முதல் நூற்றாண்டில், ஆதி திருச்சபை பண்டிகைகளைக் கொண்டாடும்படி தேவனுடைய வார்த்தை ஒருபோதும் விசுவாசிகளுக்குப் போதிக்கவில்லை. மாறாக, உபத்திரவங்களுக்கு மத்தியிலும் கிறிஸ்துவுக்காகப் பரிசுத்தமான வாழ்க்கையை வாழும்படியே தேவ வார்த்தை அவர்களுக்குத் தெளிவாகக் கட்டளையிட்டது.
ஆத்துமாக்களின் பக்திவிருத்திக்கோ அல்லது இரட்சிப்பைப் பெறுவதற்கோ இன்று நடத்தப்படும் மாபெரும் கூட்டங்கள் தேவனால் நியமிக்கப்பட்ட வழிகள் அல்ல. ஆயினும், புனித வெள்ளி முதல் ஈஸ்டர் நாட்கள் வரை தமிழ்நாட்டில் பெரிய கூடாரங்கள் அமைக்கப்படும், தெருக்களில் ஒலிபெருக்கிகள் முழங்கும், ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கிறிஸ்தவக் கூட்டங்களில் கூடுவார்கள். இந்தக் கூட்டங்கள் பெரும்பாலும் உயர்ந்த இசை, கண்ணீரோடு கூடிய ஜெபங்கள் மற்றும் தீவிர உணர்ச்சிப் பெருக்குகளால் நிரம்பியிருக்கும். ஆனால், இசை நின்ற பிறகு கூட்டத்தினர் கலைந்து செல்லும்போது, பலருக்கும் மறுக்க முடியாத ஒரு வெறுமை மிஞ்சுகிறது. மனிதனால் எழுப்பப்படும் இசை (கோரஸ்) அடங்கிய பிறகு அந்த உணர்ச்சிகள் மங்கிப்போகின்றன, ஆனால் ஆத்துமா ஆவிக்குரிய பசியுடனேயே இருக்கிறது.
கிறிஸ்தவம் என்பது வெறும் உணர்ச்சிப் பெருக்குகளை உருவாக்குவது மட்டுமே என்று சுருக்கப்படும்போது, அது மூளையைப் பட்டினியால் வாடவிடுகிறது. உண்மையான ஆவிக்குரிய அறிவு என்பது நமது உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுவதிலிருந்து வருவதில்லை; மாறாக, பரிசுத்த வேதத்தின் உபதேசங்களில் ஆழமாக வேரூன்றிய மனதிலிருந்தே வருகிறது - குறிப்பாக, நமது மத்தியஸ்தராகிய கிறிஸ்துவைப் பற்றிய ஆழமான புரிதலிலிருந்து வருகிறது.
வெளிப்புறக் காரியங்கள் மற்றும் உணர்ச்சிகளை மட்டுமே நம்பியிருக்கும் சமயத்தின் மீது அதிக நாட்டம் கொள்வது "மூளை மழுங்கலை" ஏற்படுத்துகிறது என்பது ஒரு பொதுவான உண்மை. உணர்ச்சிவசப்படுதல் என்பது மனதைவிடப் புலன்களையே குறிவைக்கிறது. நாம் ஏதாவது 'உணர' வேண்டும் என்பதற்காகவே கூட்டங்கள் வடிவமைக்கப்படும்போது, நாம் எதை விசுவாசிக்கிறோம் என்பதைப் பற்றிச் 'சிந்திக்க' வேண்டிய அவசியம் நமக்கு இல்லாமல் போகிறது. காலப்போக்கில், இது நமது ஆவிக்குரிய உணர்வுகளை மழுங்கடிக்கிறது.
இந்தக் கூட்டங்களில் நடக்கும் நிகழ்வுகளான கண்ணீர் சிந்தும் தருணமோ அல்லது உடலில் ஏற்படும் சிலிர்ப்போ தேவனுடனான நெருக்கம் என்ற மாயையை மக்கள் நம்பும்படி செய்கிறது. இது கிறிஸ்துவில் உள்ள உண்மையான ஞானத்தைத் தேடுவதிலிருந்து நம்மைத் தடுக்கிறது, ஏனென்றால் மக்கள் ஒரு மலிவான காரியத்தில் மட்டும் திருப்தியடைகிறார்கள். நாம் இரட்சகரை ஆராதிப்பதற்குப் பதிலாக, ஆராதனையின் 'அனுபவத்தை' ஆராதிக்கத் தொடங்குகிறோம்.
எபிரெயர் நிருபத்தின் ஆசிரியர் இதேபோன்ற ஆவிக்குரிய மந்தநிலையைக் குறித்து எச்சரித்தார். அவர் கிறிஸ்துவைப் பற்றிய ஆழமான சத்தியங்களைக் கற்பிக்க விரும்பினார், ஆனால் தனது வாசகர்கள் "கேட்பதில் மந்தமுள்ளவர்களாக" மாறிவிட்டார்கள் என்று வருத்தப்பட்டார். அவர்கள் தங்கள் மனதைப் பயிற்றுவிக்க பலமான ஆகாரம் தேவைப்பட்டபோதிலும், அவர்கள் பாலுக்கே பழகிவிட்டார்கள்:
"பலமான ஆகாரமானது நன்மை தீமையின்னதென்று நிதானித்தறியத்தக்கதாகப் பழக்கத்தினால் பயிற்சிபெற்ற ஞானேந்திரியங்களையுடையவர்களான பூரண வயதுள்ளவர்களுக்கே தகும்." (எபிரெயர் 5:14)
உணர்ச்சிகரமான மாநாடுகளின் ஆரவாரத்திற்கு எபிரெயர் புத்தகம் ஒரு சரியான மாற்று மருந்து. வெளிப்புறச் சடங்குகள், நாடகத்தனமான நிழல்கள் மற்றும் காணக்கூடிய ஆராதனைகளில் தங்களுக்குப் பாதுகாப்பைத் தேடும் சோதனையில் இருந்த மக்களுக்கு இது எழுதப்பட்டது. ஆசிரியரின் தீர்வு அவர்களுக்கு இன்னும் அற்புதமான உணர்ச்சிபூர்வமான அனுபவத்தை வழங்குவது அல்ல; மாறாக, இயேசுவின் மேன்மையைத் தரிசிக்கும்படி அவர்களின் மனதை உயர்த்துவதாகும்.
இயேசு எப்படி தேவதூதர்களைவிட மேலானவர், மோசேயைவிட மேலானவர், பூமிக்குரிய ஆசாரியர்களைவிட மேலானவர் என்பதை எபிரெயர் நிருபம் மிக நுணுக்கமாக விளக்குகிறது. இது விசுவாசிகளை மனித உணர்ச்சிகள் என்னும் மாறும் மணலில் அல்ல, மாறாக கிறிஸ்து நிறைவேற்றிய பரலோக நிஜத்தில் தங்கள் ஆத்துமாவை நிலைநிறுத்த அழைக்கிறது.
"புது உடன்படிக்கையின் மத்தியஸ்தராகிய இயேசுவினிடத்திற்கும், ஆபேலினுடைய இரத்தம் பேசினதைப்பார்க்கிலும் நன்மையானவைகளைப் பேசும் இரத்தமாகிய தெளிக்கப்படும் இரத்தத்தினிடத்திற்கும் வந்து சேர்ந்தீர்கள்." (எபிரெயர் 12:24)
நவீன மாநாட்டுக் கலாச்சாரத்தின் ஆழமற்ற தன்மையை உண்மையாகவே எதிர்த்துப் போராட, விசுவாசத்தின் வளமான, வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சத்தியங்களை நாம் மீட்டெடுக்க வேண்டும். 1689 பாப்டிஸ்ட் விசுவாச அறிக்கையின் 8-வது அதிகாரம், "மத்தியஸ்தராகிய கிறிஸ்துவைப் பற்றி" என்ற தலைப்பில், ஆத்துமா எவ்வாறு உண்மையாகவே ஆசிர்வாதமடைகிறது என்பதற்கான ஒரு அற்புதமான கட்டமைப்பை வழங்குகிறது.
தேவன் இயேசுவை தீர்க்கதரிசியாகவும், ஆசாரியராகவும், ராஜாவாகவும் நியமித்தார் என்பதை விசுவாச அறிக்கை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. இந்த மூன்று பதவிகளையும் நாம் புரிந்துகொள்ளும்போது நமது ஆத்துமா மாறாத நிஜமான போதனைகளின் மூலம் ஞானமடைகிறது.
- நமது தீர்க்கதரிசியாகிய கிறிஸ்து வெளிப்புற மார்க்கம் மனிதர்களின் பேச்சாற்றலை நம்பியிருப்பதால் அது ஞானத்தைத் தடுக்கிறது. கிறிஸ்துவே நமது தலையாய தீர்க்கதரிசி என்று “1689 விசுவாச அறிக்கை” கற்பிக்கிறது. அவருடைய வார்த்தையின் மூலமாகவும் அவருடைய ஆவியின் மூலமாகவுமே நமது அறியாமை நீக்கப்படுகிறது. இரகசிய அறிவை நமக்கு வெளிப்படுத்த எந்தவொரு கவர்ச்சிகரமான பேச்சாளரும் நமக்குத் தேவையில்லை; வேதாகமத்தில் தேவனுடைய சித்தத்தை கிறிஸ்து முழுமையாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். நாம் வேதத்தைப் படிக்கும்போது, தீர்க்கதரிசியாகிய கிறிஸ்து நம்மிடம் பேசுகிறார், நம் மனதை ஈடுபடுத்துகிறார், ஆவிக்குரிய மந்தநிலையிலிருந்து நம்மை வெளியே இழுக்கிறார்.
- நமது ஆசாரியராகிய கிறிஸ்து மக்களைத் திரும்பத் திரும்ப கூட்டத்திற்கு வரவழைக்க, அவர்களுக்கு ஆழ்ந்த குற்றவுணர்வை ஏற்படுத்துவதையே மாபெரும் கூட்டங்கள் பெரும்பாலும் நம்பியிருக்கின்றன. ஆனால் 1689 விசுவாச அறிக்கை ஆசாரியராகிய கிறிஸ்துவின் 'முடிக்கப்பட்ட' மத்தியஸ்தப் பணியை வலியுறுத்துகிறது. அவர் தன்னைத்தானே குற்றமற்ற பலியாக ஒரேதரம் ஒப்புக்கொடுத்தார். அவர் இப்போது நமக்காகப் பரிந்துபேச தேவசமூகத்தில் நிற்கிறார். தேவனுக்கு முன்பாக நாம் நிற்கும் நிலை, வெள்ளிக்கிழமை இரவுக் கூட்டத்தில் நாம் வடித்த கண்ணீரின் தீவிரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல; அது முற்றிலும் இயேசு கிறிஸ்துவின் பரிபூரணமான, முடிவில்லாத ஆசாரியத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த மாறாத சத்தியத்தில் இளைப்பாறுவதே ஆத்துமாவுக்கு உண்மையான சமாதானத்தைத் தருகிறது.
- நமது ராஜாவாகிய கிறிஸ்து அதீத உணர்ச்சிவசப்படும் சூழல்களில், "சுதந்திரம்" என்ற போர்வையில் பெரும்பாலும் குழப்பமே ஆளுகை செய்கிறது. ஆனால் கிறிஸ்துவே நமது ராஜா. அவர் ஒரு ராஜாவாக, மக்களில் ஒரு கூட்டத்தாரைத் தமக்காக அழைத்து, அவர்கள் வாழ்வதற்கான நியாயப்பிரமாணங்களைக் கொடுத்து, அவர்களைப் பாதுகாக்கிறார் என்று விசுவாச அறிக்கை கூறுகிறது. உண்மையான ஞானம் என்பது, ஆவிக்குரிய பரவசத்தை நோக்கிய குழப்பமான தேடலில் அல்ல, மாறாக அவருடைய சீரான ஆளுகைக்கு அமைதியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் கீழ்ப்படிவதில்தான் காணப்படுகிறது.
உணர்ச்சிகள் இயல்பாகவே மோசமானவை அல்ல! தேவன்தான் நமக்கு உணர்ச்சிகளைக் கொடுத்தார், சுவிசேஷத்தின் சத்தியங்கள் நம்மை ஆழமாக அசைக்க வேண்டும். கிறிஸ்து எனக்காகவே மரித்தார், எனக்காகவே உயிர்த்தெழுந்தார் என்பதை நாம் நிச்சயமாக உணர வேண்டும்; நமது பாவங்களுக்காக நாம் துக்கப்பட வேண்டும்; நமது தொடர்ச்சியான மனந்திரும்புதலுக்காக நாம் ஜெபிக்க வேண்டும். இவைகளை ஏதோ மாபெரும் கூட்டங்களில் நடக்கும் இந்த ஒரு சில நாட்களில் மட்டும் அல்ல, ஒவ்வொரு நாளும் நாம் அனுதினமும் செய்கிறோம். இருப்பினும், உணர்ச்சிகள் தொடர்வண்டியின் பெட்டியாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, என்ஜினாக அல்ல. வேத வார்த்தை எனும் பலமான சத்தியத்தால் எரிபொருள் நிரப்பப்பட்ட நமது மனமே என்ஜினாக இருக்க வேண்டும்.
மாபெரும் கூட்டங்களின் வெளிப்புறச் சத்தங்களை நாம் நம்பியிருக்கும்போது, நமது மனம் மங்கிப்போகிறது, மேலும் கிறிஸ்துவைப் பற்றிய நமது பார்வை மறைக்கப்படுகிறது. ஆனால் நாம் எபிரெயர் போன்ற புத்தகங்களைத் திறந்து, நமது பரிபூரண மத்தியஸ்தராகிய கிறிஸ்துவின் வரலாற்றுச் சத்தியங்களில் நம்மை நிலைநிறுத்தும்போது, நமது ஆத்துமாக்கள் எதை உட்கொள்ளப் படைக்கப்பட்டனவோ அந்தப் பலமான ஆகாரம் இறுதியாக அவற்றுக்குக் கிடைக்கிறது.
கிறிஸ்துவுக்குள் என் அன்பான சகோதர, சகோதரிகளே, தயவுசெய்து இந்தப் போலியான மற்றும் வெளிவேஷமான கூட்டங்களின் தன்மையைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றிலிருந்து விலகி வாருங்கள். இவை நம்மை சத்தியத்தை விட்டு வழிதவறச் செய்கின்றன. கிறிஸ்துவை விட்டு விலக்கும் இவர்கள் அந்திக்கிறிஸ்துவின் தன்மையைக் கொண்டவர்கள்; சாத்தானின் தூதர்களைப் போல செயல்படுகிறார்கள். இவர்கள் மக்களைக் கிறிஸ்துவின் உண்மையான அறிவிலிருந்து தடுத்து, தவறான வழிக்கு நடத்துகிறார்கள். தேவன் தாமே அவர்களை நியாயந்தீர்ப்பாராக.
தயவுசெய்து, உங்கள் சக கிறிஸ்தவர்களுக்கு இந்த மேன்மையான சத்தியங்களைக் கற்றுக் கொடுத்து, அவர்களை நல்வழிப்படுத்துங்கள்.