கிறிஸ்தவ சமுதாயத்தில் தேவனை நோக்கி ஜெபிக்காதவர்கள் எவரும் நமக்குக் காணப்படமாட்டார்கள். ஒருவேளை அப்படி யாராவது இருந்தால், அவர்களை விசுவாசிகள் என்று அழைப்பது சாத்தியமில்லை. பிதாவோடு அனுதினமும் ஜெப ஐக்கியத்தில் நேரத்தை செலவிடுகிறவர்களே உண்மையான விசுவாசிகளாகவும், தேவனுடைய பிள்ளைகளாகவும் இருப்பார்கள். அதற்காக ஜெபிக்கிற அனைவருமே அவருடைய பிள்ளைகள் என்று நாம் நினைத்துவிடக் கூடாது. ஆனால், அவருடைய பிள்ளைகள் நிச்சயமாகவே ஜெபிக்கிறவர்களாக இருப்பார்கள் என்பதை ஆதியாகமம் முதல் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் வரையுள்ள வேதவாக்கியங்கள் நமக்குத் தெளிவாகத் தெரிவிக்கின்றன.

இப்போது, ஜெபத்தைக் குறித்து அநேக விசுவாசிகள் மத்தியில் உள்ள ஒரு தவறான புரிதலைப் பற்றி இங்கே தியானிப்போம். பரிசுத்த வேதம் வெளிப்படுத்தும் திரித்துவ தேவன் சர்வவல்லமையுள்ளவராகவும் சர்வலோக ஆளுகை உள்ளவராகவும் அதாவது தமது சித்தத்தின்படியே எல்லாவற்றையும் தீர்மானித்து நடப்பிக்கிறவராகவும் வேதவாக்கியங்களில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறார்.

எபேசியர் 1:11 – "...தமது சித்தத்தின் ஆலோசனையின்படியே எல்லாவற்றையும் நடப்பிக்கிற அவருடைய தீர்மானத்தின்படியே..."

தானியேல் 4:35 – "பூமியின் குடிகள் எல்லாம் ஒன்றுமில்லையென்றே எண்ணப்படுகிறார்கள்; அவர் தமது சித்தத்தின்படியே பரலோகத்தின் சேனையையும் பூமியின் குடிகளையும் நடத்துகிறார்..."

இந்த வார்த்தைகளின்படி, தேவன் இந்த சிருஷ்டிப்பில் சகல காரியங்களையும் தமது சித்தத்தின்படியே (தமது தீர்மானத்தின்படி) நடப்பிக்கிறார் என்பது விளங்குகிறது. ஆனால், சில விசுவாசிகள் தங்கள் ஜெபங்களில் தேவனுக்கே கட்டளைகளைக் கொடுப்பதுபோல பதற்றமடைகிறார்கள். இவர்களுடைய புரிதலின்படி, தேவனுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியாது, இவர்கள்தான் அவருக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள்; அல்லது இவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டு தேவன் தாம் செய்ய நினைத்ததை மாற்றிக்கொள்கிறார் என்று நினைக்கிறார்கள். அப்படியாக, ஒரு விசுவாசியின் ஜெபத்தின் மூலம் தேவன் தமது சித்தத்தின்படியான தீர்மானத்தை மாற்றிக்கொண்டால், அவர் எப்படி சர்வலோக ஆளுமையுள்ள தேவனாக இருக்க முடியும்? மனிதனுடைய கட்டளைகளின்படி செயல்படுகிறவராகவே மாறிவிடுவார் அல்லவா! வேதாகமம் வெளிப்படுத்தும் திரித்துவ தேவன் அந்த விதமாக தமது சித்தத்தை மாற்றிக்கொள்வது சாத்தியமற்றது. அவர் எப்பொழுதும் தாம் செய்யும்படி தீர்மானித்த காரியங்களையே நடப்பிக்கிறார்.

யோபு 42:2 – "தேவரீர் சகலத்தையும் செய்யவல்லவர்; நீர் செய்ய நினைத்தது தடைபடாது என்பதை அறிந்திருக்கிறேன்."

ஏசாயா 46:10 – "...என் ஆலோசனை நிலைநிற்கும், எனக்குச் சித்தமானவைகளையெல்லாம் செய்வேன் என்று சொல்லி..."

இப்போது உங்களில் அநேகருக்கு, "தேவனே தமது சித்தத்தின்படியே எல்லாவற்றையும் செய்யும்போது, நாம் ஏன் ஜெபிக்க வேண்டும்? அல்லது அவர் நம்மை ஏன் ஜெபிக்கச் சொல்ல வேண்டும்?" என்ற கேள்வி எழலாம். வேதாகமத்தில் பரிசுத்தவான்கள் ஜெபித்தபோது, தேவன் தாம் செய்ய நினைத்த தீங்கைச் செய்யாமல் மனஸ்தாபப்பட்ட அநேக சந்தர்ப்பங்கள் உங்கள் நினைவுக்கு வரலாம். அவற்றில் எதற்கும் நான் இங்கே விரோதமாகப் பேசவில்லை. இந்தக் கட்டுரை முடியும்போதே அந்த காரியம் உங்களுக்கே தெளிவாகப் புரியும்.

இப்போது பரிசுத்த வேதத்திலிருந்து நாம் அனைவரும் 'ஜெபம்' என்ற தலைப்பில் அதிகமாகக் குறிப்பிடும் ஒரு சம்பவத்தைப் பார்ப்போம்:

யாக்கோபு 5:17, 18 – "எலியா என்பவன் நம்மைப்போலப்பாடுள்ள மனுஷனாயிருந்தும், மழைபெய்யாதபடிக்குக் கருத்தாய் ஜெபம்பண்ணினான், அப்பொழுது மூன்று வருஷமும் ஆறு மாதமும் பூமியின்மேல் மழை பெய்யவில்லை. மறுபடியும் ஜெபம்பண்ணினான், அப்பொழுது வானம் மழையைப் பொழிந்தது, பூமி தன் பலனைத் தந்தது."

இந்தச் சம்பவத்தில் எலியாவின் ஜெபத்தின் முக்கியத்துவத்தை நாம் பார்க்கிறோம். இதன் அடிப்படையில்தான் நாமும் அநேக ஜெபங்களைச் செய்கிறோம். ஆனால், அந்தச் சூழ்நிலையில் உண்மையாகவே என்ன நடந்தது என்பதை ஒருமுறை சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

1 இராஜாக்கள் 18:1 – "அநேக நாள் சென்றபின்பு, மூன்றாம் வருஷத்திலே கர்த்தருடைய வார்த்தை எலியாவுக்கு உண்டாகி, அவர்: நீ போய் ஆகாபுக்கு உன்னைக் காண்பி; நான் பூமியின்மேல் மழையைக் கட்டளையிடுவேன் என்றார்."

இந்த அதிகாரம் முழுவதையும் நாம் ஆராய்ந்து பார்த்தால், ஆரம்பத்திலேயே தேவன் பூமியின்மேல் மழையைக் கட்டளையிடத் தீர்மானித்தார்; அதற்குப் பின்புதான் (42-ம் வசனத்தில்) எலியா அதற்காக ஜெபம் பண்ணினார். இங்கே, எலியா ஜெபம் பண்ணியதால் மழை வந்ததா? அல்லது தேவன் மழையை வருவிக்க வேண்டும் என்று முன்பே தீர்மானித்ததினால் எலியா ஜெபம் பண்ணினாரா? இரண்டாவதே உண்மை என்று வேதம் சொல்லுகிறது. தேவன் தமது சித்தத்தின்படியான அந்தச் செயலில், எலியாவின் ஜெபத்தை ஒரு கருவியாக (சாதனமாக) பயன்படுத்திக் கொண்டார். இதன் காரணமாகவே, அது எலியாவின் ஜெபத்தினால் நடந்ததாக யாக்கோபு நிருபத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது.

மற்றொரு சம்பவத்தையும் பாருங்கள்:

தானியேல் 9:1-3 – "...தானியேலாகிய நான் எருசலேமின் பாழடிப்புகள் நிறைவேறித்தீர எழுபது வருஷம் செல்லும் என்று கர்த்தருடைய வார்த்தை எரேமியா தீர்க்கதரிசிக்கு உண்டாகி, வருஷங்களின் தொகையைக்குறித்துச் சொல்லப்பட்டதை புஸ்தகங்களால் அறிந்தேன். நான் தேவனாகிய ஆண்டவரை நாடி, உபவாசம் பண்ணி, இரட்டிலும் சாம்பலிலும் உட்கார்ந்து, ஜெபம்பண்ணியும் விண்ணப்பஞ்செய்தும் அவரைக் கெஞ்சினேன்."

இந்தச் சம்பவத்தில், எருசலேம் பாழாயிருக்கும் என்று தேவன் சொன்ன 70 வருடங்கள் முடிவடைந்த பின்பு, தானியேல் எருசலேமின் மறுக்கட்டுமானத்திற்காக தேவனை நோக்கி ஜெபிக்கிறார்; அதன்பின்புதான் எருசலேம் மீண்டும் புதிதாகக் கட்டப்படும்படி ராஜாவின் கட்டளைகள் பிறப்பிக்கப்பட்டன. இப்போது சொல்லுங்கள், தானியேல் ஜெபம் பண்ணினபடியால் யூதர்களுக்கு விடுதலை கிடைத்து எருசலேம் கட்டப்பட்டதா? அல்லது, 70 வருடங்களுக்குப் பின்பு அப்படி நடக்கும் என்று அவர் முன்பே சொல்லியிருந்ததால் தானியேல் அப்படி ஜெபம் பண்ணினாரா? இரண்டாவதே உண்மை. இங்கும் தேவன் தானியேலின் ஜெபத்தை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தி, தாம் முன்கூட்டியே செய்த தீர்மானத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்கிறார்.

மற்றொரு சம்பவத்தையும் பாருங்கள்:

ஆதியாகமம் 15:3-5 – "பின்னும் ஆபிராம்: தேவரீர் எனக்குப் புத்திரசந்தானம் அருளவில்லை; இதோ, என் வீட்டிலே பிறந்தவன் எனக்குச் சுதந்தரவாளியாய் இருக்கிறான் என்றான். அப்பொழுது கர்த்தருடைய வார்த்தை அவனுக்கு உண்டாகி: இவன் உனக்குச் சுதந்தரவாளியல்ல, உன் கர்ப்பப்பிறப்பாயிருப்பவனே உனக்குச் சுதந்தரவாளியாவான் என்று சொல்லி, அவர் அவனை வெளியே அழைத்து: நீ வானத்தை அண்ணாந்துபார், நட்சத்திரங்களை எண்ண உன்னால் கூடுமானால், அவைகளை எண்ணு என்று சொல்லி; பின்பு அவனை நோக்கி: உன் சந்ததியும் இவ்வண்ணமாய் இருக்கும் என்றார்."

இந்தச் சூழ்நிலையில், ஈசாக்கைக் குறித்தும், அவன் மூலமாக ஆபிரகாமுக்கு உண்டாகப் போகிற சந்ததியைக் குறித்தும் தேவன் நினைப்பூட்டுவதை நாம் பார்க்கிறோம். தேவன் தமது வாக்குத்தத்தத்தில் தவறுவது சாத்தியமற்றது என்று நம் அனைவருக்கும் தெரியும். மேலும், இந்த விஷயத்தில் அவர் ஆபிரகாமுடன் மிக முக்கியமான உடன்படிக்கையையும் செய்திருந்தார். இப்போது ஈசாக்கு என்ன செய்கிறான் என்று பாருங்கள்.

ஆதியாகமம் 25:21 – "ஈசாக்கின் மனைவி மலடியாயிருந்தபடியால், அவளுக்காகக் கர்த்தரை நோக்கி மன்றாடினான்; கர்த்தர் அவன் மன்றாட்டைக் கேட்டருளினார்; அவன் மனைவி ரெபெக்காள் கர்ப்பந்தரித்தாள்."

இங்கே ஈசாக்கு செய்த ஜெபத்தினால்தான் அவனுடைய மனைவி கர்ப்பவதியாகி குமாரர்களைப் பெற்றெடுத்தாள் என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அது தேவன் ஆபிரகாமுக்குச் செய்த வாக்குத்தத்தம் அல்லவா! அப்படியானால், இங்கே அவர் ஈசாக்கின் ஜெபத்தை அந்த வாக்குத்தத்தத்தின் நிறைவேற்றத்திற்கு ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறார். ஈசாக்குக்கும் அதைப் பற்றி புரிந்திருந்தபடியால்தான், "தேவன் என் தகப்பனோடு செய்த உடன்படிக்கையின்படி எனக்கு எப்படியும் பிள்ளைகள் பிறந்துவிடுவார்கள்" என்று சும்மா இருந்துவிடாமல், தன் ஜெபமே அந்த உடன்படிக்கையின் நிறைவேற்றத்திற்கு ஒரு கருவியாக மாறும் என்பதை அறிந்து ஜெபித்தான்.

அதேபோல, ஆதியாகமம் 18-ம் அதிகாரத்தில் ஆபிரகாம் செய்த ஜெபத்தையும் நாம் பார்க்கலாம். அந்தச் சூழ்நிலையில், தேவன் இரண்டு தூதர்களுடன் ஆபிரகாமின் வீட்டிற்கு வந்து, ஆபிரகாமின் விருந்தை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு, அந்த இரண்டு தூதர்களையும் சோதோம் பட்டணத்தில் இருந்த லோத்துவினிடம் அனுப்பிவிட்டு, அவர் மட்டும் ஆபிரகாமிடமே தங்கிவிடுகிறார். உண்மையாகச் சொல்லப்போனால், அந்தச் சமயத்தில் ஆபிரகாம் சோதோம் பட்டணத்திற்காக ஜெபிப்பதற்கு முன்பாகவே, லோத்துவைக் காப்பாற்றுவதற்காக தேவன் இரண்டு தூதர்களையும் அங்கே அனுப்பிவிட்டார். அதாவது, ஆபிரகாம் ஜெபம் பண்ணுவதற்கு முன்பாகவே லோத்துவைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதுதான் தேவனுடைய சித்தமாக இருந்தது.

2 பேதுரு 2:7 – "அக்கிரமக்காரருடைய காமவிகார நடக்கையால் வருத்தப்பட்டுக்கொண்டிருந்த நீதிமானாகிய லோத்தை அவர் இரட்சித்தார்."

ஆனாலும், அந்தச் சித்தத்தின் நிறைவேற்றத்திற்கு அவர் ஆபிரகாமின் ஜெபத்தை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டார்; அதனால்தான், ஆபிரகாம் ஜெபிக்கும்வரை அவரைத் தூண்டிவிட்டு அவரிடமே காத்திருந்தார்.

ஆதியாகமம் 19:29 – "தேவன் அந்தச் சமபூமியின் பட்டணங்களை அழிக்கும்போது, தேவன் ஆபிரகாமை நினைத்து, லோத்து குடியிருந்த பட்டணங்களை அவர் கவிழ்த்துப்போடுகையில், லோத்தை அந்த அழிவின் நடுவிலிருந்து தப்பும்படி அனுப்பிவிட்டார்."

இவ்விதமாக, ஜெபம் தேவனுடைய சித்தத்தை மாற்றாது; மாறாக, அவருடைய சித்தம் நிறைவேறுவதற்கு ஒரு கருவியாக மாறுகிறது. எல்லாவற்றையும் தமது சித்தத்தின்படியே தீர்மானித்த தேவன், தாம் தீர்மானித்த காரியத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு ஒரு கருவியாக ஜெபத்தையும் தீர்மானித்திருக்கிறார். விசுவாசிகளானவர்கள் தேவ ஆவியின் துணையோடு ஜெபிப்பார்கள் என்று வேதம் சொல்லுகிறது.

1 கொரிந்தியர் 14:15: "ஆகையால் நான் ஆவியோடும் விண்ணப்பம்பண்ணுவேன்."

ரோமர் 8:26,27: "அந்தப்படியே ஆவியானவரும் நமது பலவீனங்களில் நமக்கு உதவிசெய்கிறார். நாம் ஏற்றபடி வேண்டிக்கொள்ளவேண்டியதின்னதென்று அறியாமலிருக்கிறபடியால், ஆவியானவர்தாமே வாக்குக்கடங்காத பெருமூச்சுகளோடு நமக்காக வேண்டுதல்செய்கிறார். ஆவியானவர் தேவனுடைய சித்தத்தின்படியே பரிசுத்தவான்களுக்காக வேண்டுதல்செய்கிறபடியால், இருதயங்களை ஆராய்ந்துபார்க்கிறவர் ஆவியின் சிந்தை இன்னதென்று அறிவார்."

நம்மில் வாசம் செய்யும் பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு, தேவன் தமது சித்தத்தின்படி எடுத்த தீர்மானங்கள் முன்னமே தெரியும். எனவே, அந்தத் தீர்மானங்கள் நிறைவேறுவதற்கு நமது ஜெபங்கள் ஒரு கருவியாக மாற அவர் நமக்கு உதவி செய்கிறார். இதற்காகவே நாம் ஜெபிக்க வேண்டும். நாமாகவே சுயமாக ஜெபித்தால், அந்த ஜெபத்தில் நமது சுயநலம் மட்டுமே நிறைந்திருக்கும். அதனால்தான், "நாம் ஏற்றபடி வேண்டிக்கொள்ளவேண்டியதின்னதென்று அறியாமலிருக்கிறபடியால், ஆவியானவர்தாமே வாக்குக்கடங்காத பெருமூச்சுகளோடு நமக்காக வேண்டுதல்செய்கிறார்" என்று வேதம் கூறுகிறது.

உண்மையான விசுவாசியின் ஜெபங்கள், அவை தமக்கானதாக இருந்தாலும் சரி அல்லது மற்றவர்களுக்கானதாக இருந்தாலும் சரி, அவை தேவனுடைய தீர்மானங்களை நிறைவேற்றும் கருவிகளாக மாறும் பொருட்டு பரிசுத்த ஆவியானவரின் துணையோடு ஏறெடுக்கப்படுகின்றன. தனிப்பட்ட முறையில் நாம் சிந்தித்துப் பார்த்தால், சில நேரங்களில் சில காரியங்களுக்காகவும், சில நபர்களுக்காகவும் ஜெபிக்க வேண்டும் என்ற பாரம் நமக்குள் ஏற்படும். அந்த நேரத்தில் நாம் ஏறெடுக்கும் ஜெபம் நிறைவேறும். இது எல்லாமே தமது தீர்மானங்களை நிறைவேற்ற, தேவன் நமது ஜெபங்களைக் கருவிகளாகப் பயன்படுத்துவதையே குறிக்கிறது.

உதாரணமாக, தேவன் முன்னதாகவே சிலரை இரட்சிப்புக்கு பாத்திரவான்களாக முன்குறித்திருக்கிறார் (ரோமர் 8:29,30, எபேசியர் 1:5-12, அப்போஸ்தலர் 13:48). அப்படி முன்குறிக்கப்பட்டவர்களை அவர் 'சுவிசேஷம்' என்ற கருவியின் மூலமாக ஏற்ற வேளையில் தம்மிடத்தில் (இரட்சிப்பிற்குள்) கொண்டுவருகிறார். அதேபோலவே, அவர் விசுவாசிகளின் ஜெபங்களையும் கருவிகளாகப் பயன்படுத்தி தமது சித்தத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்கிறார் (தமது சித்தத்தை அவர் மாற்றிக்கொள்வதில்லை). தேவனுடைய சித்தம் நிறைவேறுவதற்கு அவர் உனது ஜெபத்தையும் ஒரு கருவியாகத் தீர்மானித்திருக்கிறார், அதனால்தான் நீ ஜெபிக்க வேண்டும்; அப்படி ஜெபிக்க வேண்டும் என்ற பாரம் உனக்குள் இல்லை என்றால், உனக்கும் தேவனுக்கும் இடையிலான ஐக்கியத்தில் ஏதோ ஒரு பெரிய குறைபாடு உள்ளது என்று அர்த்தம்.

ஆகவே, ஜெபம் என்பது தேவனுடைய சித்தத்தை மாற்றுவதற்கோ அல்லது அவருக்குக் கட்டளைகளைப் பிறப்பிப்பதற்கோ அல்ல, மாறாக அவர் ஏற்கனவே தீர்மானித்த சித்தம் நிறைவேறுவதற்கான ஒரு கருவியே என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை நினைவூட்டுகிறேன்.

1யோவான் 5:13,14: "நாம் எதையாகிலும் அவருடைய சித்தத்தின்படி கேட்டால், அவர் நமக்குச் செவிகொடுக்கிறாரென்பதே அவரைப்பற்றி நாம் கொண்டிருக்கிற தைரியம். நாம் எதைக் கேட்டாலும், அவர் நமக்குச் செவிகொடுக்கிறாரென்று நாம் அறிந்திருந்தோமானால், அவரிடத்தில் நாம் கேட்டவைகளைப் பெற்றுக்கொண்டோமென்றும் அறிந்திருக்கிறோம்."

இந்த வார்த்தைகளின்படி, நமது ஜெபம் அவருடைய சித்தத்தின்படி இருக்க வேண்டுமே தவிர, அவருடைய சித்தத்தை மாற்றுவதாக இருக்கக் கூடாது. பொதுவாக சில சமயங்களில் ஜெபத்தில் நமக்குத் தேவையான காரியங்களுக்காக நாம் அவசரப்படும் வாய்ப்பு உண்டு. அப்படிப்பட்ட நேரங்களில், "ஆண்டவரே, உமது சித்தமானால் இதைச் செய்தருளும்" என்று கேட்பது மிகவும் முக்கியம். அந்த வார்த்தைகள் நாம் தேவனுக்குக் கட்டளையிடுவதைப் போல இல்லாமல், அவருடைய சித்தம் நிறைவேறுவதற்கு நமது ஜெபத்தை ஒரு கருவியாக அர்ப்பணிக்கிறோம் என்பதை அறிக்கையிடுவதாக அமைகின்றன.

அதேபோல, பரிசுத்த வேதத்தில் சில சந்தர்ப்பங்களில் பரிசுத்தவான்கள் ஜெபித்தபோது தேவன் தமது சித்தத்தை மாற்றிக்கொண்டது போலத் தோன்றுகிறது. அது உண்மையானால், மனமாற்றம் அடையும் (அவசர முடிவுகள் எடுக்கும்) ஒரு சாதாரண மனிதனைப் போல நாம் தேவனையும் பார்க்க நேரிடுமோ? அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் அவரை இறையாண்மையுள்ள (சர்வவல்லமையுள்ள) தேவனாக ஏற்றுக்கொள்வதில் பெரிய பிரச்சினை எழலாம். ஆனால் இது சாத்தியமற்றது என்று நம் அனைவருக்கும் தெரியும்.

அப்படியானால், பரிசுத்தவான்கள் ஜெபித்தபோது தேவன் தமது நியாயத்தீர்ப்பைக் குறித்து மனஸ்தாபப்பட்ட சம்பவங்களை நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்வது? வேதத்தில் உள்ள அத்தகைய ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்தையும் நாம் ஆராய்ந்து பார்த்தால், தமது நியாயத்தீர்ப்பிலிருந்து மக்களைத் தப்புவிப்பதற்காக அந்த பரிசுத்தவான்கள் ஜெபிக்கும்படி அவரே அவர்களை ஏவி, அந்த ஜெபத்தின் மூலமாக தமது கோபாக்கினையிலிருந்து மக்களைக் காப்பாற்றினார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். இது நாம் விவாதித்து வரும் இந்தத் தலைப்பிற்கு முரணானது அல்ல, மாறாகப் பொருத்தமானதே ஆகும்.

உதாரணமாக;

யாத்திராகமம் 32:7-14: "அப்பொழுது கர்த்தர் மோசேயை நோக்கி: நீ இறங்கிப்போ; எகிப்துதேசத்திலிருந்து நீ அழைத்துவந்த உன் ஜனங்கள் தங்களைக் கெடுத்துக்கொண்டார்கள். நான் அவர்களுக்கு விலக்கின வழியை அவர்கள் சீக்கிரமாய் விட்டு விலகி, தங்களுக்கு ஒரு கன்றுக்குட்டியை வார்த்து, அதைப் பணிந்துகொண்டு, அதற்குப் பலியிட்டு: இஸ்ரவேலரே, உங்களை எகிப்துதேசத்திலிருந்து அழைத்துவந்த உங்கள் தேவர்கள் இவர்களே என்று சொன்னார்கள் என்றார். பின்னும் கர்த்தர் மோசேயை நோக்கி: இந்த ஜனங்களைப் பார்த்தேன், இவர்கள் வணங்காக் கழுத்துள்ள ஜனங்கள். ஆகையால், என் கோபம் இவர்கள்மேல் மூளவும், நான் இவர்களை அழித்துப் போடவும் நீ என்னை விட்டுவிடு; உன்னை ஒரு பெரிய ஜாதியாக்குவேன் என்றார். அப்பொழுது மோசே தன் தேவனாகிய கர்த்தரை நோக்கி: கர்த்தாவே, தேவரீர் மகா பலத்தினாலும் வல்லமையுள்ள கரத்தினாலும் எகிப்துதேசத்திலிருந்து புறப்படப்பண்ணின உம்முடைய ஜனங்களுக்கு விரோதமாக உம்முடைய கோபம் மூளுவதென்ன? அவர் மலைகளில் அவர்களைக் கொன்றுபோடவும், பூமியின்மேல் இராதபடிக்கு அவர்களை நிர்மூலமாக்கவும், தீமைக்கென்றே அவர்களைப் புறப்படப்பண்ணினார் என்று எகிப்தியர் சொல்லுவானேன்? உம்முடைய கோபத்தின் உக்கிரத்தை விட்டுத் திரும்பி, உம்முடைய ஜனங்களுக்குச் செய்யநினைத்த இந்தத் தீங்கைக்குறித்து மனஸ்தாபப்படுவீராக. உமது தாசராகிய ஆபிரகாமையும் ஈசாக்கையும் இஸ்ரவேலையும் நினைத்தருளும்: உங்கள் சந்ததியை வானத்தின் நட்சத்திரங்களைப்போலப் பெருகப்பண்ணி, நான் சொன்ன இந்த தேசம் முழுவதையும் உங்கள் சந்ததியாருக்குக் கொடுப்பேன், அவர்கள் என்றென்றைக்கும் சுதந்தரித்துக்கொள்வார்கள் என்று அவர்களை நோக்கி உம்முடைய பேர்பேராக ஆணையிட்டுச் சொன்னீரே என்று கெஞ்சினான். அப்பொழுது கர்த்தர் தமது ஜனங்களுக்குச் செய்வேன் என்று சொல்லியிருந்த தீங்கைக்குறித்து மனஸ்தாபப்பட்டார்."

இந்தச் சம்பவத்தை நாம் வாசிக்கும்போது, இஸ்ரவேலர்கள் செய்த பாவத்தின் காரணமாக தேவன் அவர்களை அழிக்க நினைத்தபோது, மோசே குறுக்கிட்டு அவருக்கு சில காரியங்களை நினைவூட்டுகிறார். உடனே தேவன், 'ஆம், மோசே சொல்வது உண்மைதானே' என்று எண்ணி மனஸ்தாபப்பட்டதைப் போலத் தோன்றுகிறது. அப்படியானால், நம்முடைய தேவனுக்குச் சற்றே தற்காலிக கோபம் வந்ததென்றும், மோசேக்கு இருந்த சாந்தமும், சிந்தனையும் அவருக்கு இல்லையா என்றும் எண்ணத் தோன்றும். அதனால்தான் இந்தச் சந்தர்ப்பத்தை சற்றே விரிவாக ஆராய்வோம்.

முதலாவதாக, இஸ்ரவேலர்கள் பாவம் செய்தபோது தேவன் அவர்களை உடனடியாக அழிக்காமல், அதைக் குறித்து மோசேக்குத் தெரியப்படுத்தி, "கீழே இறங்கிப் போ" என்கிறார். அவர் அவர்களைக் கொல்லத் தீர்மானித்திருந்தால் மோசேயை ஏன் கீழே இறங்கிப் போகச் சொல்ல வேண்டும்? மோசே கீழே இறங்கிப் போவது அவர்களை எச்சரிப்பதற்காகத்தானே. இரண்டாவதாக, மோசே எதுவும் பேசுவதற்கு முன்பே "நீ என்னை விட்டுவிடு (மௌனமாயிரு)" என்று தேவன் கூறுகிறார். இது, "நீ ஏன் பேசாமல் இருக்கிறாய்?" என்று சொல்லி மோசே திறப்பிலே நின்று மன்றாடும்படி தேவனே அவரைத் தூண்டுவதைப் போல இருக்கிறது. தேவன் கூறிய அந்த வார்த்தைக்கு அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமல்ல என்பதை மோசேக்குள் இருந்த ஆவியானவர் அறிந்திருந்ததால்தான், அவர் இஸ்ரவேலர்களுக்காகக் கெஞ்சி மன்றாடி தேவன் மனஸ்தாபப்படும்படி செய்தார்.

இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் தேவன் அவ்வாறு மனஸ்தாபப்படுவதே அவருடைய தீர்மானமாக இருந்தது. அதற்காக அவர் மோசேயை ஜெபிக்கத் தூண்டி, அதன் மூலமாக அந்தத் தீங்கைக் குறித்து மனஸ்தாபப்படுகிறார். அப்படியானால் அவர் ஏன் அவர்கள் மேல் கோபப்பட வேண்டும் என்ற சந்தேகம் யாருக்காவது எழுந்தால், அது பாவத்தின் மீது அவருக்கு இருக்கும் அருவருப்பைக் குறிக்கிறது என்பதைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். ஒருவேளை மோசே ஜெபிக்காமல் இருந்திருந்தால், தேவன் அந்த மக்கள் அனைவரையும் அழித்திருப்பாரா என்றால், அது அவருடைய தீர்மானம் அல்ல என்பதை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியும். ஏனென்றால், கீழே இருந்த மக்களில் ஒரு கோத்திரமாகிய யூதாவைக் குறித்து அவர் உரைத்த தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளைப் பாருங்கள்.

ஆதியாகமம் 49:9,10: "யூதா ஒரு பாலசிங்கம்; என் மகனே, நீ இரைமீதிருந்து ஏறிவந்தாய்; சிங்கம்போலவும், கிழச்சிங்கம்போலவும் மடங்கிப் படுத்தான்; அவனை எழுப்புகிறவன் யார்? சமாதானகர்த்தா (ஷைலோ) வரும்வரைக்கும் செங்கோல் யூதாவைவிட்டு நீங்குவதும் இல்லை, நியாயப்பிரமாணிக்கன் அவன் பாதங்களைவிட்டு அகல்வதும் இல்லை; ஜனங்கள் அவரிடத்தில் சேருவார்கள்."

இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் யாக்கோபு உரைத்த இந்தத் தீர்க்கதரிசனம் இயேசுகிறிஸ்துவைக் குறித்ததேயாகும் - அவர் யூதா கோத்திரத்தில் பிறப்பார் என்பதை இது வெளிப்படுத்துகிறது.

1நாளாகமம் 5:2: "யூதா தன் சகோதரரிலும் பலத்தவனானபடியால், அவனிலிருந்து ஒரு பிரபு தோன்றினான்."

ஒருவேளை தேவன் கீழே இருந்த இஸ்ரவேலர்கள் அனைவரையும் கொன்றிருந்தால், அதில் யூதா சந்ததியும் அழிந்து, இந்தத் தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறாமல் போயிருக்கும். மோசேயின் மூலமாக பெருகியிருக்கக் கூடியது லேவி கோத்திரமே தவிர யூதா கோத்திரம் அல்ல, ஏனெனில் மோசே ஒரு லேவியர். இப்படி நாம் சிந்திக்கும்போது, அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் இஸ்ரவேலர்களை அழிக்க வேண்டும் என்பது தேவனுடைய தீர்மானம் அல்ல என்பது தெளிவாகப் புரிகிறது.

இறுதியாக, தமது பிள்ளைகள் அனைவருக்கும் எந்த நேரத்தில் என்ன வேண்டும் என்பது அவருக்கு முன்னமே தெரிந்திருந்தாலும், அவர்களுக்கு என்னென்ன கொடுக்க வேண்டும் என்று அவர் முன்னமே தீர்மானித்திருந்தாலும், ஏற்ற வேளையில் அவர்கள் தங்கள் வாயைத் திறந்து தன்னிடம் கேட்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகிறார்; இதுவே ஒரு தந்தைக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் உள்ள உறவாகும். அதனால்தான் சில சமயங்களில் நாம் கேட்காத காரியங்களைக் கூட அவர் நமக்குத் தருகிறார். சில சமயங்களில் நமது தேவைகளையும், நமது சகோதரர்களின் தேவைகளையும் நமக்கு நினைவூட்டி, அதற்காக ஜெபிக்கும்படி நமக்குள் பாரத்தை ஏற்படுத்தி தமது தீர்மானத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்கிறார்.

தேவன் தமது சித்தத்தின்படி இந்த சிருஷ்டிப்பில் எல்லாவற்றையும் முன்னமே தீர்மானித்திருந்தால், இந்தப் பூமியில் நடைபெறும் பாவத்திற்கும் அவரே காரணமா? என்ற கேள்விக்கு விடை காண இந்தக் கட்டுரையை வாசிக்கவும்.