்று முடிவு செய்துவிடக் கூடாது. சுயசித்தம் என்பது ஒரு முட்டாள்தனம் என்பது ஏற்கனவே எல்லா விவாதங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டு நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. மின்சாரத்திற்கு எடை இருக்க முடியாது என்பது எவ்வளவு உண்மையோ, அதேபோலச் சித்தத்திற்குச் சுதந்திரம் இருக்க முடியாது. அவை முற்றிலும் மாறுபட்ட காரியங்கள். ‘சுதந்திரமான முகவர்’ (Free agency – மனிதன் தன் விருப்பப்படி செயல்படும் திறன்) என்பதை நாம் நம்பலாம், ஆனால் ‘சுயசித்தம்’ (Free will – மனிதன் தன்னிச்சையாக நல்லதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் திறன்) என்பது கேலிக்குரியது. சித்தம் என்பது புத்தியால் (understanding) வழிநடத்தப்படுகிறது, நோக்கங்களால் (motives) தூண்டப்படுகிறது, ஆத்துமாவின் மற்ற பகுதிகளால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது, அது ஒரு இரண்டாம் பட்சமான காரியமே என்பது அனைவருக்கும் நன்றாகத் தெரியும்.

தத்துவமும் மார்க்கமும் சுயசித்தம் என்ற எண்ணத்தையே உடனடியாக நிராகரிக்கின்றன. மார்ட்டின் லூதர் (Martin Luther) தன் வலிமையான கூற்றில் சொன்னதுபோலவே நானும் சொல்வேன்: “எந்த மனிதனாவது இரட்சிப்பின் எந்தவொரு பகுதியையாவது—அது மிகச் சிறியதாக இருந்தாலும் சரி—மனிதனின் சுயசித்தத்திற்குக் கொடுப்பானானால், அவனுக்குக் கிருபையைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது, அவன் இயேசு கிறிஸ்துவைச் சரியாகக் கற்றுக்கொள்ளவில்லை.” இது ஒரு கடுமையான கருத்தாகத் தோன்றலாம். ஆனால், மனிதன் தன் சொந்தச் சுயசித்தத்தினாலேயே தேவனிடம் திரும்புகிறான் என்று தன் ஆத்துமாவில் நம்புகிற எவனும், தேவனால் போதிக்கப்பட்டிருக்க முடியாது. ஏனென்றால், தேவன் நம்மோடு தொடங்கும்போது நமக்குக் கற்பிக்கப்படும் முதல் கொள்கைகளில் ஒன்று இதுதான்: நமக்குச் சித்தமும் இல்லை, வல்லமையும் இல்லை—அவரே இரண்டையும் கொடுக்கிறார். மனிதர்களின் இரட்சிப்பில் அவரே “அல்பாவும் ஓமேகாவும்” ஆக இருக்கிறார்.

இன்று காலை நமது நான்கு குறிப்புகள் இவையாக இருக்கும்:

1. முதலாவதாக, ஒவ்வொரு மனிதனும் மரித்திருக்கிறான்; ஏனென்றால், “உங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி என்னிடத்தில் வர உங்களுக்கு மனமில்லை” என்று அது சொல்கிறது.
2. இரண்டாவதாக, இயேசு கிறிஸ்துவுக்குள் ஜீவன் இருக்கிறது—“உங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி என்னிடத்தில் வர உங்களுக்கு மனமில்லை.”
3. மூன்றாவதாக, கிறிஸ்து இயேசுவிடம் அதற்காக வரும் அனைவருக்கும் ஜீவன் இருக்கிறது—“உங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி என்னிடத்தில் வர உங்களுக்கு மனமில்லை” என்பது வரும் அனைவருக்கும் ஜீவன் கிடைக்கும் என்பதைக் குறிக்கிறது.
4. நான்காவதாக, வசனத்தின் சாராம்சம் இதுதான்: இயற்கையாகவே எந்த மனிதனும் ஒருபோதும் கிறிஸ்துவிடம் வரமாட்டான்; ஏனென்றால், “உங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி என்னிடத்தில் வர உங்களுக்கு மனமில்லை” என்று வசனம் கூறுகிறது.

மனிதர்கள் தங்கள் சொந்தச் சித்தத்தினாலேயே இப்படிப்பட்ட ஒரு காரியத்தைச் செய்கிறார்கள் என்று வலியுறுத்துவதற்குப் பதிலாக, இது அதை மிகவும் தைரியமாகவும் வெளிப்படையாகவும் மறுத்து, “உங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி என்னிடத்தில் வர உங்களுக்கு மனமில்லை (WILL NOT)” என்று கூறுகிறது. ஏன், பிரியமானவர்களே, “சுயசித்தத்தை நம்பும் இவர்களுக்கெல்லாம் தேவ ஆவியின் ஏவுதலுக்கு எதிராக ஓடத் துணியும் அளவுக்கு எந்த அறிவும் இல்லையா? கிருபையின் உபதேசத்தை மறுக்கும் இவர்களுக்கெல்லாம் அறிவே இல்லையா? தேவனிலிருந்து இவர்கள் இவ்வளவு தூரம் விலகிப்போய்விட்டார்களா? சுயசித்தத்தை நிரூபிக்க இந்த வசனத்தைத் திரித்துக்கூறுகிறார்களே! ஆனால் வசனமோ, “உங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி என்னிடத்தில் வர உங்களுக்கு மனமில்லை” என்றல்லவா சொல்கிறது!” என்று நான் கத்த வேண்டும் போலிருக்கிறது.

1. மனிதர்கள் இயற்கையாகவே மரித்திருக்கிறார்கள் (MEN BY NATURE ARE DEAD)

முதலாவதாக, மனிதர்கள் இயற்கையாகவே மரித்திருக்கிறார்கள் என்பதை நமது வசனம் குறிக்கிறது. எந்த ஒரு உயிருக்கும் தனக்குள்ளேயே ஜீவன் இருந்தால், அது ஜீவனைத் தேடிப் போக வேண்டியதில்லை. “உங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி என்னிடத்தில் வர உங்களுக்கு மனமில்லை” என்று சொல்லும்போது வசனம் மிகவும் வலிமையாகப் பேசுகிறது; அது வார்த்தைகளில் சொல்லாவிட்டாலும், மனிதர்களுக்குத் தங்களிடம் உள்ளதை விட அதிகமான ஒரு ஜீவன் தேவை என்பதை அது வலியுறுத்துகிறது. என் கேட்போரே, ஜீவனுள்ள நம்பிக்கைக்கு நாம் ஜெநிப்பிக்கப்படாவிட்டால் நாம் அனைவரும் மரித்தவர்களே.

முதலாவதாக, நாம் அனைவரும் சட்டத்தின்படி மரித்திருக்கிறோம் (legally dead). “நீ அதை உண்ணும் நாளில் சாகவே சாவாய்” என்று தேவன் ஆதாமிடம் கூறினார். ஆதாம் அந்த விநாடியே இயற்கையாக மரிக்கவில்லை என்றாலும், அவன் சட்டத்தின்படி மரித்தான். அதாவது, அவனுக்கு எதிராக மரண தண்டனை பதிவு செய்யப்பட்டது.

பழைய பெய்லியில் (Old Bailey – லண்டன் குற்றவியல் நீதிமன்றம்), நீதிபதி கறுப்புத் தொப்பியை அணிந்து தீர்ப்பை அறிவித்தவுடனேயே, அந்த மனிதன் சட்டத்தின்படி மரித்தவனாகக் கருதப்படுகிறான். அவன் தூக்குமரத்தில் ஏற்றப்பட்டுச் சட்டத்தின் தீர்ப்பை அனுபவிக்க ஒரு மாதம் ஆனாலும், சட்டம் அவனை ஒரு மரித்த மனிதனாகவே பார்க்கிறது. அவனால் எந்தப் பரிவர்த்தனையும் செய்ய முடியாது. அவன் சுதந்தரிக்க முடியாது, உயில் எழுதி வைக்க முடியாது. அவன் ஒன்றுமில்லை—அவன் ஒரு மரித்த மனிதன். நாடு அவனை உயிரோடிருப்பதாகக் கருதுவதே இல்லை. ஒரு தேர்தல் நடக்கிறது—அவன் ஓட்டு கேட்கப்படுவதில்லை, ஏனென்றால் அவன் மரித்தவனாகக் கருதப்படுகிறான். அவன் மரண தண்டனைக் கைதிகளின் அறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளான், அவன் மரித்திருக்கிறான்.

ஆ! கிறிஸ்துவுக்குள் ஒருபோதும் ஜீவனைப் பெற்றிராத பக்தியற்ற பாவிகளே, நீங்கள் இன்று காலை அவகாசம் கொடுக்கப்பட்டு உயிரோடிருக்கிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் சட்டத்தின்படி மரித்திருக்கிறீர்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? தேவன் உங்களை அப்படித்தான் கருதுகிறார். உங்கள் தகப்பனாகிய ஆதாம் அந்தப் பழத்தைத் தொட்ட நாளிலும், நீங்களே பாவம் செய்த நாளிலும், நித்திய நியாயாதிபதியாகிய தேவன் கறுப்புத் தொப்பியை அணிந்து உங்களை ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்த்தார். உங்கள் சொந்தத் தகுதியையும், நற்குணத்தையும், ஒழுக்கத்தையும் குறித்து நீங்கள் மிகவும் பெருமையாகப் பேசுகிறீர்கள்—அது எங்கே இருக்கிறது? நீங்கள் “ஏற்கனவே ஆக்கினைத்தீர்ப்புக்குள்ளானவர்கள்” என்று வேதம் சொல்கிறது. நீங்கள் நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்படுவதற்காகக் காத்திருக்கத் தேவையில்லை—அது தீர்ப்பை நிறைவேற்றுவதாக மட்டுமே இருக்கும்; “நீங்கள் ஏற்கனவே ஆக்கினைத்தீர்ப்புக்குள்ளானவர்கள்.”

நீங்கள் பாவம் செய்த விநாடியே உங்கள் பெயர்கள் அனைத்தும் நீதியின் கறுப்புப் புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டன. ஒவ்வொருவரும் அப்போதே தேவனால் மரண தண்டனைக்குத் தீர்க்கப்பட்டார்கள். தன் பாவங்களுக்காகக் கிறிஸ்துவின் நபரில் ஒரு பிணையாளியைக் (Substitute) கண்டடைந்தால் ஒழிய அவனுக்கு மரணமே. பழைய பெய்லி நீதிமன்றத்திற்குச் சென்று, தண்டனை பெற்ற ஒரு குற்றவாளி தன் அறையில் உட்கார்ந்து சிரித்துக்கொண்டும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருப்பதைக் கண்டால் நீங்கள் என்ன நினைப்பீர்கள்? “அந்த மனிதன் ஒரு முட்டாள்; ஏனென்றால் அவன் தண்டனை பெற்றிருக்கிறான், தூக்கிலிடப்படப் போகிறான், ஆனாலும் அவன் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான்” என்று சொல்வீர்கள். ஆ, தமக்கு எதிராகத் தண்டனை பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கும்போது, சந்தோஷத்திலும் களியாட்டத்திலும் வாழும் உலக மனிதன் எவ்வளவு முட்டாள்! தேவனுடைய தீர்ப்புக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை என்று நினைக்கிறீர்களா?

பாறைகளில் இரும்புப் பேனாவால் என்றென்றைக்கும் எழுதப்பட்டுள்ள உங்கள் பாவத்தில் எந்தப் பயங்கரமும் இல்லை என்று நினைக்கிறீர்களா? நீங்கள் ஏற்கனவே ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்பட்டுவிட்டீர்கள் என்று தேவன் சொல்லியிருக்கிறார். இதை நீங்கள் உணர்ந்தால், இது உங்கள் மகிழ்ச்சியின் இனிமையான கோப்பைகளில் கசப்பைக் கலக்கும். நீங்கள் ஏற்கனவே ஆக்கினைத்தீர்ப்புக்குள்ளானவர்கள் என்பதை நீங்கள் நினைவில் கொண்டால், உங்கள் நடனங்கள் நிறுத்தப்படும், உங்கள் சிரிப்பு பெருமூச்சுகளில் அணைக்கப்படும். இதை நாம் நமது ஆத்துமாக்களில் உணர்ந்தால் நாம் அனைவரும் அழ வேண்டும்; இயற்கையாகவே தேவனுடைய பார்வைக்கு நமக்கு எந்த ஜீவனும் இல்லை என்பதை உணர்ந்தால் நாம் கதற வேண்டும். நாம் உண்மையாகவே, நிச்சயமாக ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்பட்டிருக்கிறோம். நமக்கு எதிராக மரணம் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. நாம் ஏற்கனவே நரகத்தில் தள்ளப்பட்டதைப் போலவே இப்போது தேவனுடைய பார்வையில் மரித்தவர்களாகக் கருதப்படுகிறோம். நாம் இங்கே பாவத்தினால் ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்பட்டிருக்கிறோம்; அதன் தண்டனையை நாம் இன்னும் அனுபவிக்கவில்லை—ஆனால் அது நமக்கு எதிராக எழுதப்பட்டுள்ளது, நாம் சட்டத்தின்படி மரித்திருக்கிறோம். கிறிஸ்துவின் நபரில் நாம் சட்டபூர்வமான ஜீவனைக் (legal life) கண்டடைந்தாலொழிய நம்மால் ஜீவனைக் கண்டடைய முடியாது. இதைக் குறித்துப் பின்னர் நான் அதிகமாகச் சொல்வேன்.

ஆனால், சட்டத்தின்படி மரித்திருப்பதைத் தவிர, நாம் ஆவிக்குரிய பிரகாரமாகவும் மரித்திருக்கிறோம் (spiritually dead). ஏனென்றால் தீர்ப்பு புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டது மட்டுமல்லாமல், அது இருதயத்திற்குள்ளும் வந்துவிட்டது. அது மனசாட்சிக்குள் நுழைந்தது. அது ஆத்துமாவின் மீதும், நியாயத்தீர்ப்பின் மீதும், கற்பனையின் மீதும், எல்லாவற்றின் மீதும் செயல்பட்டது. “நீ அதை உண்ணும் நாளில் சாகவே சாவாய்” என்பது பதிவு செய்யப்பட்ட தீர்ப்பினால் மட்டுமல்ல, ஆதாமுக்குள் நிகழ்ந்த ஏதோவொன்றாலும் நிறைவேறியது. இந்த உடல் மரிக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்தில் இரத்தம் நிற்பதுபோல, நாடித் துடிப்பு அடங்குவதுபோல, நுரையீரலிலிருந்து மூச்சு வராமல் போவதுபோல, ஆதாம் அந்தப் பழத்தை உண்ட நாளிலேயே அவனுடைய ஆத்துமா மரித்தது. பரலோகக் காரியங்களுக்கு ஏறிச் சென்று பரலோகத்தைக் காணும் தன் மாபெரும் வல்லமையை அவனுடைய கற்பனை இழந்தது.

எப்பொழுதும் நன்மையானதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் தன் வல்லமையை அவனுடைய சித்தம் (will) இழந்தது. சரிக்கும் தவறுக்கும் இடையே உறுதியாகவும் சரியாகவும் நியாயந்தீர்க்கும் தன் திறனை அவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு (judgment) இழந்தது. மனசாட்சியில் ஏதோவொன்று தங்கியிருந்தாலும், அவனுடைய நினைவாற்றல் கறைபட்டது; தீய காரியங்களைப் பிடித்துக்கொண்டு, நீதியான காரியங்களை நழுவவிடும் தன்மையைக் கொண்டது. அவனுடைய தார்மீக உயிராற்றலைப் (moral vitality) பொறுத்தவரை அவனுடைய ஒவ்வொரு வல்லமையும் நின்றுபோனது. நற்குணமே அவனுடைய வல்லமைகளின் உயிராற்றலாக இருந்தது—அது பிரிந்துபோனது. நல்லொழுக்கம், பரிசுத்தம், உத்தமம்—இவையே மனிதனின் ஜீவனாக இருந்தன. ஆனால் இவை பிரிந்துபோனபோது மனிதன் மரித்தவனானான். இப்போது, ஆவிக்குரிய காரியங்களைப் பொறுத்தவரை, ஒவ்வொரு மனிதனும் ஆவிக்குரிய பிரகாரமாக “அக்கிரமங்களிலும் பாவங்களிலும் மரித்திருக்கிறான்.”

ஒரு மாம்சத்திற்குரிய மனிதனில், உடல் கல்லறைக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படும்போது எவ்வளவு மரித்திருக்கிறதோ, அந்த அளவுக்கு ஆத்துமாவும் மரித்திருக்கிறது. அது உண்மையாகவே மற்றும் நிச்சயமாக மரித்திருக்கிறது—இது ஒரு உருவகம் அல்ல. ஏனென்றால், “அக்கிரமங்களிலும் பாவங்களிலும் மரித்தவர்களாயிருந்த உங்களை உயிர்ப்பித்தார்” என்று பவுல் உறுதியாகக் கூறும்போது அவன் உருவகமாகப் பேசவில்லை. ஆனால் என் கேட்போரே, மீண்டும் இந்த விஷயத்தைக் குறித்து உங்கள் இருதயங்களில் நான் பிரசங்கிக்க விரும்புகிறேன். மரணம் பதிவு செய்யப்பட்டிருப்பதாக நான் விவரித்தபோதே அது மிகவும் மோசமானதாக இருந்தது. ஆனால் இப்போது அது உண்மையில் உங்கள் இருதயங்களில் நிகழ்ந்துவிட்டது என்று நான் கூறுகிறேன். நீங்கள் ஒருகாலத்தில் இருந்ததைப் போல இப்போது இல்லை. ஆதாமுக்குள் நீங்கள் என்னவாக இருந்தீர்களோ, படைக்கப்பட்டபோது நீங்கள் என்னவாக இருந்தீர்களோ அப்படி நீங்கள் இப்போது இல்லை.

மனிதன் தூய்மையானவனாகவும் பரிசுத்தமானவனாகவும் படைக்கப்பட்டான். சிலர் பெருமை பேசுவதுபோல நீங்கள் பரிபூரணமான சிருஷ்டிகள் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலுமாக வீழ்ந்துபோனவர்கள், வழியை விட்டு விலகிப்போனவர்கள், சீர்கெட்டவர்களாகவும் அசுத்தமானவர்களாகவும் மாறிவிட்டவர்கள். உங்கள் தார்மீக மாண்பைக் குறித்தும், இரட்சிப்பின் காரியங்களில் உங்களின் மாபெரும் உயர்வைக் குறித்தும் பாடும் வஞ்சகர்களின் பாடலைக் கேட்காதீர்கள். நீங்கள் பரிபூரணமானவர்கள் அல்ல—“அழிவு” (ruin) என்ற அந்த மாபெரும் வார்த்தை உங்கள் இருதயத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது. உங்கள் ஆவியின் மீது மரணம் முத்திரையிடப்பட்டுள்ளது. ஒழுக்கமுள்ள மனிதனே! உன்னுடைய ஒழுக்கத்தைக் கொண்டு தேவனுக்கு முன்பாக உன்னால் நிற்க முடியும் என்று கற்பனை செய்யாதே; ஏனென்றால் நீ நியாயப்பிரமாணத்தால் (legality) பதப்படுத்தப்பட்ட ஒரு பிணமேயன்றி வேறில்லை; சில அழகான ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு சடலம்! ஆனாலும் தேவனுடைய பார்வைக்கு நீ சீர்கெட்டவனே. இயற்கை மதத்தைக் (natural religion) கொண்டிருப்பவனே! உன்னுடைய சொந்தப் பலத்தினாலும் வல்லமையினாலும் உன்னை தேவனுக்கு ஏற்புடையவனாக மாற்ற முடியும் என்று நினைக்காதே.

ஏன் மனிதனே, நீ மரித்திருக்கிறாய்! நீ ஒரு பிணத்தை உனக்கு விருப்பமான அளவு எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் மகிமையாக அலங்கரிக்கலாம், ஆனாலும் அது ஒரு பயங்கரமான கேலிக்கூத்தாகவே இருக்கும். அங்கே கிளியோபாட்ரா (Cleopatra) ராணி கிடக்கிறாள்—அவள் தலையில் கிரீடத்தை வையுங்கள், அவளுக்கு ராஜ வஸ்திரங்களை உடுத்துங்கள், அவளை அரச மரியாதையோடு அமர வையுங்கள். ஆனால் அவளைக் கடந்து செல்லும்போது உனக்குள் எவ்வளவு குளிர்ந்த நடுக்கம் ஓடுகிறது! அவள் இப்போது மரித்த நிலையிலும்கூட அழகாக இருக்கிறாள்—ஆனால் அவளுடைய கம்பீரமான அழகிற்காகப் புகழப்பட்ட ஒரு மரித்த ராணியின் பக்கத்தில் நிற்பது எவ்வளவு பயங்கரமானது! அப்படியே நீயும் உன் அழகில் மகிமையானவனாகவும், நியாயமானவனாகவும், அன்பானவனாகவும், அழகானவனாகவும் இருக்கலாம். நேர்மை என்னும் கிரீடத்தை உன் தலையில் வைத்துக்கொண்டு, உத்தமம் என்னும் எல்லா வஸ்திரங்களையும் நீ அணிந்துகொள்ளலாம்—ஆனால் தேவன் உன்னை உயிர்ப்பிக்காவிட்டால்—ஓ மனிதனே! ஆவியானவர் உன் ஆத்துமாவோடு இடைபடாவிட்டால், நீ உனக்கு எவ்வளவு அருவருப்பான குளிரான பிணமோ, அதே அளவுக்குத் தேவனுடைய பார்வைக்கும் அருவருப்பானவனே.

உங்கள் மேசையில் ஒரு பிணம் உட்கார்ந்திருக்க நீங்கள் விரும்பமாட்டீர்கள். தேவனும் நீங்கள் அவர் பார்வையில் இருப்பதை விரும்புவதில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் அவர் உங்கள்மேல் கோபமாக இருக்கிறார், ஏனென்றால் நீங்கள் பாவத்தில் இருக்கிறீர்கள்—நீங்கள் மரணத்தில் இருக்கிறீர்கள். ஓ, இதை நம்புங்கள்! இதை உங்கள் ஆத்துமாவுக்குள் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், இதை உங்களுக்குச் சொந்தமாக்கிக் கொள்ளுங்கள். ஏனென்றால் நீங்கள் சட்டத்தின்படியும் ஆவிக்குரிய பிரகாரமாகவும் மரித்திருக்கிறீர்கள் என்பது முற்றிலும் உண்மை.

மூன்றாவது வகையான மரணம் மற்ற இரண்டின் நிறைவாகும். அது நித்திய மரணம் (eternal death). அது சட்டபூர்வமான தண்டனையின் நிறைவேற்றமாகும். அது ஆவிக்குரிய மரணத்தின் நிறைவாகும். நித்திய மரணம் என்பது ஆத்துமாவின் மரணம்—உடல் கல்லறையில் வைக்கப்பட்டு, ஆத்துமா அதிலிருந்து பிரிந்த பிறகு அது நிகழ்கிறது. சட்டபூர்வமான மரணம் பயங்கரமானது என்றால், அது அதன் விளைவுகளால்தான். ஆவிக்குரிய மரணம் கொடியது என்றால், அது அதைத் தொடர்ந்து வரப்போவதால்தான். நாம் பேசிய இரண்டு மரணங்களும் வேர்கள்; இனி வரப்போகும் அந்த மரணமே அதன் மலராகும்.

நித்திய மரணம் என்னவென்பதை உங்களுக்கு விவரிக்க இன்று காலை எனக்கு வார்த்தைகள் இருந்திருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! ஆத்துமா தன் சிருஷ்டிகருக்கு முன்பாக வந்துவிட்டது, புத்தகம் திறக்கப்பட்டுவிட்டது, தீர்ப்பு உரைக்கப்பட்டுவிட்டது. “சபிக்கப்பட்டவர்களே, என்னைவிட்டு அகன்றுபோங்கள்” என்ற வார்த்தை பிரபஞ்சத்தை உலுக்கி, சிருஷ்டிகரின் கோபப் பார்வையால் கோளங்களையே மங்கச் செய்துவிட்டது. ஆத்துமா, நித்திய மரணத்தில் மற்றவர்களோடு வசிக்கப்போகும் ஆழங்களுக்குச் சென்றுவிட்டது. ஓ, இப்போது அதன் நிலை எவ்வளவு பயங்கரமானது! அதன் படுக்கை அக்கினிப் படுக்கை, அது காணும் காட்சிகள் அதன் ஆவியைப் பயமுறுத்தும் கொலைகாரக் காட்சிகள், அது கேட்கும் சத்தங்கள் அலறல்கள், புலம்பல்கள், முனகல்கள் மற்றும் கூக்குரல்கள். அதன் உடலுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் பரிதாபமான வலியின் பாதிப்பு மட்டுமே! சொல்லொணாத துயரத்தின், தணிக்க முடியாத வேதனையின் உடைமையாளனாக அது இருக்கிறது!

ஆத்துமா மேலே பார்க்கிறது; நம்பிக்கை அணைந்துவிட்டது—அது போய்விட்டது. அது பயத்தோடும் நடுக்கத்தோடும் கீழே பார்க்கிறது; குற்றவுணர்வு அதன் ஆத்துமாவைக் கைப்பற்றியுள்ளது. அது வலதுபுறம் பார்க்கிறது; விதியின் கடினமான சுவர்கள் அதைச் சித்திரவதையின் எல்லைகளுக்குள் அடைத்து வைக்கின்றன. அது இடதுபுறம் பார்க்கிறது; அங்கே எரியும் நெருப்பின் அரண், தப்பித்தலைக் குறித்த ஒரு கனவு போன்ற ஊகத்தின் ஏணியைக்கூடத் தடைசெய்கிறது. அது உள்ளே பார்த்து அங்கே ஆறுதலைத் தேடுகிறது, ஆனால் ஒரு அரிக்கிற புழு ஆத்துமாவுக்குள் நுழைந்துவிட்டது. அது தன்னைச் சுற்றிப் பார்க்கிறது; உதவி செய்ய எந்த நண்பர்களும் இல்லை, எந்த ஆறுதல்காரர்களும் இல்லை, மாறாக ஏராளமான வதைக்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். விடுதலையின் நம்பிக்கையைக் குறித்து அதற்கு எதுவும் தெரியாது. விதியின் நித்தியச் சாவி அதன் பயங்கரமான பூட்டுகளில் திரும்புவதை அது கேட்டுள்ளது; தேவன் அந்தச் சாவியை எடுத்து, நித்தியத்தின் ஆழத்தில் ஒருபோதும் கண்டுபிடிக்க முடியாதபடி வீசியெறிவதை அது கண்டுள்ளது.

அது நம்புவதில்லை. தப்பிக்கும் வழியை அது அறியாது. விடுதலையைக் குறித்து அது யூகிக்கவில்லை. அது மரணத்திற்காக ஏங்குகிறது, ஆனால் மரணம் அங்கே இருக்க முடியாத அளவுக்கு அதன் மிகப்பெரிய எதிரியாக இருக்கிறது. இல்லாமற்போதல் (non-existence) தன்னை விழுங்க வேண்டும் என்று அது வாஞ்சிக்கிறது, ஆனால் இந்த நித்திய மரணம் அழிவை (annihilation) விட மோசமானது. உழைப்பவன் தன் ஓய்வுநாளுக்காக ஏங்குவது போல, அது முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட வேண்டும் என்று ஏங்குகிறது. ஒரு அடிமைச் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டவன் சுதந்திரத்திற்காக ஏங்குவது போல, அது ஒன்றுமில்லாமைக்குள் விழுங்கப்பட வேண்டும் என்று வாஞ்சிக்கிறது, ஆனால் அது வருவதில்லை. அது நித்தியமாக மரித்திருக்கிறது. நித்தியம் அதன் முடிவில்லாத சுழற்சிகளின் கூட்டத்தைச் சுற்றி வந்த பிறகும், அது இன்னமும் மரித்ததாகவே இருக்கும். ‘என்றென்றைக்கும்’ என்பதற்கு முடிவு தெரியாது. நித்தியத்தை நித்தியத்தில் மட்டுமே உச்சரிக்க முடியும்.

இன்னும் ஆத்துமா தன் தலைக்கு மேல், “நீ என்றென்றைக்கும் ஆக்கினைக்குள்ளானாய்” என்று எழுதப்பட்டிருப்பதைக் காண்கிறது. அது நிரந்தரமான அலறல்களைக் கேட்கிறது. அணையாத நெருப்புகளை அது காண்கிறது. தணிக்க முடியாத வலிகளை அது உணருகிறது. பூமியின் இடிமுழக்கத்தைப் போலச் சீக்கிரமாக அடங்கிப்போகாத ஒரு தீர்ப்பை அது கேட்கிறது—ஆனால் தொடர்ந்து, தொடர்ந்து, தொடர்ந்து, நித்தியத்தின் எதிரொலிகளை உலுக்கி, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளை அதன் பயங்கரமான சத்தத்தின் கொடூரமான இடியால் மீண்டும் அதிரச் செய்யும் ஒரு தீர்ப்பை அது கேட்கிறது: “அகன்று போங்கள்! அகன்று போங்கள்! சபிக்கப்பட்டவர்களே, அகன்று போங்கள்!” இதுவே நித்திய மரணம்.

1. கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் ஜீவன் இருக்கிறது (IN CHRIST JESUS THERE IS LIFE)

இரண்டாவதாக, கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் ஜீவன் இருக்கிறது; ஏனென்றால் அவர், “உங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி என்னிடத்தில் வர உங்களுக்கு மனமில்லை” என்று கூறுகிறார். இயேசு இல்லாமல் பிதாவாகிய தேவனுக்குள் ஒரு பாவிக்கு ஜீவன் இல்லை. இயேசு இல்லாமல் பரிசுத்த ஆவியானவராகிய தேவனுக்குள் ஒரு பாவிக்கு ஜீவன் இல்லை. ஒரு பாவியின் ஜீவன் கிறிஸ்துவுக்குள்ளேயே இருக்கிறது. நீங்கள் பிதாவைத் தனியாகப் பார்த்தால், அவர் தம்மால் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களை நேசித்து அவர்கள் வாழ வேண்டும் என்று தீர்மானித்திருந்தாலும், ஜீவன் அவருடைய குமாரனுக்குள் மட்டுமே இருக்கிறது. நீங்கள் பரிசுத்த ஆவியானவரை இயேசு கிறிஸ்துவிடமிருந்து பிரித்துப் பார்த்தால், நமக்கு ஆவிக்குரிய ஜீவனைக் கொடுப்பது ஆவியானவரே என்றாலும், அது கிறிஸ்துவுக்குள் உள்ள ஜீவன், குமாரனுக்குள் உள்ள ஜீவனாகும். ஆவிக்குரிய ஜீவனுக்காக நாம் முதலில் பிதாவாகிய தேவனிடமோ அல்லது பரிசுத்த ஆவியானவரிடமோ செல்ல முடியாது, செல்லக் கூடாது.

தேவன் நம்மை எகிப்திலிருந்து வெளியே கொண்டுவரும்போது நாம் செய்ய வழிநடத்தப்படும் முதல் காரியம் பஸ்கா பண்டிகையை உண்பதே ஆகும்—அதுவே மிக முதல் காரியம். நாம் ஜீவனைப் பெறும் முதல் வழி, தேவ குமாரனின் மாம்சத்தையும் இரத்தத்தையும் உண்பதே ஆகும்; அவருக்குள் வாழ்வது, அவரை நம்புவது, அவருடைய கிருபையையும் வல்லமையையும் விசுவாசிப்பதே ஆகும். நமது இரண்டாவது சிந்தனை—கிறிஸ்துவுக்குள் ஜீவன் இருக்கிறது என்பதாகும். மூன்று வகையான மரணங்கள் இருப்பதைப் போல, கிறிஸ்துவுக்குள் மூன்று வகையான ஜீவன்கள் இருப்பதைக் காண்பிப்போம்.

1. சட்டபூர்வமான ஜீவன் (Legal Life): முதலாவதாக, கிறிஸ்துவுக்குள் சட்டபூர்வமான ஜீவன் இருக்கிறது. ஆதாமுக்குள் இருக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனும் ஆதாம் பாவம் செய்த விநாடியிலும், குறிப்பாகத் தன் சொந்த முதல் மீறுதலின் விநாடியிலும் எப்படித் தன்மீது ஆக்கினைத்தீர்ப்பைப் பெற்றானோ, அப்படியே ஒரு விசுவாசியாகிய நானும், கிறிஸ்துவை நம்பும் நீங்களும், இயேசு கிறிஸ்து செய்ததின் மூலமாகச் சட்டபூர்வமான விடுதலைத் தீர்ப்பைப் (legal sentence of acquittal) பெற்றிருக்கிறோம். ஆக்கினைக்குள்ளான பாவியே! நீ இன்று காலை நியூகேட் (Newgate) சிறைக்கைதியைப் போல ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்பட்டு அமர்ந்திருக்கலாம். ஆனால் இந்த நாள் கடந்துபோவதற்கு முன்பாக நீ மேலே உள்ள தேவதூதர்களைப் போலக் குற்றமில்லாதவனாக மாற முடியும். கிறிஸ்துவுக்குள் சட்டபூர்வமான ஜீவன் என்ற ஒன்று இருக்கிறது; தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம், நம்மில் சிலர் அதை அனுபவிக்கிறோம்! கிறிஸ்து நமக்காகத் தண்டனையை அனுபவித்ததால் நமது பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன என்பதை நாம் அறிவோம்.

நாம் ஒருபோதும் தண்டிக்கப்பட முடியாது என்பதை நாம் அறிவோம், ஏனென்றால் கிறிஸ்து நமது இடத்தில் பாடுபட்டார். நமக்காகப் பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டி அடிக்கப்பட்டது. வாசல் நிலைக்கால்களிலும் கதவு நிலைகளிலும் இரத்தம் தெளிக்கப்பட்டுவிட்டது, அழிக்கும் தூதன் நம்மை ஒருபோதும் தொட முடியாது. நமக்காக நரகம் என்ற ஒன்று இல்லை; அது பயங்கரமான நெருப்போடு எரிந்தாலும் சரி. தோப்பேத்து (Tophet) முற்காலத்திலேயே ஆயத்தம் செய்யப்பட்டிருக்கட்டும், அதன் குவியல் விறகும் அதிகப் புகையுமாய் இருக்கட்டும்—நாம் ஒருபோதும் அங்கே போக மாட்டோம்—கிறிஸ்து நமக்காக, நமது இடத்தில் மரித்தார். பயங்கரமான சித்திரவதைக் கருவிகள் இருந்தால் என்ன? இடிமுழக்கத்தைப் போன்ற பயங்கரமான சத்தங்களை உருவாக்கும் தீர்ப்பு இருந்தால் என்ன? சித்திரவதைக் கருவியோ, பாதாளச் சிறையோ, இடிமுழக்கமோ நமக்கானதல்ல! கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் நாம் இப்போது விடுவிக்கப்பட்டோம். “ஆனபடியால், கிறிஸ்து இயேசுவுக்குட்பட்டவர்களாயிருந்து, மாம்சத்தின்படி நடவாமல் ஆவியின்படியே நடக்கிறவர்களுக்கு ஆக்கினைத்தீர்ப்பில்லை (NOW no condemnation).”

பாவியே! இன்று காலை நீ சட்டத்தின்படி ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்பட்டிருக்கிறாயா? அதை நீ உணர்கிறாயா? அப்படியானால், கிறிஸ்துவில் வைக்கும் விசுவாசம் உன் சட்டபூர்வமான விடுதலையைக் (legal acquittal) குறித்த அறிவை உனக்குத் தரும் என்று நான் சொல்கிறேன். பிரியமானவர்களே, நமது பாவங்களுக்காக நாம் ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பது ஒரு கற்பனையல்ல, அது ஒரு யதார்த்தம். அப்படியே, நாம் விடுவிக்கப்பட்டோம் என்பதும் ஒரு கற்பனையல்ல, அது ஒரு யதார்த்தம். தூக்கிலிடப்படவிருக்கும் ஒரு மனிதன், முழுமையான மன்னிப்பைப் பெற்றால் அதை ஒரு பெரிய யதார்த்தமாகவே உணருவான். அவன் சொல்வான், “எனக்கு முழுமையான மன்னிப்பு கிடைத்துவிட்டது, இப்போது என்னை யாரும் தொட முடியாது.” நான் அப்படித்தான் உணர்கிறேன்—

“இப்போது பாவத்திலிருந்து விடுதலையாகி நான் சுதந்திரமாக நடக்கிறேன் இரட்சகரின் இரத்தமே எனது முழுமையான விடுதலை. அவருடைய அன்பான பாதங்களில் நான் திருப்தியோடு கிடக்கிறேன், இரட்சிக்கப்பட்ட பாவியாக அவருக்கு மரியாதை செலுத்துகிறேன்.”

சகோதரர்களே, நாம் கிறிஸ்துவுக்குள் சட்டபூர்வமான ஜீவனைப் பெற்றிருக்கிறோம்; அதை நாம் ஒருபோதும் இழக்க முடியாது. தீர்ப்பு ஒருமுறை நமக்கு எதிராகச் சென்றது—இப்போது நாம் மன்னிக்கப்பட்டோம்! “இப்போது ஆக்கினைத்தீர்ப்பில்லை” என்று எழுதப்பட்டுள்ளது; அந்த ‘இப்போது’ (now) ஐம்பது வருடங்களுக்குப் பிறகும் இப்போது போலவே செயல்படும். நாம் எவ்வளவு காலம் வாழ்ந்தாலும், “கிறிஸ்து இயேசுவுக்குட்பட்டவர்களுக்கு இப்போது ஆக்கினைத்தீர்ப்பில்லை” என்று அது தொடர்ந்து எழுதப்பட்டிருக்கும்.

2. ஆவிக்குரிய ஜீவன் (Spiritual Life): இரண்டாவதாக, கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் ஆவிக்குரிய ஜீவன் இருக்கிறது. மனிதன் ஆவிக்குரிய பிரகாரமாக மரித்திருப்பதால், தேவன் அவனுக்காக ஆவிக்குரிய ஜீவனைக் கொண்டிருக்கிறார்—ஏனென்றால் இயேசுவால் சந்திக்கப்படாத எந்தத் தேவையுமில்லை. கிறிஸ்துவால் நிரப்ப முடியாத எந்த வெறுமையுமில்லை. அவரால் சரிசெய்ய முடியாத எந்த இடிபாடுகளும் இல்லை, ரோஜாவைப் போலப் பூக்கச் செய்ய முடியாத எந்தப் பாலைவனமும் இல்லை. ஓ மரித்த பாவிகளே! ஆவிக்குரிய பிரகாரமாக மரித்தவர்களே, கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் ஜீவன் இருக்கிறது; ஏனென்றால் மரித்தவர்கள் மீண்டும் வாழ்வதை நாங்கள் பார்த்திருக்கிறோம்—ஆம்—இந்தக் கண்கள் பார்த்திருக்கின்றன. முழுவதுமாகச் சீர்கெட்டுப் போன ஆத்துமாவைக் கொண்ட ஒரு மனிதன், தேவனுடைய வல்லமையால் நீதியைத் தேடுவதை நாங்கள் அறிந்திருக்கிறோம். மாம்ச சிந்தையுள்ள, வலிமையான இச்சைகளைக் கொண்ட, தீவிரமான உணர்ச்சிகளைக் கொண்ட ஒரு மனிதன்—திடீரென்று, பரலோகத்திலிருந்து வந்த தவிர்க்க முடியாத வல்லமையால்—தன்னைக் கிறிஸ்துவுக்கு அர்ப்பணித்து இயேசுவின் பிள்ளையாக மாறுவதை நாங்கள் அறிந்திருக்கிறோம்.

கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் ஆவிக்குரிய ஜீவன் இருக்கிறது என்பதை நாங்கள் அறிவோம். ஆம், இன்னும் அதிகமாக—நாங்களே, எங்கள் சொந்த நபர்களில், ஆவிக்குரிய ஜீவன் இருப்பதை உணர்ந்திருக்கிறோம். நாங்கள் அமர்ந்திருந்த இருக்கையைப் போலவே நாங்களும் மரித்தவர்களாக ஜெப ஆலயத்தில் அமர்ந்திருந்ததை எங்களால் நன்றாக நினைவுகூர முடிகிறது. சுவிசேஷத்தின் சத்தத்தை நாங்கள் நீண்ட, மிக நீண்ட காலமாக ஏனோதானோவென்று கேட்டோம்; எந்த விளைவும் ஏற்படவில்லை. அப்போது திடீரென்று, ஏதோவொரு வல்லமையான தேவதூதனின் விரல்களால் எங்கள் காதுகள் திறக்கப்பட்டதைப் போல, ஒரு சத்தம் எங்கள் இருதயத்திற்குள் நுழைந்தது. “கேட்கக் காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன்” என்று இயேசு சொல்வதை நாங்கள் கேட்பது போலத் தோன்றியது. தவிர்க்க முடியாத ஒரு கரம் எங்கள் இருதயத்தின் மேல் வைக்கப்பட்டு அதிலிருந்து ஒரு ஜெபத்தைப் பிழிந்தெடுத்தது. அப்படிப்பட்ட ஒரு ஜெபத்தை நாங்கள் அதற்கு முன் ஒருபோதும் செய்ததில்லை.

நாங்கள் கதறினோம், “ஓ தேவனே! பாவியாகிய என்மேல் கிருபையாயிரும்.” எங்களில் சிலர் பல மாதங்களாகக் குறட்டால் (vice) பிடிக்கப்பட்டதைப் போன்ற ஒரு கரம் எங்களை அழுத்துவதை உணர்ந்தோம்; எங்கள் ஆத்துமாக்கள் வேதனையின் துளிகளை இரத்தமாகச் சிந்தின. அந்தத் துயரம் வரப்போகும் ஜீவனின் அடையாளமாக இருந்தது. நீரில் மூழ்கும் மனிதர்கள் மூழ்கும்போது வலியை அவ்வளவாக உணருவதில்லை, ஆனால் அவர்கள் மீட்கப்படும்போதே (restored) அதிக வலியை உணர்கிறார்கள். ஓ, எங்கள் ஆத்துமா கிறிஸ்துவிடம் வந்தபோது அது அடைந்த அந்த வலிகளை, அந்த முனகல்களை, அந்த ஜீவனுள்ள போராட்டத்தை நாங்கள் நினைவுகூருகிறோம். ஆ, ஒரு மனிதன் கல்லறையிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்ததை எப்படி எளிதாக நினைவுகூருவானோ, அப்படியே எங்கள் ஆவிக்குரிய ஜீவன் கொடுக்கப்பட்டதையும் எங்களால் எளிதாக நினைவுகூர முடிகிறது. லாசரு தன் உயிர்த்தெழுதலின் எல்லாச் சூழ்நிலைகளையும் நினைவுகூராவிட்டாலும், தன் உயிர்த்தெழுதலை நினைவுகூர்ந்திருப்பான் என்று நாம் கருதலாம்.

அவ்வாறே நாமும், பல காரியங்களை மறந்திருந்தாலும், நம்மை நாமே கிறிஸ்துவுக்கு ஒப்புக்கொடுத்ததை நினைவுகூருகிறோம். நீங்கள் உங்கள் கல்லறையில் உக்கிப்போய் அழுகிய நிலையில் இருந்தாலும், எவ்வளவு மரித்த பாவியாக இருந்தாலும் சரி, கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் ஜீவன் இருக்கிறது என்று எங்களால் சொல்ல முடியும். லாசருவை எழுப்பியவர் எங்களை எழுப்பியிருக்கிறார். அவரால் உங்களைப்பார்த்தும், “லாசருவே! வெளியே வா” என்று சொல்ல முடியும்.

3. நித்திய ஜீவன் (Eternal Life): மூன்றாவதாக, கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் நித்திய ஜீவன் இருக்கிறது. ஓ! நித்திய மரணம் பயங்கரமானது என்றால், நித்திய ஜீவன் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது; ஏனென்றால் அவர் சொல்லியிருக்கிறார், “நான் இருக்கிற இடத்திலே என் மக்களும் இருப்பார்கள்.” “பிதாவே, நீர் எனக்குத் தந்தவர்கள் என் மகிமையைக் காணும்படி நான் இருக்கிற இடத்திலே அவர்களும் என்னுடனேகூட இருக்க விரும்புகிறேன்.” “நான் என் ஆடுகளுக்கு நித்திய ஜீவனைக் கொடுக்கிறேன்; அவைகள் ஒருபோதும் அழிந்துபோவதில்லை.” இப்போது, எந்த அர்மீனியனாவது இந்த வசனத்திலிருந்து பிரசங்கிக்க வேண்டுமானால், அவன் ரப்பராலான உதடுகளை (rubber lips) வாங்க வேண்டும்; ஏனென்றால் அவன் தன் வாயை ஆச்சரியப்படும்படி இழுத்து நீட்ட வேண்டியிருக்கும். “நித்தியம்” என்று சொல்லும்போது, அவர்கள் அழிந்துபோவார்கள் என்று சொல்வதற்குத் தன் வாயை வளைத்துத் திருகாமல் அவனால் முழுச் சத்தியத்தையும் பேச முடியாது.

நித்திய ஜீவன்—அவர்கள் இழந்துபோகக்கூடிய ஒரு ஜீவன் அல்ல, அது நித்திய ஜீவன். ஆதாமுக்குள் நான் ஜீவனை இழந்தேன் என்றால், கிறிஸ்துவுக்குள் அதைக் கண்டடைகிறேன். என்னை நான் என்றென்றைக்கும் இழந்தேன் என்றால், இயேசு கிறிஸ்துவுக்குள் என்னை நான் என்றென்றைக்கும் கண்டடைகிறேன். நித்திய ஜீவன்! ஓ ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சிந்தனை! நமக்கு நித்திய ஜீவன் இருக்கிறது என்ற சிந்தனையில் நம் கண்கள் மகிழ்ச்சியால் மின்னும், நம் ஆத்துமாக்கள் பரவசத்தால் எரியும். நட்சத்திரங்களே அணைந்துபோங்கள்! தேவன் உங்கள்மேல் தன் விரலை வைக்கட்டும்—ஆனால் என் ஆத்துமா பேரின்பத்திலும் மகிழ்ச்சியிலும் வாழும். சூரியனே உன் கண்ணை மூடிக்கொள்! இந்தப் பசும் பூமி இனி சிரிக்காதபடி செய்; ஆனால் என் கண் “ராஜாவை அவருடைய மகிமையில் காணும்.”

சந்திரனே, நீ இரத்தமாக மாறு! ஆனால் என் இரத்தம் ஒருபோதும் ஒன்றுமில்லாமையாக மாறாது. நீங்கள் இல்லாமற்போன பிறகும் இந்த ஆவி நிலைத்திருக்கும். மாபெரும் உலகமே! உன்னைச் சுமக்கும் அலையின்மேல் ஒரு கண நேர நுரை எப்படி அடங்கிப்போகிறதோ, அப்படி நீ அடங்கிப்போகலாம்—ஆனால் நான் நித்திய ஜீவனைக் கொண்டிருப்பேன்! ஓ காலமே! மாபெரும் மலைகள் மரித்துத் தங்கள் கல்லறைகளில் மறைக்கப்படுவதை நீ காணலாம். மரத்திலிருந்து மிகவும் பழுத்த அத்திப்பழங்கள் உதிர்வதைப் போல நட்சத்திரங்கள் உதிர்வதை நீ காணலாம். ஆனால் என் ஆவி மரிப்பதை நீ ஒருபோதும், ஒருபோதும் காணமாட்டாய்.

III. நித்திய ஜீவன் அதற்காக வரும் அனைவருக்கும் கொடுக்கப்படுகிறது (ETERNAL LIFE IS GIVEN TO ALL WHO COME FOR IT)

இது நம்மை மூன்றாவது குறிப்புக்குக் கொண்டுவருகிறது—நித்திய ஜீவன் அதற்காக வரும் அனைவருக்கும் கொடுக்கப்படுகிறது. நித்திய ஜீவனுக்காக, சட்டபூர்வமான ஜீவனுக்காக, ஆவிக்குரிய ஜீவனுக்காகக் கிறிஸ்துவிடம் வந்த எந்தவொரு மனிதனும் அதை ஏற்கனவே பெறாமல் வந்ததில்லை; அவன் வந்த சிறிது நேரத்திலேயே தான் அதைப் பெற்றுள்ளான் என்பது அவனுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது. ஒன்று அல்லது இரண்டு வசனங்களை எடுத்துக்கொள்வோம்—“தமதுலமாய் தேவனிடத்தில் சேருகிறவர்களை முற்றுமுடிய இரட்சிக்க அவர் வல்லவராயிருக்கிறார்.” கிறிஸ்துவிடம் வரும் ஒவ்வொரு மனிதனும், கிறிஸ்து தன்னை இரட்சிக்க வல்லவர் என்பதைக் காண்பான். கொஞ்சமாக இரட்சிக்க அல்ல—சிறிய பாவத்திலிருந்து விடுவிக்க, சிறிய சோதனையிலிருந்து காக்க, கொஞ்ச தூரம் சுமந்து சென்று பிறகு கீழே போட அல்ல—மாறாக, அவனுடைய பாவத்தின் முற்றுமுடிவான எல்லை வரை, அவனுடைய சோதனைகளின் முற்றுமுடிவான நீளம் வரை, அவனுடைய துயரங்களின் முற்றுமுடிவான ஆழங்கள் வரை—அவனுடைய இருப்பின் முற்றுமுடிவான காலம் வரை அவனை இரட்சிக்க வல்லவர் என்பதைக் காண்பான். தம்மிடம் வரும் ஒவ்வொருவரையும் பார்த்துக் கிறிஸ்து சொல்கிறார்: “வா, ஏழைப் பாவியே, என்னிடம் இரட்சிக்க வல்லமை இருக்கிறதா என்று நீ கேட்கத் தேவையில்லை. நீ எவ்வளவு தூரம் பாவத்திற்குள் சென்றாய் என்று நான் கேட்க மாட்டேன். முற்றுமுடிய உன்னை இரட்சிக்க நான் வல்லவராயிருக்கிறேன்.” தேவனுடைய “முற்றுமுடிய” (uttermost) என்பதற்கு அப்பால் செல்ல பூமியில் எவராலும் முடியாது.

இப்போது மற்றொரு வசனம்—“என்னிடத்தில் வருகிறவனை (கவனியுங்கள், வாக்குத்தத்தங்கள் பெரும்பாலும் வருபவர்களுக்கே உரியவை) நான் புறம்பே தள்ளமாட்டேன்.” வரும் ஒவ்வொரு மனிதனும் கிறிஸ்துவின் வீட்டின் கதவு திறந்திருப்பதைக் காண்பான்—அவருடைய இருதயத்தின் கதவும்கூட. வரும் ஒவ்வொரு மனிதனும்—நான் இதை மிகவும் பரந்த அர்த்தத்தில் சொல்கிறேன்—கிறிஸ்து தனக்கு இரக்கம் வைத்திருப்பதைக் காண்பான். உலகில் உள்ள மிகப்பெரிய முட்டாள்தனம் என்னவென்றால், வேதத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டதை விட ஒரு பரந்த சுவிசேஷத்தை (wider Gospel) விரும்ப நினைப்பதே ஆகும். விசுவாசிக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனும் இரட்சிக்கப்படுவான்—வரும் ஒவ்வொரு மனிதனும் இரக்கத்தைக் கண்டடைவான் என்று நான் பிரசங்கிக்கிறேன். மக்கள் என்னிடம் கேட்கிறார்கள், “ஆனால், தெரிந்துகொள்ளப்படாத (not chosen) ஒருவன் வந்தால் அவன் இரட்சிக்கப்படுவானா?” என்று. நீங்கள் முட்டாள்தனமாக ஊகிக்கிறீர்கள், நான் உங்களுக்குப் பதில் சொல்லப்போவதில்லை. ஒரு மனிதன் தெரிந்துகொள்ளப்படாவிட்டால் அவன் ஒருபோதும் வரமாட்டான். அவன் வருகிறான் என்றால், அவன் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டான் என்பதற்கான உறுதியான சான்று அதுவே.

ஒருவன் சொல்கிறான், “ஆவியானவரால் அழைக்கப்படாத எவராவது கிறிஸ்துவிடம் சென்றால் என்ன செய்வது?” நில்லுங்கள், என் சகோதரனே—அது நீங்கள் செய்யக்கூடாத ஒரு ஊகம், ஏனென்றால் அப்படிப்பட்ட ஒரு காரியம் நடக்க முடியாது. என்னைச் சிக்கவைக்கவே நீங்கள் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள், ஆனால் உங்களால் அதை இப்போதே செய்ய முடியாது. கிறிஸ்துவிடம் வரும் ஒவ்வொரு மனிதனும் இரட்சிக்கப்படுவான் என்று நான் சொல்கிறேன். ஒரு கால்வினிஸ்டாக அல்லது ஒரு அதி-கால்வினிஸ்டாக நீங்கள் சொல்வது போலவே அதை என்னாலும் தெளிவாகச் சொல்ல முடியும். உங்களுடையதை விடக் குறுகிய சுவிசேஷம் என்னிடம் இல்லை—என்னவென்றால், என் சுவிசேஷம் ஒரு உறுதியான அஸ்திபாரத்தின் மேல் இருக்கிறது, உன்னுடையதோ மணலின் மீதும் அழுகலின் மீதும் கட்டப்பட்டுள்ளது. “வரும் ஒவ்வொரு மனிதனும் இரட்சிக்கப்படுவான், ஏனென்றால் பிதா இழுத்துக்கொள்ளாவிட்டால் ஒருவனும் என்னிடத்தில் வரமாட்டான்.”

“ஆனால்,” என்று ஒருவன் சொல்கிறான், “உலகம் முழுவதும் வந்தால், கிறிஸ்து அவர்களை ஏற்றுக்கொள்வாரா?” நிச்சயமாக, அனைவரும் வந்தால்; ஆனால் அவர்கள் வரமாட்டார்கள். நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், வரும் அனைவரும்—ஆம், அவர்கள் பிசாசுகளைப் போல மோசமானவர்களாக இருந்தாலும், கிறிஸ்து அவர்களை ஏற்றுக்கொள்வார். உலகம் முழுவதற்கும் ஒரு பொதுவான சாக்கடையைப் போல எல்லாப் பாவங்களும் அசுத்தங்களும் அவர்கள் இருதயங்களுக்குள் ஓடினாலும், கிறிஸ்து அவர்களை ஏற்றுக்கொள்வார். மற்றொருவன் கேட்கிறான், “மீதமுள்ள மக்களைப் பற்றி நான் அறிய விரும்புகிறேன். நான் வெளியே சென்று, இயேசு கிறிஸ்து உங்கள் அனைவருக்காகவும் மரித்தார் என்று அவர்களிடம் சொல்லலாமா? உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் நீதி இருக்கிறது, உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஜீவன் இருக்கிறது என்று நான் சொல்லலாமா?”

இல்லை. நீங்கள் சொல்லக் கூடாது. வரும் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஜீவன் இருக்கிறது என்று நீங்கள் சொல்லலாம். ஆனால் விசுவாசியாதவர்களில் ஒருவனுக்கு ஜீவன் இருக்கிறது என்று நீங்கள் சொன்னால், நீங்கள் ஒரு ஆபத்தான பொய்யைச் சொல்கிறீர்கள். இயேசு கிறிஸ்து அவர்களின் பாவங்களுக்காகத் தண்டிக்கப்பட்டார், ஆயினும் அவர்கள் அழிந்துபோவார்கள் என்று நீங்கள் அவர்களிடம் சொன்னால், நீங்கள் ஒரு வேண்டுமென்றே கட்டியமைக்கப்பட்ட பொய்யைச் சொல்கிறீர்கள். தேவன் கிறிஸ்துவைத் தண்டித்துவிட்டு, பிறகு அவர்களையும் தண்டிப்பார் என்று நினைப்பது—அப்படிச் சொல்ல உங்களுக்குத் துணிச்சல் இருப்பதை நினைத்து ஆச்சரியப்படுகிறேன்! ஒரு நல்ல மனிதர் ஒருமுறை தன் சபை மக்கள் அனைவருக்கும் பரலோகத்தில் சுரமண்டலங்களும் கிரீடங்களும் இருக்கின்றன என்று பிரசங்கித்துவிட்டு, மிகவும் சோகமான முறையில் முடித்தார்: “என் அன்பு நண்பர்களே, இந்தக் காரியங்கள் ஆயத்தம் செய்யப்பட்ட பலர் அங்கே போக மாட்டார்கள்.”

உண்மையில், அவர் மிகவும் பரிதாபமான ஒரு கதையை உருவாக்கினார்; அவர் அப்படிச் செய்திருக்கலாம். ஆனால் அவர் யாருக்காக அழுதிருக்க வேண்டும் என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்—அவர் பரலோகத்தின் தூதர்களுக்காகவும் பரிசுத்தவான்கள் அனைவருக்காகவும் அழுதிருக்க வேண்டும்—ஏனென்றால் அது பரலோகத்தையே முற்றிலுமாகக் கெடுத்துவிடும். கிறிஸ்துமஸ் பண்டிகையின்போது நீங்கள் கூடும்போது, உங்கள் சகோதரன் தாவீதை நீங்கள் இழந்திருந்தால் அவனுடைய இருக்கை காலியாக இருக்கும்; அப்போது நீங்கள் சொல்வீர்கள்—“சரி, நாம் எப்பொழுதும் கிறிஸ்துமஸை அனுபவித்தோம், ஆனால் இப்போது அதில் ஒரு குறை இருக்கிறது—பரிதாபமான தாவீது மரித்துப் புதைக்கப்பட்டுவிட்டான்.” தேவதூதர்கள் இப்படிச் சொல்வதை நினைத்துப் பாருங்கள்—“ஆ, இது ஒரு அழகான பரலோகம்தான், ஆனால் அங்கே சிலந்தி வலை படிந்த அந்த கிரீடங்களைப் பார்க்க எங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. குடியிருக்காத அந்தத் தெருவை எங்களால் சகிக்க முடியவில்லை—காலியான அந்தச் சிங்காசனங்களை எங்களால் பார்க்க முடியவில்லை.”

அதன்பின், ஏழை ஆத்துமாக்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்டு சொல்லலாம்: “நாமும் இங்கே பாதுகாப்பாக இல்லை, ஏனென்றால் வாக்குத்தத்தம்—’என் ஆடுகளுக்கு நான் நித்திய ஜீவனைக் கொடுக்கிறேன்’ என்பதாக இருந்தது; ஆனால் தேவன் நித்திய ஜீவனைக் கொடுத்த பல ஆடுகள் நரகத்தில் இருக்கின்றனவே. கிறிஸ்து தமது இரத்தத்தைச் சிந்திய பலர் பாதாளக் குழியில் எரிகிறார்கள்; அவர்கள் அங்கே அனுப்பப்பட முடியுமானால், நாமும் அனுப்பப்படலாம். நாம் ஒரு வாக்குத்தத்தத்தை நம்ப முடியாவிட்டால், மற்றொன்றையும் நம்ப முடியாது.” அப்படி நடந்தால் பரலோகம் தன் அஸ்திபாரத்தை இழந்து விழுந்துவிடும். உங்கள் முட்டாள்தனமான சுவிசேஷத்தை விலக்குங்கள்! உடன்படிக்கையின் செயல்கள் மற்றும் உடன்படிக்கையின் உறவுகள் மீதும், நித்திய நோக்கங்கள் மற்றும் உறுதியான நிறைவேற்றங்கள் மீதும் கட்டப்பட்ட பாதுகாப்பான மற்றும் உறுதியான ஒரு சுவிசேஷத்தையே தேவன் நமக்குத் தருகிறார்.

1. இயற்கையாகவே எந்த மனிதனும் கிறிஸ்துவிடம் வரமாட்டான் (BY NATURE NO MAN WILL COME TO CHRIST)

இது நம்மை நான்காவது குறிப்புக்குக் கொண்டுவருகிறது—இயற்கையாகவே எந்த மனிதனும் கிறிஸ்துவிடம் வரமாட்டான்; ஏனென்றால், “உங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி என்னிடத்தில் வர உங்களுக்கு மனமில்லை” என்று வசனம் கூறுகிறது. என் வசனத்திலிருந்து வேத ஆதாரத்தோடு நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன், உங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி நீங்கள் கிறிஸ்துவிடம் வரமாட்டீர்கள். நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நான் உங்களுக்கு என்றென்றைக்கும் பிரசங்கிக்கலாம், டெமாஸ்தனீஸ் (Demosthenes) அல்லது சிசரோவின் (Cicero) பேச்சாற்றலை நான் கடன் வாங்கலாம், ஆனால் நீங்கள் கிறிஸ்துவிடம் வரமாட்டீர்கள். என் கண்களில் கண்ணீரோடு முழங்காலில் நின்று உங்களிடம் கெஞ்சலாம், நரகத்தின் பயங்கரங்களையும் பரலோகத்தின் மகிழ்ச்சியையும் உங்களுக்குக் காட்டலாம், கிறிஸ்துவின் போதுமான தன்மையையும் உங்கள் சொந்த அழிந்த நிலையையும் காட்டலாம்—ஆனால் கிறிஸ்துவுக்குள் இருந்த ஆவியானவர் உங்களை இழுக்காவிட்டால், உங்களில் எவரும் உங்களாகவே கிறிஸ்துவிடம் வரமாட்டீர்கள். இயற்கையான நிலையில் உள்ள எல்லா மனிதர்களுக்கும் இதுவே உண்மை: அவர்கள் கிறிஸ்துவிடம் வரமாட்டார்கள்.

இருப்பினும், இந்த வீண் பேச்சாளர்களில் மற்றொருவன் ஒரு கேள்வியைக் கேட்பதை நான் கேட்பது போலிருக்கிறது—“ஆனால் அவர்கள் விரும்பினால் (if they liked) அவர்களால் வர முடியாதா?” என் நண்பரே, நான் உங்களுக்கு இன்னொரு முறை பதிலளிக்கிறேன். இன்று காலை அது கேள்வியல்ல. அவர்கள் வருவார்களா (whether they will) என்பதைப் பற்றி நான் பேசுகிறேன், அவர்களால் முடியுமா (whether they can) என்பதைப் பற்றி அல்ல. சுயசித்தம் பற்றி நீங்கள் பேசும்போதெல்லாம், பரிதாபமான அர்மீனியன், இரண்டே வினாடிகளில் வல்லமையைப் (power) பற்றிப் பேசத் தொடங்குவான்; தனித்தனியாக வைத்திருக்க வேண்டிய இரண்டு விஷயங்களை அவன் கலக்குகிறான். தயவுசெய்து இரண்டு விஷயங்களை ஒரே நேரத்தில் நாங்கள் எடுக்க மாட்டோம், ஒரே நேரத்தில் இரண்டோடு சண்டையிட நாங்கள் மறுக்கிறோம். இன்னொரு நாள் இந்த வசனத்திலிருந்து நாங்கள் பிரசங்கிப்போம்—“பிதா இழுத்துக்கொள்ளாவிட்டால் ஒருவனும் என்னிடத்தில் வரமாட்டான்.” ஆனால் இப்போது நாம் சித்தம் (will) பற்றி மட்டுமே பேசுகிறோம். மனிதர்கள் தங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி கிறிஸ்துவிடம் வரமாட்டார்கள் என்பது நிச்சயம்.

பல வேத வசனங்களிலிருந்து இதை நாம் நிரூபிக்க முடியும், ஆனால் நாம் ஒரு உவமையை எடுத்துக்கொள்வோம். ஒரு ராஜா தன் மகனுக்காக ஒரு விருந்து வைத்து, பலரை வரவழைத்த உவமை உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? எருதுகளும் கொழுத்த மிருகங்களும் அடிக்கப்பட்டன; விருந்துக்குப் பலரை அழைக்கும்படி அவன் தன் தூதர்களை அனுப்பினான். அவர்கள் விருந்துக்குச் சென்றார்களா? ஆ, இல்லை. ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் ஒருமனதாகச் சாக்குப்போக்குச் சொல்லத் தொடங்கினார்கள். ஒருவன் தான் ஒரு பெண்ணை மணந்திருப்பதாகவும், அதனால் தன்னால் வர முடியாது என்றும் சொன்னான்; அவன் அவளையும் தன்னோடு அழைத்துக் கொண்டு வந்திருக்கலாம். மற்றொருவன் ஐம்பேர் எருதுகளை வாங்கியிருப்பதாகவும், அவற்றைச் சோதித்துப் பார்க்கப் போவதாகவும் சொன்னான். ஆனால் விருந்து இரவில் நடந்தது—இருட்டில் அவன் தன் எருதுகளைச் சோதித்துப் பார்த்திருக்க முடியாது. மற்றொருவன் ஒரு நிலத்தை வாங்கியிருப்பதாகவும், அதைப் பார்க்க விரும்புவதாகவும் சொன்னான்; ஆனால் அவன் ஒரு விளக்கை எடுத்துக்கொண்டு நிலத்தைப் பார்க்கப் போனான் என்று நான் நினைக்கவில்லை.

இவ்வாறு அவர்கள் அனைவரும் சாக்குப்போக்குச் சொல்லி வர மறுத்தார்கள். சரி, ராஜா விருந்தை நடத்தியே தீர வேண்டும் என்று தீர்மானித்தார். அதனால் அவன் சொன்னான், “நீ வழிகளிலும் வேலிகளருகிலும் போய், அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு வா”—நில்லுங்கள்! அழைத்துக் கொண்டு வா அல்ல—“உள்ளே வரும்படி வற்புறுத்து (COMPEL)” என்றான். ஏனென்றால் வேலிகளருகில் பாவம் செய்யும் கிழிந்த ஆடை அணிந்தவன்கூட வற்புறுத்தப்படாவிட்டால் ஒருபோதும் வந்திருக்க மாட்டான். மற்றொரு உவமையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். ஒரு மனிதனுக்கு ஒரு திராட்சத்தோட்டம் இருந்தது. குறிக்கப்பட்ட காலத்தில் அவன் தன் வாடகையைப் பெறத் தன் வேலைக்காரர்களில் ஒருவனை அனுப்பினான். அவர்கள் அவனுக்கு என்ன செய்தார்கள்? அந்த வேலைக்காரனை அடித்தார்கள். அவன் மற்றொருவனை அனுப்பினான், அவர்கள் அவனைக் கல்லெறிந்தார்கள். அவன் இன்னொருவனை அனுப்பினான், அவர்கள் அவனைக் கொன்றார்கள். அவன் கடைசியாகச் சொன்னான், “என் குமாரனை அனுப்புவேன், அவனுக்கு அஞ்சுவார்கள்.” ஆனால் அவர்கள் என்ன செய்தார்கள்? “இவன் சுதந்தரவாளி, இவனைக் கொன்றுபோடுவோம், திராட்சத்தோட்டத்தை விட்டு வெளியே தள்ளுவோம்” என்றார்கள்.

அவர்கள் அப்படியே செய்தார்கள். இயற்கையாகவே எல்லா மனிதர்களுக்கும் இதுதான் நிலை. தேவ குமாரன் வந்தார், ஆனால் மனிதர்கள் அவரை நிராகரித்தார்கள். “உங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி என்னிடத்தில் வர உங்களுக்கு மனமில்லை.” இன்னும் பல வேத ஆதாரங்களைக் குறிப்பிட நேரம் போதாது. எவ்வாறாயினும், நாம் ‘வீழ்ச்சியின்’ (Fall) மாபெரும் உபதேசத்தைக் குறிப்பிடுவோம். மனிதனின் சித்தம் முற்றிலும் சுதந்திரமானது என்றும், அதனாலேயே அவன் இரட்சிக்கப்பட முடியும் என்றும் நம்பும் எவனும் வீழ்ச்சியை நம்புவதில்லை. நான் சில சமயங்களில் உங்களிடம் சொல்வதுபோல, மதப் பிரசங்கிகளில் சிலர் வீழ்ச்சியின் உபதேசத்தை முழுமையாக நம்புவதில்லை; அல்லது ஆதாம் கீழே விழுந்தபோது அவனுடைய சுண்டுவிரல்தான் உடைந்தது என்றும், அவனுடைய கழுத்து முறிந்து அவனுடைய சந்ததியே அழியவில்லை என்றும் நினைக்கிறார்கள்.

ஏன், பிரியமானவர்களே, வீழ்ச்சி மனிதனை முற்றிலுமாக உடைத்துவிட்டது. அது ஒரு வல்லமையைக்கூடப் பாதிப்பில்லாமல் விடவில்லை. ஒரு பிரம்மாண்டமான ஆலயத்தைப் போல அவையனைத்தும் சிதறடிக்கப்பட்டன, இழிவுபடுத்தப்பட்டன, கறைபடுத்தப்பட்டன. தூண்கள் அங்கே இருக்கலாம், தண்டு, தூண் மற்றும் பூச்சு அங்கே இருக்கலாம். ஆனால் அவை அனைத்தும் உடைந்திருந்தன; அவற்றில் சிலவற்றின் வடிவமும் நிலையும் தக்கவைக்கப்பட்டிருந்தாலும். மனிதனின் மனசாட்சி சில நேரங்களில் அதன் மென்மையைத் தக்கவைக்கிறது—ஆனாலும் அது வீழ்ந்துவிட்டது. சித்தமும்கூட இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. பனியன் (Bunyan) அழைப்பது போல அது “மன்சோலின் மேயர்” (Lord Mayor of Mansoul) ஆக இருந்தாலும் சரி—அந்த மேயர் தவறாகவே செல்கிறார். ‘லார்ட் வில்-பி-வில்’ (Lord Will-be-Will) தொடர்ந்து தவறே செய்துகொண்டிருந்தான். உங்களின் வீழ்ந்துபோன சுபாவம் சீர்குலைந்துபோனது. உங்கள் சித்தம், மற்ற காரியங்களோடு சேர்ந்து, தேவனை விட்டு முற்றிலும் விலகிச் சென்றுவிட்டது.

ஆனால் அதற்கான மிகச் சிறந்த நிரூபணம் என்னவென்று நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். கிறிஸ்து தன்னிடம் வராமல் தான் கிறிஸ்துவிடம் வந்தேன் என்று சொன்ன ஒரு கிறிஸ்தவனை உங்கள் வாழ்க்கையில் நீங்கள் ஒருபோதும் சந்தித்ததில்லை என்ற மாபெரும் உண்மையே அது. நீங்கள் பல அர்மீனியப் பிரசங்கங்களைக் கேட்டிருப்பீர்கள் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன், ஆனால் நீங்கள் ஒருபோதும் ஒரு அர்மீனியன் ஜெபத்தைக் கேட்டிருக்க மாட்டீர்கள்—ஏனென்றால் பரிசுத்தவான்கள் ஜெபத்தில் வார்த்தையிலும் செயலிலும் மனதிலும் ஒருவராகவே தோன்றுகிறார்கள். முழங்காலில் இருக்கும் ஒரு அர்மீனியன் முற்றிலும் ஒரு கால்வினிஸ்டைப் போலவே மிகவும் தீவிரமாக ஜெபிப்பான். அவனால் சுயசித்தத்தைப் பற்றி ஜெபிக்க முடியாது—அதற்கு அங்கு இடமில்லை. அவன் இப்படி ஜெபிப்பதைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்: “ஆண்டவரே, அந்தப் பரிதாபமான அகங்காரமான கால்வினிஸ்டுகளைப் போல நான் இல்லாததற்காக உமக்கு நன்றி. ஆண்டவரே, நான் ஒரு மகிமையான சுயசித்தத்தோடு பிறந்தேன். என்னால் என் சொந்தச் சித்தத்தினால் உம்மிடம் திரும்ப முடியும் என்ற வல்லமையோடு நான் பிறந்தேன். நான் என் கிருபையை மேம்படுத்தியிருக்கிறேன். நான் என் கிருபையை எப்படிப் பயன்படுத்தினேனோ அதேபோல எல்லோரும் செய்திருந்தால், அவர்கள் அனைவரும் இரட்சிக்கப்பட்டிருப்பார்கள்.

“ஆண்டவரே, நாங்கள் விரும்பவில்லை என்றால் நீர் எங்களை விரும்பச் செய்யமாட்டீர் என்று எனக்குத் தெரியும். நீர் அனைவருக்கும் கிருபையைக் கொடுக்கிறீர். சிலர் அதை மேம்படுத்துவதில்லை, ஆனால் நான் மேம்படுத்துகிறேன். என்னைப் போலவே கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் விலைக்கு வாங்கப்பட்டு நரகத்திற்குச் செல்லும் அநேகர் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கும் என்னைப்போலவே பரிசுத்த ஆவியானவர் கொடுக்கப்பட்டார். அவர்களுக்கும் என்னைப்போலவே நல்ல கட்டளைகள் கொடுக்கப்பட்டன, அவர்களும் என்னைப்போலவே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டார்கள். எங்களை வேறுபடுத்தியது உமது கிருபை அல்ல—அது நிறையச் செய்தது எனக்குத் தெரியும், ஆனாலும் நானே புள்ளியைத் திருப்பினேன். எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டதை நான் பயன்படுத்தினேன், மற்றவர்கள் பயன்படுத்தவில்லை—அதுதான் எனக்கும் அவர்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசம்.”

அது பிசாசுக்கான ஒரு ஜெபம், ஏனென்றால் வேறு யாரும் அப்படிப்பட்ட ஒரு ஜெபத்தைச் செய்யமாட்டார்கள். ஆ, அவர்கள் பிரசங்கிக்கும்போதும் மிகவும் மெதுவாகப் பேசும்போதும், அங்கே தவறான உபதேசம் இருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் ஜெபிக்க வரும்போது, உண்மையான காரியம் நழுவி வெளிவருகிறது—அவர்களால் அதைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை. ஒரு மனிதன் மிகவும் மெதுவாகப் பேசும்போது, அவன் ஒரு நேர்த்தியான முறையில் பேசலாம். ஆனால் அவன் வேகமாகப் பேசத் தொடங்கும்போது, அவன் பிறந்த ஊரின் பழைய மொழி (brogue) நழுவி வந்துவிடுகிறது. நான் உங்களை மீண்டும் கேட்கிறேன், “ஆவியானவரின் வல்லமை இல்லாமல் நான் கிறிஸ்துவிடம் வந்தேன்” என்று சொன்ன ஒரு கிறிஸ்தவனை நீங்கள் எப்போதாவது சந்தித்திருக்கிறீர்களா? அப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதனை நீங்கள் எப்போதாவது சந்தித்தால், நீங்கள் தயக்கமின்றி அவனிடம் சொல்லலாம், “என் அன்பான ஐயா, நான் அதை முற்றிலும் நம்புகிறேன்—நீங்கள் ஆவியானவரின் வல்லமை இல்லாமலேயே மீண்டும் சென்றுவிட்டீர்கள் என்றும் நான் நம்புகிறேன். இந்த விஷயத்தைப் பற்றி உங்களுக்கு எதுவும் தெரியாது என்றும், நீங்கள் கசப்பான பிச்சிலும் அக்கிரமத்தின் கட்டிலும் இருக்கிறீர்கள் என்றும் நான் நம்புகிறேன்.”

ஒரு கிறிஸ்தவன் இப்படிச் சொல்வதை நான் கேட்கிறேனா: “அவர் என்னைத் தேடுவதற்கு முன்பாக நான் இயேசுவைத் தேடினேன். நான் ஆவியானவரிடம் சென்றேன், ஆவியானவர் என்னிடம் வரவில்லை”? இல்லை, பிரியமானவர்களே. நாம் ஒவ்வொருவரும் நம் கைகளை நம் இருதயங்களில் வைத்து இப்படிச் சொல்லக் கடமைப்பட்டுள்ளோம்—

“கிருபையே என் ஆத்துமாவை ஜெபிக்கக் கற்றுக்கொடுத்தது, என் கண்களைக் கண்ணீரால் வழியச் செய்தது; கிருபையே இந்நாள்வரை என்னைக் காத்துக்கொண்டது, அது என்னை ஒருபோதும் விட்டுவிடாது.”

இங்கே யாராவது ஒருவராது—ஒரே ஒருவராவது—ஆணோ பெண்ணோ, சிறியவரோ பெரியவரோ—“தேவன் என்னைத் தேடுவதற்கு முன்பாக நான் அவரைத் தேடினேன்” என்று சொல்ல முடியுமா? இல்லை. ஒரு சிறிய அர்மீனியனாக இருக்கும் நீங்களும்கூட இப்படித்தான் பாடுவீர்கள்—

“ஓ ஆம்! நான் இயேசுவை நேசிக்கிறேன்— ஏனென்றால் அவர் முதலில் என்னை நேசித்தார்.”

அப்படியானால், இன்னும் ஒரு கேள்வி. நாம் கிறிஸ்துவிடம் வந்த பிறகும் கூட, நமது ஆத்துமா சுதந்திரமாக இல்லை என்பதையும், அது கிறிஸ்துவாலேயே காக்கப்படுகிறது என்பதையும் நாம் காணவில்லையா? நன்மை செய்ய வேண்டும் என்ற விருப்பம் நம்மிடம் இல்லாத நேரங்களை இப்போதும் நாம் காணவில்லையா? நமது மனதின் பிரமாணத்திற்கு விரோதமாகப் போராடும் ஒரு பிரமாணம் நமது அவயவங்களில் இருக்கிறது. இப்போது, ஆவிக்குரிய பிரகாரமாக உயிரோடிருப்பவர்களே தங்கள் சித்தம் தேவனுக்கு முரணாக இருப்பதை உணர்ந்தால், “அக்கிரமங்களிலும் பாவங்களிலும் மரித்திருக்கும்” மனிதனைக் குறித்து நாம் என்ன சொல்வோம்? இரண்டையும் ஒரே மட்டத்தில் வைப்பது ஒரு ஆச்சரியமான முட்டாள்தனமாக இருக்கும். மரித்தவனை உயிருள்ளவனுக்கு முன்பாக வைப்பது இன்னும் அதிக முட்டாள்தனமாக இருக்கும். இல்லை. வசனம் உண்மையானது. அனுபவம் அதை நமது இருதயங்களில் முத்திரையிட்டிருக்கிறது: “உங்களுக்கு ஜீவன் உண்டாகும்படி என்னிடத்தில் வர உங்களுக்கு மனமில்லை.”

இப்போது, மனிதர்கள் ஏன் கிறிஸ்துவிடம் வரமாட்டார்கள் என்பதற்கான காரணங்களை நாங்கள் உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும்.

• முதலாவது, இயற்கையாகவே எந்த மனிதனும் தனக்குக் கிறிஸ்து தேவை என்று நினைப்பதில்லை. இயற்கையாகவே மனிதன் தனக்குக் கிறிஸ்து தேவையில்லை என்று கற்பனை செய்கிறான். தனக்குச் சொந்தமான ஒரு நீதியின் சால்வை இருப்பதாகவும்—தான் நன்றாக உடுத்தியிருப்பதாகவும்—தான் நிர்வாணியாக இல்லை என்றும் அவன் நினைக்கிறான். தன்னைக் கழுவக் கிறிஸ்துவின் இரத்தம் தேவையில்லை என்றும், தான் கறுப்பாகவோ அல்லது இரத்தச் சிவப்பாகவோ இல்லை என்றும், தன்னைச் சுத்திகரிக்க எந்தக் கிருபையும் தேவையில்லை என்றும் அவன் நினைக்கிறான். தேவன் அதை அவனுக்குக் காண்பிக்கும் வரை எந்த மனிதனும் தன் தேவையைக் அறிவதில்லை. மன்னிப்பின் அவசியத்தைப் பரிசுத்த ஆவியானவர் வெளிப்படுத்தும் வரை, எந்த மனிதனும் மன்னிப்பைத் தேடமாட்டான். நான் என்றென்றைக்கும் கிறிஸ்துவைப் பிரசங்கிக்கலாம், ஆனால் உங்களுக்குக் கிறிஸ்து தேவை என்று நீங்கள் உணராவிட்டால் நீங்கள் ஒருபோதும் அவரிடம் வரமாட்டீர்கள். ஒரு மருத்துவரிடம் ஒரு நல்ல கடை இருக்கலாம், ஆனால் மனிதர்களுக்குத் தங்களுக்கான மருந்துகள் தேவை என்று உணரும் வரை யாரும் அவற்றை வாங்கமாட்டார்கள்.
• அடுத்த காரணம் என்னவென்றால், கிறிஸ்து அவர்களை இரட்சிக்கும் விதம் மனிதர்களுக்குப் பிடிப்பதில்லை. ஒருவன் சொல்கிறான், “அது என்னைப் பரிசுத்தமாக்குவதால் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவர் என்னை இரட்சித்தால் என்னால் குடிக்கவோ கெட்ட வார்த்தை பேசவோ முடியாது.” இன்னொருவன் சொல்கிறான், “அது நான் மிகவும் துல்லியமாகவும் பியூரிட்டனாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று கோருகிறது, எனக்குக் கொஞ்சம் சுதந்திரம் தேவை.” இன்னொருவனுக்கு அது பிடிக்கவில்லை, ஏனென்றால் அது மிகவும் தாழ்மையானது. பரலோகத்தின் வாசல் அவன் தலைக்கு நேராக இல்லாததால் அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை, அவனுக்குக் குனிந்து செல்வது பிடிப்பதில்லை. நீங்கள் கிறிஸ்துவிடம் வராததற்கு முக்கியக் காரணம் அதுதான்—உங்கள் தலைகளை நேராக உயர்த்திக்கொண்டு உங்களால் அவரிடம் செல்ல முடியாது. நீங்கள் வரும்போது கிறிஸ்து உங்களைக் குனிய வைக்கிறார்.
• மற்றொருவனுக்கு அது முதலும் முடிவுமாக முற்றிலும் கிருபையாக இருப்பது பிடிப்பதில்லை. “ஓ,” என்று அவன் சொல்கிறான், “எனக்குக் கொஞ்சம் கௌரவம் கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும்.” ஆனால் அது முழுவதும் கிறிஸ்து அல்லது கிறிஸ்து இல்லை, முழு கிறிஸ்து அல்லது கிறிஸ்து இல்லை என்று அவன் கேட்கும்போது, அவன் சொல்கிறான், “நான் வரமாட்டேன்,” தன் குதிங்காலில் திரும்பிச் சென்றுவிடுகிறான். ஆ, பெருமையுள்ள பாவிகளே, நீங்கள் கிறிஸ்துவிடம் வரமாட்டீர்கள். ஆ, அறியாமையுள்ள பாவிகளே, நீங்கள் கிறிஸ்துவிடம் வரமாட்டீர்கள், ஏனென்றால் அவரைப் பற்றி உங்களுக்கு எதுவும் தெரியாது. அதுதான் மூன்றாவது காரணம்.

மனிதர்கள் அவருடைய மதிப்பை அறியவில்லை, ஏனென்றால் அவர்கள் அறிந்திருந்தால் அவரிடம் வருவார்கள். கிறிஸ்துவில் விசுவாசம் அவரை நோக்கிச் செல்வதற்கு முன்பு மாலுமிகள் ஏன் அமெரிக்காவிற்குச் செல்லவில்லை? ஆனால் நீங்கள் இயேசுவை அறியவில்லை. உங்களில் பலர் அவருடைய அழகான முகத்தை ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை. ஒரு பாவிக்கு அவருடைய இரத்தம் எவ்வளவு பொருத்தமானது என்பதையும், அவருடைய பாவநிவாரண பலி எவ்வளவு பெரியது என்பதையும் நீங்கள் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை. அவருடைய தகுதிகள் எவ்வளவு போதுமானவை என்பதையும் நீங்கள் அறியவில்லை—எனவே, “நீங்கள் அவரிடம் வரமாட்டீர்கள்.”

ஓ, என் கேட்போரே, என் கடைசிச் சிந்தனை ஒரு பயபக்தியான சிந்தனையாகும். நீங்கள் வரமாட்டீர்கள் என்று நான் பிரசங்கித்தேன். ஆனால் சிலர் கேட்பார்கள், “அவர்கள் வராதது அவர்களின் பாவந்தானா?” ஆமாம், அது அப்படித்தான். நீங்கள் வரமாட்டீர்கள், ஏனென்றால் உங்கள் சித்தம் ஒரு பாவமான சித்தம். நாங்கள் இந்த உபதேசத்தைப் பிரசங்கிக்கும்போது, “எல்லா அக்குள் சட்டைகளுக்கும் தலையணைகளைத் தைக்கிறோம்” (sew pillows to all armholes – அதாவது பாவத்தை நியாயப்படுத்தி வசதி செய்து தருகிறோம்) என்று சிலர் நினைக்கிறார்கள், ஆனால் நாங்கள் அப்படிச் செய்வதில்லை. இதை மனிதனின் அசல் சுபாவத்தின் (original nature) ஒரு பகுதியாக நாங்கள் வைக்கவில்லை, மாறாக அவனுடைய வீழ்ந்துபோன சுபாவத்திற்கு உரியதாகவே வைக்கிறோம். நீங்கள் வரமாட்டீர்கள் என்ற இந்த நிலைக்கு உங்களைக் கொண்டுவந்தது பாவமே (SIN). நீங்கள் வீழ்ந்துபோகாமல் இருந்திருந்தால், கிறிஸ்து உங்களுக்குப் பிரசங்கிக்கப்பட்ட அதே விநாடியே நீங்கள் அவரிடம் வந்திருப்பீர்கள். ஆனால் உங்கள் பாவத்தன்மையினாலும் குற்றத்தினாலுமே நீங்கள் வருவதில்லை.

தங்களுக்குக் கெட்ட இருதயம் இருப்பதாக மக்கள் சாக்குப்போக்குச் சொல்கிறார்கள். அது உலகத்திலேயே மிகவும் பலவீனமான சாக்குப்போக்கு. கொள்ளையடிப்பதும் திருடுவதும் கெட்ட இருதயத்திலிருந்துதானே வருகிறது? ஒரு திருடன் ஒரு நீதிபதியிடம், “என்னால் அதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை, எனக்கு ஒரு கெட்ட இருதயம் இருந்தது” என்று சொன்னால் எப்படியிருக்கும்? நீதிபதி என்ன சொல்வார்? “அயோக்கியனே! உன் இருதயம் கெட்டதாக இருந்தால், நான் தண்டனையைக் கடுமையாக்குவேன், ஏனென்றால் நீ உண்மையாகவே ஒரு கயவன். உன் சாக்குப்போக்கு ஒன்றுமில்லை.” சர்வவல்லவர் “அவர்களைப் பார்த்துச் சிரித்து, அவர்களை இகழுவார்.” உங்களை நியாயப்படுத்துவதற்காக நாங்கள் இந்த உபதேசத்தைப் பிரசங்கிக்கவில்லை, உங்களைத் தாழ்த்துவதற்காகவே பிரசங்கிக்கிறோம். ஒரு கெட்ட சுபாவத்தைக் கொண்டிருப்பது என் குற்றம், அத்துடன் என் பயங்கரமான பேரழிவும் ஆகும். அது எப்பொழுதும் மனிதர்கள் மீது சுமத்தப்படும் ஒரு பாவமாகும். அவர்கள் கிறிஸ்துவிடம் வராதபோது, அவர்களை விலக்கிவைப்பது பாவமே. அதைப் பிரசங்கிக்காதவன், தேவனுக்கும் தன் மனசாட்சிக்கும் உண்மையுள்ளவனாக இல்லை என்றே நான் பயப்படுகிறேன்.

அப்படியானால், இந்தச் சிந்தனையோடு வீட்டிற்குச் செல்லுங்கள்: “நான் இயற்கையாகவே எவ்வளவு பிடிவாதமானவன் என்றால் நான் கிறிஸ்துவிடம் வரமாட்டேன், என் சுபாவத்தின் அந்தப் பொல்லாத பிடிவாதமே என் பாவம். அதற்காக நரகத்திற்கு அனுப்பப்பட நான் தகுதியானவன்.” இந்தச் சிந்தனை உங்களைத் தாழ்த்தாவிட்டால், இதைப் பயன்படுத்தும் ஆவியானவரால் மட்டுமே முடியும், வேறு எதாலும் முடியாது. இன்று காலை நான் மனித சுபாவத்தை உயர்த்திப் பிரசங்கிக்கவில்லை, மாறாக அதைத் தாழ்த்தியே பிரசங்கித்திருக்கிறேன். தேவன் நம் அனைவரையும் தாழ்த்துவாராக. ஆமென்.