பரிசுத்த வேதாகமம், தேவனாகிய யெகோவாவை சர்வவல்லமையுள்ள சிருஷ்டிகராக நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறது. ஏனென்றால், அவரே இந்த முழு சிருஷ்டிப்பையும், ஜீவராசிகளையும், மனிதர்களையும் படைத்தார் (ஆதியாகமம் 1 முதல் 2 அதிகாரங்கள்). வேதவாக்கியங்களில் இந்த சாட்சி நமக்குத் திரும்பத் திரும்ப நினைவூட்டப்படுகிறது. எனவே, வேதாகமத்தை தேவனுடைய வார்த்தையாக விசுவாசிக்கும் யூத மற்றும் கிறிஸ்தவ விசுவாசிகள் அனைவரும் தங்கள் தேவனாகிய யெகோவாவை சிருஷ்டிகரான தேவனாக ஆராதிக்கிறார்கள்.

இருப்பினும், 19-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த "சார்லஸ் டார்வின்" என்ற இயற்கை விஞ்ஞானி 'பீகிள்' என்ற கப்பலில் பயணம் செய்து, "கலபகோஸ்" என்ற இடத்தை அடைந்து, அங்கு அவர் பார்த்த பறவைகளில் காணப்பட்ட மாற்றங்களின் அடிப்படையில் "உயிரினப் பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாட்டை" (Biological Evolution Theory) முன்வைத்தார். இந்தக் கோட்பாட்டின்படி, இந்த சிருஷ்டிப்பில் உள்ள அனைத்து உயிரினங்களும் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றாக தாமாகவே பரிணாமம் அடைந்து பெருகின. மனிதனும் அவ்வாறே தோன்றினான். இதையே "இயற்கைத் தேர்வுக் கோட்பாடு" (Theory of Natural Selection) என்று அழைக்கிறார்கள்.

டார்வின் இந்தக் கோட்பாட்டை முன்வைத்து "The Origin of Species" என்ற புத்தகத்தை எழுதியவுடன், அப்போதிருந்த நாத்திகர்கள் அனைவரும் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்து, தேவன் இல்லை என்ற தங்களது வாதத்திற்கு வலுவான ஆதாரமாக இந்தக் கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தி, யூத, கிறிஸ்தவ மற்றும் இஸ்லாமிய மதத்தினரைக் கலங்கடிக்கத் தொடங்கினார்கள். இன்றும் பல நாத்திகர்கள் வேண்டுமென்றே இந்தப் பிரச்சாரத்தைச் செய்து வருகிறார்கள். ஆனால் உண்மையான விஷயம் என்னவென்றால், நாத்திகர்கள் அனைவரும் மிகவும் கொண்டாடும் இந்த உயிரினப் பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாடு (Biological Evolution Theory) உண்மையென்று அறிவியலின்படி (Science - Genetics) இதுவரை உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை. இதைக் குறித்து நாம் அறிவியலில் உள்ள "கோட்பாடுகளுக்கும்" (Theories) "விதிகளுக்கும்" (Laws) இடையிலான வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அறிவியலில் "கோட்பாடுகள்" (Theories) என்பவை வெறும் கருத்துகளின் அடிப்படையிலோ அல்லது சில சோதனைகளின் அடிப்படையிலோ உருவாக்கப்படுகின்றன; அவை உண்மையாக இருக்கலாம், அல்லது இல்லாமலும் போகலாம். ஆனால் அதே அறிவியலில் மறுக்க முடியாத உண்மையாக நிரூபிக்கப்பட்டதை "விதி" (Law) என்று அழைக்கிறார்கள் (உதாரணமாக: நியூட்டனின் 1, 2, 3 விதிகள்). டார்வினின் "உயிரினப் பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாடு" இன்றும் வெறும் ஒரு "கோட்பாடாகவே" உள்ளதே தவிர, "விதி" அல்ல. முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், டார்வின் இந்த "உயிரினப் பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாட்டை" முன்வைத்த காலத்தில் மரபணு சோதனைகள் (Genetics) பயன்பாட்டில் இல்லை. எனவே, அவர் ஏதோ ஒரு அறிவியல் ஆய்வகத்தில் உட்கார்ந்து நீண்ட சோதனைகளைச் செய்வதன் மூலம் அல்லாமல், வெறும் "கலபகோஸ்" என்ற இடத்தில் உள்ள பறவைகளில் அவர் கவனித்த மாற்றங்களை வைத்து மட்டுமே இந்தக் கோட்பாட்டை முன்வைத்தார்.

அதனால்தான், அறிவியல்படி இந்தக் கோட்பாட்டிற்கு உறுதியான ஆதாரங்கள் இல்லாதது மட்டுமல்லாமல், அதில் முக்கியமான குறைபாடுகளும் தெளிவாகக் காணப்படுகின்றன. அவற்றைக் கண்டறிந்த சுமார் 1200 விஞ்ஞானிகள் "Dissent from Darwin" என்ற முழக்கத்துடன் இந்தக் கோட்பாட்டிற்கு எதிராக கையெழுத்திட்டுள்ளனர். நீங்கள் அந்த PDF-ஐ பதிவிறக்கம் செய்து அந்த விஞ்ஞானிகளைப் பற்றி விரிவாகத் தெரிந்துகொள்ளலாம்.

Dissent from Darwin 1

Dissent from Darwin 2

இப்போது இந்தக் கோட்பாட்டில் உள்ள ஒரு பிரதானமான குறைபாட்டைக் குறித்துப் பார்ப்போம்.

அறிவியலில் மரபணு சோதனைகள் (Genetics) பயன்பாட்டிற்கு வந்த பிறகு, "நியோ டார்வினிசம்" (Neo-Darwinism) என்பது உருவாகி, டார்வினின் உயிரினப் பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாட்டை நிரூபிக்க மிகவும் பிரயாசப்பட்டது. ஏனென்றால், மரபணு சோதனைகள் பயன்பாட்டிற்கு வந்த பிறகு, சூழ்நிலைகளின் தாக்கத்தால் உயிரினங்களில் மரபணுக்கள் மாறுபாடு அடைவது உண்மை என்று உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. இதையே "மைக்ரோ எவல்யூஷன்" (Micro Evolution - நுண்ணிய பரிணாமம்) என்று அழைக்கிறார்கள். ஆனால் இது ஒரே இனத்தைச் சேர்ந்த உயிரினங்களில் மட்டுமே நிகழும் ஒரு செயல்முறையாகும். உதாரணமாக: பறவைகளின் அலகுகள் முன்பை விட நீளமாக மாறுவது, கடினமான வேலைகளைச் செய்பவர்களின் தசைகள் வலுவடைவது, அவர்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகளும் அதே வலுவான உடலமைப்பைப் பெறுவது போன்ற மாற்றங்கள்.

ஆனால் டார்வினின் "உயிரினப் பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாட்டின்படி", ஒரே இனத்தைச் சேர்ந்த உயிரினங்களில் மாற்றங்கள் நிகழ்வது மட்டுமல்ல, அந்த உயிரினங்கள் ஒரு இனத்திலிருந்து மற்றொரு இனமாகப் பரிணாமம் அடைய வேண்டும். உதாரணமாக: பறவைகள் பறவைகளாக இல்லாமல் வேறு உயிரினங்களாக மாற வேண்டும், மனிதன் மனிதனாக இல்லாமல் வேறு உயிரினமாகப் பரிணாமம் அடைய வேண்டும். ஏனென்றால், எல்லா உயிரினங்களுக்கும் ஒரே ஒரு பொதுவான மூதாதையர் (Common Ancestor) உண்டு என்பதும், அந்த ஒரு உயிரினமே பரிணாமம் அடைந்து பல்வேறு உயிரினங்களாகப் பெருகியது என்பதும் டார்வினின் வாதமாகும்; அதுவே அவருடைய கோட்பாட்டின் உயிர்நாடியும் ஆகும்.

இவ்விதமாக உயிரினங்கள் ஒரு இனத்திலிருந்து மற்றொரு இனமாகப் பரிணாமம் அடைவதை அறிவியலில் "மேக்ரோ எவல்யூஷன்" (Macro Evolution - பெரும் பரிணாமம்) என்று அழைக்கிறார்கள். இது இதுவரை நிரூபிக்கப்படவில்லை. "மைக்ரோ எவல்யூஷன்" என்றால் ஒரே இனத்தைச் சேர்ந்த உயிரினங்களில் மரபணு ரீதியான மாற்றங்கள் ஏற்படுவது. "மேக்ரோ எவல்யூஷன்" என்றால் உயிரினங்கள் ஒரு இனத்திலிருந்து மற்றொரு இனமாகப் பரிணாமம் அடைவது. இந்த வித்தியாசத்தை நாம் நன்றாக நினைவில் கொள்ள வேண்டும். டார்வின் கூறிய உயிரினப் பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாடு உண்மை என்று நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமானால், அறிவியல்படி "மைக்ரோ எவல்யூஷன்" அல்ல, "மேக்ரோ எவல்யூஷன்" தான் உண்மையாக நிரூபிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் அப்படி நடக்கவில்லை (நடக்கவும் நடக்காது). இருந்தபோதிலும், பல நாத்திகர்கள் டார்வினின் "உயிரினப் பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாடு" அறிவியல்படி முழுமையான உண்மை என்று கூறி, அறிவியலைப் பற்றிய புரிதல் இல்லாத ஆத்திகர்களிடம் தேவன் இல்லை என்று சொல்லி அவர்களை ஏமாற்றுகிறார்கள். இந்தக் கொள்கையை "டார்வினிசம்" (Darwinism) என்றும் அழைக்கிறார்கள்.

இந்தக் கொள்கையைச் சேர்ந்தவர்கள், டார்வினின் கோட்பாட்டின் மீது முன்வைக்கப்படும் "மேக்ரோ எவல்யூஷன்" குற்றச்சாட்டிலிருந்து தப்பிக்க, இந்த பெரும் பரிணாமம் நடப்பதற்கு லட்சக்கணக்கான ஆண்டுகள் ஆகும் என்றும், அதனால்தான் அதை நிரூபிக்க முடியவில்லை என்றும் கூறுகிறார்கள். அப்படி நடக்கும் என்றும், நடந்தது என்றும் எதை வைத்து நம்புகிறார்கள் என்பதற்கு அவர்களால் ஆதாரங்களைக் காட்ட முடிவதில்லை. அப்படி நடந்ததென்றும், நடக்குமென்றும் இவர்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? ஒருவேளை தற்போதைய உயிரினங்கள் அனைத்தும் பரிணாமம் அடைந்தவை என்றால், ஆரம்பகால உயிரினங்களுக்கும் தற்போதைய உயிரினங்களுக்கும் இடைப்பட்ட படிமங்கள் (Transitional Fossils) எங்கே இருக்கின்றன? இத்தனை ஆண்டுகளாக நடைபெற்று வரும் அகழ்வாராய்ச்சிகளில் அதுபோன்ற ஒரு இடைப்பட்ட உயிரினத்தின் படிமம் கூட ஏன் கிடைக்கவில்லை? "மேக்ரோ எவல்யூஷனை" மரபணு ரீதியாக எப்படியும் நிரூபிக்க முடியவில்லை, குறைந்தபட்சம் இப்படியாவது நிரூபிக்க வேண்டுமல்லவா? ஏன் செய்ய முடியவில்லை?

டார்வினின் கோட்பாட்டின் மீது எழுப்பப்படும் இந்தப் பிரதானமான கேள்வியிலிருந்து தப்பிக்க, "ஸ்மித் வுட்வார்ட்" என்ற விஞ்ஞானி மிகவும் தந்திரமாக ஒரு போலிப் படிமத்தை (மண்டை ஓடு) உருவாக்கி, அது மனிதக்குரங்கு (Ape) மனிதனாகப் பரிணாமம் அடைந்து கொண்டிருந்த காலத்து இடைப்பட்ட படிமம் என்று உலகத்தை நம்பவைக்க முயற்சி செய்தார். அதை "பில்ட்டவுன் மனிதன்" (Piltdown Man) என்று அழைக்கிறார்கள். ஆனால் குறுகிய காலத்திலேயே அது போலியானது என்றும், டார்வினின் உயிரினப் பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாட்டை நிரூபிக்க "ஸ்மித் வுட்வார்ட்" செய்த சதி என்றும் எளிதாகத் தெரிந்துவிட்டது. டார்வினின் "உயிரினப் பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாடு" வெறும் கற்பனையானது என்பதால்தான், அதை நிரூபிக்க "ஸ்மித் வுட்வார்ட்" போன்ற சில விஞ்ஞானிகள் போலிப் படிமங்களை உருவாக்கி சதித்திட்டங்களைத் தீட்ட வேண்டியிருந்தது. அது உண்மையாக இருந்தால் பாவம் அவர்களுக்கு இந்தச் சிரமங்கள் இருந்திருக்காது. இது தொடர்பான ஆதாரங்களை ஆராய்ந்து பாருங்கள்.

Piltdown Man 1

Piltdown Man 2

இதுவரை நான் விளக்கியது மட்டுமின்றி, இந்த "பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாட்டில்" அடிக்கு அடி (ஆரம்பப் படிநிலையிலிருந்தே) இன்னும் பல சிக்கல்களும் கற்பனையான எண்ணங்களும் நமக்குத் தென்படுகின்றன. உதாரணமாக, "விடுபட்ட இணைப்பு" என்பது இந்தக் கோட்பாட்டை மேலும் பலவீனமானதாகவும் கற்பனையானதாகவும் ஆக்குகிறது. விஷயம் ஏற்கனவே புரிந்துவிட்டதால், தற்போது நான் இவற்றை விரிவாக விளக்க விரும்பவில்லை. ஆர்வமுள்ளவர்கள் கூகுளில் (Google) தேடி அவற்றைப் பற்றியும் விரிவாகத் தெரிந்துகொள்ளலாம்.

நீதிமொழிகள் 21:30 கர்த்தருக்கு விரோதமான ஞானமுமில்லை, புத்தியுமில்லை, ஆலோசனையுமில்லை.

இறுதியாக; இந்த முழு சிருஷ்டிப்பின் பின்னணியிலும், ஜீவராசிகளின் பின்னணியிலும் சிருஷ்டிகரான தேவன் இருக்கிறார் என்பதும், அவரே ஒரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட, சிக்கலான வடிவமைப்போடு இந்த உயிரினங்களை (மனிதன் உட்பட) படைத்தார் என்பதும் சத்தியமாகும் (ஆதியாகமம் 1, 2 அதிகாரங்கள்). முதலாவது, உயிரற்ற ஒன்றிலிருந்து உயிர் எப்படி உருவானது? உயிரினங்களுக்குள் சிக்கலான வடிவமைப்பு எப்படி வந்தது? உயிரினங்களிடம் அன்பும், மனிதர்களிடம் நன்மை தீமைகளைப் பகுத்தறியும் விவேகமும் ஏன் இருக்கிறது? இந்தக் கேள்விகளுக்கு டார்வினிஸ்டுகளோ/பரிணாமக் கொள்கையாளர்களோ அல்லது வேறு யாராவது "உறுதியான ஆதாரங்களுடன்" பதிலளிக்க முடியுமா? ("உறுதியான ஆதாரங்களுடன்" என்று நான் ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், இந்தக் கேள்விகளில் சிலவற்றிற்குப் பரிணாமக் கொள்கையாளர்கள் அளிக்கும் பதில்கள் அறிவியல் விதிகளின் எல்லைக்குள் கூட உறுதியான ஆதாரங்களுடன் இல்லை). அவையெல்லாம் தாமாகவே வந்துவிட்டன, அவற்றுக்கு அவையே அப்படிப் பரிணாமம் அடைந்துவிட்டன என்று சொன்னால் போதுமா? அப்படிப் பேசினால் அவர்களைப் புத்தியீனர்கள் என்றுதான் சொல்வார்கள். அதனால்தான், இந்த சிருஷ்டிப்பின் பின்னால் தேவன் இல்லை என்று சொல்பவர்களைப் பைபிள் 'மதிகேடர்' என்று கூறுகிறது.

சங்கீதம் 14:1 தேவன் இல்லையென்று மதிகேடன் தன் இருதயத்தில் சொல்லிக்கொள்ளுகிறான். அவர்கள் தங்களைக் கெடுத்து, அருவருப்பான கிரியைகளைச் செய்துவருகிறார்கள்; நன்மைசெய்கிறவன் ஒருவனுமில்லை.

ஆதியிலே தேவன் இந்த அனைத்து ஜீவராசிகளையும் ஒரு சிக்கலான வடிவமைப்போடு சிருஷ்டித்தார். உயிரற்ற பொருளுக்குள் ஜீவனை அனுப்பி, உயிரினங்களை ஜீவாத்துமாக்களாக ஆக்கினார் (ஆதியாகமம் 1:20-22, 2:19). மனிதனை அவர் தமது சாயலிலும் தமது ரூபத்தின்படியும் சிருஷ்டித்தார் (ஆதியாகமம் 1:26,27, 5:1,2). வேதவாக்கியங்களின்படி, தேவனுடைய சாயல், தேவனுடைய ரூபம் என்றால், அவருடைய தார்மீக குணாதிசயங்கள் (Moral Attributes) மற்றும் படைப்பாற்றல் (Creativity) என்று பொருளாகும் (ஆதியாகமம் 1:26,27 விளக்கவுரையைக் காண்க). அந்தத் தேவனுடைய சாயல், தேவனுடைய ரூபத்தின்படியே ஒவ்வொரு மனிதனும் நன்மை தீமைகளைப் பகுத்தறியும் விவேகத்தை, அல்லது மனச்சாட்சியைப் பெற்றிருக்கிறான். அதனால்தான் பொய் சொல்வது என்பது எல்லா நாடுகளிலும், எல்லா மனிதர்களிடத்திலும் ஒரு தவறாகக் கருதப்படுகிறது. கொலை செய்வது என்பது எல்லா இடங்களிலும், எல்லா மக்களிடையேயும் ஒரு குற்றமாகும். எல்லா மனிதர்களுக்குள்ளும் இயல்பாகவே இருக்கும் இந்த உணர்வு (விவேகம்) தானாகவே தோன்றிவிடவில்லை, ஏனென்றால் வேறு எந்த உயிரினத்திடமும் இந்த உணர்வு இல்லை. சிருஷ்டிகரான தேவனுடைய சாயல், அவருடைய ரூபத்தின்படியே மனிதனுக்கு அது அருளப்பட்டது. மனிதன் தன் பாவச் சுபாவத்தின் காரணமாக அந்தத் தார்மீக குணாதிசயங்களுக்கு விரோதமாக நடந்துகொள்ளலாமே தவிர, எது நன்மை எது தீமை என்ற பகுத்தறிவை (மனச்சாட்சியை) அவன் ஒருபோதும் இழந்துவிடவில்லை.